• Oskrzela i oskrzeliki — obturacja spastyczna z zalegającą, lepką wydzieliną i rzężeniami; wydzielina jest trudna do odkrztuszenia; napady „duszenia się”, zwłaszcza podczas wilgotnej pogody [Boericke], [Clarke]. Zob. Oddychanie, Kaszel, Klatka piersiowa.
• Płuca (dolne płaty) — nawracające przekrwienie nieżytowe u osób od dawna chorujących na astmę; napady po każdym wychłodzeniu lub okresie deszczowym [Clarke], [Phatak]. Zob. Gorączka/Dreszcze/Gorąco/Pot.
• Błony śluzowe — obfita, lepka wydzielina; ulga, gdy odkrztuszanie staje się swobodne [Boger], zgodnie z modalnością: poprawa po odkrztuszeniu.
• Prawe serce i krążenie płucne (obciążenie wskutek nawracającej duszności) — kołatanie serca i zmęczenie po napadzie; sinica podczas ciężkich napadów [Clinical], [Boger]. Zob. Serce, Objawy ogólne.
• Otyłość i budowa ciała — „Działa najlepiej u osób tęgich, korpulentnych” to klasyczny objaw charakterystyczny obrazu astmatycznego [Boericke], pomocny w doborze przypadków (Objawy ogólne).
• Wilgotne mieszkania / zatęchłe sutereny / zagrzybione piwnice — środowiskowy czynnik wyzwalający i przyczyna podtrzymująca; w takich warunkach lek bywa często potrzebny [Clarke], [Phatak]. Zob. Objawy ogólne, Oddychanie.
• Osoby z zadawnionym zapaleniem oskrzeli — „częste napady zapalenia oskrzeli u osób od dawna chorujących na astmę”, nawracające w zimnych, deszczowych porach roku [Boericke]. Zob. Klatka piersiowa, Oddychanie.
• Odruchowe powiązanie żołądka i płuc — kaszel z nudnościami lub odruchami wymiotnymi wskutek nagromadzenia wydzieliny; krztuszenie się przy największym nasileniu świstów oddechowych [Boger], [Phatak]. Zob. Żołądek, Kaszel.

• Gdy odkrztuszanie staje się swobodne — ucisk ustępuje po odkrztuszeniu gęstej wydzieliny [Boger], [Boericke].
• W pozycji siedzącej z pochyleniem do przodu — zmniejsza się duszący ucisk podczas napadów [Clarke], [Clinical].
• Na świeżym, chłodnym powietrzu — chory pragnie świeżego powietrza przy oknie; duszne, zatęchłe pomieszczenia nasilają objawy [Clarke].
• Podczas suchej pogody; w pogodne, rześkie dni — mniej napadów podczas dłuższych okresów suchej pogody [Phatak].
• Po ciepłych napojach — ułatwiają odkrztuszanie wydzieliny; napad słabnie po ciepłej herbacie [Clinical].
• Podczas łagodnego, powolnego ruchu — powolne chodzenie może zmniejszać ucisk w klatce piersiowej i ułatwiać odkrztuszanie [Clinical].
• Po wypróżnieniu — w niektórych przypadkach po parciu i oddaniu stolca chory odczuwa większą swobodę w klatce piersiowej [Clinical].
• Podczas opieki w okresach między napadami, przy ograniczeniu narażenia na wilgoć — napady słabną po przeniesieniu z pomieszczeń piwnicznych lub parterowych [Clarke].

• Wilgotna, deszczowa, mglista pogoda — zasadniczy czynnik nasilający; napady zbiegają się z okresami wilgotnej pogody [Boericke], [Clarke], [Phatak].
• Zagrzybione, zatęchłe mieszkania; piwnice — zaostrzenia w suterenach, starych domach, po powodziach lub przeciekach [Clarke], [Phatak].
• Noc; od północy do wczesnego rana — napady zmuszają chorego do siadania; sen jest przerywany [Boger], [Boericke].
• Leżenie — duszący ucisk; chory musi siedzieć wyprostowany [Clarke].
• Kurz, zamiatanie, stare dywany — wywołują świsty oddechowe i kaszel [Clinical].
• Wysiłek podczas napadu — powoduje zadyszkę z sinicą [Boger].
• Zimne, przenikliwe powietrze działające na klatkę piersiową — zapoczątkowuje katar, który „schodzi na klatkę piersiową” [Clarke].
• Dym tytoniowy, silne zapachy — drażnią, wywołując kaszel, i nasilają duszność [Clinical].
• Każde wychłodzenie w okresie rekonwalescencji — nawrót po niewielkim narażeniu na chłód [Boericke].
• Otyłość i przejadanie się — uczucie pełności nasila ciężar w klatce piersiowej, zwłaszcza nocą [Boericke], [Phatak].

Stan psychiczny jest zazwyczaj wtórny wobec trudności oddechowych: niepokój ruchowy z lękiem i obawą przed uduszeniem narasta wraz z uciskiem w klatce piersiowej, zwłaszcza nocą; towarzyszy mu nieodparta potrzeba zaczerpnięcia powietrza i siedzenia z podparciem [Clarke], [Boger]. Podczas wysiłków zmierzających do odkrztuszenia wzrasta drażliwość; pojawia się też lęk przed kolejnym okresem wilgotnej pogody, który „znów to sprowadzi” — lęk antycypacyjny charakterystyczny dla osób przewlekle chorujących na astmę [Clinical]. Podczas napadów chory milknie, zamyka się w sobie i liczy oddechy; między napadami może być rzeczowy i wyrozumiały, choć nieco przygnębiony powtarzalnością dolegliwości (przy każdej zmianie pogody na wilgotną) [Clinical]. Dzieci trzymają się kurczowo okna lub rodzica, z szeroko otwartymi oczami i głodem powietrza; starsze osoby zachowują czujność, kontrolując każdy ruch z obawy przed nawrotem świstów. W odróżnieniu od Ars., którego obraz obejmuje lęk, zmarzliwość i niepokój ruchowy, a mimo to pogorszenie nawet na świeżym powietrzu, w obrazie Blatta. chory zwykle pragnie świeżego powietrza i uspokaja się, gdy wydzielina zaczyna się przemieszczać [Kent], [Boericke]. W odróżnieniu od Ipec., gdzie dominują przytłaczające nudności i niemożność odkrztuszenia, przy Blatta. poprawa następuje, gdy odkrztuszanie staje się swobodniejsze [Hering], [Boger]. Przypadek: U otyłego pacjenta mieszkającego w piwnicy, który budził się co noc o 2:00, by usiąść i odkrztuszać gęstą, galaretowatą wydzielinę, nastąpiła wyraźna poprawa po Blatta. 3x podczas dwóch tygodni wilgotnej pogody [Clinical]. (Por. Poprawa po odkrztuszeniu; Pogorszenie pod wpływem wilgoci.)

Uczucie pełności i przekrwienia w głowie, pulsowanie podczas napadu kaszlu, z gorącem twarzy i zimnymi kończynami; zawroty głowy przy podnoszeniu się do pozycji siedzącej na nocnym powietrzu [Clarke], [Clinical]. Ucisk w zatokach, obejmujący czoło, często poprzedza objawy w klatce piersiowej podczas wilgotnej pogody, po czym nieżyt „schodzi” do oskrzeli i pojawiają się rzężenia [Boger]. Ból głowy łagodnieje, gdy odkrztuszanie staje się swobodne (zgodnie z modalnością: poprawa po odkrztuszeniu). Zapachy stęchlizny i tytoniu wywołują nieżyt z bólem czoła i świstami oddechowymi [Clinical]. Porównanie: Kali-bi. ma ciągnącą się wydzielinę z nosa z czopami w zatokach i powolnym zajęciem klatki piersiowej; w obrazie Blatta. proces szybko obejmuje dolne drogi oddechowe, z grubymi rzężeniami [Clarke], [Boger].

Łzawienie podczas kataru poprzedzającego napad objawów w klatce piersiowej; szczypanie pod wpływem dymu tytoniowego lub w wilgotnych piwnicach [Clarke]. Obrzęk okolic powiek po nocach bezsennych z powodu kaszlu; przekrwienie spojówek podczas ciężkich napadów. Łzawienie zmniejsza się w miarę oczyszczania dróg oddechowych. Nie jest to główny obszar powinowactwa; objawy odzwierciedlają stan nieżytowy [Boger].

Uczucie pełności z huczeniem podczas ostrej duszności; przejściowe osłabienie słuchu, jak gdyby podczas kaszlu wzrastało ciśnienie [Clinical]. Objawy uszne słabną wraz z ustępowaniem dolegliwości w klatce piersiowej. Nie jest to wyróżniający objaw charakterystyczny.

Katar podczas wilgotnej pogody, który „schodzi na klatkę piersiową”, to klasyczna kolejność objawów tego leku; wydzielina początkowo wodnista, następnie gęstsza, równocześnie z rzężeniami w dolnych drogach oddechowych [Clarke], [Phatak]. Zapach stęchlizny wywołuje kichanie i świsty oddechowe (por. Pogorszenie w zatęchłych/zagrzybionych pomieszczeniach). Nocna niedrożność nosa zmusza do oddychania ustami, nasilając suchość gardła i kaszel [Boger].

Twarz zaczerwieniona od wysiłku podczas kaszlu, następnie ciemniejąca lub siniejąca wokół ust przy silnym skurczu oskrzeli; pot na górnej wardze [Boger], [Clinical]. Wyraz twarzy lękowy, spojrzenie zdaje się szukać powietrza; ulgę widać po rozluźnieniu, gdy wydzielina zaczyna się przemieszczać (por. Modalności).

Suchość jamy ustnej wskutek oddychania przez otwarte usta; lepkie pasma śluzu w cieśni gardzieli wywołują krztuszenie się i odruchy wymiotne przy największym nasileniu kaszlu [Boger], [Clarke]. Mdły smak w ustach rano po nocy napadów. Pragnienie ciepłych napojów (poprawa), aby rozluźnić zalegającą w gardle wydzielinę.

Zęby i dziąsła bez szczególnych objawów; podczas gwałtownych napadów odnotowano zaciskanie zębów z wysiłku; objaw niecharakterystyczny.

Łaskotanie lub podrażnienie w dołku nadmostkowym wyzwala kaszel kurczowy; śluz przypominający białko jaja przylega i trudno go oderwać, wywołując odruchy wymiotne, dopóki nie zacznie się przemieszczać [Boger], [Clarke]. Ciepłe płyny i para łagodzą dolegliwości gardzieli (poprawa), natomiast zimne, przenikliwe powietrze je nasilają (pogorszenie). Należy odróżnić Ipec. (stałe nudności z niewielką ulgą po odkrztuszeniu).

Nudności wskutek nagromadzenia wydzieliny i gwałtownego kaszlu; odruchy wymiotne u szczytu napadu; słaby apetyt w okresach wilgotnej pogody [Boger], [Phatak]. Ulga po oczyszczeniu klatki piersiowej z wydzieliny i powrocie ciepła do kończyn. W odróżnieniu od Ipec. nudności są wtórne wobec podrażnienia w klatce piersiowej, a nie dominującym objawem charakterystycznym [Hering].

Ból mięśni ściany brzucha wskutek kaszlu; przejściowe wzdęcie wskutek połykania powietrza; szybkie oddawanie gazów po napadzie (chory rozluźnia się) [Clinical]. Nie jest to główny obszar powinowactwa narządowego.

Skąpe oddawanie moczu podczas napadu; później zwiększenie diurezy w miarę ustępowania duszności (ogólne rozluźnienie) [Clinical]. Brak charakterystycznej patologii układu moczowego.

Nagłe parcie na stolec podczas napadu (u niektórych parcie zdaje się „pomagać w odkrztuszeniu”), po którym następuje ulga w klatce piersiowej — odruch obserwowany w części przypadków [Clinical]. Brak swoistych objawów hemoroidalnych.

Sfera seksualna bez cech charakterystycznych; duszność związana z wysiłkiem może ograniczać aktywność w wilgotnych porach roku [Clinical].

U niektórych kobiet przedmiesiączkowy wzrost wrażliwości na wilgotną pogodę nasila nieżyt; poza tym bez szczególnych objawów [Clinical].

Astma typu wilgotnego: pogorszenie podczas wilgotnej, deszczowej pogody; w pozycji leżącej; nocą; poprawa na świeżym powietrzu i po odkrztuszeniu [Boericke], [Clarke], [Phatak]. Oddech głośny, świszczący, z grubymi rzężeniami tchawiczo-oskrzelowymi; między skurczami chory wykonuje krótkie, płytkie oddechy, a następnie, gdy wydzielina się przemieści, bierze głęboki oddech przynoszący ulgę. Wysiłek podczas napadu powoduje zadyszkę i udrękę; późniejszy łagodny ruch pomaga uruchomić wydzielinę [Boger].

Kołatanie serca i uczucie niepokoju w okolicy przedsercowej podczas napadu, z wtórnym obciążeniem prawego serca wskutek obturacji oskrzeli; tętno małe i szybkie, czasem niemiarowe do czasu poprawy dopływu powietrza [Boger]. Sinica ustępuje po odkrztuszeniu i przyjęciu pozycji siedzącej (por. Modalności). Brak obrazu pierwotnej choroby zastawek.

Rzężenia w klatce piersiowej z duszącym uciskiem, pogorszenie w pozycji leżącej i podczas wilgotnej, deszczowej pogody; chory musi usiąść i pochylić się do przodu, by zaczerpnąć powietrza [Clarke], [Boericke], [Boger]. Wydzielina jest gęsta, lepka i przemieszcza się z trudem, dopóki swobodniejsze odkrztuszanie nie przyniesie wyraźnej ulgi (objaw charakterystyczny) [Boger]. U osób z zadawnionym zapaleniem oskrzeli nawroty występują przy każdej zmianie pogody na wilgotną; napady bywają gwałtowne, z sinicą warg i opuszek palców oraz zimnym potem [Boericke]. Słyszalne grube rzężenia; niekiedy wyraźniejsze u podstawy prawego płuca (obserwacja kliniczna). W odróżnieniu od Ant-t., gdzie występują nasilone rzężenia ze skąpym odkrztuszaniem i sinica, a chory jest senny i zimny, w obrazie Blatta. poprawa następuje, gdy odkrztuszanie staje się swobodne, a chory żywiej reaguje na głód powietrza [Hering], [Kent]. Różni się od Ars. (udręka, pieczenie, pragnienie z piciem małymi łykami, pogorszenie po północy, bez ulgi na świeżym powietrzu); przy Blatta. chory pragnie powietrza i przebywania przy oknie [Kent], [Clarke].

Ból między łopatkami i w piersiowym odcinku pleców wskutek ciągłego napinania mięśni i kaszlu; ciepło przynosi ulgę [Clinical]. Napięcie w poprzek barków towarzyszy uciskowi w klatce piersiowej; ustępuje w miarę swobodniejszego oddychania.

Zimne dłonie i stopy podczas napadu; sinawe paznokcie w ciężkich epizodach; drżenie po wysiłku związanym z odkrztuszaniem wydzieliny [Boger]. Ciepło powraca wraz z ustąpieniem dolegliwości w klatce piersiowej.

Lepki pot podczas wysiłku; zimny pot na czole i klatce piersiowej przy największej duszności [Boericke]. Sinawe zabarwienie skóry podczas silnego skurczu oskrzeli zanika w miarę poprawy wymiany powietrza.

Sen jest przerywany po północy przez napady; chory musi usiąść, pochylić się do przodu i kaszleć, aż wydzielina zacznie się odrywać; może drzemać na krześle, aby uniknąć leżenia (pogorszenie w pozycji leżącej) [Boger], [Clarke]. Lęk przed uduszeniem utrudnia ponowne zaśnięcie; gdy pogoda jest sucha, a pokój dobrze przewietrzony, sen staje się głębszy, a napady ustają. Dzieci zrywają się ze świszczącym oddechem, chwytając się za gardło; starsi drzemią niespokojnie, wyczerpani. W odróżnieniu od Sambucus (dziecko siada, twarz blada, bez potu, suchy skurcz), obraz Blatta. obejmuje zalegającą wydzielinę z rzężeniami i ulgę po jej odkrztuszeniu [Hering], [Clarke].

Sny o duszeniu się lub przebywaniu pod wodą, o piwnicach, deszczu i powodziach; ulga po przebudzeniu, podejściu do okna i zaczerpnięciu powietrza (zgodnie z modalnościami) [Clinical]. Nie jest to główna wskazówka doboru leku, lecz pozostaje spójna z motywem astmy „wilgotnej”.

Przy ostrym nieżycie: zmarzliwość przy zmianach pogody na wilgotną, następnie niewielkie gorąco wieczorem z uciskiem w klatce piersiowej; pot pojawia się wraz ze swobodniejszym oddychaniem [Clarke]. Gorączka nie jest objawem charakterystycznym; jest nim modalność pogodowa.

Dreszcze po narażeniu na wilgoć, z dreszczem przebiegającym przez klatkę piersiową i plecy; gorąco uderza do twarzy podczas wysiłku kaszlowego; pot zimny i lepki w szczytowej fazie duszności, następnie ciepły podczas ustępowania napadu [Boericke], [Boger]. Wzorce te są ściśle związane z napadem objawów oddechowych.

Pragnienie ciepłych napojów, aby ułatwić odkrztuszanie wydzieliny; niechęć do zimnych napojów podczas napadu (zdają się nasilać ucisk w klatce piersiowej) [Clinical]. Przejadanie się nocą wywołuje ucisk (pogorszenie); środki pobudzające i tytoń nasilają objawy [Clarke].

Istotą obrazu Blatta jest astma związana z wilgotną pogodą i przebywaniem w zagrzybionych pomieszczeniach, z głośnymi rzężeniami i lepkim śluzem — pogorszeniem w nocy i w pozycji leżącej, poprawą na świeżym powietrzu i po odkrztuszeniu — u osób korpulentnych lub starszych. [Boericke], [Clarke], [Phatak]. Cykl kliniczny jest klasyczny: katar przy zmianie pogody na wilgotną → klatka piersiowa „wypełnia się” grubobańkowymi rzężeniami → napad w nocy → ulga po uruchomieniu zalegającej wydzieliny. Zmiana warunków otoczenia (suche mieszkanie, unikanie zatęchłych piwnic) istotnie ogranicza nawroty, a lek działa najlepiej po uwzględnieniu tych przyczyn podtrzymujących dolegliwości [Clarke]. Krótkie porównania: Ant-t. również ma rzężenia, lecz bez poprawy po odkrztuszeniu; w obrazie Ipec. dominują nudności z bezskutecznym kaszlem; Nat-s. to „hydrogenoidalny” typ astmy związanej z wilgocią, z zielonkawą plwociną i urazami głowy w wywiadzie; w obrazie Grindelia po zaśnięciu występuje niemożność wykonania wydechu lub odkrztuszenia i chorego trzeba obudzić, aby mógł oddychać [Boger], [Kent], [Phatak].

• Astma podczas wilgotnej lub deszczowej pogody
  Nat-s. — typ „hydrogenoidalny”, zielonkawy śluz, okresowość; często uraz głowy w wywiadzie; w obrazie Blatta. rzężenia są bardziej grubobańkowe, z poprawą po odkrztuszeniu [Clarke], [Phatak].
  Dulc. — wilgotny chłód wywołuje katar i nieżyt; mniej zaznaczone są głębokie rzężenia oskrzelowe typowe dla Blatta. [Clarke].
• Obturacyjne zapalenie oskrzeli lub astma z rzężeniami
  Ant-t. — bardzo nasilone rzężenia przy skąpym odkrztuszaniu, senność, sinica; w obrazie Blatta. poprawa następuje, gdy odkrztuszanie staje się swobodne [Hering], [Kent].
  Ipec. — stałe nudności, czysty język, niewielka ulga po kaszlu; w obrazie Blatta. nudności są wtórne do nagromadzenia śluzu [Hering].
  Grindelia — przy zasypianiu chory nie może wykonać wydechu ani odkrztusić; trzeba go obudzić; w obrazie Blatta. chory chce usiąść i wykasłać gęsty śluz [Clarke], [Boger].
  Kali-bi. — lepki, ciągnący się śluz; powiązanie objawów zatokowych i oskrzelowych; w obrazie Blatta. śluz jest mniej ciągnący się, a rzężenia bardziej grubobańkowe [Clarke].
• Astma nocna; konieczność przyjęcia pozycji siedzącej
  Ars. — udręka, pieczenie, niepokój ruchowy; pogorszenie na świeżym powietrzu; w obrazie Blatta. chory pragnie powietrza i odczuwa ulgę po odkrztuszeniu [Kent].
  Sambucus (dzieci) — suchy skurcz z nagłym duszeniem się, bez potu; w obrazie Blatta. występują liczne rzężenia i obfity śluz [Hering].
• Czynniki wyzwalające w środowisku miejskim i alergeny
  Nux-v. — kaszel z podrażnienia dymem lub zapachami, ze skurczem; w obrazie Blatta. kaszel jest bardziej wilgotny, z nasilonymi rzężeniami [Boericke].
  Brom. — nadmorska wilgoć, skurcz krtani; obraz Blatta. dotyczy oskrzeli, z grubobańkowymi rzężeniami [Clarke].

• Lek dopełniający: Nat-s. — pokrewne typy konstytucyjne z objawami oddechowymi nasilanymi przez wilgoć; stosowanie kolejno w porach deszczowych [Clarke], [Phatak].
• Lek dopełniający: Kali-bi. — przy pozostałościach ciągnącej się wydzieliny, gdy wyraźne jest powiązanie objawów zatokowych i oskrzelowych [Clarke].
• Dobrze działa po: Acon. — gdy oziębienie lub narażenie na zimne, suche powietrze zapoczątkowuje nieżyt, a następnie Blatta., gdy obejmuje on klatkę piersiową [Kent].
• Dobrze działa po: Ipec. — gdy początkowo dominują nudności, lecz obraz zmienia się w kierunku rzężeń z poprawą po odkrztuszeniu [Hering].
• Dobrze działa po: Ars. — gdy lęk i piekący ucisk ustąpiły, lecz u otyłego chorego utrzymują się wilgotne rzężenia [Kent], [Boericke].
• Dobrze poprzedza: Ant-t. — jeśli rzężenia stają się skrajnie nasilone, a zdolność odkrztuszania śluzu słabnie (sinica), rozważa się Ant-t. [Hering].
• Leki pokrewne (ten sam zakres powinowactwa): Grindelia, Ammon-c., Ammon-carb., Carb-v., Lob., Spong. — wszystkie dotyczą objawów oskrzelowych i astmatycznych, lecz różnią się modalnościami [Boger], [Boericke].
• Antidotuje lub wykazuje tendencję do antidotowania: stany podrażnienia wywołane tytoniem; kawa może nasilać napadowy kaszel (obserwacja ogólna) [Clarke], [Clinical].

• Skrót wskazań: „Starszy chory z przewlekłym zapaleniem oskrzeli, korpulentny, mieszka lub pracuje w miejscach wilgotnych i zatęchłych; nocne napady astmy z rzężeniami, poprawa po odkrztuszeniu”. W pierwszej kolejności należy pomyśleć o Blatta. [Boericke], [Clarke], [Phatak].
• Potencja i dawkowanie (tendencje klasyczne): W ostrych napadach z obfitym śluzem wielu autorów preferowało preparaty w niskich i średnich potencjach (Q–3x–6x), powtarzane w okresie wilgotnej pogody; w stosowaniu konstytucyjnym i w celu zapobiegania nawrotom — 6C–30C lub sporadycznie 200C u osób silnie reagujących, z wydłużaniem odstępów między dawkami w miarę utrwalania się poprawy [Boericke], [Phatak], [Morrison].
• Między napadami: Należy uwzględnić przyczyny podtrzymujące dolegliwości (pleśń, przecieki, piwnice, dywany); proste inhalacje parowe i ciepłe napoje mogą wspomagać działanie leku, ułatwiając odrywanie się czopów śluzowych [Clarke], [Clinical].
• Wskazówki z praktyki
  • Astma występująca co noc podczas wilgotnej pogody, z ulgą dopiero po odkrztuszeniu grudki śluzu → Blatta. 3x t.d.s. przez deszczowy tydzień [Boericke], [Clinical].
  • Starszy chory z przewlekłym zapaleniem oskrzeli, z nawrotem po każdym oziębieniu; musi siedzieć, sinica utrzymuje się do czasu odkrztuszenia śluzu → Blatta. 6x q4h przez dwa dni, następnie b.i.d. [Boger], [Clinical].
  • Korpulentny pracownik piwnicy z astmą podczas jesiennych mgieł, poprawa przy oknie, pogorszenie w pozycji leżącej → Blatta. 30C jednorazowo, pomocniczo osuszenie mieszkania [Clarke], [Clinical].

Oddychanie

• Oddychanie; ASTMA; wilgotna pogoda; podczas — zmiana pogody na wilgotną wywołuje napady; wybór w wilgotnym klimacie. [Clarke], [Phatak]
• Oddychanie; UTRUDNIONE; leżenie; podczas — musi usiąść i pochylić się do przodu. [Clarke]
• Oddychanie; RZĘŻĄCE; oskrzelowe — grubobańkowe rzężenia z nagromadzeniem śluzu. [Boger]
• Oddychanie; POPRAWA; odkrztuszenie, po — kluczowy wskaźnik ulgi. [Boger]
• Oddychanie; NOC; po północy — napady zakłócają sen. [Boger]
• Oddychanie; ŚWIEŻE POWIETRZE; pragnienie, poprawa — pragnie otwartego okna i powietrza. [Clarke]

Kaszel

• Kaszel; NAPADOWY; duszący — gwałtowne napady z głodem powietrza. [Boericke]
• Kaszel; ŚLUZ; lepki, trudny do odkrztuszenia — czopy odrywają się dopiero w późnej fazie napadu. [Boger]
• Kaszel; ODRUCHY WYMIOTNE; z — odruchy wymiotne w szczycie napadu. [Boger]
• Kaszel; POGORSZENIE; wilgotna, deszczowa pogoda — sezonowy wzorzec. [Clarke], [Phatak]
• Kaszel; POPRAWA; ciepłe napoje — ułatwiają odrywanie się śluzu. [Clinical]
• Kaszel; DYM TYTONIOWY; pogorszenie — czynnik drażniący wyzwalający objawy. [Clarke]

Klatka piersiowa

• Klatka piersiowa; UCISK; duszący — ciężar w klatce piersiowej przy wilgoci. [Boericke]
• Klatka piersiowa; ŚLUZ; rzężenia — grubobańkowe szmery. [Boger]
• Klatka piersiowa; SINICA; podczas napadu — sine wargi i paznokcie do chwili uzyskania ulgi. [Boger]
• Klatka piersiowa; CIĘŻKOŚĆ; leżenie; pogorszenie — musi usiąść. [Clarke]
• Klatka piersiowa; POPRAWA; w pozycji siedzącej — poprawa zależna od pozycji. [Clarke]
• Klatka piersiowa; PODSTAWY PŁUC; nieżyt — zajęcie dolnych płatów. [Clinical]

Nos/Głowa

• Nos; KATAR; wilgotna pogoda; podczas — „schodzi na klatkę piersiową”. [Clarke]
• Nos; ZAPACHY; zatęchłe pomieszczenia; pogorszenie — wywołują świszczący oddech lub kichanie. [Clarke]
• Głowa; PRZEKRWIENIE; kaszel, podczas; z — pulsujący ból głowy związany z wysiłkiem. [Clinical]
• Głowa; POPRAWA; po odkrztuszeniu — ból ustępuje wraz z oczyszczaniem się klatki piersiowej. [Clinical]
• Głowa; ZAPACHY; tytoń; pogorszenie — wspólny czynnik drażniący. [Clarke]
• Nos; ODDYCHANIE PRZEZ USTA; noc — niedrożność nosa podczas napadu. [Boger]

Objawy ogólne

• Objawy ogólne; WILGOĆ; pogoda; pogorszenie — podstawowa modalność. [Boericke], [Phatak]
• Objawy ogólne; OTYŁOŚĆ; u osób z — działa najlepiej u osób korpulentnych. [Boericke]
• Objawy ogólne; ZATĘCHŁE miejsca; piwnice; pogorszenie — przyczyna podtrzymująca dolegliwości. [Clarke]
• Objawy ogólne; ZIMNE powietrze; wilgotne; klatka piersiowa; pogorszenie — zapoczątkowuje nieżyt. [Clarke]
• Objawy ogólne; WYSIŁEK; podczas napadu; pogorszenie — męczące, gwałtowne oddychanie. [Boger]
• Objawy ogólne; ŚWIEŻE POWIETRZE; poprawa — szuka okna lub drzwi. [Clarke]

Sen

• Sen; PRZERYWANY; po północy — budzi się, by usiąść. [Boger]
• Sen; LEŻENIE; niemożliwe; musi siedzieć — ortopnoe. [Clarke]
• Sen; ASTMA; nocna — wzorzec związany z wilgocią. [Boger]
• Sen; KRZESŁO; śpi na — unika leżenia. [Clinical]
• Sen; SNY; duszenie się, woda — nawiązanie do głównego motywu obrazu. [Clinical]
• Sen; POPRAWA; sucha pogoda, dobrze wietrzony pokój. [Clarke]

Gorączka / Dreszcze / Pot

• Dreszcze; WILGOĆ; wskutek narażenia na — oznaka początku dolegliwości. [Clarke]
• Gorąco; TWARZ; podczas kaszlu — zaczerwienienie wskutek wysiłku. [Clinical]
• Pot; ZIMNY; podczas duszności — szczytowa faza napadu. [Boericke]
• Pot; ULGA; po — ustępowanie dolegliwości. [Clinical]
• Gorączka; NIEŻYTOWA; z uciskiem — łagodny stan gorączkowy. [Clarke]
• Objawy ogólne; POGODA; zmiany; na wilgotną; pogorszenie — czynnik wyzwalający nawrót. [Phatak]

Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): obraz kliniczny, uwagi dotyczące sporządzania preparatu, modalności (wilgoć, pleśń), porównania.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901/1927): objawy charakterystyczne — otyli starsi astmatycy, pogorszenie pod wpływem wilgoci, poprawa po odkrztuszeniu.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915/1931): charakterystyczne objawy oddechowe, modalności, rzężenia a odkrztuszanie, różnicowanie (Ant-t., Ipec., Grind.).
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics / Pharmacography (1870s): ogólne wskazówki dotyczące sporządzania preparatów z substancji zwierzęcych; rozważania toksykologiczne.
Hering, C. — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–91): porównania (Ant-t., Ipec., Samb.), potwierdzenia kliniczne w astmie.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): odniesienia repertoryjne i uwagi porównawcze (zakres objawów oddechowych).
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): analiza porównawcza — Ars., Ant-t., Ipec., Nat-s., Grindelia w astmie.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — pogorszenie pod wpływem wilgoci, zagrzybione pomieszczenia, starsi chorzy z przewlekłym zapaleniem oskrzeli, poprawa po odkrztuszeniu.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1898): różnice terapeutyczne w stanach oskrzelowych i astmatycznych (przydatność do porównań).
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): grupy leków w astmie i zapaleniu oskrzeli oraz ich wzajemne relacje (ujęcie porównawcze).
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania powinowactwa narządowego w chorobach oskrzeli.
Morrison, R. — Desktop Guide to Keynotes and Confirmatory Symptoms (1993): współczesne wskazówki kliniczne i tendencje w dawkowaniu w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych.
Vithoulkas, G. — The Science of Homeopathy / Levels of Health (1980/2010): strategia doboru potencji i powtarzania dawek w przewlekłych lub reaktywnych stanach oddechowych.