• Krtań, tchawica i oskrzela (główne powinowactwo): Kurczowy kaszel napadowy, napady przypominające krztusiec, z rzężeniem, lecz utrudnionym odkrztuszaniem, dopóki wysiłek nie doprowadzi do oderwania wydzieliny; wyczerpanie po każdym napadzie; typowymi pacjentami są dzieci i kobiety o delikatnej konstytucji. Zob. Klatka piersiowa, Oddychanie, Sen. [Clarke], [Boericke], [Hering]
• Nerw błędny / autonomiczna regulacja serca: Kołatanie serca, uczucie trzepotania, lęk w okolicy przedsercowej, często odruchowe, wywołane podrażnieniem krtani lub w obrębie brzucha; uczucie omdlewania w ciepłych pomieszczeniach; poprawa pod wpływem chłodnego powietrza i spokoju. Zob. Serce, Objawy ogólne. [Clarke], [Hughes]
• Nosogardło i wydzielina spływająca po tylnej ścianie gardła: Lepka wydzielina nieżytowa drażniąca krtań; spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła podtrzymujące nocny kaszel; częste odchrząkiwanie. Zob. Nos, Gardło. [Allen], [Clarke]
• Dzieci (ząbkowanie / stany kurczowe): Ząbkowanie z kaszlem, wzdryganie się we śnie, pocenie się głowy, pobudliwość nerwowa; kaszel i płacz wzajemnie się nasilają. Zob. Zęby, Sen, Umysł. [Hering], [Boericke]
• Skóra i gruczoły potowe: Obfite pocenie się podczas napadów i po nich; lepki pot na głowie i twarzy u dzieci; w stanach nerwowych niekiedy cuchnący. Zob. Gorączka, Pocenie się. [Allen], [Boericke]
• Odruchy żołądkowo-jelitowe: Odbijanie i gazy wpływają na kaszel; podczas napadów występują skurcze w obrębie brzucha i przepony. Zob. Żołądek, Brzuch. [Clarke], [Hering]

• Chłodne, świeże powietrze; łagodne wietrzenie przez otwarte okno, bez przeciągu skierowanego na twarz. [Clarke]
• Powolne picie małymi łykami letnich napojów podczas napadów; ciepła para przy łaskotaniu w krtani. [Hering], [Boericke]
• Po odkrztuszeniu — oddychanie staje się łatwiejsze, a lęk ustępuje po oderwaniu wydzieliny. [Allen], [Clarke]
• Spokój, uspokajanie i łagodne podtrzymywanie podczas napadu (komponent nerwowy). [Boericke]
• Odpoczynek, sen, jeśli jest możliwy; pozycja z podparciem tułowia, przynosząca ulgę w klatce piersiowej. [Hering]
• Nacieranie i ogrzewanie klatki piersiowej oraz pleców u dzieci w nocy (łagodzenie skurczu). [Clinical]
• Małe, częste posiłki (unikanie nadmiernego rozciągnięcia żołądka, które prowokuje kaszel). [Clarke]
• Spokojne, miarowe oddychanie, ćwiczone między napadami. [Clinical]

• Noc, szczególnie po pierwszym śnie; powtarzające się napady z wyczerpaniem. [Clarke], [Hering]
• Ciepłe, duszne pomieszczenia; suche powietrze ogrzewane piecem; tłok i podniecenie. [Clarke], [Boericke]
• Mówienie, śmiech, czytanie na głos, płacz u dzieci — szybko wywołują kaszel. [Hering]
• Zimne przeciągi skierowane bezpośrednio na gardło; nagłe zmiany temperatury. [Allen]
• Wysiłek, wchodzenie pod górę lub po schodach, pośpiech, które wywołują kołatanie serca i brak tchu. [Clarke]
• Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła w pozycji leżącej; pochylanie się (wydzielina spływa pod wpływem siły ciężkości do krtani). [Allen]
• Ząbkowanie, gorączka towarzysząca ząbkowaniu; u niektórych niemowląt mleko zagęszcza wydzielinę. [Hering], [Boericke]
• Silne zapachy, dym i kurz, wywołujące łaskotanie w krtani. [Clarke]

Kaszlowi i kołataniu serca towarzyszy nerwowość oraz łatwe przestrachy; niewielkie emocje, odwiedziny lub strofowanie mogą wywołać trzepotanie w klatce piersiowej i łaskotanie w gardle, szybko prowadzące do napadu [Clarke]. Dzieci nie chcą odstępować opiekuna i boją się w nocy, zrywają się ze snu i szlochają, co z kolei na nowo wywołuje kaszel, zgodnie z modalnością pogorszenia podczas mówienia i płaczu. Dorośli opisują lęk w okolicy przedsercowej nieproporcjonalny do fizycznego uczucia ucisku, nieco łagodzony przez chłodne powietrze lub po skutecznym odkrztuszeniu; wiąże się to bezpośrednio z modalnościami poprawy w chłodnym powietrzu i poprawy po odkrztuszeniu. Pacjent nie jest z natury posępny, lecz staje się lękliwy wskutek powtarzających się napadów duszącego kaszlu; po niespokojnej nocy pojawia się drażliwość. W porównaniu z Ambra grisea, której obraz obejmuje skrępowanie w towarzystwie i kaszel od mówienia z połykaniem powietrza i odbijaniem, obraz Succinum jest prostszy, bardziej skoncentrowany na skurczu, z mniejszym udziałem objawów psychicznych i ściśle związany z ząbkowaniem i wiekiem dziecięcym lub stanami po nieżytach [Clarke], [Boericke]. Krótki opis przypadku, często przytaczany podczas nauczania przy łóżku chorego: ząbkujące niemowlę z głośnym, kurczowym kaszlem nocnym, obfitym potem na głowie moczącym poduszkę, uspokajające się pod wpływem chłodnego powietrza przy oknie i kilku dawek Succinum — obraz ilustrujący sposób działania leku [Hering]. [Clinical]

Podczas napadów głowa jest gorąca; u dzieci występuje obfity pot na owłosionej skórze głowy; po długim napadzie pojawia się pulsowanie w skroniach, które ustępuje, gdy oddychanie staje się swobodne. Zawroty głowy pojawiają się w ciepłych pomieszczeniach lub przy szybkim wstawaniu, zgodnie z komponentem związanym z nerwem błędnym i układem autonomicznym; świeże powietrze rozjaśnia głowę i jednocześnie ułatwia oddychanie. Częsty jest ból głowy wskutek wysiłku podczas kaszlu, a dziecko między napadami wciska głowę w poduszkę. Wrażliwość na hałas ma raczej wymiar sytuacyjny niż neurologiczny: pobudzenie zwiększa skłonność do kaszlu.

Łzawienie i szczypanie, gdy łaskotanie przesuwa się ku górze; podczas walki o zaczerpnięcie oddechu oczy stają się szkliste. Światłowstręt jest niewielki; po powtarzających się napadach powieki stają się ciężkie i pojawia się pragnienie snu w chłodnym, cichym pomieszczeniu. W obrazie niemowlęcym dziecko nagle otwiera oczy ze snu, z wyrazem przestrachu poprzedzającym napad — jest to sygnał zapowiadający, który opiekunowie uczą się rozpoznawać.

Dzwonienie lub uczucie pełności w uszach towarzyszy kołataniu serca; ból ucha nie jest objawem właściwym dla tego obrazu. Podczas nocy związanych z ząbkowaniem dzieci pocierają uszy, po czym pojawia się kaszel; udrożnienie dróg oddechowych łagodzi dyskomfort w uszach — jest to uboczny odruch.

Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła jest częstym czynnikiem drażniącym; w przebiegu nieżytu naprzemiennie występują suchość w ogrzewanych pomieszczeniach i lepka wydzielina w nocy. Kichnięcie lub pociągnięcie nosem w ciepłym, zatłoczonym pomieszczeniu wywołuje łaskotanie w krtani; chłodniejsze powietrze przynosi ulgę. Zapach dymu i kurz bardziej prowokują kaszel, niż wywołują zapalenie nosa.

Podczas napadu kaszlu twarz jest zaczerwieniona, potem blednie i pokrywa się kropelkami potu; w szczycie napadu wargi mogą przybierać sinawy odcień, lecz na świeżym powietrzu szybko odzyskują prawidłową barwę. Gdy zbliża się napad, twarz dziecka wyraża lęk, a następnie rozluźnia się, gdy pojawia się wydzielina i oddech staje się regularny.

Ząbkowanie: dziąsła gorące i tkliwe; niemowlę gryzie, po czym kaszle; z warg może zwisać ciągnąca się ślina. U starszych pacjentów po nocnym przebudzeniu usta są suche; podczas napadów pragnienie jest niewielkie, z upodobaniem do częstego picia małymi łykami. W nieżycie język pokrywa cienki nalot; po serii napadów smak jest mdły.

Ząbkowanie nasila wszystkie dolegliwości: nocny kaszel, pocenie się głowy, niepokój ruchowy i kołatanie serca podczas płaczu. W przeciwieństwie do Chamomilla objawem charakterystycznym nie jest złość; dominuje raczej skurcz o podłożu nerwowym, z poprawą pod wpływem chłodnego powietrza i łagodnego kołysania.

Uporczywe łaskotanie w cieśni gardzieli i krtani; nawet krótkie mówienie lub śmiech wyzwalają kurczowy, szczekający kaszel z rzężeniem; pacjent wskazuje górną część tchawicy. Ciepła para przynosi chwilową ulgę, lecz suche powietrze od pieca pogarsza; częste odchrząkiwanie w celu usunięcia lepkich pasm wydzieliny z nozdrzy tylnych. Po powtarzających się napadach wysoko za rękojeścią mostka odczuwane są otarcie i bolesność.

Pod koniec napadu mogą pojawić się nudności; odbijanie może zmniejszyć łaskotanie i przerwać napad — obserwacja ta zbliża Succinum do leków, w których połykanie powietrza do żołądka wpływa na kaszel, jednak bez wyraźnego komponentu nerwowości w sytuacjach towarzyskich właściwego Ambra. Zbyt obfite kolacje nasilają nocny kaszel; lepiej tolerowane są lekkie, ciepłe potrawy.

Nadwyrężenie powłok brzusznych wskutek kaszlu; kurczowe napinanie przepony i mięśni prostych brzucha w ciężkich napadach; niemowlęta podciągają kolana. U niektórych obserwuje się ulgę po oddaniu gazów — odbicie lub oddanie wiatrów może zakończyć napad przez złagodzenie skurczu przepony.

U małych dzieci parcie na mocz podczas kaszlu lub po nim; sporadyczne popuszczanie moczu na poduszkę podczas snu po silnym napadzie. Kołataniu serca niekiedy towarzyszy potrzeba oddania moczu, po którym uczucie trzepotania łagodnieje — niewielki odruch autonomiczny.

Napady mogą wywoływać mimowolne oddanie stolca u wyczerpanych dzieci; poza tym rytm wypróżnień ma znaczenie drugorzędne. Jeśli pojawia się zaparcie, wynika ono z braku aktywności i przerywanego snu, a nie z atonii odbytnicy.

Brak charakterystycznych objawów poza ogólną sferą nerwową i oddechową. U młodych mężczyzn o delikatnej konstytucji po nieżycie można odnotować kołatanie serca pod wpływem wysiłku lub emocji.

Nerwowe kobiety o delikatnej konstytucji z kołataniem serca, nocnym kaszlem i wyczerpaniem są często opisywane w przypadkach klinicznych; w dniach przed miesiączką może nasilać się wrażliwość krtani. Nieżyt po porodzie, z przerywanym snem i kołataniem serca na tle nerwowym, również wykazuje charakterystyczną dla Succinum poprawę w chłodnym powietrzu.

Podczas napadów oddech jest krótki; po nich występują westchnienia; głęboki wdech może wywołać łaskotanie, chyba że powietrze jest chłodne i wilgotne. Wchodzenie pod górę lub po schodach albo pośpiech wywołują brak tchu z kołataniem serca; odpoczynek, podparcie i miarowe nabieranie powietrza przynoszą ulgę.

Kołatanie serca i uczucie trzepotania pojawiają się pod wpływem emocji, po kaszlu lub w ciepłych pomieszczeniach; występuje uczucie pustki w okolicy przedsercowej lub omdlewania, ustępujące na świeżym powietrzu. Tętno łatwo przyspiesza; lęk wiąże się raczej z nerwem błędnym, niż ma dramatyczny charakter, i ustępuje w spokoju. W przeciwieństwie do Aconite strach nie jest gwałtowny; w przeciwieństwie do Spigelia ból nie jest kłujący ani zależny od pozycji; jest to trzepotanie o charakterze wegetatywnym, pochodzenia nerwowego [Clarke], [Hughes].

Klatka piersiowa stanowi centrum obrazu: kurczowe napady przypominające krztusiec, często z rzężeniem i początkowo niedostatecznym odkrztuszaniem; twarz czerwienieje, a potem pokrywa się potem, pacjent zaś jest wyczerpany [Clarke], [Hering], [Boericke]. Chłodne powietrze przy oknie uspokaja oddech; ciepłe, duszne pomieszczenia są nie do zniesienia. Po napadach wysoko za mostkiem występuje bolesność, jak po stłuczeniu. U dzieci nocą kaszel ma głuche brzmienie, za dnia jest lżejszy; w końcu pojawia się niewielka ilość lepkiej wydzieliny, co przynosi ulgę, zgodnie z modalnością poprawy po odkrztuszeniu. Por. Drosera (po północy, kaszel szczekający, odruchy wymiotne), Coccus-cacti (ciągnąca się, nitkowata plwocina), Corallium-r. (napady jak serie z karabinu maszynowego), Ant-t. (obfite rzężenia, niemożność odkrztuszenia), Ipec. (silne nudności z kaszlem): Succinum zajmuje pozycję pośrednią między tymi obrazami, gdy wyraźne są pobudliwość nerwowa, kołatanie serca, poprawa w chłodnym powietrzu oraz kontekst ząbkowania i wieku dziecięcego.

Po ciężkiej nocy występują ból okolicy łopatek i uczucie zmęczenia w lędźwiach; nacieranie i ciepło przynoszą ulgę między napadami, natomiast chłodne powietrze pomaga podczas samego napadu — jest to znamienna naprzemienność.

Drżenie i znużenie po napadach; dłonie wilgotne i lepkie; stopy chłodne w ciepłych pomieszczeniach. Przed napadem dzieci wymachują rękami, a po jego zakończeniu zapadają w głęboki sen.

Łatwo pojawia się pot; u dzieci pocą się głowa i twarz; pot bywa kwaśny lub lepki. Brak wyraźnego obrazu wykwitów skórnych; skóra wrażliwa na przegrzanie.

Sen jest przerywany napadami, głównie wkrótce po pierwszym zaśnięciu i ponownie około północy [Clarke], [Hering]. Dziecko zrywa się, płacze, po czym zaczyna kaszleć; potem następuje drzemka z poceniem się. Pomaga pozycja z podparciem tułowia; zasadnicze znaczenie ma ciche, chłodne pomieszczenie. Drzemki w ciągu dnia są krótkie, lecz pokrzepiające; sen w ciepłych, dusznych pomieszczeniach nie przynosi wypoczynku i zapowiada gorszy wieczór. Rodzice podają, że delikatne wachlowanie chłodnym powietrzem przy otwartym oknie często skraca napad — jest to potwierdzenie modalności w obserwacji przy łóżku chorego.

Sny o duszeniu się, byciu ściganym lub wołaniu o pomoc — obrazy te zanikają w miarę poprawy nocnego odpoczynku i zmniejszania się napadów.

Niewielkie uczucie gorąca wieczorem, z gorącą głową i dłońmi, następnie pot po kaszlu; temperatura na ogół niska, chyba że trwa współistniejący nieżyt. O obrazie przypadku nie decyduje gorączka, lecz napady.

Zimno odczuwane przy przeciągu na szyję/gardło wywołuje łaskotanie; ciepło w pomieszczeniu przytłacza; pot po wysiłku lub napadzie występuje często — po spoceniu się następuje poprawa, gdy towarzyszy mu swobodne odkrztuszanie.

Ciepłe płyny łagodzą dolegliwości; bardzo zimne lub schłodzone lodem napoje mogą u niektórych wywoływać kaszel; przejadanie się podczas kolacji pogarsza przebieg nocy. Niemowlęta lepiej tolerują małe, częste karmienia niż pełne butelki.

Succinum to lek przeciwskurczowy w dolegliwościach na tle nerwowym, stosowany przy napadowym kaszlu i oddychaniu o charakterze astmatycznym, z zanoszeniem się jak w krztuścu, zwłaszcza u dzieci i wątłych dorosłych po nieżycie lub podczas ząbkowania. Charakterystyczne są poprawa w chłodnym powietrzu, pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu, wyczerpanie i pot po napadzie oraz kołatanie serca na tle wegetatywnym, ustępujące pod wpływem spokoju i świeżego powietrza. Kaszel jest kurczowy, rzężący, początkowo nie zawsze produktywny, z poprawą po odkrztuszeniu; sen nocny jest przerywany po pierwszym okresie snu; częstymi czynnikami wyzwalającymi są ząbkowanie i pobudzenie. W różnicowaniu zajmuje miejsce pomiędzy Drosera (po północy, odruch wymiotny), Coccus-c. (ciągliwość śluzu), Corallium-r. (szybkie, krótkie szczeknięcia kaszlu), Ant-t. (brak sił do odkrztuszania), Ipec. (nudności) i Ambra-g. (skrępowanie w towarzystwie, odbijanie): należy wybrać Succ., gdy o obrazie przypadku decydują charakterystyczna poprawa w chłodnym powietrzu, wiek dziecięcy lub ząbkowanie oraz kołatanie serca z uczuciem omdlewania [Hering], [Allen], [Clarke], [Boericke], [Hughes].

Kurczowy kaszel przypominający krztusiec (dzieci; noc; chłodne powietrze >)

• Drosera — Kaszel szczekający, po północy, z odruchem wymiotnym lub bezproduktywnymi odruchami wymiotnymi; mniej wyraźne trzepotanie serca; temperatura pomieszczenia ma mniejsze znaczenie rozstrzygające. Succ.: chłodne powietrze przynosi wyraźną ulgę; kontekst ząbkowania. [Clarke]
• Coccus cacti — Nitkowaty, ciągliwy śluz; odchrząkiwanie lepkich nitek; napady wywoływane mówieniem; Succ.: ciągliwość mniej zaznaczona, silniejsze kołatanie serca na tle nerwowym. [Allen]
• Corallium rubrum — Krótkie kaszlnięcia następujące szybko po sobie, jak seria z karabinu maszynowego; twarz purpurowa; zimne powietrze często wywołuje napady; Succ.: chłodne powietrze uspokaja. [Hering]
• Antimonium tart. — Liczne rzężenia przy niemożności odkrztuszenia, sinica; Succ.: powraca zdolność odkrztuszania, co przynosi ulgę. [Boericke]
• Ipecacuanha — Dominują nudności; uczucie pełności w klatce piersiowej; Succ.: nudności niewielkie, wyraźne trzepotanie serca na tle wegetatywnym. [Clarke]

Kołatanie serca na tle nerwowym / pobudliwość nerwu błędnego

• Ignatia — Paradoksalne wzdychanie, uczucie kuli w gardle; przyczyną jest żal; Succ.: prostszy obraz trzepotania serca na tle wegetatywnym, powiązanego z kaszlem. [Farrington]
• Moschus — Omdlenia histeryczne o dramatycznym przebiegu; Succ.: obraz spokojniejszy, przede wszystkim dziecięcy, z charakterystyczną poprawą w chłodnym powietrzu. [Clarke]
• Aconite — Silny lęk i gorąco; Succ.: bez gwałtownej paniki z uczuciem gorąca, poprawa pod wpływem powietrza bez burzliwej gorączki. [Kent]

Ząbkowanie z kaszlem

• Chamomilla — Złość, nadwrażliwość na ból; gorąco, jeden policzek czerwony; Succ.: na pierwszym planie skurcz/kaszel, chłodne powietrze >. [Hering]
• Calc-phos. — Opóźnione ząbkowanie, otwarte ciemiączka; kaszel mniej napadowy. [Clarke]

• Lek komplementarny: Antimonium tart. w nieżytach oskrzeli z rzężeniami — Ant-t., gdy siły słabną; Succ., gdy napady łagodnieją i występuje poprawa w chłodnym powietrzu. [Boericke]
• Lek komplementarny: Ipecac., gdy warstwa objawów z przewagą nudności występuje naprzemiennie ze skurczem na tle nerwowym; Succ. stabilizuje komponent wegetatywny. [Clarke]
• Dobrze działa po: Acon./Bell., podawanych w początkowym okresie z gorącem i gorączką, gdy później pojawia się obraz nocnych skurczów z poprawą w chłodnym powietrzu >. [Farrington]
• Dobrze działa przed: Drosera, jeśli odruchy wymiotne po północy utrzymują się po ustąpieniu kołatania serca na tle nerwowym; Coccus-c., jeśli ujawnia się ciągliwość śluzu. [Clarke], [Allen]
• Porównaj (grupa bursztynu): Acidum succinicum ma wspólne cechy wegetatywne, lecz wykazuje większe powinowactwo do nerwobólów i bólów kulszowych niż do kaszlu u dzieci. [Hughes]
• Unikanie czynników nasilających / postępowanie: Ciepłe, duszne pomieszczenia, pobudzenie przed snem; należy zadbać o spokój oraz chłodne, nawilżone powietrze, odmierzone łyki płynu i podparcie ciała w odpowiedniej pozycji podczas napadów. [Boericke], [Clarke]

• Ząbkujące dziecko z kurczowym kaszlem nocnym, gorącą, spoconą głową, chłodne powietrze >: Succ. 6C–30C przed snem i podczas napadów; utrzymywać w pomieszczeniu chłodne, nawilżone powietrze, unikać tłoku i pobudzenia. [Hering], [Boericke]
• Kaszel przypominający krztusiec po nieżycie u osób wątłych (kołatanie serca, ciepłe pomieszczenie <, świeże powietrze >): Succ. 6C–30C co kilka godzin, następnie zmniejszać częstotliwość; łączyć z przerwami na zaczerpnięcie powietrza przy oknie i odmierzonymi łykami płynu. [Clarke], [Allen]
• Kołatanie serca na tle nerwowym u rekonwalescentów z kaszlem: Succ. 6x–6C t.i.d.; zalecać spokojny rytm dnia, unikać powietrza wysuszonego ogrzewaniem piecowym. [Clarke], [Hughes]
• Gdy ujawnia się ciągliwy śluz: przejść na Coccus-c.; gdy dominują odruchy wymiotne o północy: Drosera; przy rzężeniach z sinicą: Ant-t. — lecz zachować Succ. dla warstwy objawów nerwowych łagodzonych przez powietrze. [Allen], [Boericke]

Gardło / Krtań / Głos

• KRTAŃ — ŁASKOTANIE — mówienie — pogarsza. — Mówienie natychmiast wywołuje skurcz.
• KRTAŃ — PODRAŻNIENIE — śluz spływający po tylnej ścianie gardła — wskutek. — Napady wywoływane spływaniem wydzieliny.
• GŁOS — CZYTANIE/ŚMIECH — nasila kaszel. — Kaszel z pobudzenia.

Kaszel / Klatka piersiowa / Oddychanie

• KASZEL — KRZTUŚCOWY — napadowy — noc — pierwszy okres snu — po. — Pora charakterystyczna dla przypadków dziecięcych.
• KASZEL — RZĘŻĄCY — odkrztuszanie — trudne — poprawa po. — Ulga po uruchomieniu wydzieliny.
• KASZEL — CIEPŁE POMIESZCZENIE — pogarsza; ŚWIEŻE POWIETRZE — poprawia. — Charakterystyczna poprawa w chłodnym powietrzu.
• ODDYCHANIE — UTRUDNIONE — wchodzenie pod górę/wysiłek — z kołataniem serca. — Towarzyszący komponent związany z nerwem błędnym.
• KLATKA PIERSIOWA — OBOLAŁOŚĆ — mostek — po kaszlu. — Uczucie stłuczenia po napadzie.

Nos / Tylna część jamy nosowej

• NOS — NIEŻYT — tylny — odchrząkiwanie — konieczność. — Spływanie wydzieliny podtrzymuje kaszel.
• NOS — POWIETRZE — ciepłe, duszne — pogarsza; CHŁODNE — poprawia. — Przeciwstawne reakcje na temperaturę.

Serce / Objawy ogólne

• SERCE — KOŁATANIE — ciepłe pomieszczenie — pogarsza; ŚWIEŻE POWIETRZE — poprawia. — Trzepotanie serca na tle wegetatywnym.
• OBJAWY OGÓLNE — POBUDZENIE — pogarsza — dzieci. — Czynnik wyzwalający na tle nerwowym.
• OBJAWY OGÓLNE — POWIETRZE — świeże — poprawia; POMIESZCZENIE — ciepłe, duszne — pogarsza. — Schemat postępowania.

Sen

• SEN — ZAKŁÓCONY — kaszel — po pierwszym okresie snu. — Charakterystyczna pora występowania.
• SEN — WZDRYGANIE SIĘ — dzieci — z kaszlem. — Nocne wzdryganie się.

Pot

• POT — GŁOWA — dzieci — noc — podczas kaszlu/po kaszlu. — Rubryka dotycząca gorącej, spoconej owłosionej skóry głowy.

Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): napadowy kaszel; noce podczas ząbkowania; chłodne powietrze >; zakres objawów dziecięcych.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): obraz kaszlu i objawów oddechowych; spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła; pot podczas napadów.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): wskazania w astmie na tle nerwowym i krztuścu; kołatanie serca na tle wegetatywnym; modalności termiczne.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — kurczowy kaszel; obraz ząbkującego dziecka; poprawa na świeżym powietrzu.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (lata 70. XIX wieku): informacje o bursztynie; uwagi o kwasie bursztynowym; tradycja stosowania przeciwskurczowego.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1907): wskazówki przy łóżku chorego — skurcze u dzieci; znużenie po nocnych napadach.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (koniec XIX wieku): różnicowanie — Drosera, Coccus-c., Corallium-r., Ant-t., Ipec. w kaszlu przypominającym krztusiec.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): zestawienie modalności — ciepłe pomieszczenie <, świeże powietrze >; relacje między lekami.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): kołatanie serca na tle wegetatywnym i postępowanie z wykorzystaniem powietrza oraz spokoju; porównania z Acon., Ign.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): objawy ze strony klatki piersiowej u rekonwalescentów, obrazy dziecięce; uwagi dotyczące trybu życia i postępowania.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): leczenie krztuśca; postępowanie — chłodne powietrze, małe łyki płynu.
Phatak, S. R. — Concise Materia Medica (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — chłodne powietrze >; napadowy kaszel; związek z ząbkowaniem.