• Krtań, tchawica, oskrzela (główne powinowactwo): Kurczowy kaszel podobny do krztuścowego, gwałtowne napady w nocy, rzężenie z utrudnionym odkrztuszaniem, wyczerpanie po napadzie; dzieci i dorośli delikatnej budowy. Zob. Gardło, Klatka piersiowa, Oddychanie, Sen. [Clarke], [Boericke]
• Skóra (zakres działania przestrajającego): Wykwity wypryskowe lub łuszczycopodobne; owrzodzenia o powolnym przebiegu; historycznie odnotowano stosowanie zewnętrzne; lek do stosowania wewnętrznego wybierany, gdy objawy skórne współistnieją z powiększeniem węzłów chłonnych i kaszlem. Zob. Skóra, Twarz, Objawy ogólne. [Clarke], [Hughes], [Boericke]
• Węzły chłonne (szyjne i pachowe): Powiększone, ulegające stwardnieniu węzły u osób o konstytucji skrofulicznej; według klasycznych opisów miękną i zmniejszają się pod wpływem działania „przestrajającego”. Zob. Twarz, Szyja, Objawy ogólne. [Clarke], [Boericke]
• Skaza i opinia o zastosowaniu przy „skłonności nowotworowej” (historycznie): Przypisywano mu zdolność do modyfikowania złogów, łagodzenia zmian na owrzodziałych brzegach i wspomagania w stanach wyniszczenia — są to twierdzenia tradycyjne; stosować rozważnie i przy wyraźnych wskazaniach. Zob. Skóra, Objawy ogólne. [Clarke], [Boericke], [Hughes]
• Nosogardło: Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, wywołujące łaskotanie w krtani i podtrzymujące kaszel, zwłaszcza w ciepłych pomieszczeniach. Zob. Nos, Gardło, Kaszel. [Allen], [Clarke]
• Wyczerpanie autonomiczne i oddechowe: Uczucie omdlewania i pot po napadach; pogorszenie w nocy w dusznych, ogrzewanych pomieszczeniach. Zob. Gorączka, Pocenie się, Sen. [Boericke], [Clarke]

• Chłodne, świeże powietrze; otwarte okno podczas napadu. [Clarke]
• Po odkrztuszeniu, gdy czop wydzieliny się odrywa, oddychanie staje się łatwiejsze. [Boericke]
• Pozycja z podparciem; uniesienie głowy i klatki piersiowej w łóżku. [Allen]
• Spokój i uspokajanie chorego; unikanie pobudzenia przed snem. [Clinical]
• Małe łyki letnich napojów łagodzące łaskotanie w krtani. [Boericke]
• Łagodne środki stosowane zewnętrznie na przewlekłe zmiany skórne (bez okluzji). [Clarke], [Hughes]
• Dzień w porównaniu z nocą; napady są łagodniejsze przy zwykłym dziennym trybie życia. [Clarke]
• Nawilżone powietrze, gdy suchość podtrzymuje łaskotanie. [Clinical]

• Noc, szczególnie po pierwszym śnie; powtarzające się napady. [Clarke], [Boericke]
• Ciepłe, duszne pomieszczenia; ciepło pieca; zatłoczone sypialnie. [Clarke]
• Mówienie, śmiech, czytanie na głos i wysiłek. [Allen]
• Leżenie płasko; obracanie się w łóżku wywołuje kaszel. [Boericke]
• Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła w pozycji leżącej; schylanie się. [Allen]
• Pobudzenie, hałas przed snem; silne zapachy. [Clarke]
• Nadejście wilgotnego chłodu po ciepłym dniu (wiosna/jesień). [Clarke]
• Drażniące, suche powietrze lub kurz. [Boericke]

Chory odczuwa lęk w oczekiwaniu na nocne napady; staje się niespokojny i marudny w miarę upływu wieczoru i nagrzewania się pokoju [Clarke]. Dzieci tulą się do opiekuna, przeczuwając nadejście kaszlu, a pobudzenie lub śmiech często zapoczątkowują napad, co odpowiada modalności pogorszenia podczas mówienia i śmiechu. Nie jest to usposobienie charakterystycznie drażliwe, jak w obrazie Nux-v.; dominuje raczej pełna znużenia obawa, wynikająca z powtarzających się, wyczerpujących napadów. U rekonwalescentów może występować łagodny, przygaszony nastrój, który poprawia się, gdy zapewnienie chłodnego powietrza i podawanie leku zmniejszają nocne napady. Gdy do obrazu oddechowego dołączają zmiany skórne lub powiększone węzły chłonne, skrępowanie własnym wyglądem oraz dyskomfort związany z opatrunkami lub tkliwością szyi dodatkowo obciążają psychikę; ulgę przynosi pielęgnacja bez okluzji, z zapewnieniem chłodu, co łączy ten obraz z objawami ze strony skóry i węzłów chłonnych. W porównaniu z Drosera, w której obraz jest wyraźniej związany z porą po północy, kaszlem szczekającym, z odruchami wymiotnymi i niemal kurczową gwałtownością, Trif-p. cechuje łagodniejsze usposobienie, lecz uporczywe pogorszenie w nocy, zmęczenie i łaskotanie, którego nie sposób zignorować [Clarke], [Boericke].

Ból głowy pojawia się po silnym napadzie, pulsuje w skroniach i na szczycie głowy, a zmniejsza się wraz z rozpoczęciem odkrztuszania. Ciepłe pomieszczenia wywołują uczucie ciężkiej, zamroczonej głowy; świeże powietrze rozjaśnia głowę i ułatwia oddychanie. Dzieci między napadami wciskają głowę w poduszkę, a po wysiłku często pocą się na owłosionej skórze głowy. Nie wyróżnia się tu swoisty obraz połowiczego bólu głowy; ból jest następstwem kaszlu i zmęczenia [Boericke], [Allen].

Napadom towarzyszy łzawienie; po bezsennych nocach powieki są zaczerwienione od pocierania. Przy przewlekłym nieżycie oczy wieczorem stają się szkliste; jasne światło jest dobrze tolerowane, lecz u niektórych ruch wzroku podczas czytania pobudza łaskotanie w gardle, co odzwierciedla zmienny próg wyzwalania objawów oddechowych.

Podczas gwałtownych napadów pojawia się uczucie zatkania i trzaskania w uszach; po nocy kaszlu dzieci skarżą się, że „bolą je uszy”. Objawy uszne są wtórne wobec gwałtownych dolegliwości krtaniowo-tchawiczych, a nie wynikają z odrębnej patologii ucha.

Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła jest głównym czynnikiem wywołującym łaskotanie w krtani; podczas leżenia płasko śluz pod wpływem grawitacji przemieszcza się ku głośni i rozpoczyna napad [Allen]. Nieżyt nosa przechodzi od suchości w ciepłych pomieszczeniach do wydzielania ciągnących się, lepkich pasm śluzu w nocy. Świeże, chłodne powietrze i łagodne nawilżanie zmniejszają spływanie wydzieliny oraz kaszel — są to modalności potwierdzające dobór leku.

Podczas napadu twarz jest zaczerwieniona, następnie blada i pokryta kropelkami potu. U wrażliwych dzieci w szczycie napadu wargi mogą sinieć, lecz szybko odzyskują prawidłowy kolor po otwarciu okna i ustąpieniu skurczu.

Po wielokrotnym kaszlu w jamie ustnej i gardzieli występuje uczucie otarcia i podrażnienia; ślinienie nie jest nadmierne, chyba że napad jest silny. Podczas napadu dzieci często domagają się małych łyków napoju; wypicie dużej ilości naraz wywołuje ponowny kaszel — odpowiada to modalności poprawy po małych łykach letniego napoju.

Zgrzytanie zębami jest oznaką zmęczenia po napadzie; brak charakterystycznego nerwobólu zębów. Tkliwość dziąseł może towarzyszyć stanom skrofulicznym, wpisując się w węzłowe tło obrazu.

Łaskotanie umiejscawia się wysoko, za rękojeścią mostka; nawet krótkie odezwanie się lub śmiech wywołują kurczowy kaszel [Clarke], [Boericke]. Po napadzie utrzymuje się uczucie otarcia, z odchrząkiwaniem lepkich pasm wydzieliny z nosogardła. Ciepłe, suche pomieszczenia nasilają dolegliwości; łagodna para lub małe łyki letniego napoju przynoszą ulgę, lecz nie leczą — dopiero usunięcie gorąca i duszności pomieszczenia istotnie zmienia przebieg objawów.

Pod koniec gwałtownego napadu mogą wystąpić nudności; niekiedy napad kończy się wymiotami śluzem, po czym następuje okres spokoju — poprawa po odkrztuszeniu. Przy przerywanym śnie apetyt jest słaby; wieczorem dzieci tracą ochotę na jedzenie. Nie jest to lek o głównym powinowactwie do żołądka.

Mięśnie proste brzucha bolą od natężania się; przepona napina się przy każdym napadzie. Wzdęcia mogą narastać pod wieczór, lecz narządy jamy brzusznej nie stanowią centrum obrazu.

U małych dzieci parcie na mocz podczas kaszlu; u niektórych zwiększone oddawanie moczu po napadzie, będące niegroźnym wahaniem czynności autonomicznych.

Skłonność do spowolnionego oddawania stolca u dzieci powracających do zdrowia po krztuścu; zaparcie nasila wieczorny niepokój. Brak paradoksalnego objawu „stolec miękki, a mimo to trudny do oddania”.

Brak charakterystycznych objawów ze strony narządów płciowych; u młodych mężczyzn o budowie skrofulicznej można obserwować przewlekający się nieżyt z objawami węzłowymi i skórnymi.

Historyczne opisy zastosowań poza homeopatią wspominają o użyciu w klimakterium przy objawach naczynioruchowych; w homeopatii dobór opiera się na triadzie objawów oddechowych, skórnych i węzłowych, nie zaś na twierdzeniach dotyczących układu hormonalnego [Hughes], [Clarke]. Kaszel po porodzie, łaskoczący i nasilający się w nocy, może odpowiadać Trif-p., gdy współistnieją wskazówki ze strony skóry i węzłów chłonnych.

Podczas napadów oddech jest krótki i przerywany, a po nich pojawiają się westchnienia. Wchodzenie pod górę lub po schodach i pośpiech na nowo wywołują łaskotanie; odpoczynek, pozycja z podparciem i świeże powietrze przywracają rytm oddechu.

Kołatanie serca odzwierciedla wyczerpanie nerwowe, nasila się pod koniec napadu i ustępuje w spokoju oraz przy dostępie świeżego powietrza. Nie przypisuje się swoistego działania na mięsień sercowy; zjawiska te mają charakter odruchowy i wegetatywny.

Klatka piersiowa stanowi centrum obrazu: kurczowe napady podobne do krztuścowych, z rzężeniem i początkowo niedostatecznym odkrztuszaniem; twarz czerwienieje, oczy łzawią, a chory jest wyczerpany; ulga następuje po oderwaniu się czopa wydzieliny [Clarke], [Boericke]. Ciepłe, duszne pomieszczenia są nie do zniesienia; chłodne powietrze przy oknie uspokaja oddech. Po ciężkiej nocy mostek boli jak potłuczony. Por. Drosera (po północy, kaszel szczekający, odruchy wymiotne), Coccus-c. (ciągnące się pasma wydzieliny), Corallium-r. (szybkie, urywane szczeknięcia kaszlu), Ant-t. (obfite rzężenie, niemożność odkrztuszenia) i Ipec. (dominują nudności). Trif-p. odpowiada obrazowi, w którym chłodne powietrze przynosi poprawę, ciepły pokój powoduje pogorszenie, a w tle występują objawy ze strony skóry i węzłów chłonnych, wiązane z łagodnym działaniem przestrajającym.

Ból grzbietu od kaszlu; tkliwość mięśni między łopatkami. Ogrzewanie pleców przynosi ulgę między napadami; chłodne powietrze pomaga podczas napadu — są to uzupełniające się sposoby pielęgnacji.

Po serii napadów występują drżenie i osłabienie; dłonie są chłodne, wilgotne. Brak swoistego nerwobólu.

Wykwity wypryskowe i łuszczycopodobne, owrzodzenia o powolnym przebiegu oraz trudno gojące się rany należą do obrazu, na którym opiera się opinia o działaniu przestrajającym; gdy takie zmiany towarzyszą objawom oddechowym, Trif-p. może spajać obraz przypadku [Clarke], [Boericke], [Hughes]. Świąd nasila się w ciepłych pomieszczeniach i w nocy; pomagają lekkie opatrunki bez okluzji i świeże powietrze.

Sen jest przerywany po pierwszym zaśnięciu przez łaskotanie i napady; dzieci zrywają się i płaczą, po czym kaszlą; wysiłkowi towarzyszy pocenie się głowy i twarzy [Clarke], [Boericke]. Pozycja z podparciem oraz chłodny, cichy pokój to połowa leczenia. Po nocach spędzonych w takich warunkach wracają poranny apetyt i lepszy nastrój.

Sny o duszeniu się, o niemożności wezwania pomocy; o salach szkolnych lub kościołach (miejscach zatłoczonych i ciepłych), w których kaszel się nasila. Sny ustępują w miarę zmniejszania się nocnych napadów.

Brak swoistego obrazu gorączki; wieczorem gorąco głowy i dłoni, z potem po napadach. Poza tym wzrost temperatury jest niewielki, o ile nie występuje współistniejące zakażenie.

Chłód przeciągu działającego na szyję i gardło wywołuje łaskotanie; gorąco w pokoju przytłacza; częsty jest pot po wysiłku lub napadzie — po spoceniu następuje ulga, gdy towarzyszy mu swobodne odkrztuszanie.

Ciepławe, letnie napoje łagodzą; napoje z lodem lub bardzo zimne często drażnią krtań i wywołują kaszel. Późna kolacja pogarsza przebieg nocy. Dzieci najlepiej przyjmują maleńkie łyki.

Obraz Trif-p. obejmuje nerwowy, łaskoczący, napadowy kaszel — często podobny do krztuścowego — który nasila się w nocy oraz w ciepłych, dusznych pomieszczeniach, łagodnieje na chłodnym, świeżym powietrzu i po odkrztuszeniu; po napadach chory jest wyczerpany. Ta sama osoba ma skłonność do zmian skórnych wypryskowych lub łuszczycopodobnych oraz powiększonych węzłów chłonnych szyjnych; dawny motyw działania przestrajającego powraca w opisach różnych tkanek [Clarke], [Boericke], [Hughes], [Allen]. Należy wybrać go spośród Drosera (po północy, odruchy wymiotne), Coccus-c. (ciągnące się pasma wydzieliny), Corallium-r. (szybkie, krótkie szczeknięcia kaszlu), Ant-t. (rzężenie bez możliwości odkrztuszenia) i Ipec. (dominują nudności), gdy przypadek wyróżniają poprawa na chłodnym powietrzu, pogorszenie w ciepłym pokoju oraz współwystępujące objawy skórne i węzłowe. Postępowanie pielęgnacyjne — otwarcie okna, podparcie klatki piersiowej, łagodne nawilżanie powietrza i zapewnienie ciszy w pokoju — uzupełnia działanie leku.

• Napadowy kaszel przypominający krztusiec (pogorszenie w nocy; chłodne powietrze >)
  • Drosera — Silny, szczekający kaszel po północy z krztuszeniem się i odruchami wymiotnymi; chrypka; mniejszy udział objawów skórnych i węzłowych. Trif-p.: łagodniejszy przebieg, z cechami tradycyjnego działania „przestrajającego” w tle; ciepły pokój <, chłodne powietrze >. [Clarke], [Boericke]
  • Coccus cacti — Ciągnący się, lepki śluz; odchrząkiwanie pasm śluzu; napady wywoływane mówieniem. Trif-p.: mniejsza ciągliwość śluzu; na pierwszy plan wysuwają się spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła i cechy działania „przestrajającego”. [Allen], [Clarke]
  • Corallium rubrum — Krótkie, szczekające kaszlnięcia następujące po sobie jak seria z karabinu maszynowego; twarz purpurowa; zimne powietrze może wywoływać napady. Trif-p.: chłodne powietrze uspokaja i przywraca siły. [Hering], [Clarke]
  • Antimonium tart. — Obfite rzężenia z niemożnością odkrztuszenia; sinica. Trif-p.: powraca zdolność odkrztuszania, co przynosi ulgę; wyczerpanie w mniejszym stopniu przypomina zapaść. [Boericke]
  • Ipecacuanha — Dominują nudności; ucisk w klatce piersiowej; wymioty rzadko przynoszą ulgę. Trif-p.: nudności mają znaczenie drugorzędne; rozstrzygająca jest modalność związana z powietrzem. [Clarke]
• Skóra i węzły chłonne — zakres tradycyjnego działania „przestrajającego”
  • Scrophularia nodosa — Skrofuliczne zmiany węzłów chłonnych, bolesne węzły, guzki piersi; mniej współistniejących objawów oddechowych. Trif-p.: objawy węzłowe wraz z kaszlem i wypryskiem/łuszczycą. [Clarke]
  • Phytolacca — Stwardniałe, bolesne węzły chłonne, zapalenie piersi; silne dolegliwości gardła; więcej bólów, kaszel mniej podobny do krztuścowego. [Boger], [Clarke]
  • Hydrastis — Zanikowa błona śluzowa, nieżyt z gęstą, ciągnącą się wydzieliną, wyniszczenie; kaszel mniej napadowy; opornie gojące się owrzodzenia skóry. [Clarke]
  • Conium — Twarde węzły chłonne z tendencją do stwardnień, zawroty głowy; kaszel mniej charakterystyczny dla wyboru leku; konstytucje o powolnych reakcjach i obniżonej aktywności. [Clarke]
• Modalności kaszlu (pogorszenie w nocy; ciepły pokój <; poprawa po odkrztuszeniu)
  • Pulsatilla — Wieczorny kaszel w ciepłym pokoju z gęstą, niedrażniącą wydzieliną i płaczliwym usposobieniem; świeże powietrze >. Trif-p.: kaszel bardziej napadowy, wywoływany łaskotaniem, z cechami działania „przestrajającego”. [Boericke]
  • Rumex crispus — Łaskotanie w dołku nadmostkowym, kaszel przy wdychaniu zimnego powietrza; Trif-p.: łaskotanie umiejscowione wyżej, związane ze spływaniem wydzieliny po tylnej ścianie gardła, nocne napady na tle objawów węzłowych i skórnych. [Clarke]
  • Senega — Kaszel osób starszych z rzężeniami, bolesność klatki piersiowej, potrzeba odkrztuszania; mniejsza skłonność do nasilania się w nocy niż w Trif-p. [Boericke]

• Leki uzupełniające: Coccus-c., gdy naprzemiennie dominują ciągnące się pasma śluzu; Trif-p., gdy przeważają modalność związana z powietrzem i cechy działania „przestrajającego”. [Allen], [Clarke]
• Leki uzupełniające: Hydrastis/Scrophularia przy przewlekłym podłożu skórno-węzłowym, gdy kaszel został opanowany przez Trif-p. [Clarke]
• Dobrze działa po: Acon./Bell. stosowanych w początkowym okresie gorączkowym; gdy gorączka ustępuje, a utrzymują się nocne napady kaszlu wywoływane łaskotaniem z pogorszeniem w ciepłym pokoju <, należy przejść do Trif-p. [Farrington], [Dewey]
• Po nim dobrze działają: Drosera, jeśli utrzymują się szczekający kaszel i krztuszenie się po północy; Ant-t., jeśli fazę łaskotania zastępują rzężenia z osłabieniem. [Clarke], [Boericke]
• Porównaj: Puls., Rumex, Corallium-r., Ipec., Ant-t. pod względem mechaniki kaszlu i właściwości śluzu. [Clarke], [Boericke]

• Nocny kaszel przypominający krztusiec w ciepłym pokoju, poprawa na chłodnym powietrzu, dziecko wyczerpane po napadach: Trif-p. 6C–30C przed snem i w razie potrzeby; dopilnować snu przy otwartym oknie, z uniesioną górną częścią ciała oraz picia letnich płynów małymi łykami. [Clarke], [Boericke]
• Rekonwalescencja po krztuścu z utrzymującym się łaskotaniem i powiększonymi węzłami chłonnymi szyi: Trif-p. 6C dwa–trzy razy dziennie; utrzymywać chłodne, nawilżone powietrze; stosować naprzemiennie z Coccus-c., jeśli wyraźna staje się ciągliwość śluzu. [Allen], [Boericke]
• Podłoże skórno-węzłowe z przewlekłym nieżytem: Trif-p. 6C–30C; stosować lekkie, nieokluzyjne opatrunki; wietrzyć pomieszczenia; porównać Scrophularia, Hydrastis w odniesieniu do postępowania miejscowego. [Clarke], [Hughes]
• Gdy dominują szczekający kaszel i krztuszenie się po północy: skłaniać się ku Drosera; jeśli dołączą rzężenia z osłabieniem, rozważyć Ant-t. [Clarke], [Boericke]

Gardło / Krtań / Głos

• KRTAŃ — ŁASKOTANIE — wywołuje kaszel — mówienie pogarsza. — Mówienie wyzwala napad.
• KRTAŃ — PODRAŻNIENIE — od spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła — w nocy. — Spływająca wydzielina podtrzymuje nocne napady.
• GŁOS — CZYTANIE/ŚMIECH — nasila kaszel. — Kaszel pod wpływem pobudzenia.

Kaszel / Klatka piersiowa / Oddychanie

• KASZEL — KRZTUŚCOWY — napadowy — noc — po pierwszym okresie snu. — Typowa pora napadów u dzieci.
• KASZEL — CIEPŁY POKÓJ — pogarsza; ŚWIEŻE POWIETRZE — poprawia. — Kluczowa poprawa na chłodnym powietrzu.
• KASZEL — Z RZĘŻENIAMI — odkrztuszanie utrudnione — poprawa po odkrztuszeniu. — Ulga po oderwaniu się czopu śluzowego.
• ODDYCHANIE — UTRUDNIONE — wchodzenie pod górę/wysiłek — ze zmęczeniem. — Współistniejący komponent wegetatywny.
• KLATKA PIERSIOWA — BOLESNOŚĆ — mostek — po kaszlu. — Uczucie stłuczenia po kaszlu.

Nos / Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła

• NOS — NIEŻYT — tylny — odchrząkiwanie — potrzeba — w nocy. — Błędne koło spływania wydzieliny i łaskotania.

Węzły chłonne / Skóra

• WĘZŁY CHŁONNE — SZYJNE — powiększone — skrofuliczne. — Podłoże odpowiadające tradycyjnemu działaniu „przestrajającemu”.
• SKÓRA — WYKWITY — wypryskowe/łuszczycopodobne — ciepły pokój — pogarsza. — Nasilenie zmian powierzchniowych pod wpływem ciepła.
• OWRZODZENIA — OPORNE — powolne gojenie — poprawa przy łagodnym dostępie powietrza. — Wskazówka do klasycznego stosowania zewnętrznego.

Objawy ogólne / Sen

• OBJAWY OGÓLNE — POWIETRZE — świeże — chłodne — poprawia; POKÓJ — ciepły, duszny — pogarsza. — Podstawa postępowania pielęgnacyjnego.
• SEN — ZAKŁÓCONY — kaszlem — po pierwszym okresie snu. — Charakterystyczny wzorzec nocny.
• OBJAWY OGÓLNE — WYSIŁEK — niewielki — nasila kaszel. — Zmęczenie jako czynnik wyzwalający.

Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): obraz objawów oddechowych (kaszel przypominający krztusiec, pogorszenie w nocy, chłodne powietrze >), uwagi o skórze i węzłach chłonnych w kontekście działania „przestrajającego”, wskazówki dotyczące postępowania.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — skłonność do kaszlu krztuścowego, ciepły pokój <, świeże powietrze >, wskazówki dotyczące skóry i węzłów chłonnych; historyczna renoma w leczeniu raka.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): rozproszone uwagi z prób lekowych i obserwacji klinicznych — łaskotanie w krtani, napadowy kaszel, udział spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (lata 1870.): informacje o surowcu leczniczym; tradycja stosowania jako środka przestrajającego i wykrztuśnego; uzasadnienie powinowactwa do skóry i węzłów chłonnych.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): potwierdzenia w napadowym kaszlu u dzieci; współistniejące objawy węzłowe i skórne.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): zestawienie modalności — ciepły pokój <, świeże powietrze >; relacje między lekami przeciwkaszlowymi.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): leczenie krztuśca; postępowanie pielęgnacyjne — wietrzenie, ułożenie ciała, picie małymi łykami.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (koniec XIX w.): różnicowanie kaszlu — Drosera, Coccus-c., Corallium-r., Ant-t., Ipec. w napadowym kaszlu u dzieci.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): obrazy z praktyki przy łóżku chorego — kaszel w okresie rekonwalescencji; nacisk na chłodne powietrze i postępowanie pielęgnacyjne.
Phatak, S. R. — Concise Materia Medica (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — nocny kaszel, ciepły pokój <, chłodne powietrze >; podłoże węzłowo-skórne.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1907): uwagi przypominające o kaszlu u dzieci; dobór leku według modalności.
Morrison, R. — Desktop Guide to Keynotes & Confirmatory Symptoms (koniec XX w.): wskazówki potwierdzające — modalność związana z powietrzem; mechanika kaszlu; cechy podłoża konstytucyjnego.