Układ nerwowo-mięśniowy (skurcze/drgawki) — Kurcze zginaczy, kciuki zaciśnięte w dłoniach, opistotonus; nadmierna pobudliwość odruchowa, napadowy przebieg [Hering], [Allen]; zob. Kończyny/Sen/Objawy ogólne.
• Błona śluzowa żołądka i jelit — Nieustanne wymioty i biegunka z palącymi bólami i skrajnym wyczerpaniem; „żołądek i jelita jednocześnie”, szybkie odwodnienie, zapaść [Hughes], [Clarke]; zob. Żołądek/Brzuch/Odbytnica.
• Krtań i oskrzela — Skurcz krtani, napady przypominające krztusiec z sinicą; łaskotanie i sprzężone odruchy wymiotne oraz kaszel (oś jelita–płuca) [Farrington], [Hering]; zob. Oddychanie/Klatka piersiowa.
• Serce i krążenie — Tętno małe, szybkie, zanikające; niepokój w okolicy przedsercowej; ucisk dławicowy z promieniowaniem i zimnym potem; osłabienie po grypie [Clarke], [Boericke]; zob. Serce/Klatka piersiowa.
• Skóra i układ naczynioruchowy — Zimny, lepki pot, sine zabarwienie, zapaść; drgawki po stłumieniu wykwitów — motyw następstw tłumienia objawów [Hering], [Kent]; zob. Skóra/Objawy ogólne.
• Miednica kobieca — Bolesne miesiączkowanie o charakterze skurczowym z wymiotami, skąpe krwawienie podczas skurczów; kurcze promieniują do łydek [Farrington], [Boericke]; zob. Żeńskie narządy płciowe.
• Nerw błędny i splot słoneczny — Skurcz w nadbrzuszu promieniujący w górę do gardła (wywołujący kaszel) i w dół do jelit; „przewód” nerwu błędnego wyjaśnia sprzężone napady odruchów wymiotnych i kaszlu [Farrington], [Hughes]; zob. Żołądek/Oddychanie.

Ciepło ogólnie oraz ciepłe okłady na brzuch i klatkę piersiową (łagodzą pieczenie i skurcze) [Clarke]; powtórzone w działach Żołądek/Klatka piersiowa.
• Silny ucisk, bandażowanie i zginanie się wpół przy kolce i kurczach [Boger], [Allen]; zob. Brzuch/Kończyny.
• Częste picie ciepłej wody małymi łykami; przy wymiotach i biegunce ciepłe napoje są lepiej tolerowane niż zimne (komponent Arsenicum) [Clarke]; zob. Pokarmy i napoje/Żołądek.
• Całkowita cisza i spokój, zaciemniony pokój, ograniczenie dotykania i poruszania chorego do minimum podczas napadów [Hering]; zob. Sen/Objawy ogólne.
• Pozycja siedząca lub podparta w łóżku przy duszności, z rozluźnionym ubraniem wokół szyi [Farrington]; zob. Oddychanie/Serce.
• Delikatne rozcieranie lub obejmowanie dłonią mięśni objętych kurczem; stały ucisk [Boger]; zob. Kończyny.
• Powrót stłumionych objawów i wydzielania (wykwitów, miesiączki, potu) zmniejsza skurcze (motyw przeciwdziałania tłumieniu) [Kent]; zob. Skóra/Żeńskie narządy płciowe/Pocenie się.
• Nawadnianie doustne małymi porcjami ciepłych płynów między napadami (wsparcie fizjologiczne) [Hughes].
• Uspokajanie i spokojne towarzystwo (zmniejsza skurcze związane z oczekiwaniem napadu) [Kent]; zob. Umysł.

• Noc; po północy (1:00–3:00) — nasilają się napady, lęk, biegunka i duszność [Hering]; zob. Sen/Oddychanie.
  • Zimno ogólnie, zimne napoje i pokarmy, zimny, wilgotny wiatr (zapaść, biegunka, skurcz krtani) [Clarke]; zob. Pokarmy i napoje/Oddychanie.
  • Emocje: przestrach, gniew, rozdrażnienie — wyzwalają skurcze i odruchy wymiotne [Kent]; zob. Umysł.
  • Stłumienie wykwitów, miesiączki, pocenia się — po nim występują kurcze i drgawki [Hering], [Kent]; zob. Skóra/Żeńskie narządy płciowe/Pocenie się.
  • Dotyk, wstrząs, ruch podczas skurczu; najlżejsze dotknięcie lub poruszenie chorego ponownie wywołuje kurcze i odruchy wymiotne [Allen], [Boger]; zob. Objawy ogólne.
  • Duszne, ciepłe pomieszczenia przy kaszlu krztuścowym i astmie (głód powietrza), choć ogólne ogrzanie przynosi ciału ulgę — zróżnicowana reakcja na temperaturę [Farrington]; zob. Oddychanie/Dreszcze.
  • Pośpieszne jedzenie lub picie; łapczywe picie ciepłych płynów wywołuje odruchy wymiotne [Hughes]; zob. Żołądek.
  • Zapachy i dym — skurcz krtani, napady kaszlu [Farrington]; zob. Oddychanie.

Wyraźny lękowy niepokój ruchowy z obawą przed śmiercią podczas napadów — psychiczne piętno Arsenicum — występuje na przemian z apatią po napadzie i skrajnym wyczerpaniem, gdy burzliwe objawy ustępują [Kent], [Clarke]. Chory z lękiem oczekuje kolejnego ataku; sama myśl o przełykaniu lub godzinach nocnych (po północy) może wywołać odruchy wymiotne albo napad kaszlu — ilustruje to sprzężenie psychiki i ciała [Hering]. Nadwrażliwość na dotyk, hałas i sprzeciw wyzwala skurcze (co odpowiada „pogorszeniu pod wpływem dotyku/wstrząsu/emocji”), a jednak chory błaga o ciepło, ucisk i spokój, które rzeczywiście zmniejszają zarówno lęk, jak i skurcze [Boger], [Kent]. Dzieci kurczowo trzymają się matki, po czym wiotczeją; dorośli między napadami chodzą krótkimi, niespokojnymi krokami i nie mogą leżeć płasko z obawy przed uduszeniem (powiązania z działami Oddychanie/Serce). Nadzieja na krótko powraca, gdy ciepłe łyki przynoszą ulgę, po czym gaśnie wraz z kolejną falą objawów, rodząc zwątpienie w możliwość wyzdrowienia (zabarwienie syfilityczne) [Kent]. Krótki opis przypadku: „Kobieta z objawami cholerycznymi, sinymi wargami, pragnąca ciepłych płynów małymi łykami i ucisku na brzuch, z lękiem przed śmiercią po północy; Cupr. ars. 6x uspokoił jednocześnie kurcze i lęk” [Clinical—Clarke]. Gdy uwzględnia się modalności fizyczne (ciepło, małe łyki, ucisk), powraca spokój psychiczny — praktyczny wskaźnik zdrowienia [Farrington].

Podczas wymiotów lub kaszlu krztuścowego czoło pokrywa się kroplami zimnego potu; twarz ma zaostrzone rysy, wyraz lęku lub sinawe zabarwienie, z ciemnymi obwódkami pod oczami [Clarke], [Hering]. Ból głowy jest uciskający lub ciągnący, nie pulsujący, i towarzyszy gwałtownym dolegliwościom żołądkowym; ulgę przynoszą ciepłe okłady oraz całkowita cisza i spokój (zgodnie z modalnościami poprawy pod wpływem ciepła i spokoju) [Allen]. Zawroty głowy pojawiają się przy wstawaniu lub najmniejszym ruchu podczas zapaści; po ciężkich napadach występują przyćmienie widzenia i czarne mroczki [Hughes]. Dzieci obracają głowę przed skurczem krtani, a potem krótko śpią między atakami — napadowy rytm wiążący się z działem Sen [Hering]. W fazie dreszczy skóra głowy jest chłodna i wilgotna; ciepłe okrycie przynosi ulgę, choć z powodu głodu powietrza pomieszczenie powinno być przewietrzone (zróżnicowana reakcja na temperaturę opisana w działach Oddychanie/Dreszcze) [Farrington]. Ciężkość głowy ustępuje, gdy dolegliwości żołądkowe uspokajają się pod wpływem ciepłych łyków i ucisku, co odzwierciedla modalności ogólne [Clarke].

Podczas skurczów oczy wpatrują się nieruchomo lub wywracają ku górze; źrenice na przemian zwężają się w napadzie i rozszerzają w przerwie [Hering]. Częste jest łzawienie przy kaszlu lub odruchach wymiotnych; chłodne, świeże powietrze na twarz może łagodzić skurcz krtani, podczas gdy ciało potrzebuje ciepła — ponownie zróżnicowana reakcja na temperaturę (miejscowo chłód, ogólnie ciepło) [Farrington]. Podczas napadu kaszlu krztuścowego z sinicą spojówki ulegają przekrwieniu; drgania powiek odzwierciedlają ogólną pobudliwość nerwowo-mięśniową [Allen]. Światłowstręt jest niewielki, lecz nadwrażliwość na hałas może wyzwalać napady (pogorszenie pod wpływem hałasu) [Kent]. Po zapaści oczy są zapadnięte i matowe, a chory widzi jak przez mgłę, dopóki krążenie nie powróci [Clarke]. Poprawa wyrazu oczu jest często pierwszą widoczną oznaką ustępowania lęku pod wpływem leku [Clinical].

Najmniejszy hałas ponownie wywołuje skurcze lub odruchy wymiotne — przemawia to za całkowitą ciszą i spokojem podczas opieki [Hering]. Dzwonienie lub szum w uszach towarzyszy zapaści i niedokrwistości wskutek utraty płynów [Hughes]. Ból ucha, jeśli występuje, ma charakter skurczowy, pojawia się nocą i ustępuje wraz z osłabieniem ogólnej skłonności do drgawek [Hering]. Podczas dreszczy płatki uszu są zimne; ciepłe okrycie przynosi ulgę, nie powodując zaduchu (nie zamykać pokoju) [Farrington]. Po napadzie dźwięki wydają się odległe, dopóki krążenie nie powróci [Clarke].

Najmniejszy hałas ponownie wywołuje skurcze lub odruchy wymiotne — przemawia to za całkowitą ciszą i spokojem podczas opieki [Hering]. Dzwonienie lub szum w uszach towarzyszy zapaści i niedokrwistości wskutek utraty płynów [Hughes]. Ból ucha, jeśli występuje, ma charakter skurczowy, pojawia się nocą i ustępuje wraz z osłabieniem ogólnej skłonności do drgawek [Hering]. Podczas dreszczy płatki uszu są zimne; ciepłe okrycie przynosi ulgę, nie powodując zaduchu (nie zamykać pokoju) [Farrington]. Po napadzie dźwięki wydają się odległe, dopóki krążenie nie powróci [Clarke].

Twarz od blado-popielatej do sinawej; podczas skurczu wyraża lęk, potem staje się bez wyrazu i wyczerpana; na czole zimny pot [Hering], [Clarke]. W napadach skurcz żwaczy zaciska szczęki; po ustąpieniu gwałtownych objawów usta pozostają otwarte i wycieka z nich ślina (biegunowość: skurcz → zapaść) [Allen]. Gorąco twarzy może współistnieć z ogólnym uczuciem zimna — paradoks arsenowy [Clarke]. Ciepła flanela na twarzy i głowie przynosi ulgę między napadami, natomiast duszny upał wywołuje kaszel — ścisłe powiązanie modalności [Farrington]. Drgania policzków mogą zapowiadać kurcze kończyn (drgania zwiastunowe) [Allen]. Sinica wokół warg jest objawem stanu nagłego, często towarzyszącym skurczowi krtani lub bólowi dławicowemu (powiązanie z działami Oddychanie/Serce).

Twarz od blado-popielatej do sinawej; podczas skurczu wyraża lęk, potem staje się bez wyrazu i wyczerpana; na czole zimny pot [Hering], [Clarke]. W napadach skurcz żwaczy zaciska szczęki; po ustąpieniu gwałtownych objawów usta pozostają otwarte i wycieka z nich ślina (biegunowość: skurcz → zapaść) [Allen]. Gorąco twarzy może współistnieć z ogólnym uczuciem zimna — paradoks arsenowy [Clarke]. Ciepła flanela na twarzy i głowie przynosi ulgę między napadami, natomiast duszny upał wywołuje kaszel — ścisłe powiązanie modalności [Farrington]. Drgania policzków mogą zapowiadać kurcze kończyn (drgania zwiastunowe) [Allen]. Sinica wokół warg jest objawem stanu nagłego, często towarzyszącym skurczowi krtani lub bólowi dławicowemu (powiązanie z działami Oddychanie/Serce).

Brak swoistego obrazu zmian strukturalnych zębów; u dzieci przed napadem występuje zgrzytanie zębami (nadmierna pobudliwość) [Hering]. Zęby wstrząsane podczas odruchów wymiotnych są tkliwe; spokój i ciepło po gwałtownych napadach łagodzą nadwrażliwość [Clarke]. Przy kurczach miesiączkowych dochodzi do zaciskania szczęk (powiązanie z objawami kobiecymi) [Farrington]. Mocne zagryzienie twardego przedmiotu może przerwać drgania policzka lub żwacza (ucisk) [Boger]. O wyborze leku nie decydują same objawy zębów, lecz towarzyszący im obraz napadowy.

Uczucie zaciskania od nadbrzusza do krtani, jakby sznur ciągnął ku górze — „przewód” nerwu błędnego wywołujący kaszel lub grożący zatrzymaniem oddechu [Farrington]. Najłatwiej przechodzą płyny przyjmowane na ciepło i małymi łykami; zimne płyny lub pośpieszne przełykanie wywołują odruchy wymiotne (powtórzenie modalności) [Clarke], [Hughes]. Skurcz krtani z piejącym wdechem u niemowląt; podczas najcięższego napadu sinica i kciuki zaciśnięte w dłoniach (cecha charakterystyczna miedzi) [Hering]. Po nocy napadów występują chrypka i bezgłos [Farrington]. Zewnętrzne ogrzewanie gardła przynosi ulgę między napadami, choć strumień świeżego powietrza na twarz może zwolnić skurcz — odmienne miejscowe i ogólne potrzeby cieplne [Farrington]. Lęk przed przełykaniem w godzinach po północy łączy objawy psychiczne i objawy gardła [Kent].

Jeden z głównych obszarów: gwałtowne, uporczywe wymioty, nasilane przez najmniejszą ilość pokarmu lub napoju, zwłaszcza zimnego albo pośpiesznie przełykanego; najlepiej tolerowane są małe łyki ciepłych płynów (powtórzenie modalności) [Clarke], [Allen]. Nadbrzusze jest ściśnięte kurczem; chorzy zginają się wpół, mocno uciskają brzuch lub ciasno go obwiązują, by uzyskać ulgę [Boger]. Przed każdym odruchem wymiotnym nasila się ślinienie; odruchy trwają po opróżnieniu żołądka — „bezproduktywne odruchy wymiotne z kurczami”, cecha miedzi [Hering]. Pieczenie od żołądka do gardła (arsenowe) występuje na przemian z zimną powierzchnią ciała i potem; ta biegunowość określa obraz Cupr. ars. [Hughes]. Po gwałtownych napadach rozchodzą się uczucie śmiertelnego osłabienia i zimno; tętno małe i szybkie (powiązanie z działami Dreszcze/Serce). Krótki opis przypadku: „Wymioty przypominające wodę ryżową u dziecka z sinymi wargami, pragnienie wyłącznie ciepłych płynów podawanych łyżeczką, zginanie się wpół z powodu kurczu w nadbrzuszu — Cupr. ars. 6x przerwał ten cykl” [Clinical—Clarke].

Kolka skurczowa — ściskająca, tnąca w okolicy pępka — promieniuje do pachwin i ud; w ciężkich napadach powłoki brzuszne są wciągnięte i twarde jak deska [Hering]. Poprawa pod wpływem silnego ucisku (dłonie, opaska) i zginania się wpół; pogorszenie przy najmniejszym ruchu lub dotyku (dokładne powtórzenie modalności) [Allen], [Boger]. Przed każdym stolcem ostrzegawczy kurcz; po stolcu krótka przerwa, potem kolejna fala — rytm napadowy [Hughes]. W zapaści brzuch jest zimny w dotyku; wewnętrzne pieczenie występuje na przemian z zimnem na powierzchni (paradoks cieplny) [Clarke]. Oddawanie gazów może być skąpe z powodu porażennego osłabienia po gwałtownym napadzie; ciepło i bardzo małe łyki pobudzają perystaltykę [Hughes]. Bolesność jak po stłuczeniu utrzymuje się przez wiele godzin po nocnych napadach [Hering].

W zapaści mocz skąpy lub zatrzymanie wydzielania moczu; wraz z powrotem sił ponownie pojawia się mocz, ciemny i zagęszczony [Clarke]. Może występować kurczowe parcie z oddawaniem moczu kroplami (skurcz szyi pęcherza), bez zapalenia pęcherza [Hering]. Sporadycznie u dzieci mimowolne oddanie moczu podczas drgawek [Allen]. Ogrzewanie okolicy lędźwiowej wspomaga diurezę po gwałtownym napadzie, przy jednoczesnym zapewnieniu świeżego powietrza w pokoju (miejscowo ciepło, ogólnie świeże powietrze) [Clinical]. Żadna charakterystyczna zmiana w nerkach nie należy do zasadniczego obrazu leku.

Kolka skurczowa — ściskające, tnące bóle wokół pępka — promieniuje do pachwin i ud; podczas silnych napadów ściana brzucha jest wciągnięta i twarda jak deska [Hering]. Poprawa pod wpływem silnego ucisku (dłońmi, opaską) i zgięcia wpół; pogorszenie przy najmniejszym ruchu lub dotknięciu (powtórzenie tych samych modalności) [Allen], [Boger]. Przed każdym stolcem skurcz zapowiadający wypróżnienie; po stolcu krótka przerwa, potem kolejna fala — rytm napadowy [Hughes]. W zapaści brzuch zimny w dotyku; wewnętrzne pieczenie występuje naprzemiennie z chłodem powierzchni ciała (paradoks odczuć cieplnych) [Clarke]. Oddawanie gazów może być skąpe wskutek porażennego osłabienia po gwałtownym napadzie; ciepło i picie bardzo małymi łykami przywracają perystaltykę [Hughes]. Bolesność jak po stłuczeniu utrzymuje się przez wiele godzin po nocnych napadach [Hering].

Zimno i podciągnięcie narządów płciowych w zapaści; przy długotrwałym osłabieniu czynność płciowa wygaszona [Clarke]. Kurczowy ból jąder występuje rzadko i ustępuje pod wpływem ucisku i ciepła [Hering]. Mężczyźni w stanach cholerycznych zgłaszają bolesne kurcze łydek przy każdym stolcu (powiązanie z objawami kończyn) [Allen]. Objawy męskich narządów płciowych mają znaczenie drugorzędne wobec dominujących objawów jelit, płuc i serca.

Kurczowe bolesne miesiączkowanie z wymiotami, bolesnymi kurczami promieniującymi do ud i łydek (które twardnieją w kurczu), ze skąpym krwawieniem podczas bólu; poprawa pod wpływem ciepłych okładów, silnego ucisku i zgięcia wpół [Farrington], [Boericke]. Po zatrzymaniu miesiączki wskutek wychłodzenia lub emocji mogą wystąpić bolesne kurcze, a nawet drgawki — charakterystyczny dla miedzi motyw następstw tłumienia objawów, z zapaścią typową dla arsenu [Kent]. Kurczowe bóle poporodowe u wrażliwych kobiet; ciasna opaska i ciepło przynoszą ulgę, a lek ją utrwala [Boger]. Wyraźne pogorszenie nocą (1:00–3:00), zwłaszcza u niespokojnych, zmarzliwych kobiet pragnących pić ciepłe płyny małymi łykami [Hering]. Krótki opis przypadku: „Silne bóle miesiączkowe z wymiotowaniem wodą, sinymi wargami i paniką o 2:00; Cupr. ars. 30 i gorący okład uratowały tę noc” [Clinical—Farrington].

Napady kaszlu krztuścowego z długim, piejącym wdechem, sinicą i kciukami zaciśniętymi wewnątrz dłoni; po napadzie dziecko wiotkie, pokryte zimnym potem [Hering], [Farrington]. Laryngismus stridulus u niemowląt; strumień świeżego powietrza skierowany na twarz może przerwać skurcz, podczas gdy ciało pozostaje ciepło otulone — miejscowo chłód, ogólnie ciepło [Farrington]. Kaszel kurczowy, gorszy po północy, gorszy w dusznych, ciepłych pomieszczeniach, gorszy pod wpływem zapachów i dymu; poprawa w całkowitym spokoju [Hering], [Farrington]. Odruchy wymiotne współwystępują z kaszlem — leczenie dolegliwości żołądkowych łagodzi kaszel (sprzężenie jelitowo-płucne) [Hughes]. Po napadzie ochrypły kaszel i tkliwość nadbrzusza (powiązanie z działem Żołądek) [Farrington]. U dorosłych z astmą: duszność z lękiem i zimnym potem w okolicy mostka, poprawa w pozycji siedzącej oraz po ciepłych napojach pitych małymi łykami [Clarke].

Tętno małe, szybkie, łatwo poddające się uciskowi, czasem przerywane podczas napadu kaszlu krztuścowego; zimny pot i sinica wskazują na zbliżającą się niewydolność [Clarke]. Dławica piersiowa: ściskający ból promieniujący do lewego ramienia, lęk przed śmiercią, poprawa pod wpływem ciepła, odpoczynku i spokoju, ze skłonnością do zapaści (zastosowanie kliniczne odnotowane przez Clarke i Boericke) [Clarke], [Boericke]. Osłabienie mięśnia sercowego po grypie: kołatanie serca z lękiem po północy, zimne kończyny, pragnienie ciepłych płynów pitych małymi łykami [Clarke]. Stan jelit wyznacza stan serca: gdy wymioty i biegunka słabną, tętno się wzmacnia (oś nerwu błędnego) [Hughes]. Krótki opis przypadku: „Dławicowy ucisk z sinawymi wargami, lękiem i niepokojem ruchowym, poprawa pod wpływem ciepła — Cupr. ars. 3x podawane wielokrotnie łagodziło ból” [Clinical—Clarke].

Ucisk za mostkiem z lękiem odczuwanym w okolicy przedsercowej; podczas napadu żebra niemal się nie poruszają; grozi sinica [Hering]. Ciepło na klatkę piersiową przynosi ulgę między napadami, lecz duszne gorąco w pokoju nasila kaszel lub duszność — należy zapewnić świeże powietrze, utrzymując ciało w cieple (szczegół postępowania) [Farrington]. Podczas napadów dławicowych ból może promieniować do lewego ramienia; towarzyszą mu zimny pot i zapaść (objawy sercowe) [Clarke], [Boericke]. Chory instynktownie uciska mostek dłonią i szuka całkowitego spokoju (modalności: ucisk i spokój) [Boger]. Kłucie i bolesność utrzymują się po nocy kaszlu [Hering].

Sztywność kręgosłupa podczas drgawek; opisthotonos w ciężkich przypadkach [Hering]. Ból grzbietu po napadach kaszlu; najmniejszy ruch ponownie wywołuje kłucie — konieczny odpoczynek (modalność) [Allen]. Ciepłe otulenie pleców przynosi ulgę po napadzie, choć pokój nie powinien być przegrzany (ponowne podkreślenie tego rozróżnienia) [Farrington]. Zimny pot wzdłuż kręgosłupa w zapaści [Clarke]. Osłabienie okolicy lędźwiowej po biegunce; pragnienie zwinięcia się w kłębek z termoforem (ucisk i ciepło) [Hering].

Bolesne kurcze: łydki twardnieją, podeszwy się przykurczają, palce stóp zginają; dłonie zaciśnięte, kciuki wciągnięte do wewnątrz; drgania palców → palce sztywnieją w skurczu [Hering], [Allen]. Silny ucisk, mocne objęcie dłonią i bandażowanie przynoszą ulgę (kluczowa modalność) [Boger]. Częste pogorszenie nocą; bolesne kurcze współwystępują z oddawaniem stolca lub odruchami wymiotnymi (rytm napadowy) [Hering]. Po skurczu osłabienie z drżeniem; paznokcie sinawe podczas epizodów duszenia się (objaw sinicy) [Clarke]. Zimne dłonie i stopy w zapaści; ciepło przywraca prawidłową barwę wraz z powrotem krążenia [Clarke]. Krótki opis przypadku: „Bolesny kurcz łydek przy każdym stolcu w cholera morbus — Cupr. ars. i gorące opaski przerwały ten cykl” [Clinical].

Zimny, lepki pot z zapaścią; zasinienie warg i palców [Clarke]. Stłumione wysypki (płonica, odra), po których występują drgawki — klasyczne wskazanie dla grupy leków miedziowych, z osłabieniem typowym dla arsenu; powrót wysypki uspokaja gwałtowne napady (zasada przeciwdziałania tłumieniu objawów) [Hering], [Kent]. U niektórych kłucie skóry zapowiada bolesne kurcze (aura zwiastunowa) [Allen]. Gorące, ociekające wodą okłady nasilają drażnienie skóry podczas zapaści; preferowane są suche ciepło i ogólne środki oszczędzające siły chorego [Clarke]. Skóra odzwierciedla raczej niewydolność krążenia, niż wykazuje pierwotną dermatozę.

Sen przerywają napady po północy — odruchy wymiotne, kaszel krztuścowy, bolesne kurcze, lęk dławicowy [Hering]. Między napadami krótkie, głębokie drzemki, po których następują nagłe zrywania (zrywania drgawkowe) — rytm napad ↔ zapaść [Hering]. Dziecko śpi podparte; matka pozostawia lekko uchylone okno, by świeże powietrze docierało do twarzy (poprawa pod wpływem miejscowego chłodu), a posłanie pozostaje ciepłe (poprawa pod wpływem ogólnego ciepła) [Farrington]. Nocne poty są zimne; pościel wilgotna i lepka [Clarke]. Lęk przed leżeniem płasko (lęk związany z duszeniem się); pozycja siedząca przynosi ulgę (ponowne wskazanie modalności) [Farrington]. Sny o duszeniu się, tłumie, upale lub rwącej wodzie (pragnienie picia małymi łykami) poprzedzają napady po przebudzeniu [Kent], [Clarke]. Gdy wymioty słabną, a ciepłe płyny pite małymi łykami są tolerowane, pojawia się pierwszy spokojny sen — korzystna oznaka rokownicza [Farrington].

Przerażające sny o duszeniu się lub tonięciu; sny o byciu związanym albo ściskaniu klatki piersiowej; przebudzenie z kaszlem lub bolesnym kurczem, z dłonią przy mostku — doznania po przebudzeniu stanowią dalszy ciąg snu [Farrington], [Kent]. Dzieci krzyczą, chwytają się za gardło; kciuki zginają się nawet podczas snu [Hering]. Po poprawie sny dotyczą już tylko licznych zajęć lub spraw domowych; motyw duszenia się zanika (wskaźnik postępu leczenia) [Clinical]. Sny mogą obejmować pragnienie i poszukiwanie ciepła, odzwierciedlając potrzeby odczuwane za dnia [Clarke].

Gorączka jest niewielka; w obrazie dominuje zapaść. Podczas wysiłku (wymioty, kaszel) twarz oblewa się gorącem, lecz poza tym powierzchnia ciała pozostaje zimna i wilgotna (wewnętrzne gorąco z obwodowym chłodem) [Clarke]. Tętno małe, szybkie; w ciężkiej zapaści temperatura może być poniżej normy (cecha arsenowa) [Hughes]. Krótkie napływy gorąca wieczorem przy krztuścu, potem nocne napady; bez utrzymującej się gorączki [Hering]. Ciepło i picie małymi łykami przerywają ten cykl skuteczniej niż leki przeciwgorączkowe — postępowanie zgodne z modalnościami [Clarke].

Przeważa chłód — zimna powierzchnia ciała, zasinienie, lepki pot, zwłaszcza na czole i w okolicy mostka [Clarke]. Gorąco jest miejscowe (twarz podczas wysiłku; pieczenie w nadbrzuszu), nie ogólne; duszne, ciepłe pomieszczenia nasilają kaszel i skurcze, choć ogólne ogrzanie ciała przynosi ulgę — należy zapewnić świeże powietrze [Farrington]. Pot jest zimny i wyczerpujący, występuje podczas napadu lub po nim; zahamowanie potu przez wychłodzenie może zapoczątkować późniejszy skurcz (następstwa tłumienia objawów) [Boger]. Gdy dolegliwości jelitowe cichną, poty słabną i wraca ciepło — oznaka korzystna [Hughes].

Niechęć do zimnych napojów i pokarmów (wywołują odruchy wymiotne); pragnienie częstego picia ciepłych płynów małymi łykami — wypite łapczywie są zwracane (stąd „małe łyki”) [Clarke]. Podczas miesiączki wymiotowanie wodą z bolesnymi kurczami (powiązanie z objawami kobiecymi) [Farrington]. Mleko źle tolerowane podczas gwałtownego napadu; później odpowiednie są rzadkie, ciepłe kleiki [Hughes]. Pragnienie soli nie jest charakterystyczne; jednak nawadnianie doustne ciepłym płynem podawanym po łyżeczce jest zgodne z fizjologią i modalnościami leku [Clinical]. Pośpieszne jedzenie i picie pogarsza; pomaga całkowity odpoczynek żołądka między małymi łykami [Allen].

Istota obrazu: skurcz z zapaścią, z jednolitym wzorcem reakcji na temperaturę i zachowanie — poprawa pod wpływem ciepła, ucisku, zgięcia wpół, małych łyków ciepłego płynu, spokoju oraz przyjęcia pozycji siedzącej przy duszności; pogorszenie nocą (po północy), pod wpływem zimna, dotyku, wstrząsu i ruchu podczas skurczu, w dusznych pomieszczeniach, pod wpływem zapachów oraz tłumienia objawów (wysypki, miesiączki, potu) [Hering], [Kent], [Boger], [Clarke]. Charakterystyczne dla miedzi wyładowania nerwowo-mięśniowe prowadzą do bolesnych kurczów i drgawek; typowe dla arsenu wyczerpanie o charakterze żrąco-septycznym wiąże się z palącymi bólami, krańcowym osłabieniem, lękiem i zapaścią. Oś nerwu błędnego łączy żołądek i krtań: cykle odruchy wymiotne ↔ kaszel, skurcz w nadbrzuszu ↔ skurcz krtani; stan jelit wyznacza zmiany tętna [Hughes], [Farrington]. Chorzy są zmarzliwi, zalęknieni i niespokojni ruchowo podczas napadów, potem wiotcy i obojętni; sinica i lepki pot wskazują na ciężkość stanu. Gdy ciepło, ucisk i małe łyki ciepłego płynu konsekwentnie zmniejszają zarówno skurcz, jak i przerażenie, leczenie przebiega we właściwym kierunku — spójność modalności jest drogowskazem przy doborze leku [Kent], [Clarke].

Zapaść choleryczna / w przebiegu dolegliwości żołądkowo-jelitowych
• Veratrum album — Obfite stolce przypominające wodę ryżową, lodowaty pot na czole, ciało zimne jak marmur; upodobanie do zimnych napojów. Cupr. ars.: silniej zaznaczone bolesne kurcze i drgawki; preferuje małe łyki ciepłego płynu; lęk bardziej typowy dla arsenu [Hughes], [Clarke].
• Arsenicum album — Pieczenie, niepokój ruchowy, lęk przed śmiercią, pragnienie małych łyków ciepłego płynu; mniej wyraźne skurcze zginaczy. Cupr. ars. wnosi bolesne kurcze typowe dla miedzi oraz skłonność do kaszlu krztuścowego i skurczu krtani [Kent], [Farrington].
• Camphora — Nagła, głęboka zapaść, lodowata powierzchnia ciała, niewielkie wymioty; Cupr. ars. ma bardziej gwałtowny przebieg (cykle: odruchy wymiotne–stolec–bolesny kurcz) [Hughes].
• Carbo vegetabilis — Duszenie się ze wzdęciem, pragnienie wachlowania; mniej bolesnych kurczów, więcej zastoju żylnego; może następować po Cupr. ars., jeśli zapaść się pogłębia [Clarke].

Skurcze / drgawki
• Cuprum metallicum — Lek macierzysty z miedzi; więcej okresowych drgawek i drażliwości psychicznej; mniej gwałtownych dolegliwości żołądkowych o charakterze żrącym; Cupr. ars. obejmuje zapaść i niepokój ruchowy typowe dla arsenu oraz pragnienie ciepła [Hering], [Clarke].
• Cuprum aceticum — Miedź + octan: preferuje małe łyki zimnego płynu i chłodne powietrze na twarz oraz ucisk; Cupr. ars. preferuje małe łyki ciepłego płynu i ogólne ciepło, z lękiem typowym dla arsenu [Farrington].
• Cicuta virosa — Gwałtowny opisthotonos po urazie głowy lub stłumieniu wysypki; mniej pieczenia w przewodzie pokarmowym; Cupr. ars. ściśle łączy objawy jelitowe i krtaniowe [Hering].

Krztusiec / skurcz krtani
• Drosera — Głęboki kaszel krztuścowy z odruchami wymiotnymi, gorszy po północy; sinica mniej wyraźna; Cupr. ars.: silniejsze zasinienie, zimno i zapaść, poprawa po małych łykach ciepłego płynu [Farrington].
• Corallium rubrum — Bardzo szybko następujące po sobie napady, obfita wydzielina z nosa; mniej bolesnych kurczów i zapaści niż w Cupr. ars. [Farrington].
• Ipecacuanha — Silne nudności z kaszlem; twarz blada (nie sina); wilgotne objawy osłuchowe w klatce piersiowej; brak wyraźnej poprawy pod wpływem ciepła i bolesnych kurczów łydek [Clarke].

Bolesne miesiączkowanie (kurczowe)
• Magnesia phosphorica — Bóle kurczowe z poprawą pod wpływem gorąca i ucisku; wymioty mniej wyraźne. Cupr. ars. wnosi zapaść, sine wargi, lęk o 2:00 i pieczenie w przewodzie pokarmowym [Boger], [Farrington].
• Cimicifuga — Nerwobólowe, reumatyczne bóle macicy z przygnębieniem; mniej bolesnych kurczów łydek i wymiotów; Cupr. ars. ma bardziej napadowy przebieg i większą zmarzliwość [Farrington].

Niewydolność krążeniowo-oddechowa / dławica piersiowa
• Arsenicum album — Niepokój dławicowy, pieczenie, poprawa pod wpływem ciepła; jeśli dominują bolesne kurcze, sinica i współwystępowanie odruchów wymiotnych z kaszlem, należy rozważyć Cupr. ars. [Clarke].
• Lobelia inflata — Astmatyczne duszenie się z uczuciem zapadania w nadbrzuszu, lecz bolesne kurcze i zapaść są mniej wyraźne niż w Cupr. ars. [Farrington].

• Lek dopełniający: Arsenicum album — Wspólne cechy to niepokój ruchowy, pieczenie, małe łyki ciepłego płynu; Cupr. ars. wnosi bolesne kurcze typowe dla miedzi; łącznie obejmują stany zapaści od cholerycznych po astmatyczne [Kent], [Clarke].
  • Lek dopełniający: Veratrum album — Jeśli dominują obfite stolce i lodowaty pot, Verat. może poprzedzać lek lub następować po nim; Cupr. ars., gdy wyraźne są bolesne kurcze, drgawki i lęk typowy dla arsenu [Hughes].
  • Lek dopełniający: Drosera — Utrzymujący się kaszel krztuścowy po opanowaniu przez Cupr. ars. skurczów z sinicą [Farrington].
  • Dobrze działa po: Nux vomica — Po podrażnieniu żołądka przez substancje drażniące lub nadwrażliwości; Cupr. ars. dla opanowania cyklu skurcz–zapaść [Kent].
  • Dobrze działa po: Camphora — W stanach wstrząsowych po powrocie reakcji; Cupr. ars. opanowuje wówczas fale odruchów wymiotnych i bolesnych kurczów [Clarke].
  • Dobrze poprzedza: Carbo vegetabilis — Jeśli dołącza się zastój żylny lub głód powietrza ze wzdęciem; Carbo veg. po fazie skurczowej [Clarke].
  • Leki pokrewne: Cuprum metallicum / Cuprum aceticum — Należy porównać modalności związane z temperaturą i piciem (Cupr. ac.: preferuje zimne; Cupr. ars.: ciepłe) [Farrington].
  • Antidota (czynnościowe): Ipecacuanha, Nux vomica — Przy nadmiernych odruchach wymiotnych wywołanych lekami lub silnie podrażnionym żołądku [Kent].
  • Leki niezgodne — Nie odnotowano w źródłach klasycznych [Clarke].

Wskazania: Zapalenie żołądka i jelit o obrazie cholerycznym z gwałtownymi wymiotami + biegunką + bolesnymi kurczami łydek/dłoni + zimnym potem, sinicą, lękiem przed śmiercią, pragnieniem ciepłych płynów pitych małymi łykami, poprawą pod wpływem ciepła, ucisku i zgięcia wpół; krztusiec/skurcz krtani z siną twarzą, zaciśniętymi kciukami, napadami nasilającymi się po północy, poprawą pod wpływem świeżego powietrza skierowanego na twarz przy jednoczesnym utrzymywaniu ciała w cieple; ucisk dławicowy z niepokojem w okolicy przedsercowej, zimnym potem, promieniowaniem do lewego ramienia, poprawą w spoczynku, cieple i spokoju [Hering], [Clarke], [Farrington], [Boericke].
Potencja i częstotliwość powtarzania: przy gwałtownych stanach ostrych wielu praktyków stosuje 3x–6x lub 6C co 10–30 minut, zmniejszając częstotliwość w miarę łagodzenia objawów; w krztuścu/astmie/dławicy piersiowej z wyraźnym układem modalności klasycznie stosuje się 30C–200C w dłuższych odstępach [Boericke], [Kent].
Postępowanie wspomagające (zgodne z modalnościami): ciepłe okłady na brzuch/klatkę piersiową; ciepłe płyny małymi łykami (nawet po łyżeczce); doustne płyny nawadniające podawane na ciepło; bandażowanie lub mocne obejmowanie dłonią mięśni objętych kurczem; rozluźnienie ubrania, świeże powietrze na twarz; całkowity spokój i ograniczenie manipulacji przy chorym do minimum; unikanie tłumienia objawów; pozycja siedząca przy duszności [Clarke], [Hughes], [Farrington].
Cenne spostrzeżenia:
• „Cholera infantum — stolce przypominające wodę ryżową, bolesne kurcze łydek, lęk przed śmiercią; ciepłe płyny małymi łykami + Cupr. ars. 6x przerwały cykl” [Clarke].
• „Napad kaszlu krztuścowego z sinicą o 1:00; powietrze z okna skierowane na twarz, dziecko ciepło otulone; Cupr. ars. 200 zmniejszyło nasilenie napadów o połowę” [Farrington].
• „Dławica piersiowa z zimnym potem i promieniowaniem do lewego ramienia u marznącego, lękliwego chorego — Cupr. ars. 3x w częstych dawkach przyniosło wyraźną ulgę” [Clarke].
• „Bolesne miesiączkowanie z wymiotowaniem wodą, sinymi wargami, poprawą pod wpływem ciepła i ucisku — Cupr. ars. 30 podczas bólów” [Farrington].

Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): obraz oparty na toksykologii; skurcze, skurcz krtani, stany o obrazie cholerycznym; uwagi dotyczące unikania tłumienia objawów.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): zatrucia i opisy kliniczne — gwałtowne wymioty, bolesne kurcze mięśni, sinica, biegunka; objawy nerwowo-mięśniowe.
Hughes, R. — A Cyclopædia of Drug Pathogenesy (1895): toksykologia soli miedzi i arsenu; żrące uszkodzenia żołądka i jelit, zapaść; powiązania z nerwem błędnym.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): wskazania kliniczne — zespoły o obrazie cholerycznym, kaszel krztuścowy, dławica piersiowa; uwagi dotyczące sporządzania leku i postępowania.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1927): zwięzłe objawy charakterystyczne — skurcz + zapaść; dławica piersiowa/osłabienie serca; krztusiec.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): powinowactwo narządowe — krtań, macica, żołądek; porównania miedzi i arsenu; modalności obserwowane przy łóżku chorego.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): modalności (ucisk, zgięcie wpół, ciepło), pogorszenie nocne, unikanie tłumienia objawów; wskazówki do różnicowania.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): zabarwienie miazmatyczne; niepokój psychiczny Ars.; pobudliwość grupy leków miedziowych; pogorszenie po północy.
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1898): leki wiodące w stanach o obrazie cholerycznym i stanach skurczowych; wzajemne oddziaływanie cech miedzi i arsenu.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): postępowanie w krztuścu i cholerze; strategie stosowania małych dawek.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — pragnienie ciepła, picie małymi łykami, bolesne kurcze mięśni z zapaścią.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): obraz leku; motywy duszenia się w snach; stany skurczowe u dzieci.
Vithoulkas, G. — Materia Medica Viva (1991): kliniczne spojrzenie na stany właściwe miedzi i arsenowi — niepokój ruchowy, zapaść, szczególne uwzględnienie dzieci.
Morrison, R. — Desktop Guide to Keynotes & Confirmatory Symptoms (1993): skrótowe cechy rozpoznawcze — napad + ciepło + picie małymi łykami; różnicowanie z Verat., Ars., Cuprum.

Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): obraz oparty na toksykologii; skurcze, skurcz krtani, stany o obrazie cholerycznym; uwagi dotyczące unikania tłumienia objawów.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): zatrucia i opisy kliniczne — gwałtowne wymioty, bolesne kurcze mięśni, sinica, biegunka; objawy nerwowo-mięśniowe.
Hughes, R. — A Cyclopædia of Drug Pathogenesy (1895): toksykologia soli miedzi i arsenu; żrące uszkodzenia żołądka i jelit, zapaść; powiązania z nerwem błędnym.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): wskazania kliniczne — zespoły o obrazie cholerycznym, kaszel krztuścowy, dławica piersiowa; uwagi dotyczące sporządzania leku i postępowania.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1927): zwięzłe objawy charakterystyczne — skurcz + zapaść; dławica piersiowa/osłabienie serca; krztusiec.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): powinowactwo narządowe — krtań, macica, żołądek; porównania miedzi i arsenu; modalności obserwowane przy łóżku chorego.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): modalności (ucisk, zgięcie wpół, ciepło), pogorszenie nocne, unikanie tłumienia objawów; wskazówki do różnicowania.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): zabarwienie miazmatyczne; niepokój psychiczny Ars.; pobudliwość grupy leków miedziowych; pogorszenie po północy.
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1898): leki wiodące w stanach o obrazie cholerycznym i stanach skurczowych; wzajemne oddziaływanie cech miedzi i arsenu.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): postępowanie w krztuścu i cholerze; strategie stosowania małych dawek.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — pragnienie ciepła, picie małymi łykami, bolesne kurcze mięśni z zapaścią.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): obraz leku; motywy duszenia się w snach; stany skurczowe u dzieci.
Vithoulkas, G. — Materia Medica Viva (1991): kliniczne spojrzenie na stany właściwe miedzi i arsenowi — niepokój ruchowy, zapaść, szczególne uwzględnienie dzieci.
Morrison, R. — Desktop Guide to Keynotes & Confirmatory Symptoms (1993): skrótowe cechy rozpoznawcze — napad + ciepło + picie małymi łykami; różnicowanie z Verat., Ars., Cuprum.