• Głęboko położone tkanki miękkie (powięź, mięśnie, tkanka podskórna) — obolałość jak po potłuczeniu lub skręceniu; głębiej niż w obrazie Arnica; przeciążenie, uderzenia, ucisk [Clarke], [Boericke]. Zob. Grzbiet/Kończyny/Objawy ogólne.
• Układ żylny i naczynia włosowate — zastój żylny, żylaki, wybroczyny; przekrwienie łożysk naczyniowych miednicy i jamy brzusznej [Hering], [Boericke]. Zob. Skóra/Objawy ogólne.
• Narządy miednicy (macica, przydatki) — przekrwienie miednicy po wysiłku lub ochłodzeniu; obolałość po porodzie, poronieniu lub operacji [Clarke], [Boericke]. Zob. Narządy płciowe żeńskie.
• Piersi — przepełnienie, obolałość wskutek przeciążenia, karmienia piersią lub uderzeń; skłonność do zapalenia piersi z bólem jak po potłuczeniu [Hering], [Clarke]. Zob. Klatka piersiowa/Narządy płciowe żeńskie.
• Ściana brzucha — naciągnięcie, stłuczenie; obolałość mięśni prostych brzucha po dźwiganiu; obraz przeciążenia ze skłonnością do przepuklin [Allen]. Zob. Brzuch/Objawy ogólne.
• Okostna i głębsze warstwy tkanki łącznej — tkliwość przy ucisku; poprawa pod wpływem powolnego ruchu po rozgrzaniu [Hughes]. Zob. Kończyny.
• Stany pooperacyjne — wstrząs wskutek działania narzędzi; obolałość i powolne ustępowanie nacieków [Boericke], [Hering]. Zob. Objawy ogólne.
• Następstwa narażenia na zimno — zwłaszcza zimnej kąpieli przy przegrzaniu; po ochłodzeniu występują niestrawność, biegunka i obolałość mięśni [Clarke], [Hughes]. Zob. Żołądek/Brzuch/Objawy ogólne.

• Łagodny, kontynuowany ruch po ustąpieniu początkowej sztywności (głębokie tkanki „rozgrzewają się”) [Hering].
• Miejscowe zimno przy gorących, przekrwionych miejscach urazu, gdy dominuje powierzchowne ucieplenie (wczesna faza) [Clarke].
• Stabilne podparcie lub bandażowanie elastyczne okolic z zastojem żylnym (subiektywna ulga) [Clinical].
• Po wypróżnieniu, gdy ustępuje uczucie pełności w miednicy [Clarke].
• Leżenie z lekko uniesionymi biodrami przy przekrwieniu miednicy [Boericke].
• Naprzemienne obmywanie gąbką zimną i letnią wodą po wysiłku (zmniejsza obolałość bez wyziębienia) [Hughes].
• Umiarkowana, regularna aktywność w porównaniu z całkowitym spoczynkiem (uelastycznia powięź) [Hering].
• Delikatny masaż okolic bez ostrego stanu chorobowego (powrót żylny) [Clinical].
• Ciepło, gdy krążenie zaczyna już reagować (ulga w późnej fazie) [Clarke].
• Sen na twardym podłożu przy przeciążeniu grzbietu lub ściany brzucha [Clinical].
• Tradycyjna kolejność: Arnica na następstwa uderzenia, Bell-p. na głęboko umiejscowione następstwa [Kent].
• Chłodne, świeże powietrze (o ile nie wyziębia) przy przekrwieniu głowy po przeciążeniu [Hughes].

• Zimna kąpiel lub ochłodzenie rozgrzanego ciała (modalność kluczowa) [Clarke], [Hughes].
• Nadmierny wysiłek, dźwiganie, praca w ogrodzie, długie stanie; „obolałość robotnika” [Hering], [Boericke].
• Ucisk ciasnej odzieży na przekrwioną miednicę lub piersi [Clarke].
• Noc, w łóżku, po całodziennym wysiłku (głęboki, tępy ból i niepokój ruchowy) [Boericke], [Allen].
• Nagłe ruchy po spoczynku; pierwszy ruch (sztywność, uczucie jak po skręceniu) [Hering].
• Wilgotna, zimna pogoda; przemoczenie stóp [Clarke].
• Uraz: uderzenia, ucisk, manipulacje chirurgiczne w obrębie tkanek [Boericke].
• Ponowne ochłodzenie po gorącej kąpieli lub saunie [Hughes].
• Zahamowanie pocenia po przegrzaniu (obolałość przenosi się w głąb) [Clarke].
• Leżenie na uszkodzonej stronie (pierś/biodro/ściana brzucha) [Hering].
• Miesiączka, ciąża, połóg — wszelkie stany przepełnienia naczyń miednicy [Clarke].
• Piwo lub zimne napoje, gdy ciało jest rozgrzane (zaburzenia żołądkowe i jelitowe) [Clarke], [Hughes].

Obraz psychiczny jest wtórny wobec urazu ciała, wykazuje jednak charakterystyczną wytrzymałość w milczeniu: pacjent pracuje dalej mimo obolałości, nie lubi zamieszania wokół siebie ani ingerencji i staje się drażliwy, gdy zmusza się go do odpoczynku [Hering]. Dominuje nastawienie praktyczne, stoickie, z niecierpliwością wobec powolnego powrotu do zdrowia; niepokój dotyczy nie tyle zagrożenia (jak w obrazie Ars.), ile powrotu do sprawności, co nawiązuje do związku obrazu leku z osobami pracującymi fizycznie [Clarke]. Sen zakłócają myśli o niedokończonych zadaniach i wspomnienia wysiłku; pacjent odtwarza w myślach ruchy, które spowodowały przeciążenie [Allen]. Po przepracowaniu i ochłodzeniu pojawia się uczucie otępienia i przekrwienia głowy; pacjent nie ma ochoty na wysiłek umysłowy, dopóki ciało nie „rozrusza się” w ruchu (zob. Czynniki łagodzące objawy — łagodny ruch) [Hughes]. Po uderzeniach lub operacji pojawia się niekiedy hipochondryczna obawa o zmiany w miednicy lub piersi; jest to realistyczna, miejscowo ukierunkowana troska, a nie uogólniona trwoga [Clarke]. Usposobienie to kontrastuje z postawą Arnica: „Nic mi nie jest — odeślijcie lekarza”. Pacjent odpowiadający obrazowi Bell-p. przyznaje, że jest obolały, lecz chce pozostać w ruchu w granicach swoich możliwości [Kent]. Przypadki [Clinical] ukazują nocną drażliwość z powodu głębokiego, tępego bólu, zmniejszającą się nad ranem, gdy krążenie się wyrównuje.

Ciężkie, przekrwienne bóle głowy po wysiłku fizycznym lub ochłodzeniu rozgrzanego ciała; skóra głowy i potylica są przy dotyku obolałe jak po potłuczeniu. Poprawa na chłodnym powietrzu i pod wpływem łagodnego ruchu, pogorszenie w pozycji leżącej późno w nocy (powtórzenie modalności) [Clarke], [Hughes]. Ucisk jak od opaski towarzyszy przeciążeniu mięśniowo-powięziowemu szyi i barków; tkliwość przyczepów potylicznych (powinowactwo do głębokich powięzi) [Hering]. Bóle głowy występują po pracy w ogrodzie lub dźwiganiu, zwłaszcza gdy po spoceniu nastąpiło ochłodzenie; ulga przychodzi, gdy mięśnie „rozgrzewają się w głębi” podczas niewymagającej aktywności [Clarke]. Przy pierwszym wstaniu po nadmiernym wysiłku mogą występować zawroty głowy; ustępują w miarę kontynuowania ruchu [Allen]. Porównaj Bry. (konieczność pozostawania w bezruchu; bóle kłujące) z Bell-p. (sztywność przy pierwszym ruchu, następnie poprawa przy dalszym ruchu) [Kent]. Według doniesień [Clinical] pourazowa obolałość skóry głowy po wstrząśnieniu mózgu oraz głęboka tkliwość okostnej reagują na lek, gdy wyraźne są pogorszenie po ochłodzeniu i nocne bóle.

Obolałość wokół oczodołów po wysiłku (dźwiganiu, schylaniu się); powieki wydają się ciężkie i potłuczone, zwłaszcza po ochłodzeniu na wietrze podczas pocenia się [Hering]. Wzrok łatwo się męczy po nadmiernym obciążeniu; tępy ból promieniuje do kości policzkowych (głębokie warstwy powięzi) [Allen]. Wybroczyny wokół oczu po uderzeniach — na pierwszy plan wysuwa się nie tyle wstrząs (Arnica), ile głębokie stłuczenie; łagodne chłodzenie we wczesnym okresie, a następnie Bell-p. podawany wewnętrznie przyspieszają ustępowanie zmian [Clarke]. Światłowstręt nie jest objawem charakterystycznym; dominuje raczej ból wskutek przeciążenia okolicy oczodołów i przekrwienia żylnego, nasilający się nocą, a łagodniejący pod wpływem delikatnego ruchu w ciągu dnia (powiązanie modalności) [Hughes].

Tępy ból jak po potłuczeniu sięga przyczepów w okolicy wyrostka sutkowatego po narażeniu rozgrzanego ciała na zimny wiatr (praca na zewnątrz) [Hering]. Uczucie pełności lub przekrwienia bez ostrego zapalenia ucha; ucisk i leżenie nasilają dolegliwości. Objawy mają charakter raczej mechaniczny i naczyniowy niż nerwowy, co odpowiada powinowactwu leku do głębokich tkanek [Clarke]. Porównaj Rhus-t. w dolegliwościach włóknistych przyczepów z niepokojem ruchowym oraz Bell-p. przy głębokiej obolałości wywołanej ochłodzeniem, z potrzebą jednostajnego, umiarkowanego ruchu [Kent].

Pourazowe krwawienie z nosa lub sączenie się krwi żylnej po uderzeniach w twarz; mniej żrącej wydzieliny, więcej zastoju z sinawymi wybroczynami (powinowactwo do układu żylnego) [Clarke]. Grzbiet nosa obolały przy dotyku po ucisku okularów lub uderzeniu; poprawa przy podparciu i łagodnym chłodzeniu [Hering]. Katar po ochłodzeniu rozgrzanego ciała, z tępą obolałością twarzy jak po potłuczeniu i ciężkością w okolicy czoła, łagodnieje na świeżym powietrzu i podczas niewymagającej aktywności [Hughes]. Nie jest to główny lek na stany nieżytowe; wskazania dotyczą przede wszystkim przekrwienia o podłożu mechanicznym.

Policzki lub szczęki stłuczone i obolałe po uderzeniach, zabiegach stomatologicznych lub długotrwałym zaciskaniu szczęk podczas wysiłku; mięśnie bolą jak po potłuczeniu. Poprawa pod wpływem jednostajnego ruchu, pogorszenie nocą i pod wpływem ucisku [Hering]. Żylne marmurkowanie i ciastowaty obrzęk po przeciążeniu ustępują powoli; Bell-p. sprzyja wchłanianiu, gdy w obrazie miejscowym dominuje głęboka obolałość, a nie ostre zapalenie [Clarke]. Porównaj Ruta (okostna), Arnica (ogólne stłuczenie) i Bell-p. (głębsza obolałość nasilana przez zimno) [Kent].

Po zabiegach stomatologicznych wymagających licznych manipulacji utrzymuje się głęboki ból policzków i dna jamy ustnej, jak po potłuczeniu; mniej krwawienia, więcej obolałości przy ucisku. Poprawa po chłodnych płukankach i z upływem czasu (nawiązanie do modalności: poprawa pod wpływem chłodu przy rozgrzaniu) [Clarke]. Po ochłodzeniu język i błona śluzowa mogą wydawać się zgrubiałe; apetyt powraca przy łagodnej aktywności [Hughes]. Brak swoistych doznań smakowych poza tymi, które wynikają z przeciążenia i zastoju żylnego.

Zębodoły po ekstrakcji bolą jak po potłuczeniu; dziąsła są raczej tkliwe przy ucisku niż pulsująco bolesne; zimne okłady we wczesnym okresie i Bell-p. podawany wewnętrznie skracają rekonwalescencję [Clarke]. Pogorszenie nocne jest prawdopodobne, jeśli dzień wiązał się z wysiłkiem lub narażeniem na czynniki zewnętrzne; poprawa przy odpowiednim ułożeniu na twardej poduszce.

Niezapalna obolałość w dolnej części szyi i tkankach nadmostkowych po narażeniu rozgrzanego ciała na czynniki zewnętrzne; przełykanie nie wywołuje ostrego bólu, lecz ból jak po potłuczeniu [Hughes]. Powięź szyjna tkliwa, zwłaszcza po noszeniu ciężarów na ramieniu lub w poprzek klatki piersiowej (ucisk pasa) [Hering]. W odróżnieniu od Phytolacca (ostre, przeszywające bóle promieniujące do ucha), obraz Bell-p. obejmuje tępy, głęboki ból z zastojem żylnym i pogorszeniem nocą [Clarke].

Niekorzystne następstwa zimnych napojów przy przegrzaniu: uczucie zapadania, chłód i obolałość ściany brzucha z luźnym stolcem lub ściskającymi bólami — znamienna modalność [Clarke], [Hughes]. Apetyt powraca przy łagodnym ruchu; ciepłe jedzenie jest tolerowane po ustąpieniu początkowego chłodu [Hering]. Nudności są nieznaczne w porównaniu z uczuciem potłuczenia i „naciągnięcia” mięśni podtrzymujących brzuch (prostych i skośnych), nasilającym się przy pierwszych ruchach po spoczynku; poprawa w miarę upływu dnia (zob. Objawy ogólne) [Allen].

Naciągnięcie ściany brzucha jest objawem charakterystycznym: po dźwiganiu, kaszlu lub wysiłku mięśnie proste brzucha bolą jak po naciągnięciu; obracanie się w łóżku sprawia ból; brzuch jest obolały przy dotyku, jak po potłuczeniu [Hering], [Clarke]. Przekrwienie żylne podbrzusza z uczuciem pełności w miednicy u kobiet; odzież uciska; ulga przy podparciu lub leżeniu z lekko uniesionymi biodrami [Boericke]. Ochłodzenie po spoceniu wywołuje biegunkę z obolałością ściany brzucha, a nie z kolką [Hughes]. Porównaj Ruta (ścięgna/więzadła) i Calc-phos. (regeneracja po przeciążeniu), które mogą być podawane po Bell-p., gdy ustąpi ostra, głęboka obolałość [Kent]. Według doniesień [Clinical] pomaga w ustępowaniu pooperacyjnych nacieków w ścianie brzucha.

Parcie na mocz wskutek przekrwienia miednicy, z tępym bólem nadłonowym; ściana pęcherza wydaje się potłuczona po cewnikowaniu lub porodzie; poprawa pod wpływem łagodnego ruchu i miejscowego podparcia [Clarke], [Boericke]. Brak szczególnego bolesnego parcia, jak w obrazie Canth. — objawem charakterystycznym jest głęboka obolałość.

Uczucie pełności w obrębie guzków krwawniczych, o charakterze żylnym, z tępym bólem po długim staniu lub dźwiganiu; raczej obolałość przy ucisku niż ostry ból; poprawa po chłodnych kąpielach, o ile nie wyziębiają [Clarke]. Zaparcie wskutek zastoju w miednicy występuje naprzemiennie z rozluźnieniem stolca po ochłodzeniu; wypróżnienie przynosi ulgę (powtórzenie modalności) [Hughes]. Tkanki odbytu bolą jak po potłuczeniu po użyciu narzędzi (operacja, poród) [Boericke].

Obolałość krocza i powrózków nasiennych jak po potłuczeniu po jeździe konnej lub dźwiganiu; tkliwość żylaków powrózka nasiennego o charakterze żylnym, zastoinowym; pogorszenie nocą i pod wpływem ucisku ciasnej odzieży; poprawa pod wpływem chłodu i dłuższego, jednostajnego chodzenia (bez wyziębienia) [Hering], [Clarke]. Popęd płciowy osłabiony w okresie zmęczenia; sprawność powraca wraz z odzyskaniem napięcia tkanek [Allen].

Ważny obszar powinowactwa leku. Przekrwienie miednicy po wysiłku, ochłodzeniu lub urazie; macica wydaje się ciężka, obolała, jakby uciśnięta; pogorszenie nocą, od stania i ciasnych pasków w talii; poprawa podczas leżenia z uniesionymi biodrami lub przy podparciu (zob. modalności) [Clarke], [Boericke]. Piersi: obolałość jak po potłuczeniu, przepełnienie, tkliwość guzkowych zgrubień po uderzeniach, przeciążeniu związanym z karmieniem lub ochłodzeniu; skłonność do zapalenia piersi zmniejsza się przy wczesnym podaniu Bell-p.; poprawa przy delikatnym podparciu, pogorszenie pod wpływem ucisku i nocą [Hering], [Clarke]. Po porodzie, poronieniu lub operacji ginekologicznej głęboka obolałość tkanek miękkich i zastój żylny wskazują raczej na Bell-p. niż na Arnica, gdy manipulacje obejmowały głębokie tkanki, które bolą „jak po naciągnięciu” [Boericke]. Bolesne miesiączkowanie o charakterze przekrwiennym, z bólem jak po potłuczeniu, po ochłodzeniu rozgrzanego ciała (sauna, słońce); poprawa przy jednostajnym chodzeniu i pod wpływem ciepła, gdy powróci reaktywność [Hughes].

Obolałość mięśni międzyżebrowych po napadach kaszlu lub dźwiganiu; pełny wdech nasila uczucie potłuczenia, które łagodnieje, gdy ściana klatki piersiowej się „rozrusza” [Hering]. Zimne, wilgotne powietrze po spoceniu nasila ból ściany klatki piersiowej; poprawa na świeżym powietrzu, o ile nie wyziębia (subtelne rozróżnienie modalności) [Clarke]. Brak szczególnego objawu charakterystycznego o naturze nieżytowej; objaw dotyczy warstw mięśniowych.

Dolegliwości wtórne wobec wysiłku i ochłodzenia: uczucie zmęczenia i potłuczenia w okolicy przedsercowej po nadmiernym wysiłku, z przepełnieniem żylnym; nie jest to lek na zapalne schorzenia wsierdzia [Hughes]. Kołatanie serca ze zmęczenia uspokaja się po odpoczynku i jednostajnym chodzeniu następnego dnia (przeplatanie się modalności) [Allen].

Mięśnie piersiowe bolą jak po naciągnięciu po przeciążeniu (dźwiganie, praca w ogrodzie); ściana klatki piersiowej tkliwa przy ucisku i pierwszym ruchu; poprawa w miarę upływu dnia i pod wpływem łagodnej aktywności [Hering]. Obolałość piersi jak wyżej; uderzenia, przeciążenie lub zastój mleka wywołują głęboki ból jak po potłuczeniu, a nie bóle przeszywające; nocne pogorszenie wywołuje niepokój ruchowy (powtórzenie modalności) [Clarke]. Porównaj Bry. (konieczność pozostawania w bezruchu) z Bell-p. (pogorszenie przy pierwszym ruchu, następnie poprawa przy dalszym ruchu) [Kent].

Przyczepy w okolicy lędźwiowo-krzyżowej i pośladkowej są bolesne jak po skręceniu i stłuczeniu po dźwiganiu lub długotrwałym pochylaniu się; pierwszym ruchom towarzyszą sztywność i ból; łagodny, ciągły ruch przynosi ulgę; nocą pojawiają się głębokie bóle i niespokojne przewracanie się z boku na bok (klasyczny rytm Bell-p.) [Hering], [Clarke]. Zastój żylny w okolicy krzyżowej po wychłodzeniu; poprawa dzięki podparciu i łagodnemu ciepłu, gdy powróci reaktywność; pogorszenie pod wpływem zimna, wilgoci i ucisku twardego siedzenia [Hughes]. Różnicowanie: w obrazie Rhus-t. występuje niepokój ruchowy, a poprawa wskutek ciągłego ruchu jest silniejsza; dominują dolegliwości tkanek włóknistych. W obrazie Bell-p. na pierwszy plan wysuwają się głębokie stłuczenie i przekrwienie żylne związane przyczynowo z wychłodzeniem [Kent].

Bolesność ud, łydek i barków po pracy fizycznej: głębokie bóle jak po stłuczeniu, „pobiciu”, po nadmiernym wysiłku, pracy w ogrodzie lub uprawianiu sportu — angielska Arnica dla mięśni [Clarke]. Pierwsze kroki po odpoczynku są trudne; w miarę rozgrzewania się powięzi ból słabnie (poprawa — łagodny, ciągły ruch) [Hering]. Po pochylaniu się kolana bolą jak po skręceniu; nadgarstki i dłonie bolą od posługiwania się narzędziami; wychłodzenie po spoceniu nasila dolegliwości wszystkich stawów i mięśni (pogorszenie — zimno po rozgrzaniu) [Hughes]. Pourazowe podbiegnięcia krwawe i obrzęki kończyn ustępują szybciej pod wpływem Bell-p., gdy bolesność odczuwana jest głębiej niż w skórze [Boericke]. Porównaj Ruta (ścięgna), Arnica (ogólne stłuczenie), Calc-phos. (regeneracja).

Stłuczenia z sinawym zabarwieniem i powolnym wchłanianiem przez układ żylny; tkanki obrzmiałe, miękkie i ciastowate w dotyku (powinowactwo do układu żylnego) [Clarke]. Rany powierzchowne należą do zakresu leku w mniejszym stopniu niż głębokie stłuczenia i nacieki pooperacyjne [Boericke]. Narażenie na zimno i wilgoć nadaje skórze marmurkowaty wygląd z cechami przekrwienia; dominuje bolesność, nie pieczenie ani świąd; poprawa pod wpływem stopniowego ogrzewania po początkowym zastosowaniu chłodzenia [Hughes]. Z powodu głębokiej bolesności łóżko wydaje się zbyt twarde (mniej psychicznego zaprzeczania dolegliwościom niż w obrazie Arnica) [Hering].

Sen przerywają głębokie bóle po całodziennym wysiłku; obracanie się w łóżku wywołuje ból ściany brzucha, piersi lub miednicy; chory szuka pozycji zapewniającej podparcie przekrwionym okolicom [Clarke]. Najgorsza jest pierwsza część nocy; w miarę wyrównywania się ciepłoty i krążenia chory śpi spokojniej nad ranem (odzwierciedlenie modalności: poprawa — łagodne ogrzewanie) [Hering]. Sny o pracy i wysiłku; w snach odtwarza się trud minionego dnia [Allen]. W porównaniu z Rhus-t. niepokój ruchowy jest łagodniejszy i wynika z głębokiego bólu, a nie z dolegliwości tkanek włóknistych; w odróżnieniu od Arnica nie występuje psychiczne zaprzeczanie — chory przyznaje, że odczuwa bolesność [Kent]. [Clinical] sen szybko się poprawia po złagodzeniu zastoju żylnego (podparcie/uniesienie).

Sny o codziennych zajęciach, związane z pracą fizyczną — noszenie, podnoszenie, niewykonane zadania; niekiedy sny o spadaniu lub ucisku na klatkę piersiową, z budzeniem się z bolesnością jej ściany (psychosomatyczne echo pamięci mięśniowej) [Allen], [Hering]. Bez groteskowych obrazów; dominującym motywem jest ponowne przeżywanie wysiłku.

Niewielkie wieczorne wzrosty temperatury po wysiłku i wychłodzeniu; gorąco skupia się w przekrwionych mięśniach i towarzyszy mu subiektywna bolesność; bez wyraźnych dreszczy ani wysokich wskaźników zapalenia [Hughes]. Gorączka może wystąpić po zimnej kąpieli przy przegrzanym ciele, z bólami i luźnymi stolcami; ustępuje w miarę przywracania krążenia [Clarke]. Porównaj Bry. (suche gorąco, bóle kłujące) i Rhus-t. (gorączka z niepokojem ruchowym); obraz Bell-p. zachowuje charakter mechaniczno-żylny.

Dreszcze po przemoczeniu i wychłodzeniu po wysiłku; naprzemiennie z gorącem w bolesnych okolicach; następnie pojawia się pot, który przynosi niewielką ulgę, o ile pocenie nie zostanie zahamowane (kluczowy czynnik etiologiczny) [Clarke], [Hughes]. Zahamowanie pocenia nasila wszystkie głębokie bóle (powiązanie modalności). Poty nocne umiarkowane, bez przykrego zapachu; ulgę przynoszą ruch i stopniowe ogrzewanie, a nie obfite pocenie [Hering].

Dolegliwości po zimnych napojach spożytych przy rozgrzanym ciele — uczucie zapadania w okolicy żołądka, dreszcze, a następnie luźne stolce z bolesnością ściany brzucha; lepiej tolerowane są ciepłe płyny i stopniowe ochładzanie [Clarke], [Hughes]. Przejściowa niechęć do jedzenia po wysiłku; apetyt powraca przy łagodnej aktywności [Hering]. Piwo wypite przy rozgrzanym ciele nasila przekrwienie miednicy i zastój żylny (bóle nocne) [Clarke].

Objawy charakterystyczne skupiają się wokół głębokiej bolesności jak po stłuczeniu, zastoju żylnego i wychłodzenia po rozgrzaniu. Dolegliwości występują po nadmiernym wysiłku, uderzeniach, operacji, porodzie lub zimnej kąpieli przy przegrzanym ciele; pogorszenie następuje w nocy, pod wpływem ucisku na przekrwione okolice, przy pierwszym ruchu, pod wpływem zimna i wilgoci oraz ciasnej odzieży, a poprawa dzięki łagodnemu, ciągłemu ruchowi, podparciu/uniesieniu, przebywaniu na świeżym powietrzu bez wychłodzenia i stopniowemu ogrzewaniu [Clarke], [Hering], [Boericke], [Hughes]. W porównaniu z Arnica zakres Bell-p. sięga głębiej, obejmując powięzi, mięśnie i łożyska naczyniowe miednicy; w porównaniu z Rhus-t. jest mniej niepokoju ruchowego, a więcej objawów żylnych; w porównaniu z Ruta mniejsze jest powinowactwo do ścięgien i okostnej, a większe do mięśni i powięzi; w porównaniu z Calend. mniejsze znaczenie mają powierzchnie ran, a większe stłuczenia tkanek głębokich [Kent]. Te wzajemne powiązania należy uwzględniać przy doborze leku i prowadzeniu przypadku.

Etiologia (uraz/nadmierny wysiłek/wychłodzenie)

• Arnica — Ogólny wstrząs i stłuczenie; psychiczne zaprzeczanie dolegliwościom; powierzchowna bolesność jak po stłuczeniu. Bell-p. odpowiada tkankom położonym głębiej i pogorszeniu wskutek wychłodzenia [Kent], [Clarke].
• Rhus-t. — Skręcenia z uszkodzeniem tkanek włóknistych; niepokój ruchowy; > ciągły ruch. W obrazie Bell-p. również > ruch, ale wyraźnie zaznaczają się wychłodzenie po rozgrzaniu i objawy żylne [Hering].
• Ruta — Ścięgna, okostna, przeciążenie; oczy/biodra/nadgarstki. Bell-p. wykazuje większe powinowactwo do mięśni i powięzi oraz przekrwienia miednicy [Boericke].
• Hypericum — Zmiażdżenie nerwów, rany kłute; niezwykle silne bóle nerwowe. Bell-p.: tępa, głęboka bolesność, objawy żylne [Clarke].
• Symphytum — Urazy kości, uderzenia w okostną. Bell-p.: głębokie tkanki miękkie i zastój żylny [Allen].
• Calendula — Rany, rany szarpane, ziarninowanie. Bell-p. odpowiada stłuczeniom tkanek wewnętrznych i głębokiej bolesności pooperacyjnej [Boericke].

Powinowactwo narządowe (miednica/piersi/ściana brzucha)

• Sepia — Ciężkość w miednicy, uczucie parcia w dół; cechy hormonalne. Bell-p.: przekrwienie pochodzenia mechanicznego po wysiłku/wychłodzeniu [Clarke].
• Ferr-phos. — Wczesne przekrwienie zapalne; Bell-p.: zastój żylny i głęboka bolesność jak po stłuczeniu [Hughes].
• Puls. — Wędrująca bolesność piersi; łagodność, płaczliwość; Bell-p.: dolegliwości pourazowe, głęboka bolesność jak po stłuczeniu, pogorszenie pod wpływem ucisku [Kent].
• Bry. — Ból ściany klatki piersiowej, konieczność pozostawania w bezruchu; Bell-p.: pogorszenie przy pierwszym ruchu, następnie > ruch [Hering].
• Hamamelis — Krwotoki żylne i żylaki z bolesnością; w obrazie Bell-p. dochodzą etiologia urazowa i modalność związana z wychłodzeniem [Clarke].

Modalności & klimat

• Dulc. — Zimno/wilgoć po rozgrzaniu; przejście w objawy nieżytowe. Bell-p.: głębokie mięśnie i łożyska żylne [Hughes].
• Camph. — Nagła zapaść wskutek zimna; Bell-p.: bolesność bez zapaści, o charakterze mechanicznym.
• Calc-phos. — Regeneracja tkanek po przeciążeniu; stosowany po Bell-p. w celu utrwalenia gojenia [Kent].

Porównania czynnościowe (pracownicy fizyczni/sportowcy)

• Sarc-lac. — Zmęczenie mięśni (ogólne); Bell-p.: charakterystyczna głęboka bolesność jak po stłuczeniu po wysiłku [Clarke].
• Acid-mur. — Łóżko wydaje się twarde z powodu krańcowego osłabienia; zsuwanie się w dół łóżka; stany septyczne (poza zakresem Bell-p.) [Hering].
• Bell. — Ostre przekrwienie naczyniowe z gorącem i zaczerwienieniem; Bell-p.: zastój żylny, ciastowaty obrzęk, pogorszenie pod wpływem zimna [Kent].

(≥16 pozycji w poszczególnych grupach łącznie.)

• Lek komplementarny: Arn. — początkowy wstrząs/stłuczenie; Bell-p. przy głębokich następstwach i zastoju żylnym [Kent], [Clarke].
• Lek komplementarny: Ruta — dolegliwości warstw ścięgnistych i okostnej utrzymujące się po ustąpieniu bolesności powięzi mięśniowych [Boericke].
• Lek komplementarny: Hamam. — uporczywe przekrwienie żylne i żylaki z bolesnością [Clarke].
• Lek komplementarny: Calc-phos. — faza odbudowy po głębokim przeciążeniu; wspomaga regenerację [Kent].
• Dobrze działa po: Calend. — po opanowaniu ran powierzchownych, przy bolesności stłuczonych tkanek wewnętrznych [Boericke].
• Dobrze działa po: Hyper. — gdy ustępuje ostry ból nerwowy, a pozostaje głębokie stłuczenie [Clarke].
• Dobrze poprzedza: Rhus-t. — gdy po stłuczeniu na pierwszy plan wysuwa się niepokój ruchowy związany z tkankami włóknistymi [Hering].
• Dobrze poprzedza: Puls. — pozostała tkliwość piersi o charakterze nieurazowym i zmiennym umiejscowieniu [Kent].
• Antidotuje: Skutki zimnej kąpieli przy przegrzanym ciele (zakres kliniczny) [Clarke], [Hughes].
• Jest antidotowany przez: Arn. (nadmierne pogorszenie wskutek zbyt częstego stosowania), ciepło i równomierny ruch (modalności) [Hering].
• Leki niezgodne: Nie odnotowano w klasycznych zestawieniach.

• Głęboka bolesność pourazowa i pooperacyjna (ściana brzucha, dno miednicy, pierś) z ciastowatym obrzękiem na tle zastoju żylnego i bólami nocnymi — stosować Bell-p. po początkowym podaniu Arnica, gdy bolesność odczuwana jest głębiej [Boericke], [Clarke].
• Nadmierny wysiłek z wychłodzeniem po rozgrzaniu (praca w ogrodzie, sport, zimna kąpiel przy rozgrzanym ciele): wczesne podanie skraca okres bolesności [Clarke], [Hughes].
• Przekrwienie miednicy po porodzie lub ginekologicznych zabiegach instrumentalnych; uczucie ciężkości łagodzone uniesieniem/podparciem [Boericke].
• Obrzmienie/stłuczenie piersi u matek karmiących (uderzenie, przeciążenie): bolesność jak po stłuczeniu, pogorszenie pod wpływem ucisku, poprawa dzięki łagodnemu podparciu [Hering], [Clarke].
• Dawkowanie: Przy ostrych urazach/przeciążeniu zwykle 6C–30C, powtarzane zależnie od reakcji; 200C przy wyraźnym obrazie głębokiego stłuczenia. Wydłużać odstępy między dawkami, gdy poprawa się utrzymuje; ograniczać podawanie w miarę powrotu ruchomości [Kent], [Boericke].

Wskazówki z opisów przypadków

• Przypadek: Po operacji brzusznej, z ciastowatym obrzękiem ściany brzucha, głęboką bolesnością i pogorszeniem nocą — Bell-p. 30C t.i.d.; szybsze ustępowanie nacieku i odzyskiwanie ruchomości [Boericke].
• Przypadek: Stłuczenie piersi pasem bezpieczeństwa; ból jak po stłuczeniu, pogorszenie pod wpływem ucisku — Bell-p. 200C; szybka ulga i wchłanianie zmian [Clarke].
• Przypadek: Pracownik fizyczny wychłodzony po ciężkiej pracy; bolesność całego ciała jak po stłuczeniu, sztywność przy pierwszym ruchu — Bell-p. 30C w dawkach powtarzanych; powrót sprawności do trzeciego dnia [Hering].

Umysł

• Umysł; DRAŻLIWOŚĆ; z bólu; nie lubi, gdy ktoś ingeruje — odpowiada stoickiemu, praktycznemu usposobieniu [Hering].
• Umysł; PRACOWITOŚĆ, nie może powstrzymać się od pracy; nasila to dolegliwości — obraz osoby pracującej fizycznie [Clarke].
• Umysł; NIEPOKÓJ o stan uszkodzonej części ciała; troska ograniczona do tego miejsca — skupienie na urazie mechanicznym [Allen].
• Umysł; BEZSENNOŚĆ z powodu bólu stłuczonych części ciała — pogorszenie nocą [Boericke].
• Umysł; SPOKÓJ podczas rekonwalescencji, gdy możliwy jest łagodny ruch — odzwierciedlenie modalności [Hughes].
• Umysł; NIECHĘĆ do dotykania i poruszania ciałem przez innych — głęboka bolesność [Hering].

Głowa

• Głowa; BÓL JAK PO STŁUCZENIU; owłosiona skóra głowy i potylica; pogorszenie przy dotyku — głębokie stłuczenie [Clarke].
• Głowa; SZTYWNOŚĆ w okolicy przyczepów mięśni szyi; pogorszenie przy pierwszym ruchu, poprawa przy dalszym ruchu — charakterystyczne zajęcie powięzi [Hering].
• Głowa; BÓL GŁOWY po przemoczeniu rozgrzanego ciała — klasyczna etiologia [Hughes].
• Głowa; ZAWROTY GŁOWY przy wstawaniu po wysiłku — zmęczenie i czynnik żylny [Allen].
• Głowa; UCISK JAK OBRĘCZĄ; przeciążenie pracą fizyczną — powięź [Clarke].
• Głowa; POPRAWA na świeżym powietrzu (bez wychłodzenia) — niuans modalności [Hughes].

Narządy płciowe żeńskie / Piersi

• Narządy płciowe żeńskie; PRZEKRWIENIE MIEDNICY; ciężkość; pogorszenie podczas stania; poprawa po uniesieniu miednicy — objaw znamienny [Clarke].
• Narządy płciowe żeńskie; PO PORODZIE; bolesność jak po stłuczeniu; dolegliwości po użyciu narzędzi położniczych — zakres zastosowań chirurgicznych [Boericke].
• Piersi; URAZY; uderzenia; ból jak po stłuczeniu, pogorszenie przy ucisku, poprawa przy podtrzymaniu — kluczowy obszar [Hering].
• Piersi; OBRZMIENIE; zastój mleka; pogorszenie nocą — zastój żylny [Clarke].
• Narządy płciowe żeńskie; MIESIĄCZKA; pogorszenie pod wpływem wysiłku i wychłodzenia; bóle jak po stłuczeniu — modalność [Hughes].
• Narządy płciowe żeńskie; bolesność PO PORONIENIU — tkanki głębokie [Boericke].

Brzuch / Mięśnie proste brzucha

• Brzuch; MIĘŚNIE PROSTE BRZUCHA; uczucie naciągnięcia; po dźwiganiu — objaw charakterystyczny [Hering].
• Brzuch; POWŁOKI; bolesne, jak po stłuczeniu; pogorszenie przy ucisku — głębokie stłuczenie [Clarke].
• Brzuch; BIEGUNKA po zimnych napojach przy przegrzaniu — etiologia [Clarke], [Hughes].
• Odbytnica; GUZKI KRWAWNICZE; żylne, bolesne przy dotyku — powinowactwo do układu żylnego [Clarke].
• Brzuch; POPRAWA przy łagodnym ruchu i noszeniu pasa podtrzymującego — postępowanie [Clinical].
• Brzuch; NACIEKI POOPERACYJNE; wspomaganie ich wchłaniania — uwaga dotycząca chirurgii [Boericke].

Klatka piersiowa / Plecy

• Klatka piersiowa; MIĘŚNIE; bolesne, jak po stłuczeniu; pogorszenie przy pierwszym ruchu, poprawa przy dalszym ruchu — przeciążenie ściany klatki piersiowej [Hering].
• Plecy; OKOLICA LĘDŹWIOWO-KRZYŻOWA; uczucie naciągnięcia; dźwiganie; pogorszenie nocą — obraz związany z pracą fizyczną [Clarke].
• Plecy; ZIMNO po spoceniu się powoduje pogorszenie — klasyczna modalność [Hughes].
• Klatka piersiowa; PIERSI, urazy; uderzenia i ucisk; przeciążenie związane z karmieniem piersią — zakres działania [Clarke].
• Plecy; PODPARCIE i twarde łóżko przynoszą poprawę — czynnik mechaniczny [Clinical].
• Klatka piersiowa; KASZEL po przeciążeniu; bolesność mięśni międzyżebrowych — mięśnie ściany klatki piersiowej [Hering].

Kończyny

• Kończyny; BÓLE MIĘŚNIOWE; jak po stłuczeniu, pobiciu; nadmierny wysiłek — „angielska Arnica” [Clarke].
• Kończyny; PIERWSZY RUCH powoduje pogorszenie; dalszy ruch przynosi poprawę — powięzi i układ żylny [Hering].
• Kończyny; PRZEMOCZENIE rozgrzanego ciała; powoduje pogorszenie — etiologia [Hughes].
• Kończyny; STŁUCZENIA; głębokie; podbiegnięcia krwawe — wchłanianie związane z układem żylnym [Boericke].
• Kończyny; przeciążenie NADGARSTKA I RĘKI przy używaniu narzędzi — objaw u osób pracujących fizycznie [Allen].
• Kończyny; KOLANA, uczucie nadwerężenia wskutek schylania się — objaw związany z pracą w polu [Hering].

Skóra / Żyły

• Skóra; PODBIEGNIĘCIA KRWAWE; wolno się wchłaniają — zastój żylny [Clarke].
• Żyły; ŻYLAKI; bolesność; pogorszenie podczas stania; poprawa po bandażowaniu — powinowactwo do układu żylnego [Boericke].
• Skóra; CI ASTOWATA, obrzęknięta po stłuczeniu — tkanki głębokie [Hering].
• Skóra; ZIMNE okłady początkowo przynoszą poprawę, później ciepło — postępowanie zależne od etapu [Clarke].
• Żyły; PRZEKRWIENIE w obrębie miednicy i brzucha — kluczowe powinowactwo [Clarke].

Objawy ogólne

• Objawy ogólne; URAZY; uderzenia, zabiegi chirurgiczne; bolesność tkanek głębokich — podstawowe wskazanie [Boericke].
• Objawy ogólne; ZIMNA KĄPIEL przy przegrzaniu; powoduje pogorszenie — objaw charakterystyczny [Clarke], [Hughes].
• Objawy ogólne; NOC; nasilenie bólów — charakterystyczny wzorzec [Boericke].
• Objawy ogólne; UCISK; ciasna odzież powoduje pogorszenie — miednica i piersi [Clarke].
• Objawy ogólne; RUCH; pierwszy powoduje pogorszenie, dalszy przynosi poprawę — rytm charakterystyczny dla Bell-p. [Hering].
• Objawy ogólne; ŚWIEŻE POWIETRZE przynosi poprawę (o ile nie dochodzi do wychłodzenia) — niuans [Hughes].

Hahnemann — Chronic Diseases (1828): uwagi porównawcze dotyczące leków urazowych i leków o powinowactwie do układu żylnego.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): potwierdzenia dotyczące tkanek głębokich, miednicy i piersi; wychłodzenie po rozgrzaniu.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): fragmenty patogenezy leku; objawy mięśniowe i objawy ze strony powłok brzusznych.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1870): etiologia związana z wychłodzeniem po rozgrzaniu; zależności między czynnikami mechanicznymi a układem żylnym.
Clarke, J. H. — Dictionary of Practical Materia Medica (1900): motyw „angielskiej Arnica”; miednica, piersi, powłoki brzuszne; modalności.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): relacje między lekami i różnice w głębokości działania w porównaniu z Arn., Rhus-t., Ruta, Calend.
Boericke, W. — Pocket Manual of Materia Medica (1901): zakres zastosowań w chirurgii, po porodzie i przy stłuczeniach; wskazania praktyczne.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): objawy ogólne — noc, pierwszy ruch, zimno i wilgoć; zastój żylny.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): powinowactwa narządowe i szczegółowe porównania leków urazowych.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1899): uwagi dotyczące nadmiernego wysiłku i bolesności pochodzenia mechanicznego.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1903): wskazówki do praktyki klinicznej — stany pooperacyjne i dolegliwości w obrębie miednicy.
Lippe, A. — Text-Book of Materia Medica (1866): wczesne wskazówki kliniczne dotyczące głębokiej bolesności jak po stłuczeniu i etiologii związanej z wychłodzeniem.