• Część nosowa gardła i podniebienie miękkie. Gwałtowny świąd i pieczenie; ciągłe przełykanie lub pocieranie językiem, aby dosięgnąć swędzącego miejsca; zakres zastosowania we wczesnym katarze siennym. Zob. Nos/Gardło. [Clarke], [Boericke].
• Nagłośnia i wejście do okolicy krtaniowo-gardłowej. Łaskotanie jak od włosa lub jakby nagłośnia była zbyt długa; wywołuje suchy kaszel. Zob. Gardło/Oddychanie. [Allen], [Hering].
• Krtań/głos. Chrypka mówców wskutek suchości; głos męczy się podczas mówienia; urywany kaszel wywołany odczuciem w dołku nad mostkiem. Zob. Klatka piersiowa/Oddychanie. [Boericke], [Tyler].
• Okolica trąbek słuchowych. Drażniący świąd szerzący się od nozdrzy tylnych ku górze, w stronę trąbek; uczucie pełności w uszach wtórne do obrzęku części nosowej gardła. Zob. Uszy/Nos. [Clarke].
• Migdałki/cieśń gardzieli. Suchość i pieczenie cieśni gardzieli ze skąpą wydzieliną; przełykanie przynosi chwilową ulgę. Zob. Gardło. [Hering], [Boericke].
• Górne drogi oddechowe w sezonie pylenia. „Pierwsze stadium” kataru siennego z suchością i świądem, zanim pojawi się obfity wyciek z nosa. Zob. Nos/Gorączka. [Clarke], [Boger].

• Zimna woda, często popijana małymi łykami; przejściowo łagodzi świąd i pieczenie podniebienia. Zob. Gardło. [Boericke].
• Wielokrotne przełykanie przynosi chwilową ulgę, po czym świąd powraca. Zob. Gardło/Nos. [Clarke], [Hering].
• Wilgotne, chłodne powietrze lub łagodne inhalacje parowe, gdy przeważa suchość. Zob. Oddychanie. [Boericke].
• Oszczędzanie głosu; milczenie po jego nadmiernym używaniu. Zob. Klatka piersiowa/Głos. [Tyler].
• Wieczorem ciepły pokój po nawilżeniu powietrza (samo suche ciepło nasila objawy). Zob. Objawy ogólne. [Clarke].
• Leżenie z głową lekko pochyloną do przodu zmniejsza łaskotanie w okolicy nagłośni. Zob. Sen/Gardło. [Hering].
• Wczesne podanie leku na początku kataru siennego, zanim wydzielina stanie się obfita. Zob. Nos/Gorączka. [Clarke], [Boger].
• Delikatne ssanie kawałeczków lodu (krótkotrwałe złagodzenie dolegliwości). Zob. Gardło. [Boericke].

• Suchość wszelkiego rodzaju: ogrzewane pomieszczenia, piece, kurz, pył kredowy; „suche, piekące sklepienie gardła”. Zob. Gardło/Nos. [Clarke], [Boericke].
• Mówienie, czytanie na głos, używanie głosu (mówcy, nauczyciele). Zob. Klatka piersiowa/Głos. [Tyler], [Boericke].
• Pierwsze pyłki lub wiatry niosące kurz; początek sezonu kataru siennego. Zob. Nos/Gorączka. [Clarke], [Boger].
• Zimny przeciąg skierowany bezpośrednio na gardło; łaskotanie nasila się i wybucha kaszel. Zob. Oddychanie. [Hering].
• Rano po przebudzeniu (świąd podniebienia) i późnym wieczorem, gdy pomieszczenia są zamknięte, a powietrze suche. Zob. Sen/Gardło. [Clarke].
• Śmiech, szybkie mówienie, śpiew; wyzwalają łaskotanie w dołku nad mostkiem. Zob. Klatka piersiowa. [Boericke].
• Przełykanie szorstkich lub kruszących się pokarmów, które drażnią przesuszoną cieśń gardzieli. Zob. Żołądek/Gardło. [Allen].
• Oddychanie przez usta podczas wysiłku — nasila suchość. Zob. Oddychanie. [Tyler].

Niepokój ruchowy i drażliwość wynikają z ciągłego świądu podniebienia i dławiącego łaskotania, których nie można dosięgnąć ani złagodzić; chorzy zaczynają obawiać się mówienia, ponieważ wywołuje ono kaszel i ponowny świąd — jest to pogorszenie sytuacyjne odpowiadające modalności pogorszenia podczas mówienia [Clarke], [Boericke]. Mówcy lękają się wystąpień; niektórzy odczuwają niepokój już wcześniej i przymusowo próbują „oczyścić głos”, co nasila suchość — znamienny cykl [Clinical] [Tyler]. Niedobór snu wskutek nocnych doznań w gardle powoduje w ciągu dnia rozdrażnienie i trudności z koncentracją, które ustępują po nawilżeniu sklepienia gardła (poprawa po małych łykach wody i parze) [Clarke]. W odróżnieniu od chwiejności emocjonalnej Phos., zmiany nastroju w Wye. mają podłoże mechaniczne i wynikają z miejscowej udręki; między napadami chory zachowuje równowagę emocjonalną [Boericke]. Dzieci są marudne przed snem, wielokrotnie przełykają lub proszą o wodę; zachowanie to zanika wraz z ustępowaniem świądu [Hering]. Lęk jest zatem wtórny i proporcjonalny do objawów gardłowych, nie zaś wyrazem konstytucyjnej melancholii [Allen].

Ucisk w czole podczas wiatrów niosących pyłki, z uczuciem suchości za nosem; kichanie jest mniej nasilone niż w Sabad., a wydzielina pozostaje skąpa aż do późniejszej fazy — te objawy zwiastunowe z suchością wyróżniają Wye. we wczesnym katarze siennym [Clarke]. Uczucie ściskania u nasady nosa pojawia się, gdy świąd podniebienia miękkiego szerzy się ku górze, do nozdrzy tylnych; ulgę przynosi skuteczne nawilżenie (poprawa po parze i małych łykach wody) [Boericke]. Ból głowy wywołany długotrwałym mówieniem w suchych salach ustępuje po odpoczynku i nawodnieniu; w przeciwieństwie do Kali-bi. nie występuje charakterystyczny gęsty, ciągnący się śluz [Boger]. Ból potylicy z uczuciem suchości szerzy się na kark po długotrwałym oddychaniu przez usta w nocy, ponownie wpisując się w dominujący motyw suchości [Hering].

Lekkie pieczenie i suchość spojówek powiekowych towarzyszą świądowi gardła w ogrzewanych pomieszczeniach; łzy nie są drażniące (por. Euphr.), a łzawienie jest zwykle wtórne do napadów kaszlu [Clarke]. Świąd wewnętrznych kącików oczu może występować wraz ze świądem nozdrzy tylnych; oba objawy łagodnieją pod wpływem wilgoci i zimnych okładów [Boericke]. Światłowstręt jest łagodny i ma charakter czynnościowy, związany raczej z suchością niż zapaleniem [Allen].

Uczucie, jakby trąbki słuchowe swędziały, szerzące się ku górze od podniebienia miękkiego; częste przełykanie w celu „odetkania” uszu przynosi krótką ulgę, co odpowiada poprawie przy przełykaniu opisanej w modalnościach [Clarke]. Przytępienie słuchu w bardzo suchych pomieszczeniach następuje po przekrwieniu części nosowej gardła; ustępuje po nawodnieniu i pod wpływem wilgotnego powietrza [Boger]. Przeszywający ból ucha przy kichaniu jest tu rzadki (jeśli występuje, należy wybrać Sabad., Arum-t.) [Boericke].

Główny obszar powinowactwa, z suchością i świądem nozdrzy tylnych; chory próbuje sięgać językiem ku górze lub wielokrotnie przełyka na sucho, przy początkowo skąpym katarze — „rozpoczynający się katar sienny” [Clarke], [Boericke]. Pieczenie w nozdrzach tylnych z pragnieniem wdychania chłodnego powietrza, które na chwilę koi, a następnie nasila dolegliwości przez dalsze wysuszanie — paradoks kliniczny zgodny z modalnościami [Hering]. Kichanie jest umiarkowane; wydzielina, gdy się pojawi, jest niedrażniąca i występuje późno w porównaniu z All-c. (drażniąca) lub Sabad. (obfita, z napadowym kichaniem) [Boger], [Clarke]. Węch może być przytępiony w fazie znacznej suchości i powraca po nawilżeniu [Tyler]. Charakterystyczna jest suchość za nosem, a nie obecność śluzu, co odróżnia ten obraz od Hydrastis i Kali-bi. [Boericke].

Twarz zaczerwieniona po mówieniu, wargi gorące, kąciki ust suche; nawykowe oddychanie przez usta powoduje nocą pękanie kącików, które goją się wraz z ustępowaniem świądu podniebienia [Clarke]. Podczas napadów wyraz twarzy zdradza rozdrażnienie i wysiłek; pocieranie okolicy podżuchwowej niekiedy na chwilę zmienia odczucie łaskotania — obserwacja dotycząca działania mechanicznego [Hering]. Rzeczywista neuralgia nie jest typowa.

Świąd podniebienia miękkiego jest objawem wyróżniającym; chory cofa język, aby „podrapać” podniebienie, co daje chwilową ulgę, po której podrażnienie staje się silniejsze — zachowanie patognomoniczne dla przypadku Wye. [Clarke], [Boericke]. Język wydaje się suchy, jego czubek piecze po wielokrotnych próbach pocierania podniebienia; w gorących pomieszczeniach ślina jest skąpa, co odpowiada modalności suchości [Allen]. Owrzodzenie nie jest objawem charakterystycznym; gdy dominuje uczucie otarcia z drażniącą wydzieliną, należy wybrać Arum-t. [Boericke]. Smak jest przytępiony przy znacznej suchości i powraca po nawilżeniu [Hering].

Zęby i dziąsła nie są głównym obszarem powinowactwa; uczucie cierpnięcia zębów przy wdychaniu zimnego powietrza może wynikać z oddychania przez usta; znika wraz ze złagodzeniem dolegliwości gardła [Allen]. Bóle zębów są rzadkie; jeśli towarzyszą katarowi siennemu, należy rozważyć Sticta lub Kali-bi. [Boger].

Najważniejsza sekcja. Piekąca suchość cieśni gardzieli oraz świąd podniebienia miękkiego i nozdrzy tylnych zmuszają do ciągłego przełykania; występuje uczucie włosa na nagłośni lub wrażenie, jakby języczek podniebienny był wydłużony i łaskotał wejście do krtani [Allen], [Hering], [Clarke]. Im bardziej chory pociera językiem, tym silniejsze jest podrażnienie — błędne koło, które wyjaśnia modalności (pogorszenie wskutek suchości i mówienia, poprawa po małych łykach wody i parze) [Boericke]. Głos staje się ochrypły; czytanie na głos wywołuje kaszel. Może pojawić się odczucie suchego, piekącego pasma biegnącego od podniebienia do dołka nad mostkiem (dołu nadmostkowego), a dotknięcie tej okolicy lub zaczerpnięcie chłodnego powietrza wywołuje kaszel [Boericke], [Tyler]. Migdałki nie są powiększone; powierzchnia jest szklista i gorąca, a nie pokryta śluzowo-ropną wydzieliną — por. Merc. lub Phyt. [Clarke]. Przełykanie zimnej wody przynosi krótką ulgę; ciepłe napoje koją dłużej, jeśli powietrze jest nawilżone — dwa uzupełniające się sposoby łagodzenia objawów obserwowane klinicznie [Boericke].

Połykanie powietrza podczas wielokrotnego przełykania prowadzi do odbijania i przejściowego uczucia pełności; ulgę przynosi wypicie większej ilości płynu i oszczędzanie głosu [Allen]. Apetyt pozostaje niezmieniony; pragnienie skłania do częstego picia małymi łykami (bardziej dla złagodzenia dolegliwości niż wskutek rzeczywistego łaknienia) [Boericke]. Gorące, kruszące się pokarmy drapią cieśń gardzieli i nasilają objawy [Allen]. Nudności są rzadkie, a jeśli występują, mają charakter odruchowy wskutek nieustannego przełykania [Clarke].

Brak objawów wiodących; wzdęcia wskutek połykania powietrza występują u mówców po długich wystąpieniach; ustępują po odpoczynku i nawilżeniu [Allen]. Rzeczywiste zmiany chorobowe w obrębie brzucha przemawiają przeciw wyborowi Wye.

Brak objawów charakterystycznych; częstsze oddawanie moczu odzwierciedla duże spożycie płynów; poza tym bez cech szczególnych [Clarke].

Objawy niecharakterystyczne; zaparcie lub luźne stolce mają charakter przypadkowy. Jeśli dominują objawy odbytnicze, należy wybrać inne leki.

Objawy niecharakterystyczne; dolegliwości związane z nasieniem lub gruczołem krokowym nie należą do zasadniczego obrazu. Wyboru należy dokonywać na podstawie całokształtu objawów górnych dróg oddechowych.

U niektórych osób katar sienny i świąd podniebienia mogą nasilać się w okresie okołomiesiączkowym (suche błony śluzowe w ogrzewanych pomieszczeniach); ma to charakter sytuacyjny, nie stanowi zaś wskazania do leku z powodu dolegliwości miednicy [Clarke]. Brak swoistych opisów dotyczących laktacji lub ciąży.

Skrócony oddech, gdy łaskotanie się nasila; chory unika głębokiego wdechu, który wyzwala kaszel; poprawa po małych łykach wody i przy oddychaniu przez nos w wilgotnym powietrzu [Boericke]. Oddychanie przez usta podczas wysiłku nasila suchość i podtrzymuje błędne koło [Tyler]. Nie występuje rzeczywisty skurcz oskrzeli (por. Aral., Sambuc.) [Farrington].

Kołatanie serca wynikające z lęku przed mówieniem ma charakter reaktywny, nie pierwotny; znika wraz ze złagodzeniem dolegliwości gardła — odpowiada to opisowi w sekcji dotyczącej psychiki [Clarke]. Nie przypisuje się lekowi działania na zmiany strukturalne.

Suchy, urywany kaszel wywołany łaskotaniem w dołku nad mostkiem (dole nadmostkowym) jest bardzo charakterystyczny; mówienie, śmiech lub chłodny przeciąg wyzwalają napady; zimna woda lub chwilowy ucisk dołka nad mostkiem mogą je uspokoić [Boericke], [Tyler]. Głos ochrypły, męczliwy; klasycznymi kandydatami do tego leku są mówcy i nauczyciele [Clarke]. Śluzu jest niewiele i nie występuje rzeczywiste zapalenie krtani; istotą dolegliwości jest suchość i świąd sklepienia gardła z podrażnieniem nerwowym. Por. Rumex (łaskotanie umiejscowione niżej, z kaszlem przy wdychaniu zimnego powietrza) oraz Phos. (łaskoczący kaszel krtaniowy, lecz z większym wyczerpaniem) [Boger], [Farrington].

Nadwrażliwość dołu nadmostkowego odpowiada miejscu wyzwalania kaszlu; delikatny ucisk szalika przynosi pewną ulgę — użyteczne postępowanie w oczekiwaniu na działanie leku [Tyler]. Poza tym brak zmian chorobowych kręgosłupa lub pleców.

Gorąco dłoni i podeszew w gorących pomieszczeniach towarzyszy suchości; poprawa pod wpływem wilgotnego powietrza i odpoczynku; nie jest to rozstrzygająca wskazówka [Clarke]. Poza tym w kończynach brak objawów charakterystycznych.

Suchość skóry towarzyszy suchości błon śluzowych w okresach ogrzewania pomieszczeń; świąd skóry nie należy do głównych obszarów powinowactwa; obecność wykwitów sugeruje Dulc./Arum-t. [Boericke]. Pot jest skąpy; jeśli podczas kataru siennego jest obfity i cuchnący, należy wybrać leki z różnicowania.

Częste budzenie się, aby popić wodę małymi łykami lub przełknąć, ponieważ swędzi podniebienie miękkie; chory śpi z częściowo otwartymi ustami i budzi się z chrypką oraz kaszlem wywołanym łaskotaniem w dołku nad mostkiem — wyraźne powiązania z sekcjami Gardło/Klatka piersiowa [Clarke], [Boericke]. Podparcie głowy lub lekkie pochylenie jej do przodu zmniejsza uczucie „włosa” na nagłośni [Hering]. Sny nie mają istotnego znaczenia; jakość snu zależy od suchości powietrza w pomieszczeniu — pogorszenie w ogrzewanych, zamkniętych pokojach, poprawa w chłodnym, nawilżonym powietrzu [Clarke]. Senność dzienna następuje po przerywanej nocy w okresie pylenia; ustępuje po opanowaniu objawów zwiastunowych.

Brak charakterystycznej treści poza snami o dławieniu się lub wołaniu bez głosu podczas silnego świądu podniebienia — prawdopodobnie mają charakter odruchowy i nie są diagnostyczne [Clarke]. Brak swoistego obrazu snów pomaga odróżnić Wye. od leków o obrazie nerwowym, takich jak Gels. lub Coff.

Na początku kataru siennego może występować lekkie uczucie gorączkowe z suchością, pieczeniem błon śluzowych i gorącą twarzą w suchych pomieszczeniach; ulgę przynoszą wilgoć i małe łyki zimnej wody; wysoka gorączka pojawia się rzadko (por. Bell.) [Clarke]. Gdy zaczyna się wydzielanie, Wye. ustępuje miejsca innym lekom (All-c., Sabad., Arum-t.), stosownie do zmieniającego się obrazu [Boger].

Dreszcz: od przeciągu działającego na suche gardło, wywołuje kaszel. Gorąco: suche, piekące sklepienie gardła i gorąco twarzy w zamkniętych pomieszczeniach; Pot: skąpy i nieprzynoszący ulgi; ulgę daje wilgoć, nie pot — ponownie zgodnie z logiką modalności [Boericke], [Clarke].

Pragnienie częstych małych łyków zimnej wody w celu nawilżenia podniebienia (dla złagodzenia dolegliwości); niechęć do szorstkich, gorących, kruszących się pokarmów, które drapią suchą cieśń gardzieli; opary alkoholu (suche) nasilają łaskotanie u niektórych mówców [Boericke], [Allen].

W obrazie Wye. dominuje połączenie suchości i świądu: pogorszenie pod wpływem suchego gorąca, kurzu, mówienia, śmiechu i zimnego przeciągu działającego na suche gardło; poprawa po małych łykach zimnej wody, pod wpływem wilgoci lub pary wodnej, przy oszczędzaniu głosu oraz lekkim ucisku szalika w okolicy dołka nadmostkowego. Istotą obrazu jest mechaniczne podrażnienie sklepienia nosogardła i wejścia do krtani, wywołujące świąd podniebienia, uczucie „włosa” na nagłośni i odruchowy kaszel, przy skąpej wydzielinie i niewielkim uczuciu otarcia błony śluzowej (por. Arum-t., Hydr., Kali-bi.) [Clarke], [Boericke], [Boger]. Lek odpowiada wczesnej, suchej fazie kataru siennego oraz czynnościowemu zmęczeniu głosu u mówców. Krótkie porównania: Sabad. (napadowe kichanie, obfita wodnista wydzielina), All-c. (drażniąca wydzielina z nosa, niedrażniące łzy), Sticta (suchość w tylnej części nosa z niedrożnością, mniejszy świąd podniebienia), Rumex (łaskotanie nisko w tchawicy, kaszel przy wdychaniu zimnego powietrza), Phos. (łaskotanie w krtani z osłabieniem), Bell. (silne gorąco, pulsowanie), Arum-t. (uczucie otarcia błony śluzowej, dłubanie w nozdrzach, drażniąca wydzielina) [Boger], [Farrington], [Clarke], [Boericke].

Suche objawy zwiastunowe kataru siennego / świąd nosogardła

• Sabadilla — Gwałtowne kichanie, wodnista wydzielina; u Wye. świąd suchego podniebienia poprzedza pojawienie się wydzieliny. [Clarke], [Boger].
• Allium cepa — Drażniąca wydzielina z nosa, niedrażniące łzy; u Wye. suchość, pieczenie i skąpa wydzielina. [Boericke].
• Sticta — Suchy, zatkany nos z suchością w jego tylnej części; mniejszy świąd podniebienia miękkiego; wyraźniejsze odczucie, że „nie można nic wydmuchać”. [Boger], [Clarke].

Kaszel od łaskotania / dołek nadmostkowy

• Rumex crispus — Łaskotanie niżej, w tchawicy; kaszel przy wdychaniu zimnego powietrza; u Wye. łaskotanie jest umiejscowione wyżej, w okolicy nagłośni lub dołka nadmostkowego. [Boger].
• Phosphorus — Łaskotanie w krtani, łatwo pojawiająca się chrypka, większe osłabienie konstytucjonalne; u Wye. miejscowe objawy suchości i świądu. [Farrington].
• Spongia — Suchy kaszel o odgłosie piłowania; wyraźniejszy rys zwężenia krtani; u Wye. brak odgłosu piłowania. [Boericke].

Uczucie otarcia błony śluzowej a suchość

• Arum triphyllum — Drażniąca wydzielina powodująca nadżerki; dłubanie w nosie i skubanie warg aż do powstania bolesnych miejsc; u Wye. suchość bez drażniącej wydzieliny. [Clarke], [Boericke].
• Hydrastis — Gęsta, ciągnąca się wydzielina nieżytowa; u Wye. wydzielina jest skąpa. [Boger].
• Kali bichromicum — Lepkie, ciągnące się nitki wydzieliny, owrzodzenia w obrębie zatok; nie występują w obrazie Wye. [Boericke].

Gardło i głos mówcy

• Arg-n. — Lęk przed wystąpieniem z chrypką; więcej śluzu niż świądu; u Wye. świąd podniebienia o charakterze mechanicznego podrażnienia. [Tyler].
• Causticum — Przewlekła chrypka, uczucie otarcia błony śluzowej; utrata głosu; mniejszy świąd podniebienia. [Kent].
• Nux-v. — Nadmierne używanie głosu, późne chodzenie spać, drażliwość; związki z dolegliwościami żołądkowymi; u Wye. świąd suchego sklepienia nosogardła. [Farrington].

• Lek komplementarny: Sticta — Gdy suchość dotyczy tylnej części nosa i towarzyszy jej niedrożność, po złagodzeniu świądu podniebienia przez Wye. [Boger], [Clarke].
• Lek komplementarny: Rumex — Przy utrzymującym się kaszlu od łaskotania w tchawicy, gdy Wye. usunie dolegliwości sklepienia nosogardła. [Boericke].
• Lek komplementarny: Sabadilla — Gdy przypadek przechodzi z suchej fazy zwiastunowej w fazę kichania i wodnistej wydzieliny. [Clarke].
• Dobrze działa po: Acon., Bell. przy nagłym, suchym podrażnieniu gardła z uczuciem gorąca na początku kataru siennego. [Farrington].
• Dobrze poprzedza: Allium cepa, gdy pojawia się drażniąca wydzielina z nosa i obfite łzawienie. [Clarke].
• Leki pokrewne: Arum-t. (drażnienie z uczuciem otarcia błony śluzowej) i Hydrast. (ciągnąca się wydzielina nieżytowa) jako obrazy kontrastowe; wybór zależy od ewolucji obrazu. [Boericke].
• Antidota / środki łagodzące: Nawilżone chłodne powietrze, małe łyki zimnej wody, łagodna para wodna — wspomagające czynniki środowiskowe odpowiadające modalnościom poprawy. [Boericke], [Clarke].
• Leki nieprzyjazne: Nie odnotowano w źródłach klasycznych.

• Stosować Wye. wcześnie w katarze siennym, gdy obraz obejmuje świąd suchego podniebienia miękkiego i nozdrzy tylnych, skąpą wydzielinę oraz kaszel od łaskotania; poprawę oceniać po rzadszym przełykaniu i „drapaniu” językiem oraz spokojniejszych nocach [Clarke], [Boger].
• Przy dolegliwościach gardła u mówców podawać lek w dniach prób i zmodyfikować warunki w pomieszczeniu (nawilżać powietrze, unikać pyłu kredowego). Oszczędzanie głosu w połączeniu z Wye. daje lepsze wyniki niż każda z tych metod osobno [Tyler], [Boericke].
• Potencja i powtarzanie dawek: 6C–12C t.d.s. przez fazę suchą; 30C raz lub dwa razy dziennie u mówców; 200C w pojedynczej dawce na początku objawów w przypadkach dużej wrażliwości, następnie obserwacja. Zmniejszać częstość podawania w miarę ustępowania suchości [Boericke], [Tyler].
• Środki wspomagające: Nawilżanie chłodną mgiełką, częste małe łyki zimnej wody, krótkie inhalacje parowe; unikać wytrawnych win, zakurzonych sal i nadmiernego forsowania głosu.
• Wskazówki z przypadków:
  • Wykładowca ze świądem podniebienia i kaszlem wyzwalanym w dołku nadmostkowym w ogrzewanej sali — Wye. 30C q4–6h → ukończył cykl wykładów bez napadów kaszlu [Tyler].
  • Suche objawy zwiastunowe kataru siennego zahamowane przez Wye. 12C t.d.s.; później, gdy pojawiły się kichanie i wydzielina, przejście na Sabad. przyniosło pełną ulgę [Clarke].
  • Dziecko wielokrotnie budzące się w nocy, by przełykać i popijać; Wye. 6C nocte → w ciągu dwóch nocy zaczęło spać spokojnie [Boericke].

Umysł

• Drażliwość wskutek stałego podrażnienia gardła; niechęć do mówienia (miejscowa udręka). [Clarke].
• Lęk przed wystąpieniem publicznym z powodu kaszlu wywoływanego łaskotaniem w gardle. [Tyler].
• Niepokój ruchowy w nocy z powodu świądu podniebienia, poprawa po małych łykach wody. [Clarke].
• Trudności z koncentracją w suchych pomieszczeniach (wynikające z objawów). [Boericke].
• Marudne dzieci przed snem, wielokrotnie przełykające. [Hering].

Głowa / Nos

• Nos, świąd w nozdrzach tylnych; musi przełykać, aby uzyskać ulgę. [Clarke], [Boericke].
• Nieżyt nosa, suchy, piekący, na początku kataru siennego. [Clarke].
• Kichanie umiarkowane, przynoszące niewielką ulgę; wydzielina pojawia się późno. [Boger].
• Utrata węchu wskutek suchości nozdrzy tylnych (przemijająca). [Tyler].
• Uczucie ściskania u nasady nosa z suchością sklepienia nosogardła. [Clarke].

Jama ustna / Gardło

• Świąd podniebienia miękkiego, zmuszający do „drapania” językiem. [Clarke], [Boericke].
• Uczucie włosa na nagłośni; jakby języczek był zbyt długi. [Allen], [Hering].
• Gardło, suche, piekące, błyszcząca powierzchnia gardzieli; skąpa wydzielina. [Boericke].
• Przełykanie przynosi chwilową ulgę, następnie ponowne pogorszenie. [Clarke].
• Pragnienie częstych małych łyków zimnej wody (działanie łagodzące). [Boericke].

Klatka piersiowa / Oddychanie / Głos

• Kaszel suchy, urywany, od łaskotania w dołku nadmostkowym; pogorszenie podczas mówienia, śmiechu i pod wpływem przeciągu. [Boericke], [Tyler].
• Głos ochrypły, męczący się u mówców; pogorszenie w suchych pomieszczeniach. [Clarke].
• Oddychanie przez usta nasila suchość gardła i kaszel. [Tyler].
• Ucisk szalika w okolicy dołka nadmostkowego łagodzi kaszel. [Tyler].
• Wdychanie zimnego powietrza wywołuje kaszel, gdy gardło jest suche. [Hering].

Sen

• Częste budzenie się, aby przełykać lub popijać wodę z powodu świądu podniebienia. [Clarke].
• Oddychanie przez usta w nocy; budzi się z chrypką i kaszlem od łaskotania. [Boericke].
• Poprawa przy lekkim pochyleniu głowy do przodu. [Hering].
• Sen przerywany w ogrzewanych pomieszczeniach, poprawa w wilgotnym powietrzu. [Clarke].
• Senność w dzień po nocy z przerywanym snem (następstwo objawów). [Tyler].

Objawy ogólne / Modalności

• Pogorszenie pod wpływem suchego gorąca, kurzu i w ogrzewanych salach; poprawa pod wpływem wilgoci lub pary wodnej. [Clarke], [Boericke].
• Pogorszenie podczas mówienia, śmiechu i czytania na głos; poprawa przy milczeniu i oszczędzaniu głosu. [Tyler].
• Pogorszenie pod wpływem zimnego przeciągu działającego na suche gardło; poprawa po małych łykach zimnej wody. [Hering], [Boericke].
• Pogorszenie pod wpływem pyłków we wczesnym okresie — faza zwiastunowa. [Clarke].
• Ucisk w okolicy dołka nadmostkowego łagodzi kaszel. [Tyler].

Boericke — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — świąd podniebienia i nozdrzy tylnych, uczucie włosa na nagłośni, kaszel od łaskotania w dołku nadmostkowym, chrypka mówców.
Clarke — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): zakres zastosowań klinicznych — początkowy katar sienny; modalności (pogorszenie pod wpływem suchości; poprawa po małych łykach wody i pod wpływem pary wodnej); objawy skupione w nosogardle.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): fragmentaryczne zapisy prób lekowych — odczucia w obrębie języczka i nagłośni, suchy kaszel od łaskotania.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–): potwierdzenia — „włos” na nagłośni, przełykanie dla uzyskania ulgi, kaszel pod wpływem przeciągu.
Boger — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): objawy ogólne i różnicowanie — Sabad., Sticta, Rumex; wskazania we wczesnej fazie kataru siennego.
Tyler — Homoeopathic Drug Pictures (1942): „gardło mówcy publicznego”, praktyczne wskazówki dotyczące warunków w pomieszczeniu; ucisk szalika w okolicy dołka nadmostkowego.
Farrington — Clinical Materia Medica (1887): porównania leków na kaszel od łaskotania (Rumex, Phos., Spong.).
Kent — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): uwagi porównawcze dotyczące krtani i głosu (Caust., Arg-n.), istotne dla różnicowania.
Nash — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1898): katar sienny i grupa leków odpowiadających fazie suchej (porównania kontekstowe).
Dewey — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): leczenie kataru siennego i chrypki mówców — miejsce Wyethia wśród leków stosowanych we wczesnej fazie.