• Rdzeń kręgowy (róg przedni/łuki odruchowe): Wzmożone odruchy, skurcze kloniczno-toniczne, wzdryganie się pod wpływem minimalnych bodźców; opisthotonus; sztywność żuchwy i żwaczy; jasna świadomość między napadami. Zob. Plecy, Kończyny, Objawy ogólne. [Hughes], [Allen], [Hering]
• Nerw trójdzielny/mięśnie żucia: Szczękościsk, risus sardonicus, ściągnięta twarz, zaciskanie szczęk podczas napadów. Zob. Twarz, Zęby, Gardło. [Allen], [Clarke]
• Ośrodek oddechowy/ściana klatki piersiowej: Skurcz mięśni klatki piersiowej, duszność podczas napadów, lęk przed uduszeniem; oddychanie łatwiejsze przy całkowitym bezruchu w ciemności. Zob. Oddychanie, Klatka piersiowa, Sen. [Hering], [Clarke]
• Odbytnica i zwieracze: Silne parcie z niemożnością oddania stolca, skurcz zwieracza, kurczowe bolesne parcie; występuje również klasyczny paradoks: stolec miękki, a mimo to trudny do oddania, choć jest mniej charakterystyczny niż w Stann./Alum. Zob. Odbytnica, Brzuch. [Allen], [Clarke]
• Pęcherz moczowy i cewka moczowa: Zatrzymanie moczu wskutek skurczu szyi pęcherza, bolesne parcie na pęcherz, oddawanie moczu kroplami po wysiłku. Zob. Układ moczowy. [Hering], [Clarke]
• Zmysły (nadwrażliwość czuciowa): Nadwrażliwość słuchowa, światłowstręt, przeczulica bólowa skóry — świat jest „zbyt głośny, zbyt jasny, zbyt ostry”. Zob. Umysł, Oczy, Skóra, Sen. [Allen], [Hughes]
• Psychika/bezsenność: Bezsenność wskutek nadmiernej aktywności zmysłów; wzdryganie się, gdy tylko pojawia się senność; lęk przed napadem. Zob. Umysł, Sen. [Boericke], [Clarke]
• Żołądek i przełyk: Skurcz przy połykaniu, bolesne zaciskanie, nudności przy próbach picia; gorzki smak. Zob. Gardło, Żołądek. [Allen]
• Męska sfera płciowa (objawy skurczowe): Erekcje/skurcz lub impotencja wskutek wyczerpania rdzeniowego; wytryski powodują nasilenie reakcji wzdrygnięcia. Zob. Męskie narządy płciowe, Objawy ogólne. [Clarke], [Hering]

• Całkowity spoczynek; zupełna cisza, ciemność, odizolowanie od bodźców (bez dotyku, hałasu, przeciągu). [Hering], [Clarke]
• Ciepło, otulenie, ciepły pokój, przy zachowaniu bezruchu i ciszy (ogranicza bodźce dotykowe). [Allen]
• Stabilne podparcie kręgosłupa lub głowy; ułożenie z podparciem, aby uniknąć nagłego ruchu. [Clinical]
• Ucisk niekiedy łagodzi skurcz trzewny (odbytnica/brzuch) między napadami. [Allen]
• Powolne, miarowe oddychanie bez głębokich wdechów. [Clinical]
• Po napadzie następuje przejściowe uspokojenie i względny komfort, jeśli choremu nic nie przeszkadza. [Hering]
• Zamknięte oczy; wata w uszach; ograniczenie jaskrawego światła i dźwięków. [Clarke]
• Umiejętne picie bardzo małymi łykami zamiast dużymi, gdy połykaniu towarzyszą skurcze. [Allen]

• Najlżejszy dotyk, wstrząs, hałas, światło, przeciąg, próba ruchu — natychmiastowy skurcz lub wzdrygnięcie. [Hering], [Allen], [Clarke]
• Połykanie płynów, próba mówienia, otwieranie ust — nasilenie szczękościsku. [Allen]
• Nagłe wzruszenie, przestrach, zaskoczenie — gwałtowna burza odruchowa. [Hughes], [Clarke]
• Noc, zasypianie, czas po północy — wzdrygnięcia i skurcze na granicy snu. [Hering], [Boericke]
• Zimne powietrze, kąpiele, odkrywanie się — bodziec działający na skórę wywołuje pobudzenie. [Allen]
• Schylanie się lub nagła zmiana pozycji; dotknięcie podczas snu. [Hering]
• Alkohol, kawa, tytoń — nasilają pobudliwość rdzeniową. [Hughes], [Clarke]
• Stosunek płciowy lub podniecenie seksualne — po nich odruchy są wzmożone. [Clarke]

Stan psychiczny cechują niezwykle wyostrzona czujność i lęk przed kolejnym skurczem. Chory błaga opiekunów, aby go nie dotykali, zasłonili okna i zachowywali ciszę, wiedząc, że najmniejszy bodziec wywołuje napad drgawek [Clarke]; wyraźnie odpowiada to modalności pogorszenie pod wpływem dotyku, hałasu i światła. Lęk nie jest nieokreślony jak w Acon.; ma charakter mechaniczny — jest wyuczonym strachem przed bodźcami wyzwalającymi napad. Podczas napadów twarz wykrzywia się w risus sardonicus, oczy są nieruchomo wpatrzone, jednak świadomość często pozostaje zachowana, a przerażenie potęguje wyraźne odczuwanie każdego pociągnięcia mięśni [Allen], [Hering]. Między napadami nastrój może być melancholijny i podejrzliwy; świat odbierany jest zbyt ostro, a nawet łagodna życzliwość wydaje się możliwym zakłóceniem spokoju. Wzdrygnięcia na granicy snu umacniają przekonanie, że odpoczynek jest niebezpieczny, toteż bezsenność nasila drażliwość i nadwrażliwość — tworzy się błędne koło powiązane z działem Sen. Dla porównania, Nux-v. cechują drażliwość i skłonność do skurczów, ale chory nadal może spać i odczuwa poprawę pod wpływem ciepła oraz ucisku okolicy narządów; w obrazie Strych. występuje rozlana hiperrefleksja rdzeniowa z uogólnioną reakcją wzdrygnięcia na błahe bodźce, a chory obawia się każdej interwencji.

Podczas napadów chory czuje, jak głowa jest odciągana do tyłu; po napadzie okolica potyliczno-szyjna jest obolała i objęta kurczem. Po minimalnym narażeniu na hałas lub światło pojawia się rozpierający ból o charakterze przekrwiennym; skóra głowy jest tkliwa, a wstrząs przy stawianiu kroku przeszywa kręgosłup aż do głowy [Allen]. Zawroty głowy zależą od pozycji i bodźców, pojawiając się przy próbie wstania lub szybkiego obrócenia się. Wraz ze szczękościskiem występuje charakterystyczne poczucie nadchodzącego skurczu przy próbie ziewnięcia lub szerokiego otwarcia ust. Ból głowy ustępuje, gdy chory leży zupełnie nieruchomo w ciemności, co ilustruje modalność poprawa w całkowitym spoczynku i w ciemności.

Światłowstręt jest skrajnie nasilony; lśniące lub nagłe światło wywołuje wstrząs całego organizmu i może sprowokować skurcz [Allen], [Clarke]. Mięśnie wokół gałki ocznej drżą przy próbie ustalenia spojrzenia; powieki drgają; podczas wzdrygnięcia widzenie na chwilę się zamazuje. Chory woli trzymać oczy zamknięte. W odróżnieniu od Bell., której obraz cechują palące gorąco i majaczenie, w Strych. występują zimny pot, bladość i gotowość odruchów do gwałtownego wyzwolenia, bez zaczerwienienia twarzy.

Nadwrażliwość słuchowa ma znaczenie rozstrzygające; nawet szept przy dziurce od klucza może wprawić całe ciało w drżenie. Wzdrygnięciu może towarzyszyć dzwonienie w uszach; po napadzie drgawek słuch jest boleśnie wyostrzony, zanim wyczerpanie go przytępi. Zatykanie uszu watą jest rozsądnym, praktycznym odniesieniem do modalności poprawa przy ograniczeniu bodźców.

Łaskotanie w nosie może wywołać kichnięcie, które gwałtownie uruchamia skurcz; dlatego chory powstrzymuje kichanie i błaga, aby powietrze pozostawało nieruchome. Krwawienie z nosa jest rzadkie; zapachy (amoniaku, tytoniu) wywołują grymasy, zaciskanie szczęk lub napady kaszlu.

Podczas napadów twarz zastyga w risus sardonicus: żwacze są sztywne, wargi odciągnięte, skrzydełka nosa rozszerzone; potem mięśnie bolą jak po gwałtownym śmiechu. Dotknięcie policzka wywołuje widoczne drgnięcie. Może pojawić się przejściowa sinica warg wskutek skurczu mięśni oddechowych, ustępująca, jeśli nic nie zakłóca spokoju.

Głównym objawem jest szczękościsk; trudno otworzyć usta; język wydaje się sztywny; próba zaciśnięcia zębów na łyżce jest bolesna. Gorzki smak; pod wpływem przerażenia ślina staje się gęsta. Ruchy przy mówieniu wywołują drgania mięśni twarzy i szyi; chory porozumiewa się szeptem lub znakami — zachowanie to odpowiada modalności pogorszenie podczas mówienia.

Zgrzytanie i szczękanie zębami w szczycie napadu; neuralgiczny ból zębów jest wtórnym odzwierciedleniem skurczu żwaczy. Zaciskanie szczęk nasila ból głowy i szyi.

Połykanie jest kurczowe; zwłaszcza płyny wywołują krztuszenie się lub kurcz gardła promieniujący do klatki piersiowej [Allen]. W poprzek wcięcia szyjnego mostka występuje uczucie opasującego zaciskania. Próba picia dużymi łykami grozi uogólnionym wzdrygnięciem; bardzo małe łyki są tolerowane — odpowiada to modalności poprawa przy powolnym, umiejętnym piciu małymi łykami.

Po napadzie występują nudności i uczucie zapadania. Odbijanie jest kurczowe i może zapoczątkować kolejną burzę objawów. Częste jedzenie małych porcji jest tolerowane; obfite posiłki lub bardzo zimne napoje wywołują skurcz żołądka i przepony. Gorzki smak; drgania w nadbrzuszu przy próbach mówienia lub poruszania się. Sam lęk przed połykaniem jest wyuczoną reakcją po dwóch lub trzech bolesnych próbach.

Kurczowa kolka z napinaniem się powłok brzucha przy najmniejszym wstrząsie; chory przytrzymuje brzuch, aby ograniczyć ruch. Wzdęcie nasila skurcz; ulgę przynosi całkowity bezruch lub łagodny, stały ucisk między napadami. Nagły śmiech, kaszel lub kichnięcie wywołują przeszywający ból mięśni prostych brzucha i mogą zapoczątkować burzę odruchową.

Zatrzymanie moczu wskutek skurczu szyi pęcherza; parcie z oddawaniem moczu kropla po kropli; po wysiłku mocz wypływa nagle silnym strumieniem, a skurcz na pewien czas ustaje [Hering]. Ruch w kierunku naczynia może wywołać napad; opiekunowie uczą się usuwać przeszkody i zapewniać ciszę oraz ciemność na drodze do niego.

Ogromne parcie ze skurczem zwieracza; stolec może być miękki, a mimo to próba wypróżnienia jest niezwykle bolesna i bezskuteczna, dopóki chwilowe rozluźnienie nie umożliwi jego oddania [Allen], [Clarke]. Bolesne parcie utrzymuje się po stolcu; chory obawia się próby wypróżnienia, ponieważ parcie tłocznią brzuszną często wywołuje uogólniony skurcz. Ten paradoks odróżnia Strych. od Nux-v., w którego obrazie występuje częste bezskuteczne parcie z drażliwością, lecz mniej uogólniona hiperrefleksja. Wskutek skurczu guzki krwawnicze stają się niezwykle wrażliwe.

Odruchy płciowe są wzmożone; erekcje bolesne lub kurczowe; po wytryskach wzrasta rdzeniowa skłonność do reakcji wzdrygnięcia, z dreszczowym wstrząsaniem pod wpływem błahych bodźców [Clarke]. W stanach wyczerpania występuje impotencja wskutek lęku przed skurczem i zmęczenia rdzeniowego. Dotyk krocza pogarsza objawy.

Kurczowe bolesne miesiączkowanie z bólem przeszywającym ku plecom i udom; najmniejsze poruszenie łóżka wywołuje go ponownie; bolesne parcie maciczne z udziałem zwieracza odbytu. Skurcze poporodowe nasilają się pod wpływem hałasu lub dotyku. Matki karmiące obawiają się odruchu wypływu mleka, jeśli w pokoju nie jest cicho i ciemno.

Oddech jest szybki, płytki, po czym nagle zatrzymuje go skurcz; przy połykaniu lub narażeniu na przeciąg pojawia się kurcz krtani bądź przepony. Głód powietrza ma podłoże zarówno psychiczne, jak i mechaniczne; okna są zamknięte, aby uniknąć ruchu powietrza, a jednocześnie po cichu dba się o świeże powietrze w pokoju. Głośny wdech pielęgniarki może wywołać reakcję u chorego — to dobitny przykład zasady reakcji na bodźce w obrazie tego leku.

Kołatanie serca towarzyszy raczej wzdrygnięciu niż osłabieniu; tętno jest szybkie podczas lęku i napadu, potem miękkie. Najmniejsze wzruszenie przeszywa okolicę przedsercową i może zbiegać się z drgnięciem całego ciała. Nie jest to lek na zaburzenia odżywienia mięśnia sercowego (por. Cactus, Crataegus); objawy sercowe mają charakter odruchowy i są wywoływane bodźcami.

Uczucie zaciskającej opaski w poprzek mostka; mięśnie międzyżebrowe kurczą się przy próbie głębokiego wdechu; każdy przeciąg lub dotknięcie klatki piersiowej może wywołać skurcz jej ściany z sinicą i przerażeniem [Hering], [Clarke]. Chory siłą woli utrzymuje płytki i miarowy oddech — to przemyślane zachowanie odpowiada modalności poprawa przy powolnym, miarowym oddychaniu. Po napadzie pozostaje ból jak po gwałtownym wysiłku.

Opisthotonus: silny skurcz prostowników wygina plecy łukowato; najmniejszy wstrząs lub dotyk wywołuje go ponownie [Allen], [Hering]. Po napadach bolą wyrostki kolczyste, szczególnie w odcinku piersiowym i lędźwiowym; podparcie i ciepło pomagają. Chory boi się obracania w łóżku.

Skurcze kloniczno-toniczne kończyn z kciukami zaciśniętymi w pięściach, bębnieniem piętami, zgiętymi palcami stóp; najmniejszy ruch wywołuje je ponownie. Potem pozostają drżenie i obolałość. Ręce drgają, gdy prześcieradło muska skórę; zimno wywołuje kurcze stóp.

Nadwrażliwość czuciowa; chory wzdryga się przy najlżejszym dotyku lub przeciągu. Lękowi towarzyszy gęsia skórka; w szczycie skurczu na czole występuje zimny pot; między napadami skóra jest chłodna i wrażliwa.

Sen jest wrogiem: gdy tylko pojawia się senność, ciałem wstrząsa gwałtowne szarpnięcie, często z wrażeniem, że serce zatrzymało się, a potem gwałtownie uderzyło, albo że chory spada [Hering], [Boericke]. Pacjent uczy się opierać zasypianiu, chyba że w pokoju jest ciemno, cicho, a powietrze pozostaje nieruchome, co dokładnie odpowiada modalności poprawa w całkowitym spoczynku i ciemności. Nocą następuje pogorszenie; po północy szarpnięcia na granicy snu stają się częstsze. Sny, jeśli uda się zasnąć, odtwarzają duszenie się i spadanie, a głośne dźwięki lub dotyk opiekunów natychmiast wywołują szarpnięcie ciała. Krótkie drzemki wydłużają się jedynie przy całkowitym wyeliminowaniu bodźców.

Sny o uderzeniu wskutek nagłego wstrząsu; o spadaniu; o tym, że coś chwyta chorego od tyłu (obrazowe nawiązanie do opisthotonus); o krztuszeniu się wodą. Sny ustępują przy ścisłej kontroli bodźców.

Brak charakterystycznego przebiegu krzywej gorączkowej; dreszcze z reakcją przestrachu, zimny pot podczas skurczu; miejscowe gorąco twarzy i głowy; poza tym temperatura prawidłowa. Obawa przed przeciągami ma charakter ochronny, a nie wynika z odczuwania temperatury.

Dreszcze od najlżejszego ruchu powietrza; fala gorąca podczas przerażenia; zimny, lepki pot w szczytowej fazie skurczu, zwłaszcza na czole i szyi. Pocenie się nie przynosi ulgi, chyba że panuje całkowity spokój.

Połykanie płynów wywołuje skurcz gardła i przełyku; małe łyki ciepłego płynu są bezpieczniejsze niż duże hausty zimnego [Allen]. Apetyt niewielki z powodu stałego czuwania; środki pobudzające (alkohol, kawa) nasilają reakcję przestrachu. Zachcianki pokarmowe mają niewielkie znaczenie wobec burzy odruchowej.

Obraz Strych. obejmuje wzmożenie odruchów rdzeniowych z uogólnioną reakcją przestrachu: najlżejszy dotyk, hałas, światło, przeciąg lub ruch wywołuje skurcz kloniczno-toniczny, a jednak świadomość pozostaje jasna między napadami [Hering], [Allen], [Clarke], [Hughes]. Ta nadmierna pobudliwość odruchowa obejmuje również zwieracze (odbytnicy i pęcherza), mięśnie żucia (szczękościsk) oraz aparat oddechowy (skurcz mięśni ściany klatki piersiowej), a całemu przypadkowi nadaje charakter bezsenność wskutek gwałtownych szarpnięć na granicy snu. Modalności mają znaczenie rozstrzygające: pogorszenie pod wpływem najmniejszego bodźca, nocą, przy połykaniu płynów, od zimnego powietrza; poprawa w całkowitym spoczynku, w ciemności, w ciszy, po ciepłym otuleniu, przy umiejętnym piciu maleńkimi łykami i stabilnym podparciu. W różnicowaniu Nux-v. wykazuje podobną drażliwość i nieskuteczne parcie, lecz brak w jego obrazie gwałtownej, uogólnionej reakcji przestrachu; u Cicuta wyraźniejsze jest opisthotonus z majaczeniem oraz związek z urazami głowy, a w obrazie Hyos./Stram. występują majaczenie i groteskowe ruchy zamiast zachowanej jasnej świadomości; Gelsemium stanowi fizjologiczne przeciwieństwo — osłabienie odruchów, ciężkość, niedowład z sennością; Physostigma działa fizjologicznie antagonistycznie wobec strychniny, a w obrazie klinicznym przeważa wiotkość, nie skurcz [Hughes], [Clarke]. Lek dobiera się w przypadkach, w których postępowanie polegające na kontroli bodźców zmienia cały obraz, a skurcz zwieraczy i szarpnięcia przy zasypianiu odzwierciedlają ten sam motyw rdzeniowy.

Stany tężcopodobne i drgawkowe (wyzwalane przez bodźce; świadomość jasna między napadami)

• Cicuta virosa — Niezwykle silne opisthotonus z ruchami żucia, urazy głowy jako przyczyna; świadomość często przymglona; wykwity skórne; dla Strych. charakterystyczne są reakcje przestrachu wyzwalane przez bodźce oraz okresy jasnej świadomości. [Hering], [Clarke]
• Hydrocyanic acid (Hydrocy-ac.) — Nagła zapaść z uduszeniem, krótkotrwałe skurcze, sinica, szybka śmierć; słabiej zaznaczone narastanie pobudzenia odruchowego. [Allen], [Clarke]
• Nux vomica — Skurcze, drażliwość; objawy skupione w żołądku i odbytnicy; sen występuje, choć jest niespokojny; odruchy nie są tak gwałtowne i uogólnione. [Clarke], [Kent]
• Gelsemium — Przeciwieństwo: otępienie, rozluźnienie mięśni, opadanie powiek, osłabienie z drżeniem; przywoływane jako fizjologiczny punkt odniesienia o przeciwnym obrazie. [Hughes]
• Hyoscyamus / Stramonium — Majaczenie, grymasy, gwałtowne, nieopanowane ruchy; bodźce pobudzają, lecz między napadami występują zaburzenia świadomości, zamiast jej jasności. [Hering]
• Cuprum — Skurcze toniczne, sina twarz, kciuki zaciśnięte w dłoniach; nasilone bolesne kurcze zginaczy; mniejsza przeczulica zmysłowa. [Clarke]

Skurcz odbytnicy lub pęcherza z parciem, lecz z zatrzymaniem stolca lub moczu

• Nux-v. — Częste nieskuteczne parcie z drażliwością; mniej nasilone skurczowe zaciśnięcie zwieraczy pod wpływem błahych bodźców. [Clarke]
• Alumina — Atonia; brak potrzeby oddania stolca; odmienny mechanizm. [Allen]
• Stannum — Stolec miękki, a mimo to wymaga parcia; osłabienie ruchowe, nie skurczowe zablokowanie. [Hering]

Bezsenność z szarpnięciami na granicy snu

• Coffea — Pełne rozbudzenie z radości lub natłoku myśli; szarpnięcia mają mniej wyraźny charakter odruchów rdzeniowych; wyostrzenie zmysłów bez drgawek. [Hering]
• Zincum — Niespokojne stopy, drgania mięśniowe, niemożność pozostania w bezruchu; sen zaburzony, lecz nadmierna pobudliwość odruchowa łagodniejsza. [Boger]

Szczękościsk / dysphagia spasmodica

• Belladonna — Gorąco, zaczerwienienie, pulsowanie; majaczenie; mniej wyraźne skurcze tężcowe z zachowaną jasną świadomością. [Clarke]
• Cuprum — Bolesne kurcze gardła i klatki piersiowej z nudnościami i zapaścią; przewaga objawów ze strony zginaczy. [Hering]

• Lek komplementarny: Nux vomica — warstwy obrazu związane z drażliwością przewodu pokarmowego i odbytnicy; Nux często jako lek konstytucyjny, Strych. w ostrej warstwie nadmiernej pobudliwości odruchowej. [Clarke], [Kent]
• Lek komplementarny / fizjologiczne przeciwieństwo: Gelsemium — gdy burza odruchowa ustępuje miejsca wyczerpaniu z wiotkością lub niedowładowi z drżeniem. [Hughes], [Farrington]
• Porównaj: Physostigma (antagonistyczne działanie na poziomie rdzenia kręgowego; wiotkość), Ignatia (paradoksalne związki skurczów i szlochu; żal) w obrębie Loganiaceae. [Hughes], [Farrington]
• Dobrze działa po: Aconite na samym początku reakcji na przestrach; Strych., gdy ujawnia się prawidłowość bodziec–skurcz. [Kent], [Clarke]
• Po nim dobrze działa: Zincum, gdy niespokojne drgania utrzymują się po złagodzeniu objawów tężcopodobnych. [Boger]
• Antidota (uwagi klasyczne i fizjologiczne): Chloral, bromki, chloroform, physostigma w stanach strychninowych (doniesienia historyczne). [Hughes]
• Unikać: hałasu, światła, dotyku, zimnych przeciągów i środków pobudzających podczas leczenia — postępowanie z chorym jest częścią ordynacji. [Clarke], [Boericke]

• Tężcopodobne burze odruchowe (wyzwalane przez bodźce; świadomość jasna): Strych. 6C–30C, powtarzane w krótkich odstępach podczas napadów, przy zapewnieniu całkowitej kontroli bodźców (ciemność, cisza, nieruchome powietrze). Porównaj Cicuta, jeśli dominują uraz głowy lub majaczenie. [Hering], [Clarke], [Boericke]
• Bezsenność z gwałtownymi szarpnięciami przy zasypianiu: Strych. 6C–30C przed snem; ścisła higiena snu z zachowaniem ciemności i ciszy; unikać kawy, tytoniu i alkoholu. Jeśli pojawia się niedowład z sennością, ponownie rozważyć Gels. [Boericke], [Hughes]
• Skurcz odbytnicy lub pęcherza: Strych. 6x–6C t.i.d.; instruować, by próby oddania stolca lub moczu podejmować bez pośpiechu, stosować ciepło i stały ucisk; jeśli dominuje atonia, przejść na Alum./Stann. [Allen], [Clarke]
• Szczękościsk / dysphagia spasmodica: Wyłącznie małe łyki; ciepłe płyny; podać Strych. 6C; porównać Bell., jeśli występują gorąco lub majaczenie, oraz Cupr., jeśli dominują bolesne kurcze zginaczy. [Allen], [Clarke]
• Przeczulica odruchowa po przestrachu: Gdy po przestrachu całe ciało pozostaje podatne na reakcje przestrachu, Strych. stabilizuje łuk odruchowy; jeśli reakcje przestrachu ustępują miejsca zapaści, następnie podać Gels. [Kent], [Farrington]

Umysł / Świadomość

• UMYSŁ — LĘK — przed dotykiem — z obawy przed drgawkami. — Obawa przed mechanicznymi bodźcami wyzwalającymi.
• UMYSŁ — WZDRYGANIE SIĘ — przy zasypianiu. — Charakterystyczna bezsenność na granicy snu.
• UMYSŁ — NADWRAŻLIWOŚĆ — na hałas; światło; dotyk. — Wyostrzenie wszystkich zmysłów.
• UMYSŁ — LĘK — napady — między nimi — świadomość jasna. — Przerażenie przy jasnej świadomości.

Głowa / Twarz / Jama ustna

• GŁOWA — WSTRZĄS — najmniejszy — pogarsza — wywołuje drgawki. — Prawidłowość wyzwalania przez drgania.
• TWARZ — RISUS SARDONICUS. — Tężcopodobne ułożenie rysów twarzy.
• SZCZĘKI — SZCZĘKOŚCISK — dotyk — pogarsza — otwieranie ust — niemożliwe. — Skurcz mięśni żwaczy.
• JAMA USTNA — POŁYKANIE — płynów — pogarsza — skurcz gardła. — Dysphagia spasmodica.

Oczy / Uszy

• OCZY — ŚWIATŁOWSTRĘT — najmniejsze światło — pogarsza — drgawki. — Prawidłowość wyzwalania przez światło.
• USZY — NADWRAŻLIWOŚĆ SŁUCHOWA — szept — pogarsza — drgawki od hałasu. — Prawidłowość wyzwalania przez dźwięk.

Gardło / Klatka piersiowa / Oddychanie

• GARDŁO — SKURCZ — przy połykaniu — płynów. — Skurczowe zablokowanie przełyku lub krtani.
• KLATKA PIERSIOWA — ŚCIŚNIĘCIE — skurcz mięśni międzyżebrowych — ruch — pogarsza. — Skurcz ściany klatki piersiowej.
• ODDYCHANIE — SKURCZOWE — drgawkowe — najmniejszy przeciąg — pogarsza. — Prawidłowość reakcji na przeciąg.

Brzuch / Odbytnica / Układ moczowy

• BRZUCH — BOLESNE KURCZE — dotyk — pogarsza — ucisk (między napadami) — poprawia. — Odruchowa reakcja brzucha.
• ODBYTNICA — BOLESNE PARCIE — stolec miękki, a mimo to trudny do oddania — skurcz zwieracza. — Paradoks zablokowania i parcia.
• PĘCHERZ — ZATRZYMANIE MOCZU — skurcz szyi — parcie z oddawaniem moczu kroplami; następnie nagły strumień. — Skurczowe zablokowanie pęcherza.

Plecy / Kończyny

• PLECY — OPISTHOTONUS — dotyk — pogarsza; hałas — pogarsza. — Nadmierne pobudzenie łuku odruchowego prostowników.
• KOŃCZYNY — SKURCZE — najmniejszy ruch — pogarsza — kloniczno-toniczne. — Uogólniona reakcja przestrachu.
• KOŃCZYNY — BOLESNE KURCZE — stopy — od zimna. — Bolesne kurcze wyzwalane przez zimno.

Sen / Objawy ogólne

• SEN — WZDRYGANIE SIĘ — przy zasypianiu; NOC — po północy — pogarsza. — Nocna granica snu.
• OBJAWY OGÓLNE — DOTYK — pogarsza; HAŁAS — pogarsza; ŚWIATŁO — pogarsza; PRZECIĄG — pogarsza. — Zestaw bodźców.
• OBJAWY OGÓLNE — SPOCZYNEK — całkowity — poprawia; CIEMNOŚĆ — poprawia; CIEPŁO — poprawia. — Zestaw warunków postępowania.

Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): toksykologia i obserwacje kliniczne — szczękościsk, opisthotonus, burze odruchowe, skurcz odbytnicy lub pęcherza.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): drgawki wyzwalane przez bodźce; szarpnięcia przy zasypianiu; dysfagia; postępowanie z zachowaniem ciemności i spokoju.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): obraz pobudliwości rdzeniowej; porównania z Nux-v., Gels., Cicuta; skurcze w obrębie układu moczowego i odbytnicy.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (lata 70. XIX wieku): fizjologiczne działanie na rdzeń kręgowy; antagonizmy (physostigma, chloral, bromki); wnioski terapeutyczne.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — drgawki od najmniejszego bodźca; szarpnięcia przy zasypianiu; dysfagia; bezsenność.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): zestaw modalności — dotyk/hałas/światło/przeciąg <; całkowity spoczynek >; relacje między lekami.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (koniec XIX wieku): porównania w obrębie Loganiaceae; skurcz a niedowład (Strych. a Gels.); uwagi dotyczące serca i oddychania.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): lęk przed bodźcami mechanicznymi; postępowanie polegające na usuwaniu bodźców; kolejność stosowania z Acon., Nux-v., Gels.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1907): zwięzłe wskazówki — szarpnięcia przy zasypianiu; napięcie nerwowe; wybrane porównania.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): obraz przy łóżku chorego — cisza i ciemność jako „połowa leku”; kontrola bodźców.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): zarys drgawek i dysfagii; cenne wskazówki dotyczące postępowania.
Phatak, S. R. — Concise Materia Medica (1977): przeczulica; szczękościsk; skurcz odbytnicy lub pęcherza; objawy na granicy snu prowadzące do bezsenności.