• Kora ruchowa i przewodnictwo w drogach piramidowych — Gwałtowne, nieskoordynowane wyładowania wywołujące pląsawicze miotanie kończynami, grymasy i szarpnięcia; ruchy ustają podczas snu (główna cecha charakterystyczna) [Hering], [Allen].
• Twarz i mięśnie policzków — Wykrzywianie rysów twarzy, gwałtowne wysuwanie języka, przygryzanie policzków i języka, grymasy utrudniające mowę i jedzenie [Clarke], [Allen].
• Kończyny górne (często prawa) — Szybkie, nieustanne ruchy; niemożność utrzymania przedmiotów; pisanie ręczne niemożliwe; prawa kończyna górna jest często zajęta jako pierwsza i najciężej [Hering], [Boger].
• Kończyny dolne — Kopanie, taneczne ruchy, stopy stale w ruchu; niemożność chodzenia po linii prostej; upadki wskutek nagłych szarpnięć w kolanach [Allen], [Boericke].
• Mowa i połykanie (koordynacja opuszkowa) — Słowa przerywane drganiami twarzy; pląsawicze ruchy języka i gardła; krztuszenie się przy próbach połykania podczas napadów [Clarke].
• Przejście między snem a czuwaniem — Całkowite ustanie ruchów podczas snu i ich powrót po przebudzeniu; charakterystyczny objaw diagnostyczny pozwalający odróżnić ten obraz od symulacji i niektórych tików [Hering], [Clarke].
• Wyzwalające czynniki emocjonalne — Podekscytowanie, sprzeciw, przestrach i bycie obserwowanym nasilają ruchy (pogorszenie podczas wykonywania czynności przy innych); dziecko uspokaja się ruchowo, gdy zostaje samo [Allen], [Farrington].
• Sfera miesiączkowa i płciowa (mniejsze znaczenie) — Pląsawica nasila się w okresie dojrzewania, podczas miesiączki lub wskutek zaburzeń macicznych u dziewcząt (porównaj Tarent., Sep., Lil-t.) [Clarke], [Farrington].

• Sen — Ruchy ustają całkowicie; po przebudzeniu chory znów zaczyna się rzucać (próba przy łóżku chorego) [Hering], [Clarke].
• Spokojny pokój / brak obserwatorów — Zmniejsza się trema; łagodnieją objawy charakterystyczne dla pogorszenia podczas występów [Allen].
• Stabilne podparcie / łagodne przytrzymanie — Przytrzymanie kończyny lub ustabilizowanie głowy może na chwilę poprawić koordynację ruchów (w obrazie Tarent. nie jest tolerowane) [Clinical], [Farrington].
• Ucisk dłonią — Chory instynktownie uciska dotkniętą objawami część ciała, aby ograniczyć zakres ruchów [Allen].
• Chłodne, świeże powietrze — Zmniejsza drażliwość i gorąco głowy spowodowane ciągłym ruchem [Clarke].
• Krótkie, rytmiczne czynności — Krótkie, proste, powtarzalne czynności niekiedy pomagają się skupić i zmniejszają rozproszenie (w przeciwieństwie do Tarent., z pragnieniem muzyki i tańca) [Farrington].
• Po oddaniu stolca lub moczu — Nieznaczne uspokojenie po ustąpieniu wewnętrznego dyskomfortu [Clinical].
• Między napadami — W miarę leczenia wydłużają się okresy spokoju; potwierdza to działanie leku [Clarke].

• Pobudzenie emocjonalne, sprzeciw lub bycie obserwowanym — Ruchy stają się bardziej gwałtowne; mowa zawodzi [Allen], [Farrington].
• Próby świadomej kontroli — Im bardziej pacjent próbuje pozostać w bezruchu, tym silniejsze są szarpnięcia (paradoks intencji) [Hering].
• Hałas, jasne światło, tłum — Nadmiar bodźców nasila ruchy pląsawicze twarzy i dłoni [Clarke].
• Okres dojrzewania / miesiączka — Pląsawica u dziewcząt nasila się w okresie okołomiesiączkowym [Clarke], [Farrington].
• Po przestrachu lub skarceniu — Nagłe nawroty; zabarwienie histeryczne [Allen].
• Zmęczenie, długotrwały wysiłek — Wyczerpanie obniża próg pobudliwości i sprzyja seriom gwałtownych ruchów [Boericke].
• Ciepłe, duszne pomieszczenia — Głowa staje się gorąca; niepokój ruchowy narasta [Clarke].
• Po przebudzeniu — Powrót ruchów natychmiast po otwarciu oczu — charakterystyczna sekwencja [Hering].

W obrazie psychicznym dominuje reaktywność i pobudliwość; emocje są jak iskra padająca na proch gotowy do ruchowego wybuchu — gniew, sprzeciw lub bycie obserwowanym natychmiast wywołują jeszcze gwałtowniejsze, nieopanowane ruchy kończyn [Allen]. Dziecko jest bystre, lecz impulsywne, zmienne i nie potrafi utrzymać uwagi, gdy ruchy się nasilają; próby samokontroli mnożą właśnie te szarpnięcia, które chciałoby powstrzymać. Paradoks ten wielokrotnie obserwowano przy łóżku chorego [Hering]. Wstyd z powodu utraty kontroli przeplata się z chichotem i niepokojem ruchowym; dziecko może chować ręce lub siadać na nich, co odzwierciedla częściową ulgę przynoszoną przez pewne podparcie (zob. Czynniki łagodzące objawy) [Farrington]. Po przestrachu występuje lęk z nawrotem burzliwych ruchów pląsawiczych, a skłonność do dramatyzowania dolegliwości jest mniejsza niż w obrazie Tarentula, w którym zaznacza się silna potrzeba muzyki i teatralności; Mygal. ma prostszy obraz — ciało wykonuje szarpnięcia szybciej, niż wola zdoła nad nimi zapanować [Clarke]. Grymasy twarzy i wyrzuty języka przerywają mowę, a dziecko wyrzuca z siebie odpowiedzi w obawie, że kolejne szarpnięcie odbierze mu słowa. Sen przynosi zbawienne zapomnienie, a ruchy całkowicie ustają; rano pojawia się nadzieja, dopóki pierwszy wysiłek nie uruchomi całej kaskady na nowo. Cykl ten wiąże psychikę z opisanym już rytmem snu i czuwania (Powinowactwo/Modalności). Drażliwość wynika z frustracji, a nie ze złośliwości; czułość i spokojne otoczenie łagodzą tę burzę objawów, potwierdzając motyw pogorszenia podczas wykonywania czynności przy innych [Allen].

Nagłe, nieprzewidywalne szarpnięcia odrzucają głowę do tyłu i na boki; skóra głowy staje się gorąca w dusznych pomieszczeniach, a chłodne powietrze przynosi ulgę — jest to proste powiązanie pielęgnacyjne z modalnościami [Clarke]. Pojawia się wrażenie, jakby niewidzialna nić ciągnęła ciemię ku górze; w okresach czuwania potylica uderza o poduszkę serią mimowolnych stuknięć. Wysiłek zmierzający do utrzymania głowy nieruchomo zwiększa amplitudę kolejnego wyrzutu — pogorszenie przy próbie świadomego opanowania ruchu (zob. Czynniki nasilające objawy). Ból głowy jest tępy, jak po stłuczeniu, i pojawia się po długotrwałych napadach; zmniejsza się, jeśli wkrótce potem nadchodzi sen. Dzieci uderzają czołem o ławki, gdy grymas twarzy przeradza się w gwałtowny ruch całego ciała; drobne podbiegnięcia krwawe świadczą o gwałtowności ruchów w ciągu dnia. Nie ma stałej aury; napady wyzwala impuls emocjonalny lub przebudzenie. W porównaniu z Agaricus, gdzie ruchy głowy są figlarne i jakby podporządkowane muzyce, w obrazie Mygal. są one nagłe, szarpane i wyczerpujące [Farrington], [Boger].

Powieki drgają; kąciki oczu drżą; występują szybkie, bezcelowe ruchy sakkadowe, przez które czytane wiersze stają się niewyraźne [Allen]. Światłowstręt w jasno oświetlonych pomieszczeniach odpowiada pogorszeniu pod wpływem nadmiaru bodźców, a dziecko woli cień. Łzy pojawiają się raczej z wysiłku i wstydu niż z bólu; mruganie jest szybkie i niespokojne. Podczas szarpnięć zbieżność oczu bywa przejściowo zaburzona, litery więc się dwoją, a książka zostaje odrzucona. W odróżnieniu od Tarentula niepokój ruchowy oczu ma niewiele z figlarności; jest następstwem ogólnej burzy ruchowej.

Nagłe wzdryganie się pod wpływem hałasu; upuszczona książka lub ostre zawołanie wywołują nowy wybuch nieskoordynowanych ruchów kończyn [Clarke]. Brak szczególnego bólu ucha; swędzenie skłaniające do pocierania małżowiny pojawia się, gdy ręce szukają zajęcia między seriami ruchów. Muzyka nie przynosi wyraźnego uspokojenia, jakie może występować w obrazie Tarentula; czasem rytm pomaga na krótko się skupić, lecz na ogół hałas nasila objawy [Farrington].

Drgania nosa wraz z grymasami pociągają nozdrza; częste, mimowolne pociąganie nosem. Zapachy w ciepłej sali lekcyjnej drażnią i współwystępują z nasileniem ruchów twarzy. Krwawienie z nosa jest rzadkie, ale może wystąpić po dniu uderzania głową; krew jest jasna, a krwawienie skąpe; ruchy ustępują po śnie [Clarke].

Twarz jest wskaźnikiem nasilenia burzy ruchowej: wykrzywianie rysów, wydymanie ust, nagłe uśmiechy bez radości, gwałtowne wysuwanie języka spomiędzy warg oraz przygryzanie policzków i języka towarzyszą posiłkom i lekcjom [Allen]. Próby uspokojenia mimiki natychmiast wywołują jeszcze bardziej groteskowy ruch przeciwny, ilustrując pogorszenie przy próbie opanowania ruchów (Czynniki nasilające objawy). Nagły grymas może rozprysnąć ślinę; zakłopotanie nasila tę sekwencję. W ciężkich przypadkach rysy twarzy pozostają na jawie w ciągłym drobnym ruchu, ustającym podczas snu — ta wyraźna granica między dniem a nocą pomaga osobie dobierającej lek odróżnić obraz Mygal. od symulacji [Hering], [Clarke].

Przygryzanie języka i błony śluzowej policzków towarzyszy nieskoordynowanemu żuciu; język gwałtownie się wysuwa niczym u węża i mimowolnie cofa [Allen]. Mowa się zacina — spółgłoski wybuchają, a samogłoski zostają ucięte przez szarpnięcie. Apetyt jest kapryśny; dziecko nie potrafi pewnie donieść jedzenia do ust, rozrzucając zawartość łyżki wskutek końcowego gwałtownego ruchu. Gorąco w jamie ustnej w ciepłych pomieszczeniach wywołuje pragnienie chłodnych napojów pitych małymi łykami; poprawa na świeżym powietrzu (zob. także Modalności).

Zęby stukają o siebie podczas nagłych ruchów twarzy; u szczytu pobudzenia może występować zgrzytanie zębami, które ustępuje we śnie. Żuchwa męczy się wskutek wielokrotnych prób powstrzymywania ruchów przez jej zaciskanie; po całym dniu grymasów pojawia się tkliwość okolicy stawu skroniowo-żuchwowego. Do urazów zębów dochodzi, gdy podczas szarpnięcia trafiają one na twardy sztuciec; karmienie wymaga ostrożności.

Połykanie jest przerywane przez skurcz gardła lub szarpnięcie twarzy; płyny wyciekają z ust, gdy szarpnięcie zbiega się z piciem łyka [Clarke]. U szczytu pobudzenia pojawiają się odgłosy kurczowego przełykania; poprawa, gdy pacjent nie jest obserwowany i przebywa w spokojnym pokoju (Czynniki łagodzące objawy). Brak zmian błoniastych; trudności mają charakter mechaniczny i pląsawiczy.

Apetyt zmienia się wraz ze zmęczeniem; wysiłek związany z jedzeniem nasila ruchy wskutek skupienia uwagi na tej czynności (pogorszenie podczas wykonywania czynności przy innych) [Allen]. Nudności pojawiają się wskutek nadmiernego wysiłku i gorąca; poprawa po przerwie przy otwartym oknie. Napady mogą być przerywane czkawką. Brak swoistego zapalenia żołądka; zaburzenia mają charakter czynnościowy.

Szarpnięcia powłok brzusznych towarzyszą miotaniu kończynami; po długich epizodach ruchów występują kłucia w prawym podżebrzu. Paski i ściągacze odzieży dokuczają podczas pobudzenia; ich poluzowanie łagodzi drażliwość (zabieg pielęgnacyjny). Kolka spowodowana połykaniem powietrza lub pośpiesznym jedzeniem ustępuje w spoczynku.

Tuż po gwałtownym napadzie pojawia się krótkotrwałe naglące parcie na mocz; dzieci mogą popuścić kilka kropli, gdy nagłe szarpnięcie zakłóci kontrolę, po czym oddają mocz prawidłowo [Clarke]. Moczenie nocne nie jest typowe; nocą utrzymywanie moczu jest dobre, gdy ruchy nie występują — wiąże się to z poprawą podczas snu.

Mimowolne zaciskanie rozluźnia się po wysiłku; oddanie stolca może być opóźnione, ale pobudzenie je przyspiesza. Dzień pełen serii gwałtownych ruchów kończy się zmęczeniem i ospałą pracą jelit; zaparcie występuje naprzemiennie z parciem na stolec podczas lęku związanego ze szkołą. Brak charakterystycznego obrazu hemoroidów; objawy ze strony odbytnicy są wtórne do napięcia nerwowego.

Brak charakterystycznych objawów. U dorastających chłopców fazom wzmożonej aktywności mogą towarzyszyć sny erotyczne, jednak sfera płciowa rzadko rozstrzyga o doborze tego leku [Clarke].

Dojrzewanie i miesiączka nasilają pląsawicę — ruchy i grymasy twarzy nasilają się przed krwawieniem miesiączkowym i w jego trakcie; wraz z nimi wzrasta chwiejność emocjonalna [Clarke], [Farrington]. W opisach przypadków pląsawicy ciężarnych odnotowano poprawę po Mygal., gdy obecny był charakterystyczny objaw ustępowania ruchów we śnie, a obserwowanie i pobudzenie nasilały objawy [Allen] [Clinical]. Należy różnicować z Tarentula, gdy muzyka wyraźnie uspokaja lub pobudza.

Krótkie oddechy seriami, po których następuje głęboki wdech wyrównawczy. Zatłoczone pomieszczenia i gorąco nasilają niepokój ruchowy; otwarte okna go zmniejszają (modalności). Astma nie jest cechą tego obrazu; duszność ma charakter pląsawiczy, a nie oskrzelowy.

Kołatanie serca pojawia się pod wpływem nagłych impulsów emocjonalnych; tętno przyspiesza podczas wykonywania czynności na oczach innych i uspokaja się w ciszy. Brak stałej zmiany organicznej; czynność serca podąża za burzą ruchową. Porównaj Agaricus (trzepotanie serca przy pobudliwości ze śmiechem) i Stramonium (gwałtowność z przerażeniem) [Farrington], [Kent].

Oddech jest szarpany; mięśnie międzyżebrowe drgają; po serii gwałtownych ruchów pojawia się westchnienie, gdy klatka piersiowa odzyskuje koordynację. Głos łamie się na sylabach, a nagłym ruchom twarzy towarzyszy wyrzut powietrza przypominający kaszel [Allen]. Kołatanie serca wiąże się raczej z przestrachem i wysiłkiem niż z chorobą serca; spokój i chłodne powietrze stabilizują tętno (Czynniki łagodzące objawy).

Mięśnie okolicy szyjno-grzbietowej szarpią głową; drgania mięśnia czworobocznego zrzucają książki z ramienia [Allen]. Po dniu kopania i tupania pojawia się ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej; poprawa po śnie i przetarciu chłodną gąbką. Brak tkliwości kręgosłupa; bolesność wynika ze zmęczenia, a nie z zapalenia.

To główny obszar objawów: dłonie poruszają się bez wytchnienia, palce wykonują nagłe ruchy i chwytają pustkę; prawa kończyna górna jest często zajęta jako pierwsza i najciężej, a łyżka zostaje odrzucona, gdy zbliża się do ust [Hering], [Boger]. Nóg nie da się utrzymać w bezruchu — stopy przytupują, tupią i wykonują taneczne ruchy; chód jest zygzakowaty; próby chodzenia prosto kończą się obrotem lub upadkiem. Wysiłek dowolny nasila objawy — próba nawleczenia igły wywołuje nadmiernie gwałtowny wyrzut kończyny; gdy pacjent nie jest obserwowany, ruchy łagodnieją (zob. także Umysł/Modalności) [Allen]. Sen całkowicie je znosi. Należy różnicować z Zincum (niespokojne stopy, drgania z przygnębieniem) i Cuprum (skurcze kloniczne z bolesnym kurczem i zahamowaniem ruchów zamiast nieustannej chaotyczności) [Farrington], [Boericke].

Siniaki na goleniach, łokciach i czole świadczą o uderzeniach wskutek nagłych szarpnięć. Spocone dłonie w stanach pogorszenia podczas wykonywania czynności przy innych; skóra ciepła w dusznych pomieszczeniach. W obrazie nie ma charakterystycznej wysypki toksycznej; objawy skórne mają pochodzenie urazowe.

Sen działa w obrazie tego leku kojąco: wszystkie ruchy ustają; dziecko leży spokojnie, oddech się pogłębia, a twarz rozluźnia [Hering], [Clarke]. Tuż po przebudzeniu burza ruchów rozpętuje się na nowo; jeśli dziecka nie popędza się ani nie obserwuje, początek jest łagodniejszy, co potwierdza modalność poprawy w spokoju i bez obserwatorów. Sny są żywe, lecz rzadko zapamiętywane; mówienie przez sen zdarza się rzadko, ponieważ gwałtowne wyładowania ruchowe występują w stanie czuwania. Drzemki w ciągu dnia (mikrosen) mogą na krótko przerwać serię ruchów.

Sny o szkolnych egzaminach lub o tym, że jest się wyśmiewanym, poprzedzają dzień z nasilonymi ruchami pląsawiczymi; po snach budzących przestrach następuje poranne zaostrzenie (związek emocji z pogorszeniem) [Allen]. Przyjemne sny wiążą się ze spokojniejszym następnym porankiem, co sugeruje udział psychiki w kształtowaniu progu pobudzenia ruchowego. Sny erotyczne u nastolatków mają niewielkie znaczenie przy doborze leku, chyba że u dziewcząt zbiegają się z pląsawicą nasilającą się podczas miesiączki.

Nieznaczne uczucie gorąca wieczorem po całodziennym wysiłku, z gorącą głową w ciepłych, dusznych pomieszczeniach; temperatura przeważnie prawidłowa; pląsawica ma charakter czynnościowy, a nie gorączkowy [Clarke]. Gorączka, jeśli występuje w związku z chorobą współwystępującą (rekonwalescencja po odrze lub płonicy), stanowi tło etiologiczne pląsawicy poinfekcyjnej, reagującej na Mygal., jeśli obecny jest zespół objawów charakterystycznych [Allen], [Dewey].

Uczucie zimna po wyczerpaniu; gorąco w głowie w dusznych pomieszczeniach; po napadach na owłosionej skórze głowy i szyi pojawia się pot, który nie łagodzi niepokoju ruchowego, dopóki nie nadejdzie sen [Clarke]. Pocenie się jest następstwem wysiłku, a nie objawem przewodnim.

Pragnienie chłodnych napojów podczas zgrzania wywołanego wysiłkiem; posiłki w ciepłym otoczeniu i wśród wielu osób są najgorzej tolerowane — skupienie uwagi na jedzeniu nasila zaburzenia koordynacji (pogorszenie przy wykonywaniu czynności) [Allen], [Clarke]. Pije często, małymi ilościami. Apetyt prawidłowy, lecz ilość spożywanego pokarmu ograniczają trudności mechaniczne.

W obrazie Mygale lasiodora występuje pląsawica w stanie czuwania: nieustanne, bezcelowe szarpnięcia i grymasy, z przewagą po prawej stronie, które znikają podczas snu i powracają po przebudzeniu; pogorszenie pod wpływem pobudzenia emocjonalnego, obserwowania, sprzeciwu i wysiłku dowolnego, poprawa w spokoju, w chłodnym powietrzu i gdy pacjent nie jest obserwowany [Hering], [Allen], [Clarke]. Ruchy obejmują twarz, język, dłonie i stopy, utrudniając mowę, jedzenie, pisanie i chód; stabilne podparcie lub ucisk mogą na chwilę uspokoić daną część ciała. Obraz ten odpowiada pląsawicy poinfekcyjnej (po odrze lub płonicy), pląsawicy u dziewcząt związanej z dojrzewaniem lub miesiączką oraz przypadkom z zabarwieniem histerycznym, w których emocje wyzwalają burze ruchowe. Należy różnicować z Tarentula hispanica (upodobanie do muzyki i tańca, skłonność do psot, teatralność; często poprawa podczas tańca), Agaricus (wesołkowatość, pląsawica związana z muzyką, z marznięciem i objawami ze strony kręgosłupa), Zincum (niespokojne stopy, otępienie umysłowe, pogorszenie wieczorem), Cuprum (skurcze kloniczne, bolesne kurcze mięśni, raczej zahamowanie ruchów niż ich nieustanna chaotyczność), Stramonium (gwałtowne skurcze z przerażeniem i pogorszeniem pod wpływem światła) oraz Hyoscyamus (błazeństwo, lubieżność z drganiami mięśni) [Farrington], [Boger], [Kent]. Rozstrzygające znaczenie kliniczne mają ustępowanie ruchów we śnie i ich powrót na jawie oraz pogorszenie przy wykonywaniu czynności.

Pląsawica / hiperkineza (wzorzec ruchów i czynniki wyzwalające)

• Tarentula hispanica — Impulsywność, przebiegłość; muzyka i taniec przynoszą poprawę; zmysłowość, teatralność; obraz Mygal. jest prostszy, mniej erotyczny, z ustępowaniem ruchów podczas snu i pogorszeniem pod wpływem obserwowania [Farrington], [Clarke].
• Agaricus — Wesołość, szarpnięcia związane z muzyką, drgania jak od mrozu, marznięcie; bóle kręgosłupa; w obrazie Mygal. szarpnięcia są nagłe, wyczerpujące i przeważają po prawej stronie [Boger], [Farrington].
• Zincum metallicum — Niespokojne stopy i nogi, przygnębienie; pogorszenie wieczorem; w obrazie Mygal. występuje pogorszenie w ciągu dnia przy wykonywaniu czynności, z grymasami twarzy [Kent].
• Cuprum metallicum — Bolesne kurcze mięśni, skurcze kloniczne, tłumienie lub zatrzymanie ruchów; sinica; w obrazie Mygal. ruchy są nieustanne i chaotyczne, a bolesne kurcze nie stanowią jego istoty [Farrington].
• Stramonium — Gwałtowne skurcze z przerażeniem, światło i jasne przedmioty powodują pogorszenie; gwałtowność objawów psychicznych przewyższa nasilenie objawów ruchowych; w obrazie Mygal. mniej jest majaczenia, a objawy mają bardziej czysto ruchowy charakter [Kent].
• Hyoscyamus — Błazeństwo, lubieżność z drganiami mięśni; w obrazie Mygal. brak wyraźnie seksualnego żartowania; objawem charakterystycznym jest ustępowanie ruchów podczas snu [Clarke].
• Cicuta virosa — Skurcze z łukowatym wygięciem ciała ku tyłowi, urazy głowy; raczej drgawki niż pląsawica; ruchy w obrazie Mygal. są częściowe, nieustanne, nie tężcowe [Boger].
• Ignatia — Pląsawica histeryczna wskutek smutku lub sprzeciwu, ze wzdychaniem; < emocje; > w samotności; obraz zbliżony do Mygal., lecz ze wzdychaniem, uczuciem kuli w gardle i mniejszą liczbą ruchów kąsających i grymasów twarzy [Farrington].
• Rhus toxicodendron — Niepokój ruchowy, konieczność poruszania się; ruchy są jednak dowolne i służą łagodzeniu sztywności; w obrazie Mygal. są mimowolne i nieskoordynowane [Kent].
• Helleborus — Spowolnienie, automatyzmy; pląsawica z zamgleniem umysłu; w obrazie Mygal. ruchy są szybkie i gwałtowne [Clarke].

Etiologia / stadium

• Grupa „pląsawicy po płonicy” według Dewey — Należy rozważyć Mygal., gdy sen znosi ruchy, wyraźnie zajęta jest prawa strona i występuje pogorszenie przy wykonywaniu czynności [Dewey].
• Pląsawica związana z dojrzewaniem lub miesiączką — Porównać Mygal. z Sepia, Lilium-t., Tarent.; wybrać Mygal., gdy brak erotyzmu, a dominują charakterystyczne objawy ruchowe [Farrington], [Clarke].

• Lek komplementarny: Zincum — Utrzymujący się niepokój ruchowy i znużenie szkołą po uspokojeniu burzy ruchowej przez Mygal. [Kent].
• Lek komplementarny: Ignatia — Wstrząsy emocjonalne jako czynniki wyzwalające; stosowana naprzemiennie, gdy bodźcem jest smutek lub sprzeciw [Farrington].
• Mygal. dobrze działa po: Belladonna — W ostrej nadpobudliwości nerwowej po gorączce, następnie Mygal. na utrzymujące się zaburzenia koordynacji [Clarke].
• Mygal. dobrze działa po: Agaricus — Gdy marznięcie i bóle kręgosłupa ustępują, lecz pozostaje pląsawica nasilająca się przy wykonywaniu czynności [Farrington].
• Po Mygal. dobrze działa: Tarentula — Jeśli po Mygal. pojawia się wyraźna modalność związana z muzyką lub tańcem albo dominują zmysłowe psoty [Clarke].
• Po Mygal. dobrze działa: Zincum — Przy utrzymującym się niepokoju stóp i otępieniu umysłowym po ustąpieniu burz ruchowych [Kent].
• Antidota: Nux-v. (nadmierna stymulacja, działanie środków farmakologicznych), Coffea (drażliwość z bezsennością) według niektórych szkół [Boericke].
• Grupa pokrewna (Arachnida): Tarent., Therid., Latrod. — Wspólna jest nadwrażliwość zmysłowa, lecz różnią się obszary objawów (muzyka i seksualność; hałas i zawroty głowy; ból serca) [Farrington], [Clarke].

• Pląsawica po płonicy lub odrze z ustępowaniem ruchów podczas snu, dominującym zajęciem prawej kończyny górnej lub dolnej i pogorszeniem pod wpływem obserwowania: Mygal. jako lek pierwszego wyboru; pomagają cichy pokój i chłodne powietrze [Allen], [Dewey], [Clarke].
• Pląsawica u dzieci szkolnych (zamaszyste ruchy uniemożliwiają pisanie i jedzenie): podtrzymywać nadgarstek, czekając na działanie dawki; pacjent często instynktownie szuka stabilnego podparcia — jest to potwierdzenie obrazu przy łóżku chorego [Farrington].
• Pląsawica związana z dojrzewaniem lub miesiączką (dziewczęta): wybrać Mygal., gdy brak erotyzmu i modalności związanej z muzyką, charakterystycznych dla Tarentula; ruchy nasilają się podczas krwawienia miesiączkowego [Clarke].
• Potencja i powtarzanie dawek: Niskie–średnie (3X–6C–30C), powtarzane w aktywnych fazach; przejść do 200C w przypadkach dużej wrażliwości i gwałtownych reakcji, gdy całość objawów charakterystycznych jest już wyraźna; zaprzestać podawania przy trwałej poprawie [Boericke], [Clarke].
• Praktyczne wskazówki:
  • „Ruchy ustają podczas snu; powracają po otwarciu oczu — dziecko nie może jeść ani pisać — Mygal.” [Hering].
  • „Pląsawica nasila się podczas obserwowania, poprawa bez obserwatorów; gwałtowne wysuwanie języka, grymasy twarzy” [Allen].
  • „Prawostronne chaotyczne ruchy dłoni i stopy; stabilne podparcie uspokaja je na chwilę — przemawia przeciw Tarentula” [Farrington].

Umysł

• Pobudzenie emocjonalne nasila pląsawicę — obserwowanie lub sprzeciw wyzwalają serie ruchów [Allen].
• Impulsywność, pośpiech, niemożność pozostania w bezruchu na jawie — obraz hiperkinezy [Hering].
• Wstyd z powodu utraty kontroli, woli nie być obserwowany — pogorszenie przy wykonywaniu czynności [Clarke].
• Drażliwość z powodu niemożności podporządkowania mięśni woli — paradoks zamiaru [Farrington].
• Przestrach wywołuje nawrót pląsawicy — wskazówka etiologiczna [Allen].
• Poprawa w spokojnym otoczeniu — modalność istotna w pielęgnacji [Clarke].

Głowa i twarz

• Szarpnięcia głowy z boku na bok, ku tyłowi; uderza w poduszkę — chaotyczność ruchów [Hering].
• Grymasy, rysy twarzy wykrzywione; język gwałtownie się wysuwa, dochodzi do przygryzania policzka — utrudnione jedzenie [Allen].
• Ruchy twarzy ustają podczas snu — klucz diagnostyczny [Clarke].
• Światłowstręt; jasno oświetlony pokój powoduje pogorszenie — przeciążenie bodźcami zmysłowymi [Clarke].
• Drgania nosa i warg z pociąganiem nosem — pląsawiczy wyraz twarzy [Allen].
• Gwałtowne zaciskanie szczęk; stukanie zębami — zagrożenie podczas posiłku [Allen].

Mowa i gardło

• Mowa urywana, słowa przerywane grymasami — pląsawica zaburzająca artykulację [Clarke].
• Połykanie przerywane skurczem gardła — płyny wyciekają z ust w szczycie szarpnięć [Clarke].
• Poprawa przy piciu małymi łykami, bez obserwatorów — wskazówka pielęgnacyjna wynikająca z pogorszenia przy wykonywaniu czynności [Clinical].
• Próby mówienia nasilają ruchy — pogorszenie przy zamiarze wykonania czynności [Hering].
• Pląsawica języka — gwałtowne ruchy, wysuwanie, nagłe cofanie [Allen].
• Krztuszenie się przy próbie połknięcia podczas napadu — mechaniczne, nie zapalne [Clarke].

Kończyny

• Dłonie w ciągłym ruchu; nie może utrzymać przedmiotów; gorzej po prawej stronie [Hering].
• Nogi tupią, tańczą, kopią; chód zygzakowaty; upadki wskutek szarpnięć w kolanach [Allen].
• Wysiłek dowolny powoduje pogorszenie; przytrzymanie lub stabilne podparcie przynosi poprawę (chwilową) [Farrington].
• Pisanie niemożliwe podczas napadu — pląsawica u dzieci szkolnych [Clarke].
• Ruchy ustają podczas snu — powiązanie z ogólnym objawem charakterystycznym [Hering].
• Powracają po przebudzeniu — rubryka opisująca kolejność objawów [Clarke].

Objawy ogólne

• Pląsawica: tylko na jawie; sen znosi ruchy — rubryka o zasadniczym znaczeniu [Hering].
• Pogorszenie: pobudzenie emocjonalne, sprzeciw, hałas, jaskrawe światło, ciepłe pomieszczenia, po przebudzeniu — zespół modalności [Allen], [Clarke].
• Poprawa: spokój, chłodne powietrze, brak obserwatorów, stabilne podparcie, ucisk — postępowanie przy łóżku chorego [Clarke], [Farrington].
• Przewaga po prawej stronie — wskazówka dotycząca stronności [Boger].
• Po chorobach wysypkowych (odra lub płonica) — rubryka etiologiczna [Dewey].
• Pogorszenie w okresie dojrzewania lub podczas miesiączki (dziewczęta) — związek ginekologiczny [Clarke].

Sen

• Ruchy ustają podczas snu — objaw rozstrzygający [Hering].
• Po przebudzeniu ruchy natychmiast powracają — cykliczność [Clarke].
• Krótkie okresy przysypiania w ciągu dnia przynoszą chwilową ulgę — efekt mikrosnu [Clinical].
• Sny żywe, lecz ruchy nie występują — kluczowa zależność od stanu snu lub czuwania [Allen].
• Poprawa w ciemnym, chłodnym, cichym pokoju — zgodność z postępowaniem pielęgnacyjnym [Clarke].
• Hałas podczas drzemki ponownie wyzwala szarpnięcia — bodziec zmysłowy jako czynnik wyzwalający [Allen].

Hering — Guiding Symptoms (1879): zasadniczy obraz kliniczny pląsawicy; ustępowanie ruchów podczas snu; przewaga objawów prawostronnych; modalności.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): zebrane opisy przypadków; grymasy twarzy i ruchy języka; pogorszenie podczas wykonywania czynności na oczach innych.
Clarke, J. H. — Dictionary of Practical Materia Medica (1900): etiologia (po chorobach wysypkowych, w okresie dojrzewania); modalności istotne w pielęgnacji chorego; porównania.
Boericke, W. — Pocket Manual (1901): zwięzłe objawy charakterystyczne (pląsawica, ustępowanie ruchów podczas snu, prawa strona).
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): różnicowanie z Agaricus, Zincum, Cuprum; wskazówki dotyczące prawostronności objawów.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania leków z grupy pająków; pogorszenie podczas wykonywania czynności na oczach innych w odróżnieniu od poprawy pod wpływem muzyki.
Hughes, R. — Cyclopaedia of Drug Pathogenesy (1870): rozważania toksykologiczne; obraz grupy pajęczaków.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): różnicowanie leków w pląsawicy (Stram., Hyos., Zinc., Cupr.).
Nash, E. B. — Leaders in Homeopathic Therapeutics (1899): uwagi kliniczne dotyczące pląsawicy poinfekcyjnej.
Dewey, W. A. — Practical Homeopathic Therapeutics (1901): zestawienie leków w pląsawicy po płonicy; cenne wskazówki dotyczące postępowania.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): najważniejsze obserwacje przy łóżku chorego; poprawa w spokoju i gdy chory nie jest obserwowany.
Phatak, S. R. — Materia Medica (1941): zwięzłe objawy charakterystyczne (pląsawica prawostronna, ustępowanie ruchów podczas snu, pogorszenie pod wpływem pobudzenia).