• Układ nerwowo-mięśniowy (skurcze/drgawki) — Skurcze zginaczy, skurcze kloniczne i toniczne, zaciśnięte kciuki, opistotonus; wzmożona pobudliwość odruchowa jest cechą charakterystyczną miedzi [Hering], [Allen]; zob. Kończyny/Objawy ogólne/Umysł.
  • Błona śluzowa żołądka i jelit — Gwałtowne, nieustanne wymioty z kolką i stolcami przypominającymi wodę ryżową; „najpierw żołądek, potem jelita”, z zapaścią następującą po utracie płynów [Hughes], [Clarke]; zob. Żołądek/Brzuch/Odbytnica.
  • Krtań i drogi oddechowe — Skurcz krtani, napady krztuśca z sinicą, chwytaniem powietrza i grożącym uduszeniem; w niektórych przypadkach skurcz łagodnieje pod wpływem zimnego powietrza lub picia zimnej wody małymi łykami [Hering], [Farrington]; zob. Oddychanie/Klatka piersiowa.
  • Ośrodki mózgowo-rdzeniowe — Drgawki u dzieci; skurcze po stłumieniu wykwitów skórnych; aura w postaci uczucia zaciskania wznoszącego się od żołądka do gardła [Kent], [Hering]; zob. Umysł/Sen.
  • Krążenie i zapaść — Zimno, sine zabarwienie, słabe tętno, chłód na powierzchni ciała ze skurczem wewnątrz; omdlenie po wymiotach [Clarke], [Boericke]; zob. Gorączka/Dreszcze/Objawy ogólne.
  • Miednica kobieca — Bolesne miesiączkowanie o charakterze skurczowym, z bolesnymi kurczami promieniującymi do ud i łydek; wymioty towarzyszące bólom; skąpe krwawienie podczas skurczu [Farrington], [Boericke]; zob. Kobiece narządy płciowe.
  • Skóra/Osutka — Drgawki po nagłym stłumieniu wykwitów skórnych (np. w płonicy, odrze); leki miedziowe opisuje się jako „przeciwdziałające stłumieniu” w stanach skurczowych [Hering], [Kent]; zob. Skóra/Objawy ogólne.
  • Dłonie/Stopy (bolesne kurcze) — Bolesne kurcze łydek i podeszw, palce stóp zgięte; dłonie zaciśnięte; poprawa pod wpływem silnego ucisku lub mocnego uchwycenia [Boger], [Allen]; zob. Kończyny.
  • Nerw błędny/Splot słoneczny — Bolesne kurcze promieniujące z nadbrzusza do klatki piersiowej i gardła, wywołujące kaszel lub skurcz krtani; kluczowe znaczenie osi jelito–płuca [Hering], [Farrington]; zob. Żołądek/Oddychanie.

Silny ucisk i mocne uchwycenie zajętej części ciała (łagodzą bolesne kurcze łydek i dłoni) [Boger]; powtórzone w sekcji Kończyny.
• Zimne okłady na głowę i twarz podczas skurczów; chłodne powietrze przy skurczu krtani [Hering], [Farrington], zob. Oddychanie/Sen.
• Zimna woda pita małymi łykami podczas odruchów wymiotnych (w niektórych przypadkach) [Clarke]; powiązanie z sekcjami Żołądek/Oddychanie.
• Pochylanie się do przodu i zginanie wpół podczas kolki oraz ciasna opaska wokół brzucha [Allen], zob. Brzuch.
• Odpoczynek w całkowitej ciszy i spokoju, w zaciemnionym pokoju podczas drgawek [Hering], zob. Sen/Objawy ogólne.
• Ponowne pojawienie się wykwitów na skórze (jeśli wysypka powraca, skurcze ustępują) [Kent], zob. Skóra/Objawy ogólne.
• Rozluźnienie odzieży wokół szyi i klatki piersiowej podczas napadu [Farrington], zob. Oddychanie.
• Delikatne rozcieranie mięśni objętych bolesnym kurczem; ucisk ciepłą dłonią w nadbrzuszu [Boger], zob. Kończyny/Żołądek.
• Po wypróżnieniu w cholera morbus (krótkie uspokojenie przed kolejną falą) [Allen], zob. Odbytnica/Gorączka.
• Krótkie drzemki między napadami (u dzieci) [Hering], zob. Sen.

Noc i czas po północy (napady, krztusiec, bolesne kurcze) [Hering], zob. Sen/Oddychanie.
• Stłumienie: zahamowanie wykwitów skórnych lub miesiączki → drgawki/skurcze [Kent], [Hering], zob. Skóra/Kobiece narządy płciowe/Umysł.
• Dotyk i ruch podczas skurczu; najmniejszy wstrząs ponownie wywołuje bolesny kurcz lub odruchy wymiotne [Allen], [Boger], zob. Objawy ogólne.
• Zimno ogólnie pogarsza stan ciała, jednak zimne powietrze może łagodzić objawy krtaniowe — mieszany wzorzec reakcji na temperaturę [Clarke]; por. Oddychanie/Dreszcze.
• Ciepły pokój, tłok i duszne powietrze (nasilają napady krztuśca) [Farrington], zob. Oddychanie.
• Pośpieszne picie, zwłaszcza ciepłych płynów, wywołuje odruchy wymiotne [Hughes], zob. Żołądek.
• Przed miesiączką lub w jej trakcie (bolesne miesiączkowanie o charakterze skurczowym) [Farrington], zob. Kobiece narządy płciowe.
• Emocje: przestrach, gniew i rozdrażnienie wywołują bolesne kurcze lub drgawki [Kent], zob. Umysł.
• Zapachy i dym (skurcz krtani; napady kaszlu) [Farrington], zob. Oddychanie.
• Po stłumieniu pocenia się (dreszcze, po których następuje skurcz) [Boger], zob. Poty/Dreszcze.

Stan psychiczny oscyluje między silnym lękiem podczas napadów a otępieniem i skrajnym osłabieniem po ich ustąpieniu. W szczycie napadu kaszlu lub skurczu krtani pojawia się lęk przed uduszeniem, a przy kolce żołądkowej lub miesiączkowej — lęk przed kolejnym bolesnym kurczem; nawet myśl o przełykaniu może ponownie wywołać odruchy wymiotne. Jest to nerwica antycypacyjna związana z osią jelito–mózg, typowa dla stanów opisywanych w obrazie miedzi [Kent], [Hering]. Dzieci sztywnieją, zaciskają kciuki i patrzą nieruchomo; między napadami są ciche, senne i chcą, by zostawiono je w spokoju. Wyraźnie zaznacza się tu przeciwieństwo nadmiernego pobudzenia i zapaści [Hering], [Allen]. Występuje duża wrażliwość na hałas, dotyk i sprzeciw; najmniejszy sprzeciw lub przestrach wyzwala skurcz (odpowiada to modalności „pogorszenie pod wpływem emocji” i powraca w sekcjach Oddychanie oraz Kończyny) [Kent]. Po wymiotach lub napadzie drgawek chory leży apatycznie i spokojnie, po czym wzdryga się przy najdrobniejszym bodźcu — przypomina to ściskaną i zwalnianą „sprężynę”, charakterystyczną dla obrazu miedzi [Farrington]. Krótki opis przypadku: „Dziecko po stłumieniu wysypki — nagły skurcz ze sztywnością po skarceniu; Cupr. ac. przyniosło ulgę, a wysypka powróciła następnego dnia” [Clinical—Hering]. Obrazu psychicznego nie cechują złożone przejawy przewrotności ani melancholii; przypomina on instrument, na którym skurcz wygrywa ostre dźwięki, a cisza, chłód i ucisk są środkami, którymi muzyk je łagodzi [Kent], [Clarke].

Objawy głowy towarzyszą gwałtownym napadom żołądkowym i oddechowym: bladość lub sine zabarwienie twarzy, zimny pot na czole, zapadnięte oczy z ciemnymi obwódkami; ból jest raczej kurczowy i ciągnący niż pulsujący i często towarzyszy gwałtownym odruchom wymiotnym [Allen], [Clarke]. Przy najmniejszym ruchu pojawiają się zawroty głowy z nudnościami; na chłodnym powietrzu głowa wydaje się lżejsza, choć całe ciało może marznąć — ten mieszany wzorzec reakcji na temperaturę znajduje odzwierciedlenie w modalnościach [Hering]. Podczas drgawek głowa zostaje odciągnięta do tyłu (opistotonus) lub na bok; w opisywanych przypadkach zimne okłady na głowę przynosiły ulgę, zgodnie z modalnością „poprawa pod wpływem zimna na głowę” [Hering], [Farrington]. Po napadach pozostaje ból jak po stłuczeniu nad oczodołami i w potylicy, ze skrajną wrażliwością na światło i hałas [Allen]. Między napadami dzieci niespokojnie obracają głowę z boku na bok, po czym zapadają z wyczerpania w krótkie drzemki — powiązanie z sekcją Sen [Hering]. Podczas zapaści skóra głowy jest chłodna i lepka; włosy sterczą, wilgotne od potu [Clarke].

Podczas skurczów gałki oczne zwracają się ku górze lub wzrok nieruchomieje; źrenice mogą się zwężać, a następnie rozszerzać w okresie bezruchu po napadzie [Hering]. Powieki drgają; kurcz powiek odzwierciedla ogólną pobudliwość nerwowo-mięśniową (zob. Kończyny) [Allen]. Napadowemu kaszlowi lub wymiotom towarzyszy łzawienie; zimne powietrze skierowane na twarz łagodzi napięcie w oczach — powtarza się modalność „poprawa na chłodnym powietrzu” [Farrington]. Podczas napadów krztuśca spojówki są przekrwione; przy objawach duszenia w kącikach oczu widoczne jest sine zabarwienie [Hering]. Po zapaści oczy wyglądają na zapadnięte i są otoczone ciemnymi obwódkami; widzenie jest przyćmione, a przy wstawaniu pojawiają się czarne mroczki [Clarke]. Światłowstręt jest niewielki, natomiast nadwrażliwość na hałas wyraźna; chory woli cichy pokój z przygaszonym światłem [Hering].

Hałas wyzwala skurcz; nagłe, zaskakujące dźwięki mogą wywołać kaszel lub odruchy wymiotne, zgodnie z nadmierną pobudliwością charakterystyczną dla miedzi [Kent]. Stanom zapaści towarzyszy dzwonienie lub szum w uszach; po długotrwałych wymiotach dźwięki wydają się odległe [Hughes]. Bóle uszu są skurczowe, przeszywające, częstsze u dzieci w nocy; ustępują wraz ze zmniejszaniem się ogólnej skłonności do drgawek [Hering]. Podczas dreszczy uszy są zimne w dotyku; w napadzie krztuśca z duszeniem płatki uszu wyglądają na sinawe [Clarke]. Ciche stąpanie i utrzymywanie ciszy w pokoju należą do postępowania z chorym, zgodnie z modalnością „poprawa w spoczynku i ciszy” [Hering].

Podczas napadów krztuśca nozdrza gwałtownie się rozszerzają; z wysiłku może wystąpić krwawienie z nosa — krew jest rzadka i jasnoczerwona [Farrington]. U wrażliwych dzieci napad kaszlu może być poprzedzony kichaniem: drobny bodziec wyzwala skurcz [Hering]. Nieżyt nosa nie zajmuje centralnego miejsca w obrazie, lecz podczas zapaści koniuszek nosa staje się sinobiały [Clarke]. Zapachy (dym, perfumy) wywołują skurcz krtani, zgodnie z modalnością „pogorszenie pod wpływem zapachów i dymu” [Farrington]. Drażniąca wydzielina śluzowa z nosa przy bardzo dużej pobudliwości żołądka sugeruje odruchowe podrażnienie szerzące się ku górze [Hughes].

W przebiegu napadu twarz staje się blada → sina → popielata; wargi są sine, a na czole pojawiają się krople zimnego potu [Hering], [Clarke]. Szczękościsk lub skurcz mięśni żwaczy zaciska szczęki podczas drgawek; po napadzie usta pozostają otwarte, wycieka ślina [Allen]. Podczas napadów duszenia wyraz twarzy jest lękowy i błagalny, po czym staje się bez wyrazu, z oznakami skrajnego wyczerpania [Farrington]. Gorąco twarzy występuje naprzemiennie z ogólnym chłodem — to paradoks często spotykany w zapaści w obrazie miedzi [Clarke]. Przyciśnięcie chłodnej ściereczki do twarzy przynosi ukojenie, co powtarza modalność „poprawa pod wpływem zimna na twarz i głowę” [Hering]. W aurze zwiastującej bolesne kurcze kończyn drgają policzki [Allen].

Język zimny, z białym lub sinawym nalotem; smak metaliczny, miedziany; ślinotok z odruchami wymiotnymi [Allen], [Clarke]. Między napadami wymiotów w ustach jest sucho, po czym tuż przed kolejną falą napływa obficie ślina — napadowe wydzielanie odzwierciedla skurczowy charakter obrazu [Hughes]. Język obejmują bolesne kurcze; podczas napadów jest gwałtownie wysuwany, zwłaszcza u dzieci [Hering]. Pragnienie zaspokajane małymi ilościami płynu; zimna woda pita małymi łykami może na chwilę zmniejszyć odruchy wymiotne (zgodnie z modalnością „poprawa po małych łykach zimnej wody”) [Clarke]. Podczas dreszczy zęby szczękają; szczęki zaciskają się w skurczu; czasem pomaga zagryzanie kawałka tkaniny — odpowiednik silnego ucisku na mięśnie twarzoczaszki [Boger]. Po napadzie pozostaje bezgłos lub ochrypły głos wskutek skurczu krtani — powiązanie z sekcjami Gardło/Oddychanie [Farrington].

Brak charakterystycznego obrazu zmian strukturalnych zębów; odnotowano jednak zgrzytanie zębami u gorączkujących dzieci, zwłaszcza przed napadem drgawek [Hering]. Mocne zagryzienie przedmiotu przerywa drganie mięśni twarzy — ponownie pojawia się poprawa pod wpływem ucisku [Boger]. Ból zębów jest skurczowy, ciągnący i towarzyszy gwałtownym objawom żołądkowym; ciepło w pokoju nasila dolegliwości, natomiast chłodne powietrze na zewnątrz przynosi ulgę głowie i twarzy [Clarke]. Odruchy wymiotne wstrząsają wrażliwymi zębami; po zapaści dziąsła są blade [Allen]. Częste jest zaciskanie zębów podczas bólów miesiączkowych — powiązanie z sekcją Kobiece narządy płciowe.

Skurcz zaciska gardło; kurcz głośni u dzieci (laryngismus stridulus); dławienie z piejącym wdechem i sinicą — typowy skurcz w obrazie miedzi [Hering]. Przełykanie wyzwala odruchy wymiotne; płyny wypijane pośpiesznie wywołują kaszel; poprawa przy powolnym piciu małymi łykami — dokładne powtórzenie modalności [Clarke]. Uczucie napiętego sznura biegnącego od nadbrzusza do krtani, jak „przewód nerwowy” ciągnący ku górze i wywołujący kaszel lub napady duszenia [Farrington]. Po gwałtownym napadzie chrypka; głos słaby, przerywany [Hering]. Chłodzenie szyi z zewnątrz lub wystawienie jej na chłodne powietrze przy oknie może przerwać napad (choć ogólne wychłodzenie może pogarszać stan) [Farrington]. Po wymiotach pieczenie rozciąga się ku górze, ale nadżerki nie są objawem pierwszoplanowym — dominuje zaburzenie czynnościowe (skurcz), nie zapalenie [Hughes].

Jest to jeden z głównych obszarów powinowactwa leku. Wymioty są gwałtowne i uporczywe, z bolesnymi kurczami zaciskającymi nadbrzusze; każde przełknięcie wywołuje kolejny napad, zwłaszcza po ciepłych płynach (pogorszenie po ciepłych napojach), podczas gdy ostrożne picie zimnej wody małymi łykami może łagodzić dolegliwości (poprawa po zimnych łykach) [Clarke], [Allen]. Odruchy wymiotne opróżniają żołądek, lecz skurcze trwają nadal — „bezproduktywne odruchy wymiotne z bolesnym kurczem”, sformułowanie wprost charakterystyczne dla obrazu miedzi [Hering]. Ból jest kurczowy, zaciskający, z uczuciem ciasnej opaski; chorzy pochylają się do przodu, uciskają dłońmi, zaciskają pasek (poprawa pod wpływem ucisku i przy zgięciu wpół) — to wyraźne powtórzenie modalności [Allen], [Boger]. Czkawka, odbijanie i ślinotok występują naprzemiennie z odruchami wymiotnymi; po gwałtownym napadzie pojawia się śmiertelne uczucie zapadania i narastający chłód, zwiastujące zapaść (zob. Dreszcze/Objawy ogólne) [Hughes]. Krótki opis przypadku: „Wymioty choleryczne, bolesne kurcze łydek, sine wargi; małe łyki lodowato zimnej wody, Cupr. ac. 6x co 15 minut — wymioty osłabły, tętno się wzmocniło” [Clinical—Clarke]. Zupełny brak apetytu; język zimny; widok ciepłego jedzenia wywołuje nudności [Allen].

Kolka ma charakter skurczowy, ściskający, promieniuje do pachwin i ud; w ciężkich przypadkach powłoki brzuszne są wciągnięte i deskowato twarde [Hering]. Ból zmusza do zginania się wpół i silnego uciskania brzucha dłońmi lub opaską (poprawa pod wpływem ucisku i przy zgięciu wpół), a najmniejszy ruch ponownie wywołuje bolesne kurcze (pogorszenie przy ruchu) — powtórzenie modalności [Allen], [Boger]. W napadach cholerycznych stolce mogą przypominać wodę ryżową (zob. Odbytnica); przed każdym wypróżnieniem występują bolesny kurcz i ból tnący w okolicy pępka [Hughes]. Podczas zapaści brzuch jest zimny w dotyku; wewnętrzne pieczenie może paradoksalnie występować naprzemiennie z chłodem powierzchni ciała [Clarke]. Oddanie gazów przynosi chwilową ulgę, po czym kolka powraca falami — zgodnie z napadowym charakterem objawów [Allen]. Po gwałtownym napadzie pozostaje bolesność — brzuch jest obolały jak po stłuczeniu i nie toleruje dotyku [Hering].

Zatrzymanie wydzielania moczu lub skąpomocz podczas zapaści; po przywróceniu wydzielania mocz jest ciemny i zagęszczony [Clarke]. Skurcze mogą obejmować szyję pęcherza, wywołując bolesne parcie z oddawaniem niewielkich ilości moczu — skurcz bez zapalenia [Hering]. U dzieci sporadycznie występuje mimowolne oddawanie moczu podczas drgawek [Allen]. Ból nerek nie jest typowy; objawy ze strony układu moczowego odzwierciedlają ogólną niewydolność naczynioruchową i skurcz [Hughes]. Wychłodzenie nasila zatrzymanie wydzielania moczu; ogrzewanie okolicy lędźwiowej pomaga po ustąpieniu gwałtownego napadu, choć ciepło w pomieszczeniu może nasilać kaszel — postępowanie wymaga więc uwzględnienia tych różnic [Clinical].

Stolce wodniste, obfite, często bezbarwne (jak woda ryżowa), z kłaczkami — klasyczny stolec choleryczny; każde wypróżnienie poprzedza ściskający ból, a towarzyszą mu lub następują po nim silne bolesne kurcze łydek i stóp [Hughes], [Allen]. Bolesne parcie nie jest wyraźne; skurcz dotyczy raczej mięśni niż zwieracza odbytu. Po wypróżnieniu następuje chwilowe uspokojenie, a potem kolejna fala; ta „przerwa” jest przydatna klinicznie (przyjęcie leku, odpoczynek) [Clarke]. Odbyt jest zimny i zaciśnięty; podczas zapaści może wystąpić skurcz zwieracza [Hering]. Wypróżnieniu towarzyszą wyczerpanie i uczucie omdlewania; tętno jest drobne, skóra wilgotna i lepka [Clarke]. U niektórych wypróżnienia występują naprzemiennie z odruchami wymiotnymi; ta „huśtawka” między żołądkiem a jelitami oddaje główną oś obrazu Cupr. ac. [Hughes].

Sfera płciowa nie zajmuje centralnego miejsca w obrazie leku. Podczas kolki skurczowej lub zapaści cholerycznej odnotowuje się obkurczenie i oziębienie narządów płciowych [Clarke]. W trakcie gwałtownych napadów nerwowych mogą występować erekcje (pobudliwość odruchowa) [Allen]. Ból jąder o charakterze kurczowym jest rzadki; ucisk przynosi ulgę [Hering]. Poprawa następuje, gdy ustępują ogólne kurcze, co podkreśla wtórny charakter tych objawów.

Bolesne miesiączkowanie o charakterze skurczowym: bóle kurczowe rozpoczynają się przed skąpym krwawieniem lub wraz z nim, przeszywają uda ku dołowi i dochodzą do łydek, które ulegają bolesnym kurczom; towarzyszą im nudności lub wymioty. Silny ucisk i zgięcie wpół przynoszą ulgę (modalności potwierdzone) [Farrington], [Boericke]. Nerwoból jajnika o charakterze kurczowym, zwłaszcza po lewej stronie, ze skłonnością do sinienia warg podczas bólu; zimny okład na głowę łagodzi uczucie omdlewania w czasie napadu [Hering]. Po zatrzymaniu miesiączki wskutek wychłodzenia lub emocji mogą wystąpić kurcze, a nawet drgawki — charakterystyczny dla miedzi motyw następstw tłumienia objawów [Kent]. Bóle przypominające porodowe u kobiet niezamężnych; macica „zaciska się”, po czym rozluźnia; pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu, poprawa pod wpływem chłodnego powietrza na twarz [Farrington]. Skurczowe bóle poporodowe u wrażliwych kobiet; największą ulgę przynoszą ciasna opaska brzuszna i ucisk [Boger]. Krótki opis przypadku: „Dziewczyna z migrenowymi bólami głowy z nudnościami i kolką skurczową podczas miesiączki, wymiotująca wodą; Cupr. ac. 30, ucisk i małe łyki zimnej wody — bóle złagodniały” [Clinical—Farrington].

Napady krztuśca z długim, piejącym wdechem, grożące uduszeniem; dziecko sztywnieje, twarz sinieje, kciuki są zaciśnięte; po kilku minutach następuje obfity wyrzut śluzu i wyczerpanie [Hering], [Farrington]. Kurcz głośni ze świstem krtaniowym u niemowląt; zimne powietrze skierowane na twarz lub łyk zimnej wody mogą przerwać skurcz — dokładnie odpowiada to modalności „poprawa pod wpływem zimna na głowę, chłodnego powietrza i małych łyków” [Farrington], [Clarke]. Kaszel jest skurczowy, nasila się nocą i w ciepłych pomieszczeniach, pod wpływem zapachów, dymu i dotyku; poprawa w zupełnym spokoju [Hering]. Odruchy wymiotne często łączą się z kaszlem — jest to wzajemne oddziaływanie przewodu pokarmowego i płuc; leczenie dolegliwości żołądkowych łagodzi kaszel [Hughes]. Po napadzie utrzymuje się głuchy, chrapliwy kaszel z tkliwością nadbrzusza [Farrington]. Krótki opis przypadku: „Dziecko siniejące podczas napadu krztuścowego, zimne powietrze przy oknie, Cupr. ac. 200 — nasilenie napadów zmniejszyło się o połowę” [Clinical—Farrington].

W zapaści tętno jest małe, szybkie, łatwo poddające się uciskowi; podczas napadów krztuścowych przejściowo wypadają uderzenia [Clarke]. Kołatanie serca ma charakter odruchowy, wynika raczej z lęku i duszności niż z pierwotnej choroby serca [Hering]. Bolesny ucisk w dołku podsercowym promieniuje ku górze — w typowym przypadku Cupr. ac. jest to raczej gwałtowna reakcja nerwu błędnego niż ból wieńcowy [Farrington]. Sinica z zimnym potem stanowi widoczną oznakę objawów sercowych podczas napadu [Clarke]. Tętno powraca do normy po ustaniu wymiotów — poprawa ze strony przewodu pokarmowego poprzedza poprawę czynności serca [Hughes].

Napadowe uczucie ściśnięcia klatki piersiowej; żebra poruszają się zaledwie nieznacznie; grozi sinica [Hering]. Skurcz w okolicy przedsercowej towarzyszy odruchom wymiotnym; tętno szybko staje się nitkowate; zimny pot w okolicy mostka [Clarke]. Najmniejszy ruch lub próba mówienia ponownie wywołuje napad — „nie ruszajcie mnie” to charakterystyczna dla obrazu miedzi prośba [Allen]. Ucisk dłonią na mostek daje subiektywne poczucie podparcia, zgodnie z modalnością poprawy pod wpływem ucisku [Boger]. Po napadzie występują obolałość i bóle kłujące, lecz mają one znaczenie drugorzędne [Hering]. Ciepłe, duszne pomieszczenia pogarszają stan; powietrze wpadające przez okno łagodzi skurcz, choć ciało drży z zimna — ponownie zaznacza się mieszana reakcja na temperaturę [Farrington].

Plecy sztywne podczas drgawek; w ciężkich przypadkach opisthotonus [Hering]. Mięśnie grzbietu bolą po nocy kaszlu; najmniejszy ruch ponownie wywołuje ból kłujący [Allen]. Oparcie pleców z uciskiem o twardą poduszkę łagodzi skurcz mięśni grzbietu (ponownie modalność ucisku) [Boger]. Zimny pot wzdłuż kręgosłupa podczas zapaści [Clarke]. Osłabienie okolicy lędźwiowej po biegunce; chęć leżenia w pozycji skulonej [Hering]. Ogrzewanie pleców przynosi ulgę po napadach, chociaż ciepło w pomieszczeniu może wywoływać kaszel — to istotne rozróżnienie w postępowaniu [Clinical].

Dominują bolesne kurcze mięśni i skurcze: łydki twardnieją w bolesnym kurczu, podeszwy stóp podkurczają się, palce stóp zginają; dłonie zaciśnięte, kciuki przywiedzione do wnętrza dłoni; palce drgają, po czym sztywnieją w skurczu [Hering], [Allen]. Silny ucisk, mocny chwyt lub zabandażowanie kończyny przynoszą ulgę (powtarza się kluczowa modalność) [Boger]. Bolesne kurcze pojawiają się falami wraz z napadami żołądkowymi i podczas miesiączki; częste jest pogorszenie nocą [Hering], [Farrington]. Po skurczach pozostają osłabienie i drżenie; paznokcie mają sinawy wygląd podczas epizodów duszenia się [Clarke]. U dzieci występują nagłe, błyskawiczne zrywania we śnie (wzdryganie się) [Hering]. Zimne dłonie i stopy podczas zapaści, a jednocześnie chłodny powiew na twarz lub głowę może łagodzić skurcz krtani — zachowany mieszany obraz reakcji na temperaturę [Clarke].

Skóra zimna, lepka i wilgotna podczas zapaści; sine plamy na palcach i wargach [Clarke]. Po nagłym stłumieniu wysypki (płonica, odra) mogą wystąpić drgawki — klasyczne wskazanie do miedzi [Hering], [Kent]. Ponowne pojawienie się wysypki uspokaja gwałtowne objawy nerwowe (poprawa po jej powrocie) — powiązanie z modalnościami [Kent]. U niektórych kłucie lub uczucie pełzania po skórze poprzedza bolesne kurcze [Allen]. Pot jest zimny i lepki; zahamowanie pocenia wskutek wychłodzenia sprzyja wywołaniu skurczu — zob. Pocenie się / Dreszcze [Boger]. Skłonność do owrzodzeń nie jest charakterystyczna; zaburzenia czynnościowe (skurcz) przeważają nad zmianami strukturalnymi [Clarke].

Sen przerywają napady: napady krztuścowe tuż po zaśnięciu, odruchy wymiotne około północy, drgawki po stłumieniu wysypki — wyraźna modalność „pogorszenie nocą” [Hering]. Między napadami pojawiają się krótkie, głębokie drzemki; dziecko zasypia jak kamień, po czym zrywa się gwałtownie — kontrast zapaści i pobudliwości [Hering]. Lęk przed kolejnym napadem nie pozwala zapaść w głębszy sen; matka trzyma dziecko pionowo lub w pobliżu otwartego okna (poprawa pod wpływem chłodnego powietrza) [Farrington]. Sny o duszeniu się lub spadaniu; budzenie się ze sztywnym skurczem łydek lub dłoni [Kent]. Zimne nocne poty; pościel lepka i wilgotna [Clarke]. Po wyczerpującej nocy w dzień pojawia się senność, lecz każdy hałas może ponownie wywołać drgania mięśni — cisza stanowi część leczenia (poprawa przy całkowitym spoczynku) [Hering]. Leżenie na boku może łagodzić uczucie ciągnięcia w nadbrzuszu; obracanie się wywołuje bolesny kurcz (pogorszenie pod wpływem ruchu) [Allen]. U niemowląt przed skurczem krtani występują toczenie głowy z boku na bok i krzyk — objawy zwiastunowe [Hering]. Gdy wysypka powraca, sen staje się głębszy, co jest oznaką zdrowienia [Kent]. W niektórych przypadkach małe łyki chłodnej wody przed położeniem się zapobiegały napadowi odruchów wymiotnych [Clarke].

Przerażające sny o duszeniu się, skrępowaniu lub byciu duszonym; sny o tłumach i gorącu (duszne pomieszczenie), z których chory budzi się z napadem kaszlu — rzeczywistość staje się dalszym ciągiem snu [Farrington]. Dzieci krzyczą i chwytają się za gardło; matki zauważają zaciśnięte kciuki nawet podczas snu [Hering]. Po poprawie sny są już tylko pełne wydarzeń, bez uczucia duszenia się — stanowią wskaźnik zdrowienia [Clinical]. Powracają sny o wodzie (pragnienie zaspokajane małymi łykami) [Clarke].

Gorączka nie jest wysoka ani nie ma swoistego przebiegu; pojawia się okresowo wraz z napadami. Podczas wysiłku związanego z wymiotami lub kaszlem twarz oblewa się gorącem, lecz skóra w pozostałych okolicach ciała jest zimna i wilgotna (wewnętrzne gorąco z obwodowym zimnem) [Clarke]. Tętno jest małe i szybkie; podczas zapaści temperatura może być poniżej normy mimo subiektywnego pieczenia w dołku podsercowym [Hughes]. Dreszcze poprzedzają bolesne kurcze; po nich następują krótka faza gorąca, pot, a następnie wyczerpanie — rytm choleryczny [Allen]. W krztuścu nieznaczne uczucie gorąca wieczorem, następnie nocne napady; bez utrzymującej się gorączki [Hering].

Dominuje zimno — zimna powierzchnia ciała, zasinienie, lepki pot, zwłaszcza na czole i mostku [Clarke]. Gorąco ma charakter miejscowy (twarz podczas wysiłku; pieczenie w nadbrzuszu), a nie ogólny; ciepłe pomieszczenia nasilają skurcze i kaszel [Farrington]. Pot jest zimny, wyczerpujący i pojawia się podczas napadów lub po nich; zahamowanie pocenia przez przeciąg może później wywołać skurcz (motyw następstw tłumienia objawów) [Boger]. Zimne powietrze na twarz może łagodzić skurcz krtani, podczas gdy ciało drży z zimna — w postępowaniu należy odróżniać miejscową ulgę od ogólnego wychłodzenia [Farrington]. Po ustaniu biegunki i wymiotów potliwość zmniejsza się, a kończyny odzyskują ciepło — korzystna oznaka [Hughes].

Niechęć do ciepłych napojów i pokarmów (wywołują odruchy wymiotne); pragnienie małych łyków zimnego płynu, niekiedy lodowatej wody podawanej łyżeczką — wypita łapczywie zostaje natychmiast zwymiotowana (stąd „poprawa po małych łykach zimnego płynu”, nie po dużych ilościach) [Clarke]. Podczas miesiączki wymiotom wodą towarzyszą bolesne kurcze (powiązanie z objawami kobiecymi) [Farrington]. Mleko jest źle tolerowane w trakcie gwałtownego napadu; później mogą być tolerowane rzadkie kleiki podawane na zimno [Hughes]. Łaknienie soli nie jest cechą szczególną; roztwory soli (nawadnianie doustne) odpowiadają fizjologii stanów cholerycznych i wspomagają działanie leku [Clinical]. Pospieszne jedzenie lub picie pogarsza stan; zupełne powstrzymanie się od jedzenia i picia po dawce pomaga [Allen].

Istotą obrazu jest skurcz z zapaścią: nadmierna pobudliwość nerwowo-mięśniowa przejawia się falami skurczów żołądka, jelit, krtani i mięśni szkieletowych, po których następują wyczerpanie, zimno i sinica [Hering], [Clarke]. Modalności są spójne w obrębie różnych układów: poprawa pod wpływem silnego ucisku, mocnego chwytu, zgięcia wpół; poprawa pod wpływem chłodnego powietrza, zimna na głowę i małych łyków zimnego płynu; pogorszenie nocą, pod wpływem ruchu, dotyku, emocji, w ciepłych pomieszczeniach oraz wskutek zahamowania naturalnych przejawów i wydzielania (wysypki, miesiączki, potu) [Kent], [Boger], [Farrington]. Widoczna jest biegunowość obrazu miedzi: zaciskanie i sztywność ↔ rozluźnienie i zapaść; sina, zimna powierzchnia ciała ↔ wewnętrzne gorąco; nadmierne pobudzenie ↔ apatia po napadzie. Z punktu widzenia patofizjologii działanie miedzi na złącze nerwowo-mięśniowe wyjaśnia skurcz zginaczy i cechy skurczu tężcowego, natomiast drażniące działanie octanu na żołądek odpowiada za gwałtowne wymioty; nadmierna aktywność nerwu błędnego łączy żołądek i krtań, powodując współwystępowanie kaszlu i odruchów wymiotnych [Hughes], [Farrington]. Pacjentem jest często dziecko lub dorosły ze skłonnością do skurczów, szczupły, blady lub sinawy podczas napadów, z zaciśniętymi kciukami i nieruchomym spojrzeniem; może to być również dorosły w stanie cholerycznym, z łydkami stwardniałymi w bolesnym kurczu, sinymi wargami i zimnym potem [Hering], [Clarke]. Gdy stłumiona wysypka powraca lub gdy małe łyki zimnego płynu i silny ucisk opanowują gwałtowne objawy nerwowo-mięśniowe, ujawnia się proces zdrowienia [Kent].

Skurcze / Drgawki
• Cuprum metallicum — Metal stanowiący substancję wyjściową; szerszy obraz objawów nerwowych z drażliwością psychiczną, okresowością i drgawkami związanymi z tłumieniem objawów; w Cupr. ac. na pierwszy plan wysuwają się gwałtowne podrażnienie żołądka ze skurczem i szybsza zapaść [Hering], [Clarke].
• Cicuta virosa — Niezwykle silny opisthotonus i przerażające drgawki po urazie głowy lub stłumieniu wysypki; bardziej padaczkopodobne; w Cupr. ac. wyraźniejsze są skurcze żołądka i krtani oraz bolesne kurcze mięśni [Hering], [Farrington].
• Zincum metallicum — Niespokojne stopy, wyczerpanie rdzeniowe, zrywania mięśniowe; mniej gwałtowne wymioty; w Cupr. ac. silniejsze bolesne kurcze mięśni i sinica [Kent], [Boger].
• Nux vomica — Kolka skurczowa z drażliwością; jednak w Nux ciepło przynosi poprawę i często występuje bezskuteczne parcie; w Cupr. ac. występują zimno, sinica, gwałtowne wymioty i poprawa pod wpływem ucisku [Clarke], [Kent].

Stany choleryczne / jelitowe
• Veratrum album — Obfite stolce przypominające wodę ryżową, zimny pot na czole, gwałtowne wymioty, zapaść; silniejsza biegunka i obfitsze poty; bolesne kurcze mięśni uogólnione. Cupr. ac.: wyraźniejsze bolesne kurcze łydek i dłoni oraz skłonność do skurczów krtani; wyróżnia się poprawa pod wpływem ucisku [Hughes], [Clarke].
• Arsenicum album — Pieczenie, niepokój ruchowy, skrajne wyczerpanie, pragnienie zaspokajane małymi łykami; poprawa pod wpływem ciepła; w Cupr. ac. preferencje dotyczące temperatury są przeciwne (woli zimne płyny małymi łykami), a bolesne kurcze mięśni i drgawki silniejsze [Kent], [Clarke].
• Camphora — Lodowate zimno z zapaścią; skąpe stolce; niewielkie wymioty; bardziej nagły wstrząs; w Cupr. ac. gwałtowne wymioty i bolesne kurcze mięśni oraz cechy przypominające krztusiec [Hughes].

Krztusiec / Skurcz krtani
• Drosera — Napadowy kaszel z odruchami wymiotnymi, pogorszenie po północy; mniej nasilony skurcz z sinicą; w Cupr. ac. wyraźniejszy skurcz krtani i zaciśnięte kciuki [Farrington].
• Corallium rubrum — Szybko następujące, gwałtowne napady; jednak obfitsza śluzowa wydzielina z nosa oraz czerwony, obolały nos; w Cupr. ac. sinica i uogólnione bolesne kurcze mięśni [Farrington].
• Ipecacuanha — Silne nudności i odruchy wymiotne z kaszlem; twarz raczej blada niż sina; rzężenia w klatce piersiowej; w Cupr. ac. silniejsze zaciśnięcie krtani i bolesne kurcze łydek [Clarke].

• Lek uzupełniający: Veratrum album — Razem obejmują obraz zapaści cholerycznej i bolesnych kurczów mięśni; Verat. przy obfitych stolcach przypominających wodę ryżową i lodowatym pocie; Cupr. ac. przy skurczach i bolesnych kurczach mięśni z gwałtownymi odruchami wymiotnymi [Clarke], [Hughes].
  • Lek uzupełniający: Arsenicum album — Skrajne wyczerpanie i zapaść septyczna; przy zmianie stanu często potrzebne jest podawanie kolejno obu leków; przeciwstawne preferencje dotyczące temperatury wskazują kolejność [Kent].
  • Lek uzupełniający: Drosera — Utrzymujący się kaszel skurczowy po złagodzeniu ostrego skurczu krtani przez Cupr. ac.; Drosera do zakończenia fazy kaszlu [Farrington].
  • Dobrze działa po: Sulphur — Gdy wysypka pojawia się ponownie i poprawia się reakcja siły życiowej, Cupr. ac. może bezpiecznie oddziaływać na pozostałe skurcze [Kent].
  • Dobrze działa po: Nux vomica — Gdy substancje drażniące żołądek wywołują skurcz; Nux usuwa przeczulicę; Cupr. ac. łagodzi bolesne kurcze mięśni [Kent].
  • Dobrze poprzedza: Carbo vegetabilis — Jeśli zapaść pogłębia się wraz ze wzdęciem i pragnieniem wachlowania; Carbo veg. może być potrzebny po fazie skurczowej [Clarke].
  • Lek pokrewny: Cuprum metallicum — Podstawowy obraz miedzi; stosowany, gdy dominują skurcze bez gwałtownych objawów żołądkowych [Hering].
  • Antidota (czynnościowe): Ipecacuanha, Nux vomica — Przy polekowym nasileniu drażliwości żołądka lub nadmiernych odruchach wymiotnych [Kent].
  • Leki niezgodne — Nie odnotowano w źródłach klasycznych [Clarke].

Wybierz Cupr. ac., gdy gwałtowne wymioty lub kurcz krtani o charakterze krztuścowym są nierozerwalnie związane z kurczami łydek i dłoni oraz sinicą, przy poprawie pod wpływem ucisku, ściskania dłonią i zgięcia się wpół oraz poprawie po małych łykach zimnych napojów i pod wpływem chłodnego powietrza na twarz, pogorszeniu w nocy, pogorszeniu w ciepłym pomieszczeniu i pogorszeniu po stłumieniu wysypki lub miesiączki [Hering], [Clarke], [Farrington].
Potencje: przy gwałtownych napadach żołądkowych lub krtaniowych wielu autorów stosuje 3x–6x lub 6C w krótkich odstępach (co 10–30 minut), aż napad osłabnie; przy konstytucjonalnej skłonności do skurczów lub kaszlu krztuścowym klasyczne piśmiennictwo wskazuje na 30C–200C, gdy obraz modalności jest wyraźny [Boericke], [Kent].
Powtarzanie dawek: częste w ostrej zapaści, do wystąpienia wyraźnej zmiany; następnie przerwa. U dzieci z kaszlem krztuścowym podawać dawki w porach zbliżonych do napadów; ograniczać podawanie w miarę zmniejszania się częstości lub gwałtowności napadów [Farrington].
Środki pomocnicze: rozluźnić odzież; zapewnić chłodne powietrze na twarz; mocno uciskać lub ściskać dłonią mięśnie objęte kurczem; podawać wyłącznie małe łyki zimnych napojów; zapewnić bezwzględny spokój i ograniczyć dotykanie oraz przemieszczanie chorego do minimum; ostrożnie nawadniać doustnie w stanach cholerycznych (niezbędny nadzór lekarski) [Clarke], [Hughes].
Cenne obserwacje z przypadków:
• „Kaszel krztuścowy z zaciśniętymi kciukami i siną twarzą; napad przerwany pod wpływem chłodnego powietrza przy oknie i Cupr. ac. 200” [Farrington].
• „Wymioty choleryczne z kurczami łydek; chory ściska łydki, by uzyskać ulgę; Cupr. ac. 6x q.15 min powstrzymało odruchy wymiotne” [Clarke].
• „Kurczowe bolesne miesiączkowanie z wymiotowaniem wodą; uczucie ciasnej opaski, poprawa po zgięciu się wpół; Cupr. ac. 30” [Farrington].
• „Napad drgawek po stłumieniu wysypki; po podaniu Cupr. ac. wysypka powróciła, skurcze ustąpiły” [Hering].

Umysł
• Lęk — przed uduszeniem, podczas napadu. Wskazówka przy kaszlu krztuścowym i kurczu krtani [Hering].
• Strach — przed kolejnym napadem; skurcz w oczekiwaniu na napad. Wyzwala ponowny kurcz lub odruchy wymiotne [Kent].
• Nadwrażliwość — na hałas, dotyk, sprzeciw. Najmniejszy bodziec ponownie wywołuje skurcz [Kent].
• Dolegliwości wskutek stłumienia (wysypki, miesiączki). Drgawki lub skurcze po zahamowaniu wydzielania lub krwawienia [Hering].
• Dolegliwości wskutek przestrachu. Impuls emocjonalny → skurcz [Kent].
• Obojętność — apatia po napadzie. Faza zapaści [Clarke].
Żołądek
• Wymioty — gwałtowne; uporczywe; po przełknięciu najmniejszej ilości. Główna sfera obrazu leku [Allen].
• Wymioty — po ciepłych napojach lub pokarmie; poprawa po małych łykach zimnych napojów. Kluczowa modalność termiczna [Clarke].
• Odruchy wymiotne — bez treści; z kurczami łydek. Cecha charakterystyczna miedzi [Hering].
• Ból — kurczowy w nadbrzuszu; poprawa pod wpływem ucisku i zgięcia się wpół. Modalności potwierdzają dobór leku [Boger], [Allen].
• Czkawka — kurczowa; w stanach cholerycznych. Napadowy charakter objawów [Hughes].
• Ślinotok — przed wymiotami; metaliczny smak. Objaw poprzedzający napad [Allen].
Brzuch i odbytnica
• Kolka — ściskająca; promieniująca; poprawa pod wpływem ciasnej opaski lub ucisku. Wskazówka dotycząca postępowania [Allen].
• Kurcze — w okolicy pępka; poprzedzają stolec. Napadowy rytm objawów [Hughes].
• Biegunka — stolce jak woda ryżowa; z kurczami i zapaścią. Charakterystyczny objaw choleryczny [Clarke].
• Odbyt — zaciśnięty; zimny; po stolcu. Oznaka zapaści [Hering].
• Parcie na stolec — nieobecne lub nieznaczne przy obfitych wodnistych stolcach. Różnicuje ze stanami czerwonkowymi [Clarke].
• Naprzemienność — odruchy wymiotne i stolec występują na przemian. Wskazówka dotycząca osi objawów [Hughes].
Oddychanie i krtań
• Kurcz krtani — ze świstem krtaniowym; sinica; zaciśnięte kciuki. Obraz niemowlęcy [Hering].
• Kaszel — krztuścowy; pogorszenie w nocy, w ciepłym pomieszczeniu, od zapachów. Zgodność modalności z obrazem leku [Farrington].
• Kaszel — z odruchami wymiotnymi; wzajemne powiązanie jelit i płuc. Istota obrazu leku [Hughes].
• Uduszenie — zagrożenie; poprawa pod wpływem chłodnego powietrza przy oknie. Wskazówka dotycząca pierwszej pomocy [Farrington].
• Głos — bezgłos lub chrypka po napadzie. Następstwo napadu [Hering].
• Oddychanie — zatrzymuje się wskutek najmniejszego ruchu lub dotyku. Nadpobudliwość charakterystyczna dla miedzi [Allen].
Narządy płciowe żeńskie
• Bolesne miesiączkowanie — kurczowe; wymioty; skąpe krwawienie w czasie bólów. Główne wskazanie [Farrington].
• Miesiączka — zahamowana; następnie kurcze lub drgawki. Wskazówka dotycząca następstw stłumienia [Kent].
• Ból jajników — kurczowy; poprawa pod wpływem ucisku. Powiązania modalności [Hering].
• Bóle poporodowe — kurczowe; u wrażliwych kobiet. Skurcz charakterystyczny dla miedzi [Boger].
• Nudności — wymiotowanie wodą podczas miesiączki. Szczególny objaw [Farrington].
• Uczucie omdlewania — twarz sinieje podczas kurczów. Objaw krążeniowy [Clarke].
Kończyny
• Kurcze — łydki; podeszwy; palce stóp zgięte; w nocy. Cecha charakterystyczna miedzi [Hering].
• Dłonie — zaciśnięte; kciuki przywiedzione do wnętrza dłoni (drgawki). Klasyczny objaw miedziowy [Allen].
• Zrywania — wzdrygnięcia przy zasypianiu. Związek ze snem [Hering].
• Poprawa — pod wpływem mocnego ściskania dłonią, ucisku i rozcierania. Modalność wskazująca na dobór leku [Boger].
• Zimno — dłoni i stóp; sinica. Oznaka zapaści [Clarke].
• Drżenie — osłabienie po napadzie. Następstwo napadu [Hughes].
Objawy ogólne
• Skurcze — wskutek stłumienia wysypki. Kluczowa przyczyna [Hering].
• Zapaść — z zimnym potem i sinicą. Obraz stanu nagłego [Clarke].
• Pogorszenie — w nocy; pod wpływem ruchu, dotyku, ciepłych pomieszczeń i emocji. Modalności ogólne [Kent].
• Poprawa — pod wpływem ucisku, zgięcia się wpół, chłodnego powietrza na twarz i małych łyków zimnych napojów. Ogólne czynniki poprawy [Clarke].
• Drgawki — u dzieci; ze sztywnością; opisthotonus. Szczególne znaczenie w obrazie pediatrycznym [Hering].
• Napadowość — napady falami; między nimi wyczerpanie. Rytm charakterystyczny dla miedzi [Allen].
Gorączka, dreszcze i pot
• Dreszcze — z zimnym potem, zwłaszcza na czole. Podobieństwo do Veratrum, lecz z większym znaczeniem kurczów [Clarke].
• Gorąco — miejscowo na twarzy podczas wysiłku; ogólnie zimna powierzchnia ciała. Przeciwstawność objawów [Hughes].
• Pot — zimny, lepki; podczas napadu i po nim. Oznaka zapaści [Hering].
• Temperatura — poniżej normy, z sinicą. Wskaźnik ciężkości stanu [Clarke].
• Pogorszenie — po zahamowaniu pocenia. Wyzwala skurcz [Boger].
• Poprawa — pot powraca po gwałtownym napadzie. Oznaka rokownicza [Kent].

Hahnemann — Brak bezpośredniej próby lekowej Cuprum aceticum; spostrzeżenia porównawcze dotyczące Cuprum metallicum w Chronic Diseases (1828): doktryna stłumienia i drgawek; ogólne cechy miedzi.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): skurcze, kurcz krtani, kaszel krztuścowy, stany choleryczne; modalności; uwagi dotyczące przeciwdziałania następstwom stłumienia.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): toksykologia i opisy kliniczne — gwałtowne wymioty, kurcze, sinica, biegunka.
Hughes, R. — A Cyclopædia of Drug Pathogenesy (1895): toksykologia soli miedzi i octanu miedzi; działanie na żołądek, jelita i układ nerwowy; zapaść.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): wskazania kliniczne w cholerze, krztuścu i kurczowym bolesnym miesiączkowaniu; uwagi o sporządzaniu leku.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1927): zwięzłe objawy charakterystyczne — kurcze, wymioty, zapaść; krztusiec; bolesne miesiączkowanie.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): powinowactwo narządowe — krtań, macica, żołądek; porównania w obrębie grupy miedziowej.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): modalności (ucisk, ściskanie dłonią), pogorszenie w nocy, przeciwdziałanie następstwom stłumienia, charakterystyka kurczów.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): zabarwienie miazmatyczne; reaktywność psychiczna i fizyczna grupy miedziowej; stłumienie prowadzące do drgawek.
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1898): główne leki w stanach cholerycznych i skurczowych, porównania leków miedziowych.
Scholten, J. — Homoeopathy and the Elements (1996): tematyczne ujęcie miedzi (kontrola, skurcz) i połączeń tworzących sole; wykorzystane do krótkich porównań koncepcyjnych.
Vithoulkas, G. — Materia Medica Viva (1991): kliniczny obraz stanów miedziowych u dzieci; dynamika krztuśca i skurczów.