• Skóra i podskórna tkanka łączna — zgrubienia, stwardnienia, ogniska obrączkowate lub o brodawkowato uwypuklonej powierzchni; łuszczyca (zwłaszcza dłoniowa i obrączkowata), toczeń i ziarniniaki toczniopodobne; nieznośny świąd z pieczeniem po drapaniu; pęknięcia i rozpadliny (zob. Skóra). [Clarke], [Boericke], [Hering].
• Narządy miednicy mniejszej u kobiet — przerosła szyjka macicy o ziarnistej powierzchni („nadżerka”), dręczący świąd sromu, gęste upławy; uczucie parcia ku dołowi w miednicy związane z wiotkością lub rozrostem tkanki łącznej (zob. Narządy płciowe żeńskie). [Clarke], [Boericke], [Phatak].
• Pogranicza skórno-śluzówkowe — wargi, odbyt, srom: pęknięcia i otarte, lśniące powierzchnie ze skąpą ilością ropy, lecz znacznym zgrubieniem (zob. Jama ustna, Odbytnica, Skóra). [Clarke], [Boger].
• Układ chłonny i obszary odżywiania tkanek — powolne, nieropiejące owrzodzenia o stwardniałym podłożu; stare blizny i skłonność do bliznowców (zob. Skóra). [Clarke], [Hering].
• Dłonie i podeszwy — silny świąd i nadmierne rogowacenie; tarczki łuszczycowe; pęknięcia, które szczypią i pieką (zob. Kończyny, Skóra). [Boericke], [Clarke].
• Zakończenia nerwowe skóry — mrowienie, uczucie „pełzania”, obszary zdrętwienia wokół ognisk (obraz przypominający trąd) (zob. Skóra). [Clarke], [Hering].
• Błona śluzowa szyjki macicy i pochwy — ziarninowanie i rozrost ze świądem znacznie silniejszym, niż wskazywałaby na to widoczna wydzielina (zob. Narządy płciowe żeńskie). [Clarke], [Phatak].

• Zimne okłady i chłodne powietrze działające na chore miejsce — łagodzą pieczenie po drapaniu (również w działach Skóra/Narządy płciowe żeńskie). [Clarke], [Boericke].
• Delikatne obmywanie letnią wodą; łagodne opatrunki zmiękczające — koją pęknięcia i lśniące powierzchnie (Skóra/Odbytnica). [Clarke].
• Odkrywanie i luźna odzież w okolicy sromu lub zmienionej skóry — zmniejszają świąd wywoływany tarciem (Narządy płciowe żeńskie/Skóra). [Phatak], [Clarke].
• Odpoczynek i unikanie gorąca lub wysiłku — zmniejszają napady świądu (Objawy ogólne/Skóra). [Clarke].
• Po rozpoczęciu krwawienia miesiączkowego, gdy świąd sromu nasila się przed miesiączką (Narządy płciowe żeńskie). [Clarke], [Phatak].
• Wieczorne okłady, po których następuje krótka ekspozycja na chłodne nocne powietrze — pacjenci zgłaszają spokojniejszą noc (Sen/Skóra). [Clinical], [Clarke].
• Po wypróżnieniu, gdy szczeliny zostaną delikatnie oczyszczone i posmarowane środkiem zmiękczającym (Odbytnica/Skóra). [Clarke].
• Odwrócenie uwagi i zajęcie — zmniejszają przymus drapania w świądzie nerwicowym (Umysł/Skóra). [Farrington], [Clarke].

• Ciepło — łóżka, ogrzanych pomieszczeń, gorących kąpieli; świąd staje się nieznośny, a potrzeba drapania nie do opanowania (Skóra/Narządy płciowe żeńskie). [Boericke], [Clarke].
• Drapanie — daje chwilową ulgę, po której następują pieczenie i szczypanie; przeczosy się rozszerzają (Skóra). [Clarke], [Hering].
• Noc — świąd i uczucie pełzania zmuszają do wstawania z łóżka (Sen/Skóra). [Boericke], [Clarke].
• Wełniana odzież, ciasne ubrania, tarcie — wywołują kłucie i pieczenie (Skóra/Narządy płciowe żeńskie). [Phatak], [Clarke].
• Ciąża i okres przed miesiączką — przekrwienie miednicy nasila świąd sromu (Narządy płciowe żeńskie). [Clarke], [Phatak].
• Zmiana pogody na ciepłą i wilgotną; ogrzewane pomieszczenia zimą (Skóra). [Clarke].
• Przyprawy, alkohol — powodują zaczerwienienie skóry i nasilają świąd (Pokarmy & napoje/Skóra). [Clarke].
• Ciągłe myślenie o podrażnieniu — świąd nasila się, gdy skupia się na nim uwagę (Umysł/Skóra). [Farrington].

Stan psychiczny w obrazie Hydrocotyle jest wtórny wobec świądu i przez niego kształtowany. Wraz ze świądem narasta drażliwość; pacjent staje się niespokojny, niezadowolony i opryskliwy wobec rodziny, lecz uspokaja się, gdy pieczenie ustępuje (por. „pogorszenie od ciepła łóżka”, „poprawa po chłodnych okładach”) [Clarke], [Boericke]. Gdy na twarzy występują ogniska tocznia lub łuszczycy, niepokój dotyczy oszpecenia, czemu towarzyszą wycofanie z kontaktów społecznych i skłonność do rozpamiętywania zmian skórnych (Umysł ↔ Skóra). Niedosypianie z powodu nocnego świądu powoduje otępienie i rozdrażnienie w ciągu dnia; łatwiej utrzymać uwagę, gdy skóra jest chłodna, a odzież luźna (Sen/Objawy ogólne). U niektórych występuje przymusowe drapanie mimo świadomości, że nasila ono pieczenie — psychofizyczne błędne koło charakterystyczne dla przewlekłego świądu [Clarke]. Praca lub rozmowa absorbująca uwagę przejściowo zmniejsza potrzebę drapania (poprawa podczas zajęcia), lecz powrót ciepła uruchamia cykl na nowo [Farrington]. Kobietom z uporczywym świądem sromu może towarzyszyć melancholia; jej nasilenie odpowiada stopniowi udręki i często zmniejsza się po wprowadzeniu, obok leku, postępowania chłodzącego [Clarke], [Phatak]. Nie odnotowano majaczenia, lęków ani wyrazistych motywów emocjonalnych; stan psychiczny w prosty, niemal mechaniczny sposób odzwierciedla udrękę skórną i jej złagodzenie [Hering], [Clarke].

Objawy głowy mają charakter towarzyszący i wynikają ze zmian skórnych lub dolegliwości szyjki macicy. W ciepłe wieczory, gdy twarz jest zaczerwieniona i swędzi, pojawia się tępy ucisk w okolicy czołowej; chłodne powietrze przynosi ulgę (poprawa na chłodnym powietrzu) [Clarke]. Owłosiona skóra głowy może silnie swędzieć, z drobnymi, zgrubiałymi blaszkami lub delikatnymi otrębiastymi łuskami; drapanie powoduje pieczenie i sączenie (pogorszenie od ciepła łóżka i od drapania), a pacjent woli chłodne płukania [Clarke], [Boericke]. W toczniopodobnych zmianach twarzy występują bolesność brzegów i stwardnienie podłoża; zmiany są nieropiejące, rozwijają się powoli i mają lśniącą powierzchnię (zob. Skóra) [Clarke]. Zawroty głowy są rzadkie; uczucie ciężkości głowy pojawia się po nocach zakłóconych świądem. Objawy głowy odzwierciedlają ogólny motyw zaburzeń troficznych: zgrubiałą, swędzącą skórę ze zmianami o powolnym przebiegu i pieczeniem po drapaniu [Clarke], [Hering].

Nie jest to lek o pierwszoplanowym powinowactwie do oczu; jednak ogniska wokół oczodołów (toczniopodobne lub łuszczycowe) mogą zajmować powieki, powodując świąd i pieczenie nasilane ciepłem, a łagodzone chłodnym obmywaniem [Clarke]. Brzegi powiek mogą być zgrubiałe i popękane w zewnętrznych kącikach oczu. Światłowstręt nie jest charakterystyczny. Główną cechą w tej okolicy jest niepokój o wygląd, gdy zmiany grożą oszpeceniem, co nasila obraz psychiczny. Poprawa stanu sąsiadującej skóry łagodzi dolegliwości oczu.

Na płatku ucha i za małżowiną uszną mogą występować obrączkowate blaszki, nieznośnie swędzące w ciepłych pomieszczeniach, które wskutek drapania stają się tkliwe i popękane [Clarke]. Ból ucha nie jest typowy; słuch pozostaje niezmieniony. W nielicznych przypadkach skóra przewodu słuchowego jest zgrubiała i lśniąca, ze szczypaniem po drapaniu. Ulgę przynoszą chłodne okłady i unikanie wełnianych nakryć głowy (Modalności).

Brak obrazu ostrego nieżytu nosa. Przy skrzydełkach nosa podczas ciepłej, wietrznej pogody pojawiają się pęknięcia i lśniące otarcia; tworzą się strupy z niewielką ilością ropy — miejscowy odpowiednik szerszego obrazu zaburzeń troficznych [Clarke]. Świąd przedsionka nosa skłania do pocierania aż do wystąpienia pieczenia (pogorszenie od drapania). Toczeń gruźliczy nosa — o powolnym przebiegu, ze stwardnieniem i bez ropienia — należy do zakresu klinicznych zastosowań Hydrocotyle (por. Ars., Kali-ars., Tub.) [Clarke], [Boericke]. Węch jest prawidłowy. Udręka związana ze świądem ustępuje na chłodnym powietrzu.

Na twarzy mogą występować ogniska toczniopodobne lub łuszczycowe — okrągłe, nieco wyniosłe, złuszczające się lub lśniące — z szerzącymi się brzegami i stwardniałym podłożem, powoli powiększające się bez ostrego zapalenia [Clarke]. Ciepło powoduje ich zaczerwienienie; drapanie rozrywa cienką powierzchnię i pozostawia pieczenie. Niepokój o wygląd jest znaczny; podczas zaostrzeń pacjenci unikają towarzystwa (powiązanie z działem Umysł). Wargi mogą pękać w kącikach ust; otaczająca skóra jest lśniąca i swędząca, z poprawą po chłodnej wodzie i łagodnej maści (Jama ustna/Skóra). Obraz twarzy, choć nie występuje u wszystkich, jest klasyczny dla skórnej sfery Hydrocotyle: przewlekłe zmiany, zgrubienie, świąd, mało ropy i znaczne stwardnienie [Clarke], [Hering].

Kąciki ust pękają; wargi wydają się napięte i szczypią po drapaniu lub ciepłych napojach (pogorszenie od ciepła; pieczenie po podrażnieniu) [Clarke]. Zmiany aftowe nie są charakterystyczne, lecz u osób wyniszczonych mogą występować drobne, płytkie owrzodzenia ze stwardniałymi brzegami (zgodność z obrazem skóry). Język i smak są na ogół prawidłowe. Zimne płukania łagodzą spękania i pieczenie; przyprawy mogą powodować szczypanie (Pokarmy & napoje). Błona śluzowa jamy ustnej odzwierciedla zatem skórną skłonność do zaburzeń troficznych.

Brak charakterystycznego bólu zębów. W suchych, ogrzewanych pomieszczeniach dziąsła mogą pękać lub stawać się tkliwe na brzegach; poprawę przynoszą chłodna woda i dieta bez przypraw (drobny przejaw wrażliwości skórno-śluzówkowej) [Clarke]. Dolegliwości stomatologiczne nie stanowią podstawy doboru tego leku; o wyborze decydują objawy skóry oraz okolicy szyjki macicy i pochwy.

Objawy gardła są nieznaczne: uczucie gorąca i otarcia w tylnej części gardła w ogrzewanych pomieszczeniach, z ulgą na chłodnym powietrzu i po łykach zimnej wody [Clarke]. Nie występują wyraźny nieżyt ani odchrząkiwanie; do takich obrazów lepiej pasują Hydrastis lub Kali-bi. Gardło wykazuje jedynie tę samą wrażliwość na ciepło, którą obserwuje się na powierzchniach ciała.

Apetyt dość dobry; ciężkie, obficie przyprawione potrawy nasilają zaczerwienienie i świąd (związek modalności). Niektórzy pacjenci podczas zaostrzeń pragną chłodnych, prostych potraw i podają, że gorące posiłki zwiększają uczucie gorąca skóry [Clarke]. Nudności są rzadkie. Samopoczucie w nadbrzuszu ma niewielki związek ze stanem skóry, poza wpływem pokarmów wyzwalających objawy. Leku nie dobiera się na podstawie objawów żołądkowych.

Brzuch na ogół miękki; uporczywe zaparcie nie jest objawem charakterystycznym (por. odmienny obraz Graph., Sulph.). Na brzegu odbytu występują jednak pęknięcia i świąd (Odbytnica), zgodne z ogólnym obrazem skórnym. Ciepło pościeli nasila nocny świąd wokół odbytu; chłodne obmywanie przynosi ulgę [Clarke]. Nie odnotowano szczególnego powinowactwa do wątroby.

Drogi moczowe zasadniczo bez dolegliwości. Ujście zewnętrzne cewki moczowej może swędzieć w ogrzewanych pomieszczeniach; po drapaniu pojawia się szczypanie, łagodzone zimnymi okładami (motyw zmian skóry przy ujściach ciała). W klasycznych tekstach nie odnotowano charakterystycznych objawów zapalenia pęcherza ani bolesnego parcia [Clarke], [Boericke].

Świąd i pęknięcia w okolicy odbytu, ze skórą lśniącą i zgrubiałą; drapanie powoduje szczypanie z niewielkim krwawieniem (pogorszenie od ciepła i drapania; poprawa po chłodnym obmywaniu i łagodnych preparatach miejscowych) [Clarke], [Boger]. Hemoroidy nie zajmują centralnego miejsca w obrazie. Oddawanie stolca może powodować szczypanie popękanych brzegów. Objawy odbytnicy są pobocznym przejawem powinowactwa do skóry, a nie podstawą obrazu leku wpływającego na czynność jelit.

Świąd skóry moszny i krocza w cieple; drapanie prowadzi do pieczenia i lśniących otarć, z poprawą po chłodnym obmywaniu i pod wpływem chłodnego powietrza (Skóra). Brak charakterystycznych objawów dotyczących nasienia, gruczołu krokowego lub erekcji. Sfera męska ma charakter skórno-świądowy, a nie moczowo-płciowy.

Jedna z głównych sfer leku. Świąd sromu jest skrajnie silny, często nieznośny nocą i w ogrzewanych pomieszczeniach; drapanie daje natychmiastową ulgę, po której następują gwałtowne pieczenie i przeczosy (powtarzające się modalności) [Clarke], [Boericke], [Phatak]. Szyjka macicy jest przerosła, o ziarnistej powierzchni („nadżerka”), ze zgrubieniem tkanek okołoszyjkowych; opisywano uczucie ciężaru lub parcia ku dołowi w miednicy, towarzyszące świądowi i upławom [Clarke]. Upławy mogą być skąpe i lepkie lub umiarkowane, bez znacznych właściwości drażniących; świąd jest nieproporcjonalnie silny w stosunku do ilości wydzieliny (por. odmienny obraz Kreos.) [Phatak]. Objawy nasilają się przed miesiączką lub w ciąży; chłodne obmywanie, luźna odzież i łagodne preparaty miejscowe przynoszą ulgę (poprawa pod wpływem chłodu, poprawa w luźnej odzieży) [Clarke]. Krótki opis przypadku: „Kobieta w średnim wieku z ziarnistą powierzchnią szyjki macicy i nieznośnym nocnym świądem; Hydrocotyle 6C wraz z postępowaniem chłodzącym złagodziło świąd i zmniejszyło rozrost szyjki macicy” [Clinical], [Clarke].

Oddychanie swobodne; ulega zaburzeniu jedynie pośrednio, gdy ciepło wywołuje niepokój ruchowy związany ze świądem. Chłodne, świeże powietrze koi zarówno psychikę, jak i skórę (Objawy ogólne). Brak charakterystycznego kaszlu lub objawu krtaniowego.

Brak charakterystycznych objawów sercowych. Kołatanie serca pod wpływem pobudzenia lub gorąca jest objawem przypadkowym; o doborze decydują objawy skóry i miednicy, nie serca. Poza tym w literaturze nie odnotowano szczególnych cech tętna [Clarke], [Boericke].

Brak pierwszoplanowego działania na płuca. Ciepło pomieszczeń może wywoływać uczucie powierzchownego pieczenia skóry klatki piersiowej; chłodne powietrze przynosi ulgę. Otoczki brodawek sutkowych mogą pękać w gorących porach roku i szczypać po drapaniu; również tu poprawę przynoszą chłodne okłady (poboczny przejaw obrazu skóry). Objawy sercowo-oddechowe nie stanowią podstawy doboru leku.

Okolica lędźwiowo-krzyżowa może swędzieć pod ubraniem w ciepłych pomieszczeniach, z pogorszeniem od wełny; drapanie powoduje pieczenie i powstanie lśniącego ogniska (zgodność z obrazem skóry) [Clarke]. Niepokój ruchowy w okolicy szyjnej i górnej części pleców pod wpływem ciepła łóżka (obracanie się w poszukiwaniu chłodnych miejsc) odpowiada obrazowi snu. Nie odnotowano swoistych bólów kręgosłupa.

Dłonie i podeszwy są częstym umiejscowieniem udręki: nieznośny świąd z ogniskami nadmiernego rogowacenia, obrączkowatymi lub łuszczycowymi; pękanie w zgięciach lub rozpadliny pięt; po drapaniu pieczenie zmuszające do obmywania zimną wodą (poprawa po zimnych okładach; pogorszenie od ciepła) [Boericke], [Clarke]. Brzegi blaszek są stwardniałe; środki mogą być lśniące lub nieznacznie łuszczące się. Mrowienie i zdrętwiałe obwódki wokół ognisk sugerują zajęcie obwodowe i zaburzenia troficzne (obraz przypominający trąd) [Clarke], [Hering]. Dolegliwości dłoni w ogrzewanych pomieszczeniach roboczych stają się niemal nie do zniesienia; charakterystyczna jest ulga po zanurzeniu w chłodnej wodzie. Na paznokciach w okolicy blaszek łuszczycowych mogą występować punkcikowate wgłębienia, lecz paznokcie nie są główną sferą leku.

To zasadnicza cecha obrazu Hydrocotyle. Skóra grubieje i twardnieje, tworząc obrączkowate tarczki lub pola o brodawkowato uwypuklonej powierzchni; ogniska mogą być lśniące, nieznacznie złuszczające się lub brodawkowate, z powolnym szerzeniem się obwodowym i skąpym ropieniem [Clarke], [Hering]. Świąd jest gwałtowny, zwłaszcza w cieple i nocą; drapanie daje krótką ulgę, po której następują pieczenie, szczypanie i dalsze przeczosy (triada modalności: pogorszenie od ciepła, pogorszenie po drapaniu → pieczenie; poprawa pod wpływem chłodu) [Boericke], [Clarke]. Łuszczyca dłoni i podeszew, pęknięcia na pograniczach skórno-śluzówkowych oraz ziarniniaki toczniopodobne twarzy i nosa należą do zakresu klinicznych zastosowań; w starszej literaturze opisano pierścienie pozbawione czucia i skłonność do bliznowców (trąd, blizny) [Clarke], [Hering]. Powierzchnia często wygląda na lśniącą i miedzianą raczej niż ogniście zaczerwienioną; ból jest umiarkowany w porównaniu ze świądem. Łagodne środki zmiękczające i chłodne obmywanie działają synergistycznie z lekiem (Uwagi praktyczne). Krótki opis przypadku: „Łuszczyca dłoni z nocną udręką; Hydrocotyle 3X + zimne okłady powstrzymały drapanie i zmiękczyły blaszki w ciągu trzech tygodni” [Clinical], [Boericke], [Clarke].

Sen przerywa nocny świąd, najsilniejszy po ułożeniu się w ciepłym łóżku; chory szuka chłodnych miejsc na prześcieradle lub siada przy otwartym oknie, aby uspokoić uczucie pełzania po skórze (Pogorszenie pod wpływem ciepła, nocą; poprawa w chłodnym powietrzu) [Clarke], [Boericke]. Świąd sromu, dłoni lub podeszew opóźnia zasypianie; kolejne napady drapania powracają, dopóki nie zastosuje się chłodzenia. Sny dotyczą płonięcia lub pełzających owadów i odzwierciedlają nawał doznań czuciowych (Sny). W noce, kiedy zawczasu zadbano o chłodne warunki, sen jest znacznie lepszy, co potwierdza tę modalność. Po źle przespanych nocach występują senność w ciągu dnia i drażliwość; oba objawy ustępują po opanowaniu świądu (Umysł). Nie ma charakterystycznej bezsenności gorączkowej; zaburzenie snu ma podłoże wyłącznie skórne.

Opisywane są sny o płomieniach, gorących pomieszczeniach lub rojach owadów na skórze; częste jest budzenie się z potrzebą drapania [Clinical], [Clarke]. Sny ustępują w miarę ograniczania przegrzania i ochładzania zmienionych miejsc. Poza świądem nie pojawiają się stałe motywy psychiczne ani emocjonalne.

Hydrocotyle nie ma charakterystycznego cyklu gorączkowego. Świądowi może towarzyszyć nieznaczne wieczorne rozgrzanie powierzchni ciała; temperatura wewnętrzna nie wykazuje istotnego podwyższenia. Jeśli występuje gorączka, należy szukać innego leku. „Gorąco” jest zjawiskiem skórnym — pogorszenie w gorących pomieszczeniach, poprawa w chłodnym powietrzu [Clarke], [Boericke].

Subiektywne uczucie gorąca skóry w łóżku; potrzeba odkrywania się. Pocenie nie jest charakterystyczne, choć pot pojawiający się podczas wysiłku pod wełnianą odzieżą nasila świąd (pogorszenie pod wpływem wełny i tarcia). Chłodne przeciągi są przyjmowane z ulgą (Poprawa w chłodnym powietrzu). Ani dreszcze, ani modalności związane z poceniem nie określają obrazu tego leku [Clarke].

Przyprawy, alkohol i gorące napoje nasilają napływy gorąca i świąd; chłodne, proste posiłki przynoszą złagodzenie (związek z modalnościami) [Clarke]. Brak silnych zachcianek pokarmowych; podczas zaostrzeń występuje niechęć do „rozgrzewających” potraw. Hydrocotyle nie dobiera się na podstawie upodobań kulinarnych, lecz dieta pomaga potwierdzić dobór leku i prowadzić przypadek.

Obraz Hydrocotyle koncentruje się na przeroście i stwardnieniu skóry oraz przylegających błon śluzowych, z gwałtownym świądem, skąpą ilością ropy, pęknięciami przy naturalnych otworach ciała i pieczeniem po drapaniu. Modalności są spójne: pogorszenie pod wpływem ciepła (łóżka, pomieszczeń, kąpieli), wełny i tarcia, nocą, przed miesiączką oraz w ciąży; poprawa w chłodnym powietrzu, po zimnych okładach, w luźnej odzieży, po łagodnych emolientach i — często — po rozpoczęciu krwawienia miesiączkowego (wyraźne powtórzenie w działach Skóra, Narządy płciowe żeńskie, Sen) [Clarke], [Boericke], [Phatak]. Zmiany tkankowe mają charakter sykotyczny (rozrost, skłonność do bliznowców), z odcieniem syfilitycznym, gdy pojawia się owrzodzenie lub toczeń; psora odpowiada za nasilenie świądu. Lek ma charakter raczej miejscowy — skóra i szyjka macicy — niż konstytucyjny, jednak powtarzanie się objawu charakterystycznego w różnych okolicach nadaje mu rozstrzygające znaczenie. Porównaj Kali-ars. (łuszczyca z gwałtownym pieczeniem; silniejszy lęk o charakterze konstytucyjnym), Graphites (sączące pęknięcia, miodopodobna wydzielina, otyłość), Ars. (pieczenie łagodzone ciepłem, przeciwna modalność), Sepia/Kreos. (świąd sromu — różnicują wydzielina i stan psychiczny) oraz Chrysarobinum (wyprysk/łuszczyca z nacieczeniem i miodowymi strupami, lecz odmiennymi modalnościami) [Clarke], [Boericke], [Boger], [Farrington].

• Świąd (zwłaszcza sromu)
– Sepia: uczucie parcia ku dołowi, obojętność; świąd z żółtozieloną wydzieliną; w Sep. poprawa po intensywnym wysiłku fizycznym; w Hydrocotyle świąd jest niewspółmiernie silny w stosunku do ilości wydzieliny, nasila się pod wpływem ciepła, łagodnieje w chłodzie i towarzyszy mu rozrost szyjki macicy. [Kent], [Clarke].
– Kreosotum: cuchnące, żrące upławy powodujące otarcia i nadżerki; w Hydrocotyle wydzielina jest skąpa lub umiarkowana, dominuje świąd; mniejsze działanie żrące. [Hering], [Clarke].
– Rhus toxicodendron: świąd łagodzony gorącą wodą; modalność przeciwna do Hydrocotyle. [Boericke].
• Łuszczyca / dłonie i podeszwy
– Kali arsenicosum: uporczywa łuszczyca z gwałtownym pieczeniem i niepokojem ruchowym; w Hydrocotyle zmiany są bardziej przerostowe, o gładkiej, lśniącej powierzchni, niepokój ruchowy jest mniejszy, a chłód przynosi poprawę. [Clarke], [Boger].
– Graphites: pęknięcia z lepkim, miodopodobnym wysiękiem; otyłość, zmarzliwość; w Hydrocotyle pieczenie po drapaniu, gładkie, lśniące blaszki, mniej sączenia. [Farrington], [Clarke].
– Chrysarobinum: pogrubiałe, nacieczone zmiany wypryskowe/łuszczycowe z miodowymi strupami; w Hydrocotyle zmiany są bardziej stwardniałe, o gładkiej, lśniącej powierzchni, z nieznośnym świądem. [Clarke], [Boericke].
• Toczeń / zmiany toczniopodobne
– Arsenicum album: owrzodzenia, piekące bóle łagodzone ciepłem; w Hydrocotyle preferowany jest chłód; mniejszy lęk o charakterze konstytucyjnym. [Kent], [Clarke].
– Kali bichromicum: owrzodzenia o ostro wyciętych brzegach, z lepkimi czopami; w Hydrocotyle zmiany są stwardniałe, gładkie i lśniące, powoli się szerzą. [Boger], [Clarke].
• Zmiany przypominające trąd / obrączki z utratą czucia
– Psorinum: brudna skóra, cuchnąca wydzielina, zmarzliwość; w Hydrocotyle zapach jest mniej przykry, przerost większy, a świąd nasila się pod wpływem ciepła. [Hering], [Clarke].
– Sulphur: uogólniony świąd, gorąco na szczycie głowy, cuchnący pot; Sulph. pragnie ciepła mimo świądu; Hydrocotyle pragnie chłodu. [Kent], [Boericke].
• Przerost / nadżerka szyjki macicy
– Murex: przekrwienie macicy ze wzmożonym pożądaniem; w Hydrocotyle występują świąd i rozrost tkankowy bez charakterystycznego objawu erotycznego. [Clarke].
– Alumina: suchość ze świądem i pęknięciami przy naturalnych otworach ciała; w Hydrocotyle szyjka macicy jest bardziej przerostowa i ziarnista, a świąd nasila się pod wpływem ciepła. [Boger], [Clarke].

• Leki uzupełniające: Sepia — podparcie narządów miednicy i uczucie parcia ku dołowi; Sep. obejmuje zastój o charakterze konstytucyjnym; Hydrocotyle odpowiada świądowi sromu z rozrostem szyjki macicy i poprawą w chłodzie. [Clarke], [Kent].
• Leki uzupełniające: Graphites — pęknięcia przy naturalnych otworach ciała z pogrubieniem skóry; Graph. przy sączeniu i miodowych strupach; Hydrocotyle przy gładkich, lśniących zgrubieniach i pieczeniu po drapaniu. [Farrington], [Clarke].
• Leki uzupełniające: Kali arsenicosum — w uporczywej łuszczycy; Hydrocotyle stosuje się, gdy dominują poprawa w chłodzie, pieczenie po drapaniu i przerostowe blaszki. [Boger], [Clarke].
• Dobrze działa po: Sulphur — gdy Sulph. pobudzi reaktywność, Hydrocotyle zmniejsza przerost i świąd w przypadkach z pogorszeniem pod wpływem ciepła. [Kent], [Clarke].
• Dobrze działa po: Arnica/Calendula (miejscowo) — po złagodzeniu powierzchownego urazu Hydrocotyle utrwala naprawę troficzną tkanek (obserwacje kliniczne). [Clarke].
• Dobrze poprzedza: Thuja — jeśli po ustąpieniu świądu pozostają brodawkowate rozrosty sykotyczne. [Clarke], [Boericke].
• Leki pokrewne: Chrysarobinum (łuszczyca/wyprysk), Kreosotum (żrące upławy), Rhus tox. (poprawa po gorącej wodzie), Arsenicum (poprawa pod wpływem ciepła — modalność przeciwna), Petroleum (zimowe pęknięcia, lecz tłusta skóra). [Clarke], [Boericke], [Boger].
• Nie odnotowano leków niezgodnych; indywidualizować według modalności (pogorszenie pod wpływem ciepła, poprawa w chłodzie) oraz przerostowych zmian skóry i szyjki macicy. [Clarke], [Boericke].

Wskazania: łuszczyca (dłoni i podeszew, obrączkowata); toczeń/ziarniniaki toczniopodobne o stwardniałej podstawie; obrączkowate zmiany z utratą czucia, przypominające trąd; pęknięcia oraz gładkie, lśniące, obnażone powierzchnie przy naturalnych otworach ciała; nieznośny świąd sromu (zwłaszcza nasilający się pod wpływem ciepła i nocą) z ziarnistą/przerośniętą szyjką macicy; skłonność do tworzenia bliznowców [Clarke], [Hering], [Boericke], [Phatak]. Dawkowanie: niskie do średnich potencje (3X–6X, 6C), powtarzane raz–dwa razy dziennie w przewlekłych przerostowych stanach skóry; 30C, gdy charakterystyczne modalności wyraźnie powtarzają się w różnych okolicach (świąd sromu + łuszczyca dłoni) [Clarke], [Boericke]. Powtarzanie: zmniejszać częstotliwość w miarę ustępowania pieczenia po drapaniu i poprawy snu; wznawiać przy nawrotach w ciepłą pogodę. Postępowanie wspomagające: chłodne kąpiele; luźna bawełniana odzież; łagodne, bezzapachowe emolienty; unikanie gorących pomieszczeń, alkoholu i przypraw (w ścisłym powiązaniu z modalnościami) [Clarke], [Phatak].
Cenne obserwacje z przypadków:
• „Łuszczyca dłoni, pogorszenie pod wpływem ciepła, pieczenie po drapaniu; Hydrocotyle 3X + moczenie w zimnej wodzie — nocne męczarnie ustały, blaszki zmiękły”. [Clinical], [Boericke], [Clarke].
• „Świąd sromu z ziarnistą szyjką macicy; pogorszenie przed miesiączką i w łóżku; Hydrocotyle 6C usunęło świąd i zmniejszyło rozrost szyjki macicy”. [Clarke], [Phatak].
• „Toczniopodobna zmiana na twarzy — gładka, lśniąca, stwardniała, ze skąpą ilością ropy; chłodne warunki + Hydrocotyle prowadziły do stopniowego zwężania się obrączki”. [Clinical], [Clarke].

Umysł
• Umysł—Drażliwość—ze świądu—pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka. Rozdrażnienie wywołane dolegliwościami skórnymi. [Clarke].
• Umysł—Lęk—o wygląd—zmiany na twarzy. Oznaka wycofania społecznego. [Clarke].
• Umysł—Niechęć do towarzystwa—z powodu choroby skóry. Praktyczna wskazówka w prowadzeniu przypadku. [Clarke].
• Umysł—Roztrząsanie dolegliwości—świąd się nasila. Skupianie uwagi podtrzymuje błędne koło świądu. [Farrington].
• Umysł—Utrata snu—z powodu świądu—rozdrażnienie. Potwierdza nocne męczarnie. [Boericke], [Clarke].
Głowa/Twarz
• Twarz—Toczeń—stwardniała podstawa—bez ropienia—pogorszenie pod wpływem ciepła, poprawa pod wpływem zimna. Typ Hydrocotyle. [Clarke].
• Owłosiona skóra głowy—Świąd—drapanie → pieczenie. Wyróżniająca modalność. [Clarke].
• Wargi—Pęknięcia—kąciki—pogorszenie pod wpływem ciepła—poprawa po chłodnej wodzie. Motyw pęknięć przy naturalnych otworach ciała. [Clarke].
• Głowa—Ciężkość—wieczorem—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu. Wskaźnik wrażliwości na ciepło. [Clarke].
• Twarz—Wykwity—obrączkowate—gładkie i lśniące. Obrzeże o charakterze łuszczycowym/toczniopodobnym. [Clarke].
Narządy płciowe żeńskie
• Srom—Świąd—nieznośny—nocą—pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka—poprawa po zimnych okładach. Zasadnicza rubryka. [Boericke], [Clarke], [Phatak].
• Szyjka macicy—Przerost—ziarnisty (nadżerka). Charakterystyczny objaw strukturalny. [Clarke].
• Upławy—umiarkowane—świąd niewspółmiernie silny. Różnicuje z lekami o żrącym charakterze wydzieliny. [Phatak].
• Miesiączka—Przed—świąd silniejszy; podczas—ulga. Wskazówka cykliczności. [Clarke].
• Parcie ku dołowi—w miednicy—zmiany tkanki łącznej. Objaw pomocniczy. [Clarke].
Skóra
• Skóra—Świąd—gwałtowny—pogorszenie pod wpływem ciepła—poprawa po drapaniu, następnie pieczenie. Główna modalność. [Clarke], [Boericke].
• Skóra—Łuszczyca—dłoni/podeszew—obrączkowata—pogorszenie pod wpływem ciepła, poprawa pod wpływem zimna. Docelowe wskazanie. [Clarke].
• Skóra—Toczeń—powolny przebieg—stwardniałe brzegi—skąpe ropienie. „Gładkie, lśniące” owrzodzenie Hydrocotyle. [Clarke], [Hering].
• Skóra—Pęknięcia—przy naturalnych otworach ciała—szczypanie—poprawa po chłodnej wodzie. Motyw naturalnych otworów ciała. [Clarke], [Boger].
• Skóra—Bliznowiec—skłonność—stare blizny. Motyw przerostu. [Clarke].
• Skóra—Mrowienie—uczucie pełzania—pogorszenie pod wpływem ciepła. Wskazówka czuciowa. [Clarke].
Kończyny
• Ręce—Dłonie—świąd—nieznośny—pogorszenie pod wpływem ciepła—poprawa po zimnej wodzie. Wskazówka dotycząca warunków w miejscu pracy. [Boericke], [Clarke].
• Stopy—Podeszwy—pęknięcia—szczypanie po drapaniu. Pęknięcia podeszew. [Clarke].
• Kończyny—Wykwity—obrączkowate—gładkie i lśniące—łuszczycowe. Wskazówka dotycząca rozmieszczenia zmian. [Clarke].
• Paznokcie—Punktowe wgłębienia—zmiany łuszczycowe w pobliżu. Objaw pomocniczy. [Clinical].
• Odzież—Tarcie—pogorszenie—odzież wełniana pogarsza. Modalność o znaczeniu praktycznym. [Phatak].
Odbytnica
• Odbyt—Pęknięcia—gładkie i lśniące—świąd—pieczenie po drapaniu—poprawa po chłodnych kąpielach. Rubryka przydatna w prowadzeniu przypadku. [Clarke], [Boger].
• Odbyt—Świąd—nocą—pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka. Objaw przerywający sen. [Clarke].
• Skóra wokół odbytu—pogrubiała—stwardniała. Powtórzenie motywu zmian troficznych. [Clarke].
• Stolec—Oddawanie—szczypanie pęknięć. Wrażliwość naturalnych otworów ciała. [Clarke].
Objawy ogólne
• Ciepło—pogarsza—łóżko; ciepłe pomieszczenie. Nadrzędna modalność. [Boericke], [Clarke].
• Zimno—okłady—poprawa; chłodne powietrze—poprawa. Nadrzędny czynnik poprawy. [Clarke].
• Przerost—tkanka łączna—skóra/szyjka macicy. Charakterystyczny objaw strukturalny. [Clarke].
• Noc—pogorszenie—świąd. Wzorzec dobowy. [Boericke].
• Tarcie—wełna—pogorszenie. Codzienny czynnik wyzwalający. [Phatak].
• Drapanie—poprawa, następnie pieczenie—pogorszenie. Rubryka wskazująca na charakterystyczne zachowanie. [Clarke], [Hering].

Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): przerost skóry/szyjki macicy, świąd sromu, modalności (pogorszenie pod wpływem ciepła, poprawa w chłodzie), zakres zastosowań w toczniu/trądzie; uwagi kliniczne.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — nieznośny świąd (dłonie, srom), zakres łuszczycy/tocznia, pieczenie po drapaniu, modalności.
Hering, C. — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–1891): potwierdzenia w chorobach troficznych skóry, zmianach przypominających trąd, pęknięciach; biegunowość doznań świąd→pieczenie.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–1879): fragmenty prób lekowych i zestawienia obserwacji klinicznych; uwagi o sporządzaniu preparatu.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (koniec XIX w.): tło botaniczne/farmakognostyczne; uzasadnienie wskazań skórnych i dotyczących szyjki macicy w odniesieniu do tkanki łącznej.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): wskazówki repertoryjne — pęknięcia przy naturalnych otworach ciała, świąd nasilający się pod wpływem ciepła, obrączkowate blaszki; relacje między lekami.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1890): metoda oparta na powinowactwie narządowym; porównania leków na świąd sromu i łuszczycę; objawy psychiczne wtórne wobec dolegliwości skórnych.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): zabarwienie miazmatyczne i różnicowanie (Sep., Ars., Graph., Sulph.) wykorzystane w niniejszym opracowaniu.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (XX w.): kliniczne objawy charakterystyczne — świąd sromu, pogorszenie pod wpływem wełny/tarcia, cykliczne pogorszenia.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (XX w.): praktyczne zarysy obrazów leków skórnych, modalności związane z ciepłem/zimnem oraz wskazówki dotyczące prowadzenia chorego.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (początek XX w.): krótkie zestawienia terapeutyczne (łuszczyca, świąd sromu), stanowiące podstawę wskazówek klinicznych.