• Oś mózgowo-rdzeniowa (rdzeń przedłużony, rdzeń kręgowy) — Gwałtowne drgawki toniczno-kloniczne, opistotonus, szczękościsk, zrywania kloniczne przechodzące w tężyczkę; głęboki i długotrwały stupor ponapadowy [Clarke], [Allen], [Hering].
• Ośrodki oddechowe i mięśnie oddechowe — Skurcz głośni i mięśni międzyżebrowych, duszenie się, sinica, piana na ustach; po napadzie oddech powraca w postaci głębokiego, chrapliwego zaczerpnięcia powietrza [Allen], [Boericke].
• Mięśnie twarzy i żuchwy oraz język — Szczękościsk, zniekształcone rysy twarzy, wysunięty lub przygryziony język, ślinotok; twarz sina podczas napadu [Hering], [Clarke].
• Oczy (odruchy śródmózgowiowe) — Źrenice szeroko rozszerzone, oczy nieruchome lub zwrócone ku górze, zez podczas napadów; powolna reakcja w śpiączce [Allen], [Clarke].
• Narządy miednicy (odruchy związane z połogiem i miesiączką) — Drgawki w połogu; napady w okresie miesiączki lub wskutek jej zahamowania; kolka maciczna odruchowo wywołuje napady [Clarke], [Boericke].
• Ząbkowanie i dzieci — Skurcze niemowlęce z nagłym zesztywnieniem, opistotonusem, pianą na ustach i mimowolnym oddawaniem stolca i moczu; błyszczące przedmioty i hałas wyzwalają napady [Hering], [Clarke].
• Przewód pokarmowy — Nudności, gwałtowne wymioty, niekiedy biegunka, poprzedzające napady drgawek lub występujące po nich w zatruciach; nadwrażliwość żołądka może zwiastować gwałtowny napad [Hughes], [Allen].
• Obwodowy układ nerwowo-mięśniowy — Kurcze tężcopodobne łydek i dłoni (skurcze dłoniowo-stopowe), bolesne wygięcie ciała w łuk; dotyk lub wstrząs ponownie wyzwala skurcz [Boger], [Hering].

• Całkowity spoczynek, cisza, zaciemniony pokój — Zmniejszają pobudliwość odruchową; mniej bodźców oznacza mniej napadów (znajduje to odzwierciedlenie w działach Umysł i Sen) [Clarke], [Boger].
• Ogrzanie ciała i głowy — Oziębienie sprzyja skurczom; stałe ciepło łagodzi tężyczkę (znaczenie pielęgnacyjne) [Hering], [Clarke].
• Sen (krótki, głęboki) — Sen ponapadowy przynosi przejściowe uspokojenie; dziecko budzi się spokojniejsze, jeśli nie zakłóca się jego snu [Allen].
• Rozluźnienie odzieży wokół szyi i klatki piersiowej — Łagodzi skurcz mięśni oddechowych i uczucie dławienia w okresie objawów zwiastunowych [Clarke].
• Po łagodnym spoceniu się — Kryzys ustępuje, gdy skóra podejmuje czynność wydzielniczą; odpowiada to ogólnej poprawie związanej z wydalaniem [Boger].
• Podparcie głowy, lekkie zgięcie ciała — Pozwala uniknąć wyzwalającego napad wstrząsu i zmniejsza napięcie związane z opistotonusem [Hering].
• Usunięcie bodźców świetlnych i błyszczących przedmiotów — Parawany i zasłony ograniczają działanie błyszczących przedmiotów jako bodźca wyzwalającego [Clarke].
• Ostrożne odsysanie piany (pielęgnacja) — Zmniejsza pogorszenie związane z niedotlenieniem podczas napadów [Clinical].

• Dotyk, wstrząs, nagły hałas — Najmniejszy bodziec ponownie wywołuje skurcz; przypomina obraz Cicuta/Strychninum [Hering], [Boger].
• Błyszczące lub jasne przedmioty, migotanie — Światło wywołuje napady; u dzieci drgawki pojawiają się na widok połyskujących zabawek lub wody [Clarke].
• Zimne powietrze, oziębienie, odkrywanie ciała — Oziębienie nasila tężyczkę i skurcz głośni [Hering], [Clarke].
• Ząbkowanie; stłumione wykwity skórne lub zahamowana miesiączka — Drogą odruchową wyzwalane są napady drgawek [Hering], [Clarke].
• Połóg; stany przypominające rzucawkę — Obciążenie macicy i układu naczyniowego wyzwala gwałtowne napady [Clarke], [Boericke].
• Wysiłek; nagłe wstawanie — Ruch wstrząsa rdzeniem kręgowym; drgawki powracają [Boger].
• Zapachy gotowania; podrażnienie żołądka — W niektórych przypadkach zatruć nudności poprzedzają napad [Allen].
• Uraz głowy lub podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych — Nasilają się odruchowa tężyczka i opistotonus [Clarke], [Farrington].

W obrazie psychicznym dominuje nagła utrata świadomości: krótkie objawy zwiastunowe — lęk, krzyk lub ruch chwytania — mogą poprzedzać natychmiastowy upadek, przy nieruchomych oczach, zaciśniętych szczękach i sztywnieniu ciała w opistotonusie [Hering], [Allen]. U dzieci jasne przedmioty lub nagły hałas działają jak iskra padająca na proch; opiekun relacjonuje, że dziecko śmiało się na widok błyszczącej zabawki, po czym zesztywniało, pojawiła się piana na ustach i mimowolnie oddało mocz — opis ten dokładnie odpowiada modalnościom pogorszenia od błyszczących przedmiotów i hałasu [Clarke]. Podczas napadu świadomość jest zniesiona; między napadami dominują głęboki stupor i dezorientacja, z powolnymi odpowiedziami i obawą przed dotykiem, gdyż chory wie, że dotyk może ponownie wywołać skurcze (odsyłacz do działu Objawy ogólne). Drażliwość po napadzie ustępuje miejsca łzom i snowi, z którego pacjent budzi się z tępym bólem głowy i obolałymi szczękami. W przypadkach połogowych występuje splątanie; gonitwa myśli i błyski światła poprzedzają gwałtowny napad drgawkowy; po nim kobieta leży sina, z szerokimi źrenicami i nikogo nie rozpoznaje, dopóki nie prześpi się długo [Clarke], [Boericke]. W przeciwieństwie do Hyoscyamus niewiele tu szyderczej gadatliwości; w przeciwieństwie do Belladonna upadku nie poprzedza gwałtowne majaczenie z przekrwieniem; następuje błyskawiczne przejście w nieprzytomność wskutek wyładowania w rdzeniu kręgowym i przedłużonym. Lęk przed światłem i ruchem powietrza rozwija się, gdy rodzina dostrzega ich związek z napadami; preferowane stają się ciche, ciepłe, zacienione pokoje, co odpowiada zespołowi czynników łagodzących objawy.

Głowa zostaje odrzucona do tyłu w skurczu; opistotonus wygina ciało tak, że łóżka mogą dotykać jedynie głowa i pięty [Hering], [Clarke]. Po napadach występuje ciągnący ból potylicy i karku oraz tkliwość mięśni żwaczy wskutek utrzymującego się szczękościsku. Objawy podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych — gorączka, odgięcie głowy do tyłu, nadwrażliwość na światło — skłaniały do przepisywania Oena., gdy dołączały się drgawki i szczękościsk; odróżnia to ten obraz od Belladonna, gdzie dominują zaczerwienienie i tętnienie tętnic szyjnych. W szczytowej fazie napadu skóra głowy jest zimna i spocona; w fazie reakcji może pojawić się gorąco głowy. Każda próba uniesienia lub obrócenia głowy w okresie ponapadowego odrętwienia wywołuje ponowne zrywania mięśniowe, potwierdzając pogorszenie od ruchu i wstrząsu. Uczucie opaski wokół czoła, odnotowywane przez opiekunów, często zwiastuje kolejny gwałtowny napad; jeśli pokój zostanie zaciemniony, a pacjent pozostaje nieruchomo i w cieple, objawy zwiastunowe mogą przeminąć (odsyłacz do działu Modalności).

Źrenice rozszerzone, niereagujące lub reagujące powoli; oczy zwrócone ku górze lub odchylone podczas skurczu, z drżeniem powiek [Allen], [Clarke]. Jasne światło gwałtownie wyzwala nawrót; osłanianie oczu jest prostym środkiem zapobiegawczym. Przekrwienie spojówek jest niewielkie w porównaniu z gwałtownością drgawek; obraz dotyczy raczej rdzenia kręgowego i przedłużonego niż wyłącznie przekrwienia mózgu. Zapytany po napadzie chory opisuje widzenie jako „zamglone”; u niektórych napad mogą poprzedzać fosfeny. Łzy płyną przy zniekształconych rysach twarzy i ślinotoku; delikatne ocieranie oczu, bez wstrząsania, pomaga skrócić okres pobudzenia. Należy porównać Cicuta (skrajne wykrzywienie oczu z gryzieniem, częściej etiologia urazowa), Stramonium (utkwione spojrzenie, światłowstręt z przerażeniem między napadami) oraz Belladonna (silne przekrwienie), wybierając Oena., gdy dominują napady wyzwalane światłem i opistotonus [Clarke], [Boger].

Hałas — brzęk naczyń, trzaśnięcie drzwiami — wyzwala skurcz; nadwrażliwość słuchowa ma charakter czynnościowy: droga słuchowa pełni funkcję wyzwalacza, a nie miejsca choroby [Hering]. W śpiączce słuch wydaje się zniesiony; później nawet cichy dźwięk wywołuje przestrach ze zrywaniami mięśniowymi. Pierwotny wyciek z ucha ani ból ucha nie należą do obrazu. Po odzyskaniu przytomności chory może zgłaszać dzwonienie w uszach, które zanika wraz z ustępowaniem bólu głowy. Opiekun uczy się wyciszać otoczenie, zgodnie z postępowaniem wynikającym z modalności.

Skrzydełka nosa poruszają się podczas faz duszenia się; przy nozdrzach może pojawiać się pienista wydzielina; skrzydełka nosa są sine [Allen]. Zapachy gotowania lub dymu budzą odrazę w okresie nudności zwiastujących napad i mogą doprowadzić do jego wystąpienia — jest to uwaga etiologiczna łącząca działy Żołądek i Umysł. Krwawienie jest rzadkie, lecz w jednym przypadku zatrucia niewielkie krwawienie z nosa zakończyło serię napadów [Clarke] — obserwacja ta odpowiada raczej odbarczeniu układu żylnego niż rubryce repertoryjnej.

Twarz sina, następnie blada; rysy zniekształcone; szczęki zaciśnięte, z pianą na ustach; podczas ustępowania napadu utrzymuje się ociężały, otępiały wyraz twarzy [Hering], [Allen], [Clarke]. Czoło pokrywają krople potu; wargi są sinawe; policzki zapadnięte wskutek skurczu mięśni żuchwy. U dzieci nagłe wygięcie ciała w łuk może poprzedzać utrwalony grymas uśmiechu, „uśmiech” tężyczkowy. Przygryzienie policzka lub języka powoduje podbarwienie piany krwią; opatrzenie jamy ustnej po napadach zapobiega ponownemu krwawieniu, które może wymuszać dotyk wyzwalający kolejny napad. Wyraz twarzy odróżnia ten obraz od Cuprum (sina twarz z gwałtownymi skurczami zginaczy i silnie przywiedzionymi kciukami) oraz Strychninum (bardziej uporczywy stan tężcowy z zachowaną świadomością i zdolnością rozumienia między napadami skurczów).

Szczękościsk z zaciśniętymi zębami; język wysunięty lub przygryziony; obfity ślinotok i piana na ustach [Hering], [Allen], [Clarke]. Podczas gwałtownego napadu mówienie jest niemożliwe; później mowa jest niewyraźna i powolna. Po poranieniu języka oddech staje się cuchnący; ostrożne oczyszczanie wacikiem zapobiega aspiracji i zmniejsza pogorszenie oddychania (odsyłacz do działu Oddychanie). W okresie objawów zwiastunowych chory odmawia picia nawet małymi łykami lub krztusi się nimi — ryzyko skurczu głośni. Należy odróżnić od Nux-v. (szczękościsk ze skurczami przewodu pokarmowego, lecz słabszy opistotonus) oraz Cicuta (gwałtowne gryzienie, etiologia związana z przestrachem).

Zgrzytanie zębami i ruchy żuchwy jak przy piłowaniu podczas fazy klonicznej; później zęby wydają się wydłużone i obolałe. Ucisk na żuchwę ponownie wywołuje zrywania mięśniowe; aby chronić język, należy w miarę możliwości umieścić klin przed następnym napadem (pielęgnacja). Brak charakterystycznych objawów próchniczych lub nerwobólowych; zęby cierpią wskutek drgawek.

Na początku napadu połykanie zostaje zniesione; następnie występują skurcz głośni i chrypka; przy sinicy może być słyszalny świst krtaniowy [Allen], [Clarke]. Po napadzie gardło jest podrażnione od piany i gryzienia. Zimne powietrze owiewające gardło sprzyja ponownemu skurczowi, potwierdzając pogorszenie od oziębienia i odkrywania ciała. Ciepłe, wilgotne powietrze i spokojne ćwiczenia oddechowe pomagają w przerwie między napadami. Nie ma błony błoniczej; zajęcie gardła ma charakter czynnościowy.

Nudności i gwałtowne wymioty treścią pokarmową, śluzem lub żółcią mogą zwiastować napad albo występować po nim w przypadkach zatrucia [Allen], [Hughes]. Po wymiotach pojawia się przejściowa ulga, po czym powracają sztywność i wygięcie ciała w łuk — naprzemienność tę często odnotowuje się przy łóżku chorego. Brak apetytu; pragnienie powraca późno, chory pije małymi łykami (unikać krztuszenia). Podrażnienie żołądka przez zapachy i ciężkostrawne potrawy jest powtarzającym się czynnikiem wyzwalającym, związanym z pogorszeniem od zapachów i gotowania. Należy porównać Absinthium (drgawki padaczkopodobne z zielonymi wymiocinami i majaczeniem) oraz Cuprum (gwałtowne odruchy wymiotne ze skurczami zginaczy).

Podczas opistotonusu brzuch jest sztywny, wciągnięty; wyraźne zagłębienie w okolicy pępka. Kolka nie dominuje, lecz zwraca uwagę kurczowe ściąganie powłok brzusznych. U kobiet niektóre napady poprzedza uczucie ciągnięcia w macicy — związek z połogiem i miesiączkowaniem (odsyłacz do działu Żeńskie narządy płciowe). Po napadzie utrzymuje się rozlana bolesność brzucha; preferowane jest łagodne ciepło. Gwałtowna perystaltyka może w szczycie napadu doprowadzić do mimowolnego oddania stolca, co wraz z objawami z działu Układ moczowy tworzy grupę mimowolnego oddawania moczu i stolca [Allen], [Clarke].

Mimowolne oddawanie moczu w szczytowym momencie skurczu jest charakterystyczne; w przerwach między napadami mocz może być skąpy i ciemny wskutek wysiłku mięśniowego i gorączki [Hering], [Allen]. Nie występuje stranguria; po odzyskaniu świadomości pęcherz jest pusty. U dzieci zmoczenie łóżka bywa pierwszą wskazówką niezauważonych napadów nocnych. Porównaj Bufo (oddawanie moczu jako aura, sny o treści seksualnej) i Artemisia (padaczka nocna z moczeniem mimowolnym, lecz bez opisthotonus).

Mimowolne oddanie stolca podczas drgawek, często płynnego, lub po prostu rozluźnienie zwieraczy [Allen]. Po napadzie może wystąpić zaparcie wskutek skrajnego wyczerpania. Brak bolesnego parcia na stolec; nie jest to lek o obrazie czerwonkowym. Otarcia skóry wokół odbytu wymagają pielęgnacji, by uniknąć podrażnienia dotykiem, które wyzwala reakcje przestrachu. Objawy ze strony odbytnicy potwierdzają przede wszystkim sferę czynności mimowolnych, typową dla napadów grand mal.

Sfera seksualna ma znaczenie drugorzędne; analogiczne stany połogowe związane z mechanizmem odruchowym dotyczą raczej działu Kobiece narządy płciowe. U chłopców w okresie dojrzewania odnotowywano napady wyzwalane jaskrawym blaskiem; masturbacja nie jest objawem charakterystycznym, jak w obrazie Bufo. Podczas tężyczki jądra są silnie podciągnięte ku górze; jest to odruch, a nie patologia gonad.

Drgawki połogowe — nagłe, gwałtowne, z łukowatym wygięciem ciała ku tyłowi, ze szczękościskiem, rozszerzonymi źrenicami, pianą i sinicą — wielokrotnie wskazywały na Oena., zwłaszcza gdy światło i dotyk wyzwalają napad, a po nim następuje głęboka śpiączka [Clarke], [Boericke]. Podobnie jest w napadach związanych z zatrzymaniem miesiączki lub pierwszą miesiączką oraz z obciążeniem związanym z porodem; czynnikiem wyzwalającym mogą być skurcze macicy. Zapach odchodów połogowych lub dotykanie chorej mogą wywołać napad wskutek przestrachu — postępowanie polega na zapewnieniu cichego, ciepłego, zaciemnionego pokoju. Odróżnić od Veratrum vir. (obrzęk płuc, znaczne napięcie tętnicze), Bell. (gwałtowne przekrwienie), Hyos. (zrywania mięśniowe z zachowaniami erotycznymi).

Oddychanie zatrzymuje się wskutek skurczu krtani lub mięśni klatki piersiowej; epizody bezdechu z sinym zabarwieniem skóry; następnie charczący oddech i głębokie westchnienia [Allen], [Clarke]. Każda próba wymuszonego ruchu pogarsza stan; obowiązuje zasada: nie dotykać, zapewnić ciepło i spokój, co ponownie nawiązuje do modalności. Między napadami utrzymują się wzdychanie i nieregularny oddech, które słabną w miarę regeneracji podczas snu.

Tętno szybkie, małe lub nieregularne podczas napadu; możliwa zapaść z silnym wyziębieniem i potem [Allen], [Hughes]. Później reaktywne zaczerwienienie; w przerwie między napadami tętno miękkie, łatwo poddające się uciskowi. W przypadkach zatrucia opisywano omdlenie na początku napadu; stan serca odzwierciedla nasilenie burzy nerwowej. Brak charakterystycznego objawu zastawkowego.

Skurcz mięśni międzyżebrowych, ucisk w okolicy mostka, duszenie się, nieregularne, urywane wdechy; w ciężkich napadach sinicze zabarwienie całego ciała [Allen], [Clarke]. Po napadzie klatka piersiowa boli jak po pobiciu; w początkowej fazie snu oddech staje się charczący. Zimne powietrze owiewające klatkę piersiową ponownie wywołuje ucisk; ciepło i bezruch przynoszą ulgę. Nie ma pierwotnego zapalenia oskrzeli; objawy ze strony klatki piersiowej mają charakter nerwowo-mięśniowy.

Plecy wygięte ku tyłowi jak łuk; mięśnie karku napięte jak postronki, silny skurcz okolicy lędźwiowej [Hering], [Clarke]. Po napadzie ból pleców i uczucie stłuczenia okolicy krzyżowej; chory boi się obrócić. Ucisk lub próby wyprostowania wywołują zrywania — pogorszenie od dotyku i wstrząsów. Ogrzewanie okolicy kręgosłupa przynosi ulgę. Porównaj Cicuta (straszliwe wykręcanie ciała; częstsze gryzienie), Nux-v. (nadpobudliwość rdzeniowa bez takiego opisthotonus).

Dłonie zaciśnięte; kciuki podwinięte do środka mniej wyraźnie niż w obrazie Cuprum; kurcze dłoni i stóp; nogi sztywne, następnie zrywania [Allen], [Clarke]. W fazie klonicznej palce wykonują bezcelowe ruchy skubania, po czym wiotczeją. Głębokie osłabienie ponapadowe; każda nagła próba zgięcia może wywołać krótkie drgnięcie. Kolana potłuczone wskutek upadków; miękkie osłony i spokojni opiekunowie pomagają zapobiegać urazom.

Zimny, lepki pot podczas napadu; później ciepły pot o wyczuwalnym zapachu; sinica twarzy i kończyn [Allen], [Hughes]. Wykwity skórne nie należą do obrazu leku, z wyjątkiem tego, że stłumienie wykwitów może zapowiadać powrót napadów — jest to obserwacja kliniczna zgodna z modalnością pogorszenia wskutek stłumienia. Wyraźna wrażliwość skóry na zimne powietrze; okrycie zmniejsza wzdryganie się.

Po napadach sen jest głęboki, śpiączkowy; każde zakłócenie wywołuje zrywania mięśniowe, stąd nacisk na ciche, ciemne, ciepłe pomieszczenia (zob. Modalności) [Allen], [Clarke]. Nocne napady często budzą krzykiem i natychmiastowym zesztywnieniem; dziecko ponownie zasypia, lecz następnego dnia jest otępiałe. Sny rzadko pozostają w pamięci; pytani chorzy opisują przerażające światła lub spadanie tuż przed zapadnięciem ciemności. Częste jest chrapanie z otwartymi ustami; ślina moczy poduszkę. Zbyt krótki sen sprzyja ponownemu napadowi następnego dnia; po dostatecznie długim śnie przerwa między napadami się wydłuża — jest to empiryczna wskazówka dotycząca postępowania. W odróżnieniu od Artemisia rzadziej występuje senność związana z petit mal; sen ma tu charakter śpiączki ponapadowej.

U osób pamiętających sen zwiastujący napad powracają obrazy błyskawic, lamp lub lśniącej wody; przy nagłym przebudzeniu może wystąpić napad, co łączy senny fosfen z wyzwalaniem przez światło [Clarke]. Dzieci krzyczą przez sen i na chwilę sztywnieją, po czym się rozluźniają; takie drobne skurcze zapowiadają silniejszy napad drgawkowy, jeśli bodźce nie zostaną ograniczone.

Uczucie gorąca nie kształtuje obrazu leku; gorączka występuje przy współistniejącym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych — wówczas pojawiają się wysoka temperatura, sztywność karku, odgięcie głowy ku tyłowi, skurcze; wraz ze spadkiem gorączki skurcze ustępują [Clarke]. W zatruciu temperatura może obniżyć się wraz z zapaścią, a następnie wzrosnąć w reakcji organizmu. Dreszcze wskutek narażenia na zimno wyzwalają napady (zob. Dreszcze/Gorąco/Pot).

Dreszcze po narażeniu na zimno prowadzą do tężyczki; w reakcji organizmu rozlewa się gorąco; pot pojawia się podczas napadu lub po nim, niekiedy początkowo zimny i lepki [Hughes], [Allen]. Ta trójfazowa sekwencja ma charakter kliniczny, a nie gorączkowy. Dlatego ciepłe okrycie stanowi element postępowania.

Niechęć do jedzenia; zapachy gotowanych potraw wywołują nudności i mogą sprowokować napad (zob. Żołądek) [Allen], [Clarke]. Zimne napoje mogą wywołać dreszcze i reakcję przestrachu; bezpieczniejsze są małe łyki ciepłego napoju. Alkohol jest przeciwwskazany. U niemowląt karmionych piersią karmienie bezpośrednio po napadzie może ponownie wywołać skurcz — należy poczekać, aż oddech się wyrówna.

Obraz Oenanthe crocata skupia się na stanie gwałtownych drgawek: nagła utrata świadomości, szczękościsk, opisthotonus, rozszerzone źrenice, piana, mimowolne oddawanie moczu i stolca, sinica i głęboka śpiączka — z napadami ponawianymi przez dotyk, hałas, wstrząs, zimno i błyszczące przedmioty [Allen], [Hering], [Clarke], [Boericke], [Boger]. Lek odpowiada drgawkom niemowlęcym i połogowym, padaczce (zwłaszcza gdy napady są nagłe i gwałtowne, z długim snem ponapadowym), tężyczce w przebiegu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz odruchowym napadom związanym z ząbkowaniem lub stłumieniem wykwitów bądź zatrzymaniem miesiączki. Biegunowość modalności: pogorszenie od najmniejszego bodźca (dotyku, hałasu, światła, zimna, ruchu), pogorszenie przy zasypianiu i w nocy, podczas ząbkowania lub połogu; poprawa dzięki całkowitemu spoczynkowi, ciszy, ciemności, stałemu ciepłu, podparciu głowy, luźnej odzieży wokół szyi i klatki piersiowej oraz łagodnemu poceniu się. Powiązania między działami: w dziale Umysł następuje utrata świadomości; w działach Głowa i Plecy występuje odgięcie ku tyłowi; Oczy: rozszerzone źrenice, gałki oczne zwrócone ku górze; Jama ustna: piana ze szczękościskiem; Klatka piersiowa: skurcze prowadzące do zamartwicy; Układ moczowy/Odbytnica: mimowolne rozluźnienie zwieraczy; Sen: śpiączkowy; we wszystkich tych sferach obowiązuje tak charakterystyczna dla tej rośliny zasada reaktywności na bodźce. Różnicować z Cicuta virosa (przestrach, straszliwe wykręcanie ciała, gwałtowne gryzienie; mniejsza rola światła jako czynnika wyzwalającego), Strychninum (odruchowe skurcze tężcowe z zachowaną świadomością między nimi), Cuprum (kurcze zginaczy, kciuki podwinięte do środka, sina twarz, odruchy wymiotne), Artemisia (po przestrachu, serie petit mal, mniej nasilony opisthotonus), Hyoscyamus/Stramonium (zabarwienie maniakalne lub omamowe) oraz Belladonna (gwałtowne przekrwienie); obraz Oena. wyróżniają napady wyzwalane przez błyszczące przedmioty, szczękościsk z wysuwaniem lub przygryzaniem języka, skurcz mięśni oddechowych i głęboki sen ponapadowy.

Etiologia / Czynniki wyzwalające

• Cicuta virosa — Drgawki po urazie głowy lub przestrachu; przerażające wykręcanie ciała i gwałtowne gryzienie; w obrazie Oena. napady częściej wyzwalane światłem lub dotykiem, ze skurczem mięśni oddechowych i skrajnym opisthotonus [Clarke], [Boger].
• Strychninum — Skurcze przypominające tężec od najlżejszego dotyku; między skurczami pełna świadomość; w obrazie Oena. występują utrata świadomości i piana oraz dłuższa śpiączka [Allen], [Farrington].
• Artemisia vulgaris — Padaczka po przestrachu, serie petit mal, moczenie mimowolne; mniej nasilone opisthotonus i szczękościsk niż w obrazie Oena. [Clarke].

Postać kliniczna: Grand mal / opisthotonus

• Cuprum metallicum — Kurcze zginaczy, kciuki podwinięte do środka, sinica, gwałtowne odruchy wymiotne; w obrazie Oena. występują szczękościsk, wysunięty lub przygryziony język, skurcz mięśni klatki piersiowej [Allen], [Boger].
• Belladonna — Przekrwienie, gorąco, zaczerwienienie, pulsowanie, gwałtowne majaczenie; obraz Oena. jest chłodniejszy, z większą reaktywnością na bodźce i mniej nasilonym gwałtownym przekrwieniem [Clarke], [Kent].
• Hyoscyamus — Zrywania mięśniowe i zachowania erotyczne, zazdrość; w obrazie Oena. silniejsze tężcopodobne wygięcie ciała i większe zagrożenie oddechowe [Farrington].
• Stramonium — Przerażenie, rozszerzone źrenice, gadatliwość; mniej nasilone szczękościsk i opisthotonus niż w obrazie Oena. [Clarke].

Kobiety / Połóg

• Veratrum viride — Wysokie napięcie tętnicze, obrzęk płuc; Oena. przy nagłych, gwałtownych napadach ze szczękościskiem i głęboką śpiączką [Clarke].
• Gelsemium — Osłabienie z drżeniem, osłupienie z sennością; brak gwałtownej tężyczki właściwej Oena. [Farrington].

Dzieci / Ząbkowanie

• Aethusa — Nietolerancja mleka, wymioty, wyginanie ku tyłowi u niemowląt, lecz obraz bardziej żołądkowo-jelitowy; Oena. ma silniejszy związek z rdzeniem kręgowym i wyzwalaniem napadów przez światło [Clarke].
• Cina — Drażliwość związana z robaczycą, zgrzytanie zębami; brak głębokiej śpiączki i szczękościsku właściwych Oena. [Boger].

Podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych / rdzenia kręgowego

• Helleborus — Osłupienie, toczenie głową na boki, wolne tętno; drgawki mniej tężcowe niż w obrazie Oena. [Clarke].
• Zincum — Niespokojne stopy, stłumione wykwity → mózg; mniej nasilony opisthotonus, więcej niepokoju ruchowego [Boger].

• Lek komplementarny: Cicuta virosa — Gdy u podłoża leżą stłuczenie lub przestrach, a gryzienie dominuje po tym, jak Oena. osłabiła wyzwalanie napadów przez światło lub dotyk [Clarke].
• Lek komplementarny: Cuprum — Na utrzymujące się kurcze zginaczy i odruchy wymiotne po opanowaniu gwałtownej tężyczki [Boger].
• Lek komplementarny: Aethusa — W przypadkach niemowlęcych, gdy wymioty mlekiem utrzymują się pomimo zmniejszenia nasilenia drgawek [Clarke].
• Dobrze działa po: Belladonna — Po ustąpieniu gwałtownego przekrwienia, jeśli utrzymują się opisthotonus i szczękościsk z wyzwalaniem napadów przez światło [Clarke], [Kent].
• Dobrze działa po: Gelsemium — Gdy drżenie i otępienie z sennością ustępują miejsca gwałtownym napadom wymagającym Oena. [Farrington].
• Dobrze poprzedza: Artemisia — W celu opanowania serii petit mal i nocnych okresów międzynapadowych po opanowaniu fazy grand mal [Clarke].
• Dobrze poprzedza: Zincum — Gdy ujawnia się przyczyna w postaci stłumionych wykwitów, a zrywania mięśniowe się utrzymują [Boger].
• Leki pokrewne (grupa szczwołu plamistego): Conium (niedowład ruchowy, mniej drgawek), Cicuta (drgawki, uraz) — wybór według charakteru skurczu i czynników wyzwalających [Clarke].
• Antidota (funkcjonalne): Ciepło, całkowita cisza i ciemność, staranne dbanie o drożność dróg oddechowych oraz ograniczenie dotykania i poruszania chorym do minimum; Camphor bywa wymieniana przy nadmiernym działaniu leku [Hering], [Clarke].

• Gwałtowne napady grand mal z opistotonusem i szczękościskiem: nagły upadek, wyzwalanie przez światło lub hałas, piana na ustach, sinica, głęboka śpiączka — należy brać pod uwagę Oen-c.; zapewnić w pokoju ciemność, ciszę i ciepło oraz unikać dotykania i przemieszczania chorego podczas podawania leku [Clarke], [Hering], [Boericke].
• Skurcze u niemowląt / ząbkowanie: krótkotrwałe sztywnienie z wygięciem pleców w łuk, mimowolne oddawanie moczu, wyzwalane przez błyszczące zabawki — osłonić łóżeczko zasłoną, podać Oen-c. i usunąć czynniki wyzwalające [Hering], [Clarke].
• Drgawki połogowe: szczękościsk, opistotonus, skurczowe zatrzymanie oddechu, długotrwała śpiączka — Oena., gdy przekrwienie nie wyczerpuje całego obrazu przypadku, a dotyk lub światło wyzwalają napady [Clarke], [Boericke].
• Potencja i powtarzanie dawek: Ostre napady — 6C–30C przy najwcześniejszych objawach zwiastunowych; jeśli wystąpi pełny napad, podawać między napadami, ograniczając dotykanie i przemieszczanie chorego do minimum, i wydłużać odstępy między dawkami w miarę wydłużania się przerw między napadami; leczenie konstytucyjne osób z padaczką — 200C jednorazowo lub rzadko, następnie obserwacja; unikać pochopnego stosowania na przemian z Cic., Cupr., Bell., chyba że obraz rzeczywiście się zmieni [Boger], [Kent].
• Praktyczne wskazówki:
  • „Rób mniej i rób to po cichu”: w przypadku Oena. sama modalność związana z pielęgnacją odpowiada za połowę wyleczenia [Clarke].
  • Zasłoń to, co błyszczy — dosłowne zalecenie dotyczące otoczenia, które skraca serie napadów u dzieci [Clarke].

Umysł

• Utrata przytomności, nagła — cecha charakterystyczna napadów Oena. [Allen], [Clarke].
• Drgawki wywołane hałasem — kluczowa rola bodźca słuchowego [Hering].
• Drgawki wywołane błyszczącymi przedmiotami — bodziec wzrokowy swoisty na tle innych leków o obrazie drgawkowym [Clarke].
• Drażliwość po napadzie; lęk przed dotykiem — odruchowy lęk przed bodźcem [Clarke].
• Śpiączka, długotrwała, po napadzie padaczkowym — głęboki, ciężki sen [Allen].
• Drgawki połogowe z utratą przytomności — zakres położniczy [Clarke].

Głowa i plecy

• Głowa odciągnięta do tyłu; opistotonus — kręgosłup wygięty w łuk [Hering], [Clarke].
• Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, drgawki z odgięciem głowy do tyłu — kontekst zapalny [Clarke].
• Pogorszenie przy obracaniu głowy — wyzwalanie przez ruch i wstrząs [Boger].
• Ból potylicy po drgawkach — objaw utrzymujący się po napadzie [Allen].
• Sztywność karku; napięte mięśnie — cecha tężcowa [Hering].
• Pogorszenie pod wpływem wstrząsu lub dotyku — bodziec mechaniczny [Boger].

Oczy

• Źrenice rozszerzone podczas drgawek — cecha wskazująca na śródmózgowie [Allen].
• Oczy zwrócone ku górze — objaw oczny podczas napadów [Clarke].
• Światło lub blask nasilają drgawki — patognomoniczny czynnik wyzwalający [Clarke].
• Drżenie powiek — drobny objaw [Allen].
• Zamglone widzenie po napadzie — objaw ponapadowy [Clarke].
• Światłowstręt w okresie zwiastunowym — zachowanie unikowe [Clarke].

Jama ustna i gardło

• Trismus (szczękościsk) — żuchwa unieruchomiona przez skurcz [Hering].
• Przygryzanie języka; język wysunięty — piana podbarwiona krwią [Allen].
• Piana na ustach — skurcz oddechowy lub mięśniowy [Clarke].
• Ślinotok podczas drgawek — obfity [Allen].
• Skurcz głośni; dławienie się — zagrożenie drożności dróg oddechowych [Clarke].
• Połykanie niemożliwe podczas napadu — przestroga dotycząca pielęgnacji [Allen].

Oddychanie i klatka piersiowa

• Zatrzymanie oddechu podczas drgawek — zagrożenie uduszeniem [Allen].
• Duszenie się, sinica — gwałtowny skurcz mięśni klatki piersiowej [Clarke].
• Chrapliwy oddech po napadzie — obraz ponapadowy [Allen].
• Zimne powietrze nasila skurcz mięśni klatki piersiowej — wskazówka dotycząca temperatury [Clarke].
• Poprawa po rozluźnieniu odzieży — praktyczna rubryka dotycząca pielęgnacji [Clarke].
• Wzdychający oddech między napadami — objaw występujący w przerwach [Clarke].

Układ moczowy i odbytnica

• Mimowolne oddawanie moczu podczas drgawek — rozluźnienie zwieraczy [Allen].
• Mimowolne oddawanie stolca podczas drgawek — jak wyżej [Allen].
• Moczenie mimowolne z nocnymi skurczami (dzieci) — wskazówka pediatryczna [Clarke].
• Zaparcie po drgawkach — reakcja ponapadowa [Clarke].
• Ciemny mocz po napadzie — odzwierciedlenie wysiłku lub gorączki [Allen].
• Nieświadome moczenie łóżka podczas napadu — klasyczny objaw towarzyszący [Hering].

Objawy ogólne

• Drgawki toniczno-kloniczne; opistotonus — podstawowa rubryka [Hering].
• Pogorszenie pod wpływem dotyku, hałasu, wstrząsu, zimnego powietrza — główny zespół modalności [Boger], [Clarke].
• Napady wyzwalane przez błyszczące przedmioty — wyróżniający objaw charakterystyczny [Clarke].
• Połóg; ząbkowanie; stłumione wykwity skórne lub miesiączka — grupy etiologiczne [Clarke], [Hering].
• Poprawa w ciemności, ciszy, cieple; całkowity spoczynek — zespół wskazówek dotyczących postępowania [Clarke].
• Głęboka śpiączka ponapadowa — charakter przerw między napadami [Allen].

Hughes, R. — Cyclopaedia of Drug Pathogenesy (1870): toksykologia Oenanthe crocata (enantotoksyna), drgawki, opistotonus, zapaść.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): opisy toksykologiczne i kliniczne — nagła utrata przytomności, szczękościsk, rozszerzone źrenice, piana na ustach, mimowolne oddawanie moczu i stolca.
Hering, C. — The Guiding Symptoms of our Materia Medica (1879): obraz drgawkowy — wyzwalanie przez światło i hałas, skurcze niemowlęce i połogowe, przestrogi dotyczące pielęgnacji.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): zastosowania kliniczne w padaczce, drgawkach połogowych, tężyczce w przebiegu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych; modalności (dotyk, wstrząs, błyszczące przedmioty, zimno).
Boericke, W. — Pocket Manual (1901): objawy charakterystyczne — opistotonus, szczękościsk, skurczowe zatrzymanie oddechu, głęboka śpiączka; szczególny nacisk na przypadki połogowe.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): modalności (pogorszenie pod wpływem najmniejszego bodźca), porównania z Cic., Cup., Stram., Bell.; zasady postępowania.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): różnicowanie leków o obrazie drgawkowym (Cicuta, Strychninum, Cuprum).
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): drgawki pochodzenia mózgowego a rdzeniowego; grupy położnicze; kolejność stosowania po Bell.
Nash, E. B. — Leaders in Homeopathic Therapeutics (1899): zwięzłe uwagi o gwałtownych drgawkach ze śpiączką; wskazówki przy łóżku chorego.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): padaczka i drgawki połogowe — kolejność stosowania leków i pielęgnacja.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1941): modalności związane z bodźcami, czynniki wyzwalające u dzieci, związki odruchowe (ząbkowanie/stłumienie).
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): wyrazisty obraz kliniczny — „najlżejszy dotyk, hałas lub światło” wyzwalające napady; postępowanie ponapadowe.