• Pęcherz moczowy (szyja, trójkąt) — główne umiejscowienie objawów. Skrajnie nasilone bolesne parcie, bolesne oddawanie moczu kroplami, „musi nieustannie przeć”, mocz oddawany kropla po kropli; uczucie, że pęcherz jest rozciągnięty, lecz nie można go opróżnić; ulga jedynie w pozycji klęczącej, z głową na podłodze [Hering], [Clarke], [Boericke].
• Moczowód i miedniczka nerkowa. Kolka nerkowa z bólami przeszywającymi w dół wzdłuż moczowodu, do jąder, żołędzi i wewnętrznych powierzchni ud; nerwoból moczowodu z piaskiem moczanowym [Allen], [Boger].
• Gruczoł krokowy i odpływ moczu. Przerost gruczołu krokowego z kropelkowaniem moczu, przerywanym strumieniem i koniecznością parcia; zapalenie pęcherza u starszych mężczyzn [Clarke], [Boericke].
• Nerki. Tępy ból w okolicy lędźwiowej; mocz obfitujący w moczany/śluz, czerwony piasek; skaza moczanowa (por. Lyc., Sars., Berb.) [Clarke], [Boger].
• Objawy odruchowe w narządach płciowych. Przy parciu bóle ciągną do jąder i żołędzi; podciąganie lub uczucie ciężkości jąder podczas kolki [Hering], [Allen].
• Uda i przednie nerwy udowe. Ciągnące, kurczowe bóle przeszywają w dół wzdłuż wewnętrznych i przednich powierzchni ud podczas parcia — objaw charakterystyczny w obserwacji klinicznej [Hering], [Clarke].
• Plecy i okolica krzyżowo-nerkowa. Ból nerek i okolicy krzyżowej jak po stłuczeniu, uciskający; pogorszenie przy wstrząsach [Boger], [Clarke].
• Błony śluzowe układu moczowego. Nieżyt pęcherza z ciągnącym się śluzem i cuchnącym moczem; przewlekle chorzy są wyniszczeni i zmarzliwi [Clarke], [Boericke].

• Pozycja na czworakach z głową przyciśniętą do podłogi — ta patognomoniczna pozycja umożliwia oddanie kilku kropli moczu i łagodzi skurcz (powraca w częściach Układ moczowy i Objawy ogólne) [Hering], [Clarke].
• Silny ucisk brzucha lub krocza — ucisk dłonią lub pasem częściowo łagodzi parcie ku dołowi i bolesne oddawanie moczu kroplami [Boger], [Clarke].
• Ciepło i gorące okłady — gorące kompresy, kąpiel lub nasiadówka rozluźniają skurcz i łagodzą bóle nerek [Boericke], [Clarke].
• Oddanie gazów lub niewielkiej ilości stolca — nieznaczna ulga w uczuciu ucisku w miednicy (odruch odbytniczo-pęcherzowy) [Allen].
• Odpoczynek, całkowity spokój — wstrząsy i ruch ponownie wywołują bóle; bezruch przynosi uspokojenie [Boger].
• Ciepłe napoje rozcieńczające mocz — sprzyjają odpływowi moczu; mniej pieczenia i śluzu [Clarke].
• Po wydaleniu piasku moczowego — bóle na krótko ustępują, po czym wracają wraz z ponownym bolesnym parciem [Hering].
• Pochylenie do przodu ze zgiętymi udami — mechaniczne ułatwienie odpływu moczu [Clarke].

• W nocy i po północy — bolesne parcie nie pozwala spać, potrzeba oddania moczu jest nieustanna [Allen], [Clarke].
• Ruch, chodzenie, wstrząsy, stąpanie w dół — szarpnięcia ponownie wywołują bóle moczowodu i pęcherza [Boger].
• Narażenie na zimno i zmarznięcie — nasila się skurcz; mocz staje się jeszcze skąpszy [Clarke], [Boericke].
• Próba oddania moczu na stojąco lub w pozycji wyprostowanej — strumień zatrzymuje się; chory musi przyjąć pozycję klęczącą [Hering].
• Po oddaniu niewielkiej ilości moczu — parcie natychmiast powraca, z uczuciem, że „nigdy nie skończył” [Allen].
• Ucisk ubrania na podbrzusze — nasila parcie ku dołowi [Clarke].
• Początek oddawania moczu (skurcz) i jego koniec (bolesny kurcz) — ból w obu fazach (w odróżnieniu od Sars.) [Clarke], [Boger].
• Przemieszczanie się kamienia lub piasku moczowego — nasilają się krwiomocz, obecność śluzu i pieczenie [Clarke].
• Starsi mężczyźni z powiększonym gruczołem krokowym — pogorszenie nocą; wielokrotne bezowocne parcie [Boericke].
• Po podnieceniu lub zziębnięciu od wieczornego powietrza — powrót bolesnego oddawania moczu kroplami [Clarke].

W stanie psychicznym dominuje udręka wywołana nieustannym parciem i niemożnością zakończenia oddawania moczu; chory staje się drażliwy, zrozpaczony i lęka się kolejnego napadu, spoglądając na zegar w miarę zbliżania się północy, kiedy objawy nasilają się — odpowiada to wspomnianemu już pogorszeniu nocnemu [Allen], [Clarke]. Występuje niespokojna niecierpliwość; chory chodzi tam i z powrotem, aż ból zmusza go do przyjęcia osobliwej pozycji klęczącej. Ulga po oddaniu kilku kropli na krótko budzi w nim nadzieję, po czym znów ogarnia go przygnębienie, gdy parcie powraca. Obawia się badania i ucisku ubrania; jest drobiazgowy w sprawach czystości, ponieważ mocz jest cuchnący i zawiera śluz, a związany z tym wstyd skłania go do izolacji (odsyłacz do części Układ moczowy) [Clarke]. Lęk nasila się, gdy w miejscu publicznym musi oddawać mocz na stojąco, wiedząc, że strumień zatrzyma się, jeśli nie będzie mógł pochylić się do przodu lub uklęknąć — zachowanie to odzwierciedla objaw charakterystyczny leku [Hering]. Złość nie jest wybuchowa (jak w Nux-v.); jest to pełna znużenia drażliwość mężczyzn wyczerpanych bólem, zwłaszcza starszych, z utrudnieniem odpływu moczu związanym z gruczołem krokowym. W czasie skurczu pocieszanie jest niemile widziane; po ciepłej nasiadówce i odpoczynku chory potrafi mówić spokojnie, co odpowiada modalności poprawy pod wpływem ciepła i odpoczynku.

Ból głowy jest wtórny, wynika z niedoboru snu, wysiłku przy parciu i toksycznych następstw zatrzymania moczu; jest tępy, czołowy lub potyliczny i pulsuje przy każdym wysiłku związanym z parciem na pęcherz [Allen], [Clarke]. Głowa wydaje się ciężka, gdy pęcherz jest pełny, a uczucie to słabnie po oddaniu choćby kilku kropli — to znamienny odruch związany ze stanem miednicy (odsyłacz do części Objawy ogólne). Zimne przeciągi owiewające głowę wywołują zziębnięcie i nasilają skurcz (powtórzenie modalności). W odróżnieniu od Cantharis, w którego obrazie gorącu głowy towarzyszy pieczenie, w Pareir. twarz jest znużona, ściągnięta wskutek cierpienia. Ból głowy łagodnieje w ciepłych pomieszczeniach lub po gorącym okładzie na podbrzusze, co ponownie wskazuje na poprawę pod wpływem ciepła.

Powieki są ciężkie wskutek przerywanego snu nocnego; podczas napadów bólu spojówki mogą być przekrwione. Wzrok na chwilę zamazuje się podczas wysiłku przy parciu i odzyskuje ostrość w spokoju. Pierwotna choroba oczu nie należy do obrazu leku; objawy oczne odzwierciedlają raczej obciążenie układu autonomicznego niż patologię miejscową [Clarke]. Światłowstręt nie jest charakterystyczny; chory po prostu unika oślepiającego światła, które wywołuje przykre wrażenie wstrząsu w głowie.

Dzwonienie w uszach może towarzyszyć pulsowaniu pęcherza podczas wysiłku; w nocy występuje nadwrażliwość słuchowa na nagłe hałasy, a chory wzdryga się przy każdym parciu wzywającym go do oddania moczu. Poza tym uszy nie należą do obszarów powinowactwa leku.

Zapachy zastałego moczu i śluzu budzą wstręt, nasilając nudności (odsyłacz do części Żołądek). Błona śluzowa nosa nie wykazuje istotnych objawów; ewentualny katar ma charakter przypadkowy.

Wyraz twarzy lękliwy, rysy ściągnięte, podczas silnego parcia okolica ust często spocona; twarz blednie przy kolce i czerwienieje napadowo, gdy kamień lub skurcz wywołuje ostry ból [Clarke]. Okolica brody może być wilgotna po gorącej nasiadówce, a rozluźnienie rysów odpowiada poprawie pod wpływem ciepła.

Po długiej nocy pojawia się suchość w ustach; język jest obłożony; chory pragnie ciepłych napojów pitych małymi łykami, które zdają się ułatwiać odpływ moczu (Modalności) [Clarke]. W epizodach krwiomoczu może występować metaliczny smak. Poza tym jama ustna odgrywa niewielką rolę w obrazie leku.

Można zaobserwować zgrzytanie zębami z bólu i bezsenności; nerwoból zębów nie jest objawem charakterystycznym. Po nocach wypełnionych parciem chory ma wrażenie, że zęby są pokryte nalotem; odczucie to łagodnieje po ciepłych napojach.

W szczycie bolesnego parcia pojawia się uczucie guli w gardle, odzwierciedlające obciążenie nerwu błędnego; ciepłe napoje przynoszą ulgę. Brak pierwotnej patologii gardła.

Nudności towarzyszą kolce oraz obecności cuchnącego śluzu w moczu; chory unika zimnych napojów, które nasilają skurcz, i woli ciepłe płyny (powtórzenie modalności) [Clarke]. Apetyt jest słaby w czasie bólu i powraca po krótkotrwałej uldze. Wymioty występują rzadko, w odróżnieniu od kolek w obrazie Coloc. Po długotrwałym wysiłku przy parciu może pojawić się czkawka.

W podbrzuszu występują uczucie ciężkości, pełności i bolesność przy dotyku; chory instynktownie pochyla się do przodu, szukając ulgi (poprawa przy pochyleniu) [Clarke]. Tnące bóle biegną od nerek wzdłuż moczowodów do pachwin i ud; brzuch jest wrażliwy na wstrząsy i ciasne paski w talii. Wzdęcie zwiększa ucisk w miednicy; oddanie gazów przynosi chwilową ulgę (Modalności). W odróżnieniu od Berberis, w którego obrazie bóle rozchodzą się w wielu kierunkach i towarzyszą im wrażenia bulgotania, w Pareir. ból biegnie liniowo — nerka → moczowód → ujście, z odruchowym promieniowaniem do uda.

To centralny obszar obrazu leku. Występują nieustanne parcie, wysiłek przy parciu z oddawaniem moczu kroplami, ból na początku i pod koniec oddawania moczu, skurcz szyi pęcherza oraz niezwykle charakterystyczna konieczność przyjęcia pozycji na czworakach z głową przyciśniętą do podłoża, by w ogóle oddać mocz [Hering], [Clarke], [Boericke]. Bóle promieniują do żołędzi, jąder i wzdłuż wewnętrznych i przednich powierzchni ud; mocz jest skąpy, mętny, często gęsty od śluzu lub zawiera czerwony piasek, a przy przemieszczaniu się piasku bywa podbarwiony pasmami krwi [Allen], [Clarke]. Starsi mężczyźni z powiększonym gruczołem krokowym oddają nocą po kilka kropli, bez ulgi w bolesnym parciu, a ucisk ubrania na podbrzusze jest nie do zniesienia (odsyłacz do części Powinowactwo i Modalności) [Boericke]. Próby oddania moczu na stojąco nie udają się; pochylenie do przodu lub uklęknięcie umożliwia oddanie kilku kropli (por. Chimaphila, gdzie chory musi stać z rozstawionymi stopami i pochylić się do przodu) [Clarke], [Boger]. W obrazie Cantharis również występują pieczenie i bolesne parcie, lecz pieczenie jest bardziej parzące i towarzyszy mu pobudzenie płciowe; w obrazie Sarsaparilla występuje silny ból pod koniec oddawania moczu oraz potrzeba stania, natomiast w Pareir. ból pojawia się zarówno na początku, jak i pod koniec, a chory przyjmuje pozycję na czworakach.

Bolesne parcie na odbytnicę często towarzyszy bolesnemu parciu na pęcherz — stałe uczucie, że trzeba przeć, choć wydalana ilość jest niewielka; niewielki, sznurkowaty stolec może na krótko zmniejszyć ucisk w pęcherzu [Allen], [Boger]. Guzki krwawnicze mogą ulegać przekrwieniu podczas parcia, ale nie zajmują centralnego miejsca w obrazie (w odróżnieniu od Aesculus). Stolec jest twardy, gdy mocz jest skąpy; gdy mocz zaczyna płynąć, stolec mięknie — kolejna para objawów powiązanych odruchowo.

Podciąganie i ból jąder podczas parcia; bóle przeszywają żołądź; u osób wrażliwych po stosunku występuje podrażnienie pęcherza [Hering], [Allen]. Przerost gruczołu krokowego z nocnymi dolegliwościami stanowi kliniczny obszar zastosowania Pareir., zwłaszcza gdy o wyborze decydują charakterystyczna pozycja i mocz obfitujący w śluz [Clarke], [Boericke]. Por. Sabal (ogólne działanie troficzne na gruczoł krokowy) i Chimaphila (konieczność uciskania krocza i pochylania się do przodu).

Rzadziej potrzebny, jednak nieżyt pęcherza u kobiet z parciem, śluzem, czerwonym piaskiem i bólami promieniującymi do ud wskazuje na Pareir., gdy występuje poprawa w pozycji klęczącej lub przy pochyleniu [Clarke]. U ciężarnych z kamieniem moczowym występuje klasyczne bolesne parcie, lecz obraz wymaga różnicowania z Cantharis (dominuje pieczenie) i Ocimum (kolka prawostronna z cuchnącym moczem) [Boericke]. Podczas prób oddania moczu bóle odruchowe mogą przeszywać wargi sromowe lub wewnętrzne powierzchnie ud. Niekiedy spotyka się poporodowe zapalenie pęcherza ze śluzem w moczu.

Oddech krótki, mimowolnie wstrzymywany podczas wysiłku; ustąpieniu napięcia towarzyszy głębokie westchnienie. Zimne powietrze owiewające podbrzusze może wywołać ponowny skurcz (powiązanie modalności).

Tętno pobudliwe podczas napadów; miękkie i wolne po ustąpieniu dolegliwości. Obraz leku nie obejmuje zmian strukturalnych serca; wszelkie zaburzenia rytmu mają charakter odruchowy.

Niepokój związany z oddychaniem podczas gwałtownego parcia; wzdychanie po niewielkiej uldze; brak pierwotnej choroby klatki piersiowej. Kołatanie serca odzwierciedla obciążenie układu autonomicznego i ustępuje pod wpływem ciepła i odpoczynku.

Ból okolicy krzyżowo-nerkowej i lędźwiowej, uczucie potłuczenia; przy próbie chodzenia chory „musi podpierać” lędźwie; wstrząsy nasilają dolegliwości, a ciepło i ucisk przynoszą ulgę [Boger], [Clarke]. Ból biegnie wzdłuż moczowodu, zataczając łuk ku pachwinie.

Bóle ciągnące w dół przedniej i przyśrodkowej powierzchni ud przy każdej próbie opróżnienia pęcherza — objaw silnie potwierdzający wybór leku [Hering], [Clarke]. Nogi drżą po napadzie; chodzenie ponownie wywołuje ból (pogorszenie podczas ruchu). Ogrzewanie ud często łagodzi odruchowy nerwoból.

W stanach przewlekłych skóra sucha, szorstka, przy skazie moczanowej; podczas bólów zimny, lepki pot. Brak charakterystycznej wysypki; faktura skóry odzwierciedla podłoże metaboliczne (moczany) [Clarke].

Sen przerywany przez nocne parcie na mocz; między próbami oddania moczu chory zapada w krótkie drzemki; śni o szukaniu ustępu, którego nie może znaleźć (powiązanie objawów z działów Umysł i Układ moczowy) [Allen], [Clarke]. Po przebudzeniu jest mu zimno, jest rozdrażniony i ma uczucie ciężkości głowy; po gorącej nasiadówce i oddaniu kilku kropli moczu może przez krótki czas spać. Sen poprawia się nad ranem, jeśli ustąpiło bolesne parcie, co odpowiada modalności czasowej leku. Pozycja w łóżku — na boku, z udami przygiętymi do tułowia — może pozwolić na chwilę odpoczynku, zgodnie z poprawą przy zgięciu.

Sny o przeszkodach, zamkniętych drzwiach, fontannach, z których nie płynie woda, oraz kamieniach tamujących strumień; we śnie bóle ud przy próbie oddania moczu; po ciepłych kąpielach pojawiają się sny o uldze, zgodnie z modalnością poprawy pod wpływem ciepła [Clarke]. Po udanym wydaleniu piasku moczowego w snach pojawiają się czysta woda i otwarte bramy — są to własne określenia pacjenta, odnotowywane przez klinicystów.

W kolce nerkowej uczucie zimna z potami przy wysiłku; niewielka gorączka przy zapaleniu pęcherza z obecnością śluzu w moczu; uczucie gorąca słabsze niż w obrazie Cantharis. Temperatura zmienia się bardziej w związku z bólem o podłożu mechanicznym niż ze stanem zapalnym [Clarke], [Boericke].

Uczucie zimna, zwłaszcza w nocy i po próbach oddania moczu; miejscowe gorąco w podbrzuszu z pulsowaniem; pot lepki podczas parcia, a ciepły po gorących okładach (które również łagodzą ból). Pocenie przynosi niewielką ulgę, jeśli nie dochodzi do odpływu moczu.

Pragnie ciepłych napojów, które ułatwiają odpływ moczu; zimne napoje nasilają skurcz; piwo i wino zwiększają obciążenie moczanami oraz nocne parcie na mocz (obserwacja kliniczna) [Clarke]. Unikać przypraw i kwasów, które wywołują pieczenie błony śluzowej objętej zapaleniem. Apetyt powraca, gdy bóle ustępują.

Obraz Pareir. łączy dolegliwości układu moczowego o charakterze skurczowo-obturacyjnym ze swoistym rysem mechanicznym: mocz oddawany kroplami, nieustanne bolesne parcie oraz konieczność przyjęcia pozycji na czworakach, z głową przy podłodze, lub przynajmniej pochylenia się do przodu z udami przygiętymi do tułowia, aby w ogóle oddać mocz [Hering], [Clarke], [Boericke], [Boger]. Bóle promieniują wzdłuż moczowodu do żołędzi i jąder oraz przedniej i przyśrodkowej powierzchni ud; ruch i wstrząsy, noc, zimno oraz początek i koniec oddawania moczu przynoszą pogorszenie; ciepło, ucisk, spoczynek, zgięcie oraz oddanie niewielkiej ilości moczu przynoszą poprawę. W moczu obecne są śluz, czerwony piasek, czasem krew; obraz ten często spotyka się u starszych mężczyzn z dolegliwościami gruczołu krokowego. Różnicować z Cantharis (silne pieczenie, pobudzenie płciowe; ból przez cały czas oddawania moczu, lecz bez charakterystycznej pozycji na czworakach), Sarsaparilla (ból pod koniec, konieczność stania), Chimaphila (konieczność stania w pochyleniu do przodu, ze stopami rozstawionymi, uczucie kuli w kroczu), Berberis (wędrujące bóle przeszywające i bulgotanie), Lycopodium (prawostronna kolka nerkowa, 16:00–20:00, czerwony piasek, lecz słabsze bolesne parcie), Ocimum canum (gwałtowna kolka prawostronna z cuchnącym moczem) oraz Terebinthina (krwiomocz o dymnym zabarwieniu) [Clarke], [Boger], [Boericke], [Allen], [Kent].

Ostre bolesne parcie na mocz / stranguria

• Cantharis — Parzące pieczenie przed oddawaniem moczu, w jego trakcie i po nim; pobudzenie płciowe; brak konieczności klękania; dla Pareir. charakterystyczne są mechanicznie uwarunkowana pozycja ciała oraz bóle promieniujące do ud [Clarke], [Boericke].
• Equisetum — Parcie z niewielkim bólem; uczucie pełnego pęcherza; w obrazie Pareir. występują gwałtowne bóle i przymus przyjęcia określonej pozycji [Boger], [Clarke].
• Nux-v. — Kurczowe parcie z drażliwością odbytnicy; mniej piasku moczanowego, brak charakterystycznej konieczności klękania [Boger].

Kolka nerkowa / piasek moczowy

• Berberis — „Kłucia promieniujące we wszystkich kierunkach”, bulgotanie w nerce; w Pareir. ból biegnie ściśle w kierunku moczowód→ujście, z promieniowaniem do ud i żołędzi [Boger], [Clarke].
• Lycopodium — Prawostronna kolka nerkowa, czerwony piasek, wzdęcia, pogorszenie 16:00–20:00; w Pareir. bardziej zaznaczone są bolesne parcie i znaczenie pozycji ciała [Clarke], [Kent].
• Sarsaparilla — Ból pod koniec oddawania moczu; chory musi stać; dziecko krzyczy przy końcu mikcji; w Pareir. ból na początku & na końcu, pozycja klęcząca [Clarke], [Boericke].
• Ocimum canum — Kolka prawostronna z cuchnącym moczem, skaza moczanowa u dzieci; Pareir. — starsi mężczyźni z dolegliwościami gruczołu krokowego lub nasilonym bolesnym parciem [Boericke].
• Terebinthina — Krwiomocz, dymne zabarwienie moczu, zapalenie nerek; mniejsze znaczenie pozycji ciała [Clarke].

Utrudnienie odpływu moczu przez gruczoł krokowy / starsi mężczyźni

• Chimaphila — Konieczność stania i pochylenia się do przodu, czasem uciskania krocza; uczucie kuli; w Pareir. konieczność przyjęcia pozycji na czworakach, ból promieniujący do ud i żołędzi [Clarke], [Boger].
• Sabal — Działanie troficzne w łagodnym rozroście gruczołu krokowego (BPH) z kropelkowym oddawaniem moczu; Pareir. w napadach skurczu i bolesnego parcia [Boericke].
• Clematis — Przerywany strumień moczu wskutek zwężenia cewki moczowej; słabsze bolesne parcie na pęcherz [Boger].

Zapalenie pęcherza ze śluzem w moczu

• Uva-ursi — Nieżyt z pieczeniem i ropą w moczu; w Pareir. bardziej zaznaczone są skurcz i znaczenie pozycji ciała [Clarke].
• Merc-c. — Bolesne parcie z ropą i krwią oraz ogólnymi potami; w Pareir. brak charakterystycznego dla leków rtęciowych ślinotoku i objawów kostnych [Allen].

Nerwoból rzutowany do ud i narządów płciowych

• Colocynthis — Kurczowa kolka łagodniejąca pod silnym uciskiem, lecz skupiona w przewodzie pokarmowym; Pareir. dotyczy układu moczowego, z koniecznością klękania [Boger].
• Staphisagria — Zapalenie pęcherza po cewnikowaniu, bóle tnące; mniejsza konieczność przyjmowania określonej pozycji [Clarke].

• Lek komplementarny: Chimaphila — Wspólny obszar powinowactwa: gruczoł krokowy i pęcherz; podawać następnie, gdy ustąpiły przymus określonej pozycji i bolesne parcie, lecz utrzymuje się atonia [Clarke], [Boericke].
• Lek komplementarny: Berberis — Na pozostałe bóle nerek i ich promieniowanie, po przerwaniu skurczu przez Pareir. [Boger].
• Lek komplementarny: Lycopodium — W celu regulacji podłoża moczanowego po ostrych napadach (czerwony piasek) [Clarke], [Kent].
• Dobrze poprzedza Pareir.: Cantharis — Gdy faza pieczenia ustępuje, lecz pozostaje bolesne parcie z koniecznością określonej pozycji [Clarke].
• Dobrze poprzedza Pareir.: Nux-v. — U osób drażliwych i zmarzliwych, gdy skurcz odbytniczo-pęcherzowy ogranicza się już wyłącznie do układu moczowego [Boger].
• Dobrze działa po Pareir.: Sarsaparilla — Jeśli u dzieci po wydaleniu piasku utrzymuje się ból pod koniec oddawania moczu [Clarke].
• Dobrze działa po Pareir.: Sabal — W przewlekłym łagodnym rozroście gruczołu krokowego (BPH), po złagodzeniu ostrych napadów bolesnego parcia [Boericke].
• Antidota (czynnościowe): Ciepło, spoczynek, ciepłe napoje rozcieńczające mocz; unikać zimna, alkoholu i przypraw, które nasilają skurcz [Clarke].
• Grupa leków pokrewnych: Canth., Sars., Berb., Lyc., Chim., Sabal, Tereb., Uva-ursi, Equis., Ocim-c., Nux-v., Staph. — dobór według pozycji ciała, fazy występowania bólu, przewagi pieczenia lub skurczu oraz podłoża [Clarke], [Boger], [Boericke], [Allen], [Kent].

• Kolka nerkowa lub moczowodowa z moczem oddawanym kroplami; konieczność klękania z głową przy podłodze: Pareir. 200C jednorazowo, następnie 30C co 1–3 godziny wraz z gorącą nasiadówką; wydłużać odstępy po wyraźnym złagodzeniu dolegliwości [Hering], [Clarke].
• Nocne napady w łagodnym rozroście gruczołu krokowego (BPH): bolesne parcie, śluz, kropelkowe oddawanie moczu: Pareir. 30C trzy razy dziennie przez 2–3 dni; dodać Chimaphila dla utrzymania odpływu moczu; unikać zimna i ciasnych pasków [Boericke], [Clarke].
• Dziecko z piaskiem moczowym (czerwonym piaskiem) i bólami ud podczas oddawania moczu: Pareir., gdy bóle występują na początku i na końcu; jeśli wyłącznie na końcu, przejść na Sarsaparilla [Allen], [Clarke].
• Skaza moczanowa, nawracający „czerwony piasek”: Między napadami dieta, łagodna alkalizacja oraz Lycopodium lub Berberis jako lek konstytucyjny, po opanowaniu skurczu przez Pareir. [Boger], [Kent].

Umysł

• Lęk i rozpacz wskutek ciągłego parcia na mocz — rozdrażnienie z wyczerpania bólem; nocą ≥ [Allen], [Clarke].
• Niepokój ruchowy, niemożność pozostania w bezruchu podczas bolesnego parcia — chodzi tam i z powrotem, następnie klęka [Hering].
• Niechęć do obecności kogoś stojącego tuż obok w publicznych pisuarach — strumień moczu zatrzymuje się, jeśli chory się nie pochyli [Clarke].
• Drażliwość wskutek niedoboru snu — zachowanie związane z bólem [Allen].
• Przesadna dbałość o czystość (cuchnący mocz ze śluzem) — wstręt do zapachu [Clarke].
• Poprawa pod wpływem ciepła i spokoju — ulga psychiczna towarzyszy złagodzeniu dolegliwości fizycznych [Boericke].

Głowa

• Ból głowy wskutek bolesnego parcia na pęcherz i niedoboru snu — uczucie ciężkości w okolicy czołowej lub potylicznej [Allen].
• Pulsowanie zsynchronizowane z parciem na mocz — odruchowa reakcja naczyniowa [Clarke].
• Zimne powietrze nasila skurcz i dolegliwości głowy — związek między pogodą a skurczem [Clarke].
• Poprawa pod wpływem gorących okładów — ulga dzięki złagodzeniu dolegliwości w miednicy [Boericke].
• Uczucie ciężkości przy pełnym pęcherzu; lżej po oddaniu kilku kropli moczu — odruch patognomoniczny [Clarke].
• Twarz o ściągniętych rysach, spocona podczas wysiłku przy oddawaniu moczu — oznaka napadu [Allen].

Brzuch i plecy

• Ucisk w podbrzuszu; musi pochylać się do przodu — charakterystyczny objaw o charakterze mechanicznym [Clarke].
• Pobolewanie w okolicy krzyżowej i nerek; pogorszenie przy wstrząsach — ruch < [Boger].
• Bóle biegnące wzdłuż moczowodu do pachwiny — liniowy przebieg bólu [Clarke].
• Ciasna odzież nasila dolegliwości w podbrzuszu — wrażliwość na ucisk [Clarke].
• Ciepło łagodzi bóle w miednicy — ciepło > [Boericke].
• Oddawanie gazów łagodzi uczucie ucisku w pęcherzu — ulga na drodze odruchowej [Allen].

Układ moczowy

• Aby oddać mocz, musi przyjąć pozycję na czworakach z głową przy podłodze — rubryka wyróżniająca ten lek [Hering], [Clarke].
• Mocz oddawany kroplami; ciągłe bolesne parcie — centralny element obrazu leku [Allen], [Boericke].
• Ból na początku i pod koniec oddawania moczu — zależność od fazy mikcji [Clarke], [Boger].
• Bóle promieniujące do żołędzi, jąder i wewnętrznych powierzchni ud podczas parcia na mocz — rozmieszczenie bólów odruchowych [Hering], [Clarke].
• Mocz gęsty od śluzu; czerwony piasek; niekiedy krew — podłoże dolegliwości [Clarke], [Boger].
• Nasilenie parcia na mocz i bólu w nocy — przerywany sen [Allen].

Męskie narządy płciowe

• Powiększony gruczoł krokowy; kropelkowanie moczu; bolesne parcie w nocy — napady dolegliwości u starszych mężczyzn [Boericke], [Clarke].
• Podciąganie się jąder lub ich pobolewanie podczas kolki — odruchowa reakcja narządów płciowych [Hering].
• Parcie na mocz z bólem promieniującym do żołędzi — odruchowe dolegliwości cewkowe [Allen].
• Próba oddawania moczu na stojąco nasila dolegliwości — kluczowe znaczenie pozycji ciała [Hering].
• Poprawa pod wpływem ucisku krocza lub brzucha — mechaniczne ułatwienie [Boger].
• Pogorszenie po narażeniu na zimno — czynnik wyzwalający skurcz [Clarke].

Objawy ogólne

• Poprawa pod wpływem ciepła, ucisku, zgięcia ciała i odpoczynku; pogorszenie nocą, pod wpływem zimna, ruchu i wstrząsów — główne modalności [Clarke], [Boericke], [Boger].
• Skaza moczanowa (czerwony piasek) — wskazówka konstytucjonalna [Clarke].
• Starsi mężczyźni; podłoże łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) — typ pacjenta [Boericke].
• Bóle odruchowe promieniujące do ud — wskazówka diagnostyczna [Hering].
• Skrajne wyczerpanie po napadzie — rubryka dotycząca zmęczenia [Allen].
• Poprawa po ciepłych napojach rozcieńczających mocz — postępowanie wspomagające [Clarke].

Hering — The Guiding Symptoms of our Materia Medica (1879): charakterystyczna pozycja (na kolanach, z głową przy podłodze); bolesne parcie; bóle promieniujące do ud i żołędzi; potwierdzenia kliniczne.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): patogeneza objawów ze strony układu moczowego; piasek moczowy; śluz; pogorszenie nocą; uwagi o odruchach odbytniczo-pęcherzowych.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): tożsamość (Pareira brava); powinowactwo do pęcherza, moczowodu i gruczołu krokowego; modalności; porównania.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — stranguria, skaza moczanowa, nocne dolegliwości związane z BPH; poprawa pod wpływem ciepła i pozycji ciała; relacje między lekami.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): objawy ogólne — wstrząsy <, ucisk i ciepło >; bóle biegnące wzdłuż moczowodu; zarys repertoryjny.
Hughes, R. — Cyclopaedia of Drug Pathogenesy (1870): tło botaniczne; toksykologiczne uzasadnienie skurczu mięśni gładkich i nerwobólu.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): porównania — Lyc., Berb., Sars., Canth.; postępowanie przy podłożu moczanowym.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): różnicowanie leków z grupy moczowej (Canth., Sars., Chim., Berb.); wskazówki dotyczące pozycji ciała.
Nash, E. B. — Leaders in Homeopathic Therapeutics (1899): cenne wskazówki kliniczne dotyczące kolki nerkowej i strangurii; kolejność stosowania leków.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): leczenie zapalenia pęcherza i dolegliwości gruczołu krokowego; postępowanie wspomagające — ciepło, płyny rozcieńczające mocz, odpoczynek.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1941): zwięzły opis objawów charakterystycznych — mocz oddawany kroplami; promieniowanie do ud; modalności mechaniczne.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): szczegóły obrazu klinicznego — starsi mężczyźni, nocne napady dolegliwości; pozycja ciała i ciepło jako wskazówki przy doborze leku.