• Jama ustna i ślinianki—ostre zapalenie jamy ustnej z obfitym, cuchnącym ślinotokiem; dziąsła tkliwe, z owrzodzeniami; szybkie oddzielanie się martwych tkanek odzwierciedla żrące działanie rtęci [Hering], [Allen]. Zob. Jama ustna.
• Gardło i cieśń gardzieli—gwałtowne zapalenie z pieczeniem; wcześnie pojawiająca się szarobiała błona; trudności w połykaniu z kłującymi bólami; żrący wysięk [Clarke], [Boericke]. Zob. Gardło.
• Żołądek i jelito cienkie—zapalenie żołądka i jelit z piekącymi, tnącymi bólami; nieustanne nudności; pogorszenie po najmniejszym łyku [Allen], [Hughes]. Zob. Żołądek/Brzuch.
• Okrężnica i odbytnica—ważny lek w obrazie silnego bolesnego parcia: nieustanne parcie z wydalaniem skąpego, krwawego śluzu ze strzępkami; ból i parcie utrzymują się po stolcu [Hering], [Allen]. Zob. Odbytnica.
• Drogi moczowe i nerki—bolesne parcie na pęcherz z oddawaniem moczu kroplami i palącym bólem; albuminuria, krwiomocz; zapalenie pęcherza po czerwonce [Boger], [Clarke]. Zob. Układ moczowy.
• Błony surowicze—ostre zapalenie o charakterze żrącym, z wysiękiem włóknikowym; złogi włóknika odpowiadają obrazowi tworzenia się błon w gardle [Hughes], [Clarke].
• Skóra i owrzodzenia—pieczenie, skłonność do owrzodzeń żrących; brzegi ciemne, dno pokryte oddzielającymi się martwymi tkankami; wysięki drażniące, powodujące nadżerki [Hering], [Allen]. Zob. Skóra.
• Krew i zapaść—sączenie się krwi, skrajne osłabienie, uczucie zimna z piekącymi bólami; stany septyczne [Allen], [Clarke]. Zob. Gorączka/Objawy ogólne.

• Ciepłe okłady przy piekących, tnących bólach brzucha łagodzą dolegliwości powierzchowne, lecz nie parcie [Hering].
• Całkowity bezruch podczas bolesnego parcia na odbytnicę lub pęcherz — ruch nasila skurcz [Boger].
• Łyki ciepłej wody, w bardzo małych ilościach, niekiedy na chwilę łagodzą pieczenie w żołądku (często tylko przelotnie) [Allen].
• Po śnie (na krótko) następuje przejściowe osłabienie parcia przed kolejnym napadem [Clinical].
• Cichy, ciemny pokój, gdy ból głowy występuje po przeczyszczeniu — mniejsza nadwrażliwość na bodźce zmysłowe [Clarke].
• Delikatny, stały ucisk podbrzusza podczas bolesnego parcia może zmniejszyć wysiłek przy parciu [Clinical].
• Ciepło łóżka łagodzi dreszczliwość i oziębienie powierzchni ciała, choć pieczenie wewnętrzne się utrzymuje [Boericke].
• Starannie dobrana, niedrażniąca dieta (buliony) po ostrej fazie — mniejsze drażnienie błon śluzowych [Hughes].
• Częste, maleńkie łyki zamiast picia dużymi łykami — zmniejszają natychmiastowy skurcz żołądka [Allen].

• Noc—parcie i pieczenie wyraźnie nasilają się po północy [Hering], [Kent].
• Najmniejsza ilość jedzenia lub picia—wywołuje skurcz żołądka i odbytnicy; nawet woda pobudza bolesne parcie [Allen], [Clarke].
• Narażenie na zimno i wilgoć—dreszcze z wewnętrznym pieczeniem; nasilenie przekrwienia błon śluzowych [Boericke].
• Ruch—nasila tnące bóle brzucha i parcie na pęcherz [Boger].
• Po stolcu—bolesne parcie utrzymuje się wraz z palącym bólem (objaw charakterystyczny) [Hering].
• Po oddaniu moczu—pieczenie utrzymuje się; parcie natychmiast powraca [Boger], [Clarke].
• Dotyk lub ucisk gardła—wyjątkowo silna tkliwość cieśni gardzieli; nasilenie trudności w połykaniu [Clarke].
• Mówienie lub połykanie—błony w gardle są boleśnie wrażliwe; płyny nasilają dolegliwości bardziej niż pokarmy stałe lub odwrotnie, zależnie od fazy [Allen].
• Kawa, alkohol, przyprawy—gwałtownie nasilają zapalenie błon śluzowych [Hughes].
• Zahamowanie pocenia—nasila wewnętrzny żar i udrękę z niepokojem ruchowym [Kent].
• Między wypróżnieniami—stałe uczucie niepełnego opróżnienia (odbytnicy i pęcherza) [Hering].
• Nagłe zmiany temperatury—chwiejność naczyniowa, dreszcze naprzemiennie z pieczeniem [Boericke].

Lęk i udręka z niepokojem ruchowym oraz obawą, że kolejne przełknięcie lub najmniejszy ruch wywołają nieznośne pieczenie bądź parcie; procesy niszczące tkanki całkowicie zaprzątają psychikę chorego [Hering], [Clarke]. Drażliwy, opryskliwy; pod wpływem bólu staje się impulsywny, a w ciężkich stanach toksycznych może nawet majaczyć [Allen]. Silny niepokój wewnętrzny z lękiem przed oddaniem stolca i moczu, ponieważ każda z tych czynności odnawia męczarnię — ten lęk antycypacyjny ma praktyczne znaczenie podczas zbierania wywiadu homeopatycznego [Hering]. Okresy dezorientacji — odpowiada powoli, myślenie zamglone przez ból i wyczerpanie; przy wysokiej gorączce lub zapaści septycznej może przechodzić w majaczenie z mamrotaniem [Allen], [Boericke]. Nadwrażliwość na bodźce — hałas, światło i rozmowa nasilają ból głowy oraz nudności [Clarke]. W stanach toksycznych może pojawić się podejrzliwość lub niechęć do opiekunów; w innych okresach apatia wynikająca ze skrajnego osłabienia [Hughes]. Obraz psychiczny współgra z modalnością „pogorszenie w nocy” i z uporczywym bolesnym parciem po oddaniu stolca lub moczu, które nie pozwala na żaden odpoczynek. Przypadek: gwałtowne parcie czerwonkowe z przerażeniem na widok krzesła sanitarnego; Merc-cor. 3X, często powtarzany, łagodził lęk w miarę zmniejszania się parcia [Clinical].

Ból głowy w okolicy czołowej z uczuciem ściskającej opaski, nasilający się przy wysiłku wzrokowym i pod wpływem hałasu, często towarzyszący ostrym napadom dolegliwości żołądkowych lub odbytniczych [Clarke]. Gorąco na szczycie głowy z bladością twarzy lub plamami rumieńca; głowa pulsuje, gdy nasila się bolesne parcie [Hering]. Ból głowy z nudnościami: najmniejszy ruch nasila zarówno dolegliwości żołądkowe, jak i ból głowy, zgodnie z modalnością „pogorszenie pod wpływem ruchu” [Allen]. Ciężkość potylicy podczas dreszczy; głowa wydaje się zbyt ciężka, by unieść ją z poduszki. Skóra głowy bywa wrażliwa jak przy otarciu naskórka, co stanowi skórny odpowiednik żrącego motywu w obrazie leku [Hughes]. W stanach zapaści zimny pot na czole przy jednoczesnym pieczeniu wewnętrznym — ta biegunowość (zimno na zewnątrz, ogień wewnątrz) jest charakterystyczna [Boericke].

Zaczerwienienie spojówek z pieczeniem i drażniącym łzawieniem powodującym nadżerki powiek — objaw drugorzędny, lecz zgodny z żrącym działaniem leku [Hering]. Obraz faluje podczas napadów bólu; źrenice zmienne w gorączce [Allen]. Światłowstręt przy silnym bolesnym parciu w żołądku; oczy wydają się suche i gorące mimo obfitych łez. Niewielki obrzęk powiek z bolesnością przy dotyku; kąciki oczu wrażliwe. Nie jest to lek o pierwszoplanowym powinowactwie do oczu, jednak i tutaj powraca motyw wydzieliny powodującej nadżerki [Clarke].

Hałasy nasilają ból głowy i nudności; uczucie pełności w uszach podczas gorączki. Kłujące bóle promieniujące w okolicę trąbki słuchowej przy próbie przełykania w zapaleniu cieśni gardzieli [Clarke]. Dzwonienie w uszach w fazach zapaści; przytępienie słuchu wskutek ogólnoustrojowej toksemii [Allen].

Katar z wydzieliną powodującą nadżerki, pieczenie wewnątrz nozdrzy; śluz z pasmami krwi [Hering]. Zaburzenia węchu; zapachy jedzenia wywołują nudności (powiązanie z działem Żołądek, „pogorszenie po najmniejszej ilości pokarmu”). Wstrząs przy kichaniu nasila bóle gardła. Bolesność błony śluzowej nosa odpowiada objawom jamy ustnej i gardła [Allen].

Twarz o wyrazie lęku, ściągnięta, niekiedy hipokratejska; wargi suche, popękane i bolesne, z uczuciem obnażenia i pieczenia [Clarke]. Naprzemienna bladość i zaczerwienienie twarzy odpowiadają chwiejności naczyniowej; zimny pot na twarzy przy wewnętrznym pieczeniu [Boericke]. Gruczoły podżuchwowe tkliwe — powinowactwo rtęci do gruczołów [Hering].

Obfity, cuchnący ślinotok z obnażoną, owrzodziałą błoną śluzową; dziąsła obrzękłe, krwawią przy dotyku; język obrzękły, czasem geograficzny, z intensywnym pieczeniem [Hering], [Allen]. Ślina jest ciągnąca się, o metalicznym smaku, cuchnąca — wskazuje na ogólnoustrojowy proces niszczący tkanki. Zęby bolą i rozchwiewają się, zębodoły tkliwe; cuchnący oddech. Jama ustna odzwierciedla całą naturę leku: żrące nadżerki z krwawieniem i cuchnącymi wydzielinami [Clarke]. Ciepłe napoje mogą przynosić chwilowe ukojenie, co odpowiada modalności Poprawa pod wpływem ciepła.

Dziąsła gąbczaste, krwawiące; rwący ból zębów, nasilający się nocą i pod wpływem ciepła łóżka (cecha grupy leków rtęciowych), choć przy pieczeniu w jamie ustnej chory często pragnie ciepła dla ulgi — należy uwzględnić tę subtelną różnicę [Hering]. Zęby wrażliwe na zimne powietrze i dotyk; ślinotok zwiększa odczuwanie bólu [Allen].

Jedna z głównych sfer działania: cieśń gardzieli intensywnie zaczerwieniona, następnie wcześnie pojawia się szarobiała błona; migdałki i podniebienie miękkie obrzękłe; połykanie niezwykle bolesne, płyny czasem nasilają dolegliwości bardziej niż pokarmy stałe lub odwrotnie, zależnie od fazy [Clarke], [Hering]. Uczucie obnażenia i pieczenia, z kłującym bólem promieniującym do uszu podczas przełykania. Obfita ślina wycieka z ust, lecz pragnienie się utrzymuje; każdy łyk odnawia pieczenie — zgodnie z modalnością Pogorszenie po najmniejszej ilości jedzenia lub picia [Allen]. Gruczoły podżuchwowe tkliwe; szyja bolesna przy dotyku z zewnątrz (powiązanie z modalnością Pogorszenie pod wpływem dotyku). Obraz sublimatu kontrastuje z obrazem Kali-bich. (zwarte, ciągnące się czopy; owrzodzenia o ostro odgraniczonych brzegach, jak wycięte sztancą) oraz Lac-can. (naprzemienne zajęcie stron); Merc-cor. cechuje skłonność do wcześniejszego tworzenia błon i silniejszego pieczenia ze ślinotokiem [Clarke], [Kent]. [Toxicology]/[Clinical].

Gwałtowne zapalenie żołądka: pieczenie od jamy ustnej do żołądka; odruchy wymiotne i wymioty śluzem, żółcią, niekiedy krwią; najmniejsza ilość wody ponownie wywołuje skurcz [Allen], [Hughes]. Obezwładniające nudności nasilane przez ruch i zapachy, co łączy się z objawami opisanymi w działach Głowa i Nos. Nadbrzusze wyjątkowo tkliwe; chory przytrzymuje tę okolicę i lęka się przełykania. Pragnie małych łyków ciepłego płynu (krótka ulga), jednak dominuje „pogorszenie po najmniejszej ilości pokarmu” [Hering]. Wrażenie, jakby w żołądku palił się węgiel — podobieństwo do obrazu Arsenicum, jednak w Merc-cor. występuje silniejsze bolesne parcie w niższych odcinkach oraz obfity ślinotok [Clarke], [Kent].

Tnąca, piekąca kolka, zwłaszcza w podbrzuszu, zmuszająca do wypróżnienia z niewielkim skutkiem; bóle ściskają niczym rozpalony szpon [Hering]. Brzuch wzdęty bębnicowo, a zarazem tkliwy; ruch nasila dolegliwości (zgodnie z modalnością Pogorszenie pod wpływem ruchu). Węzły chłonne krezki mogą wydawać się powiększone i wrażliwe [Allen]. Kluczowe jest pogorszenie po wypróżnieniu: po każdym skąpym stolcu udręka w brzuchu utrzymuje się i zmusza do ponownego parcia. Ciepło i delikatny ucisk mogą powierzchownie łagodzić dolegliwości (powiązanie z modalnością Poprawa pod wpływem ciepła i ucisku). Por. Nux-v. (parcie przed stolcem i po nim, lecz mniej żrącego pieczenia) oraz Aloe (obfity, galaretowaty stolec bez pieczenia z bólem jak od noża) [Kent], [Boger].

Bolesne parcie na pęcherz z oddawaniem moczu kroplami i palącym bólem, pieczenie po oddaniu moczu; mocz zawiera albuminę, ma barwę dymną lub domieszkę krwi; częsta stranguria [Boger], [Clarke]. Ucisk nad spojeniem łonowym nasila dolegliwości; ciepło łagodzi je powierzchownie, ale nie usuwa wewnętrznego pieczenia (biegunowość). Zapalenie pęcherza po czerwonce jest klasycznym wskazaniem — jednoczesne bolesne parcie na odbytnicę i pęcherz silnie wskazuje na Merc-cor. Por. Canth. (pieczenie przed oddaniem moczu, podczas i po nim; silniejsze pobudzenie seksualne), Tereb. (mocz dymny, przypominający fusy kawowe, główne umiejscowienie w nerkach), Sars. (ból pod koniec oddawania moczu) [Kent], [Boericke]. [Clinical].

Sfera objawów charakterystycznych: nieustanne bolesne parcie z wydalaniem skąpego, krwawego śluzu ze strzępkami; ból i parcie utrzymują się po stolcu — często są silniejsze niż podczas samego wypróżnienia [Hering], [Allen]. Pieczenie i uczucie obnażenia w odbycie; krwawienie początkowo może być jasne, później ciemne. Obraz odbytniczy jest gwałtowniejszy i bardziej krwotoczny niż w Merc-sol., z większą udręką po wypróżnieniu; Canth. ma pieczenie, lecz dominuje powinowactwo do pęcherza; Nux-v. ma kurczowe parcie, ale śluz jest mniej żrący [Clarke], [Kent]. Parcie na odbytnicę i pęcherz często występuje jednocześnie, jednak w Merc-cor. ból wykazuje większą uporczywość po oddaniu stolca lub moczu. [Clinical]/[Toxicology].

Parcie na pęcherz z bolesnymi erekcjami (odruch wskutek podrażnienia pęcherza) [Allen]. Napletek i ujście cewki moczowej bolesne, wydzieliny powodujące nadżerki; owrzodzenia przypominające wrzód miękki, z ciemnymi, podminowanymi brzegami — rys syfilityczny [Hering]. Popęd płciowy osłabiony w zapaści lub wzmożona pobudliwość we wczesnych fazach. Pieczenie w cewce moczowej po stosunku. [Clinical].

Upławy drażniące, piekące, powodujące nadżerki; powierzchnie sromu obnażone [Hering]. Miesiączka może wywoływać lub nasilać bolesne parcie na pęcherz i odbytnicę. Po poronieniach lub w stanach septycznych — cuchnące wydzieliny z pieczeniem i uczuciem obnażenia (por. Ars., Pyrog.) [Clarke]. Zapalenie pęcherza w ciąży lub po porodzie z pieczeniem po oddaniu moczu sugeruje Merc-cor. [Clinical].

Krótkie, gorące oddechy podczas kolki; w przerwach wzdychanie. Mówienie nasila ból gardła i odruchy wymiotne [Clarke].

Kołatanie serca podczas gorączki i po stolcu wskutek wyczerpania; w zapaści tętno małe, częste [Allen]. Skłonność do krwawień może obniżać ciśnienie krwi z uczuciem omdlewania przy wstawaniu (powiązanie z działem Objawy ogólne).

Oddech płytki z powodu bólu brzucha; kłucie w okolicy mostka podczas parcia [Allen]. Wydzielina odkrztuszana przy kaszlu powoduje nadżerki; uczucie obnażenia w tchawicy. Nie jest to lek o pierwszoplanowym powinowactwie do klatki piersiowej, jednak motyw zmian błon śluzowych pozostaje obecny [Clarke].

Ból lędźwiowo-krzyżowy z bolesnym parciem na pęcherz; bolesność okolicy krzyżowej po stolcu [Boger]. Osłabienie grzbietu podczas dreszczy; nie może długo siedzieć prosto.

Kończyny zimne, drżące, a mimo to pieczenie odczuwane jest „wewnątrz”. Bolesne kurcze łydek podczas parcia; nogi uginają się przy powrocie po wypróżnieniu (wyczerpanie) [Allen]. Paznokcie i skóra wokół końców palców bolesne, z uczuciem obnażenia (motyw żrącego działania).

Piekące wykwity z nadżerkami; owrzodzenia o ciemnych, podminowanych brzegach, z oddzielającymi się martwymi tkankami w dnie; posokowata wydzielina powoduje nadżerki sąsiedniej skóry [Hering], [Clarke]. Owrzodzenie może otaczać zaczerwienienie o charakterze róży. Świąd z bolesnością; drapanie pozostawia obnażoną powierzchnię — ponownie charakterystyczny rys żrącego działania.

Niewiele rzeczywistego snu; pogorszenie w nocy zmusza do ciągłego wstawania, by oddać stolec lub mocz [Hering]. Drzemie między napadami; sen nie przynosi wypoczynku, towarzyszą mu sny o ogniu, nożach, zabiegach chirurgicznych — bóle ciała przenikają do snów [Clarke]. Po położeniu się wewnętrzne gorąco z uczuciem zimna na powierzchni ciała; niespokojne przewracanie się z boku na bok (związek z działem Gorączka). Krótkie drzemki mogą na chwilę uspokoić psychikę (Poprawa po śnie — krótkotrwała), jednak kolejne parcie przerywa wszelki odpoczynek. Budzi się z metalicznym smakiem w ustach i ślinotokiem.

Przykre sny o gorącu, paleniu, krwi; o tym, że nie udaje się dotrzeć do ustępu; o dławieniu się podczas połykania [Clarke]. Sny często zapowiadają kolejny napad — chory boi się zasnąć.

Dreszcze z zewnętrznym zimnem i wewnętrznym paleniem; szybkie naprzemienne zmiany; twarz najpierw blada, potem zaczerwieniona; zimny pot na czole [Boericke], [Allen]. Gorąco bez pragnienia może ustąpić miejsca pragnieniu z potrzebą picia małymi łykami, z których każdy ponownie wywołuje ból żołądka (Pogorszenie po najmniejszej ilości napoju). Stany septyczne z krańcowym osłabieniem, odorem i sączeniem krwi; tętno drobne i częste. Szczyt gorączki często przypada w nocy.

Marznięcie przy najmniejszym odkryciu ciała; gorąco z palącymi bólami i niepokojem; pot zimny, lepki, cuchnący; pocenie przynosi niewielką ulgę — motyw utrzymywania się dolegliwości „po zakończeniu czynności” występuje nawet w fazach zmian temperatury ciała [Hering], [Clarke].

Niechęć do jedzenia; nawet sama woda ponownie wywołuje ból; pragnie małych łyków ciepłego napoju (przelotna ulga) [Allen]. Kawa, alkohol i przyprawy nasilają objawy; mleko często nietolerowane w ostrych fazach czerwonki [Hughes]. Stały metaliczny smak w ustach.

Lek o obrazie żrącym, krwotocznym, z bolesnym parciem: skąpe wydaliny przy silnym parciu; bóle utrzymują się po zakończeniu czynności [Hering], [Allen]. Zewnętrzne zimno i wewnętrzny ogień; ciepło przynosi powierzchowną ulgę, lecz palenie w głębi pozostaje (biegunowość). Znaczne osłabienie, a mimo to niepokój ruchowy wywołany bólem. Nocne pogorszenia; pogorszenie podczas wilgotnej i zimnej pogody. Bolesność węzłów chłonnych (podżuchwowych, krezkowych). Skłonność do zapalenia błoniastego (gardło), wysięku włóknikowego (powierzchnie błon surowiczych), owrzodzeń żrących (skóra). Przypomina Ars. pod względem palenia i krańcowego osłabienia, lecz występują silniejsze bolesne parcie i ślinotok; od Merc-sol. różni się nasileniem bólu i jego utrzymywaniem się po zakończeniu czynności, a także większą ilością krwi i strzępiastego śluzu [Clarke], [Kent], [Hering]. [Proving]/[Toxicology]/[Clinical].

• Merc-sol. — Bolesne parcie odbytnicze i pęcherzowe, ślinotok; w obrazie Merc-cor. ból jest gwałtowniejszy, towarzyszą mu krwawienia i utrzymuje się po zakończeniu czynności, a błona w gardle pojawia się wcześniej [Hering], [Clarke].
• Cantharis — Palenie w pęcherzu przed oddawaniem moczu, w jego trakcie i po nim; nadmierne pobudzenie płciowe; mniej strzępiastego śluzu z odbytnicy; parcie na mocz często silniejsze niż parcie na stolec [Kent], [Boger].
• Arsenicum — Palące bóle z krańcowym osłabieniem i niepokojem ruchowym; jednak w obrazie Arsenicum występują lęk przed śmiercią i pragnienie z potrzebą picia małymi łykami, co bardziej konsekwentnie przynosi ulgę; w obrazie Merc-cor. występują męczarnie po zakończeniu czynności i ślinotok [Clarke], [Kent].
• Nux vomica — Bolesne parcie i skurcze, drażliwość; stolce z mniejszą ilością strzępów i krwi; ból mniej palący i żrący [Kent].
• Aloe — Galaretowate stolce z naglącym parciem i nietrzymaniem stolca; mniej palenia, więcej bulgotania i osłabienia odbytnicy [Boger].
• Kali-bich. — Zbite czopy, ciągnący się śluz, owrzodzenia w gardle jak wycięte sztancą; mniejszy ślinotok; obraz objawów odbytniczych nie obejmuje uporczywego palenia po stolcu [Clarke].
• Phytolacca — Dolegliwości gardła z bólami węzłów chłonnych promieniującymi do uszu, ciemnoczerwona cieśń gardzieli; mniej żrące zmiany błoniaste i mniejszy ślinotok [Clarke].
• Terebinthina — Krwiomocz, mocz o dymnym zabarwieniu, dominujący obraz zapalenia nerek; parcie odbytnicze niewielkie w porównaniu z parciem na mocz [Boger].
• Sarsaparilla — Ból głównie pod koniec oddawania moczu; mniej albuminy w moczu i mniejszy krwiomocz; parcie nie jest nieustanne [Kent].
• Baptisia — Stany septyczne i durowe z osłupieniem; mniej gwałtowne bolesne parcie; obecny odór z ust, lecz bez żrącego palenia [Clarke].
• Hepar sulph. — Błony śluzowe wrażliwe, ze skłonnością do ropienia; bóle gardła jak od drzazgi; brak obrazu czerwonki ze strzępiastymi, krwawymi stolcami [Hering].
• Nitric acid — Owrzodzenia syfilityczne z bólami jak od drzazgi i krwawieniem; słabiej zaznaczone współwystępowanie ślinotoku i bolesnego parcia [Clarke].

• Lek komplementarny: Hepar-s. — oba leki wykazują powinowactwo do gruczołów i skłonność do ropienia; Hepar łagodzi procesy błoniaste po Merc-cor. w dolegliwościach gardła [Kent].
• Lek komplementarny: Nit-ac. — skłonności syfilityczne i krwotoczne; stosowany po Merc-cor. w owrzodzeniach żrących [Clarke].
• Dobrze działa po nim: Arsen. — w zapaści septycznej po gwałtownym zapaleniu żołądka i jelit, gdy utrzymuje się palenie z krańcowym osłabieniem [Kent].
• Dobrze działa po nim: Tereb. — po ustąpieniu krwiomoczu, w celu dopełnienia regeneracji błony śluzowej [Boger].
• Dobrze działa przed nim: Acon. — początkowo gwałtowne objawy naczyniowe, następnie Merc-cor. w fazie żrących zmian błon śluzowych [Boericke].
• Dobrze działa przed nim: Bell. — silne przekrwienie cieśni gardzieli poprzedzające powstanie właściwej błony; Merc-cor. w stadium błoniastym ze ślinotokiem [Clarke].
• Antidota (czynnościowe): Hepar-s., China (w zapaści wskutek utraty płynów), Opium (w bolesnym skurczu z zatrzymaniem) [Clarke], [Boericke].
• Leki niezgodne / nie stosować po: Sil. po Merc. — tradycyjnie przestrzega się przed takim następstwem w niektórych przewlekłych stanach rtęciowych (niezgodność działania) [Kent].
• Grupa leków pokrewnych: Merc-sol., Merc-viv., Merc-cyan., Merc-iod. (jodek) — różne nasilenie objawów gruczołowych i błoniastych [Hering], [Clarke].

• Ostra czerwonka z nieustannym bolesnym parciem i skąpym, strzępiastym, krwawym śluzem jest głównym wskazaniem; w ostrych stanach błon śluzowych wielu autorów preferuje częste podawanie niskich potencji (np. 3X–6X co 1–2 godziny, z wydłużaniem odstępów w miarę poprawy) [Hering], [Allen], [Clarke].
• W zapaleniu pęcherza po czerwonce, ze współwystępowaniem objawów odbytniczych i pęcherzowych, można stosować 6C–30C, gdy odpowiadają objawy ogólne (pogorszenie w nocy, palenie po oddaniu moczu) [Boger].
• Wczesne pojawienie się błony w cieśni gardzieli, ze ślinotokiem i paleniem, sugeruje Merc-cor. naprzemiennie lub kolejno z Bell. bądź Hepar-s., stosownie do zmieniających się faz (unikać mechanicznego stosowania naprzemiennego; niech decyduje obraz przypadku) [Clarke], [Kent].
• Ciężkie zapalenie żołądka wywołane substancjami drażniącymi, z paleniem i pogorszeniem po najmniejszej ilości napoju — krótkotrwałe, częste podawanie 3X–6X może opanować miejscowe nasilenie objawów, przy jednoczesnej obserwacji całokształtu objawów ogólnych [Allen], [Hughes].
• Cenne obserwacje:
  • Przypadek: Czerwonka z nieustępującym bólem po stolcu; Merc-cor. 3X co pół godziny przez 6 dawek, następnie co godzinę, powstrzymał bolesne parcie w ciągu nocy [Hering].
  • Przypadek: Zapalenie pęcherza po czerwonce z albuminurią; Merc-cor. 6C t.i.d. przez trzy dni złagodził palenie w pęcherzu i częstomocz [Boger].
  • Przypadek: Wczesne stadium błoniastego zapalenia gardła z obfitym ślinotokiem; ostrożnie powtarzany Merc-cor. 30C poprawił połykanie w ciągu 24 godzin [Clarke].

Umysł

• Lęk przed spodziewanym bólem przy oddawaniu stolca lub moczu. Praktyczna wskazówka wskazująca na męczarnie po zakończeniu czynności [Hering].
• Drażliwość z bólu; odpowiada zdawkowo. Napięcie psychiczne wywołane bólem [Allen].
• Niepokój ruchowy z krańcowym osłabieniem. Wewnętrzny ogień, zewnętrzna zapaść [Boericke].
• Lęk przed połykaniem. Oczekuje palenia w cieśni gardzieli [Clarke].
• Majaczenie, mamrotanie, stany septyczne. Wskaźnik fazy toksycznej [Allen].

Głowa

• Ból głowy w okolicy czołowej, z ostrymi dolegliwościami żołądkowymi lub odbytniczymi. Powiązanie objawów różnych układów [Clarke].
• Zimny pot na czole z wewnętrznym paleniem. Oznaka biegunowości [Boericke].
• Ściskanie jak obręczą. Odbicie skurczu naczyń [Hering].
• Zawroty głowy przy wstawaniu, uczucie omdlewania. Skłonność do zapaści [Allen].
• Światłowstręt z nudnościami. Nadwrażliwość zmysłowa [Clarke].

Gardło

• Błona pojawiająca się wcześnie, w cieśni gardzieli lub na migdałkach; szarobiała. Żrący rys obrazu rtęciowego [Clarke].
• Obfity ślinotok z trudnościami w połykaniu. Charakterystyczny objaw grupy [Hering].
• Połykanie: pogorszenie przy płynach (lub pokarmach stałych), naprzemiennie. Zmienność zależna od fazy [Allen].
• Bóle przeszywające do uszu przy połykaniu. Klasyczny rtęciowy obraz gardła [Clarke].
• Owrzodzenia migdałków o ciemnych brzegach. Charakter żrący [Hering].

Żołądek i brzuch

• Zapalenie żołądka, palenie, pogorszenie po najmniejszej ilości napoju. Główny objaw charakterystyczny [Allen].
• Kolka, bóle tnące w podbrzuszu, z bolesnym parciem. Zmusza do oddania stolca, bez ulgi [Hering].
• Nudności od zapachów lub najmniejszego ruchu. Powiązanie objawów zmysłowych i trzewnych [Clarke].
• Bolesność nadbrzusza; trzyma się za tę okolicę. Postawa ochronna [Allen].
• Małe łyki ciepłego napoju przynoszą przejściową ulgę. Częściowe złagodzenie objawów [Hering].

Odbytnica

• Bolesne parcie, nieustanne, ze skąpym, strzępiastym, krwawym śluzem. Objaw patognomoniczny dla wyboru leku [Hering], [Allen].
• Ból utrzymuje się po stolcu. Charakterystyczny objaw męczarni po zakończeniu czynności [Hering].
• Krwawienie z paleniem i uczuciem obnażenia tkanek. Żrący charakter [Clarke].
• Parcie utrzymuje się mimo pustej odbytnicy. Utrzymujący się skurcz [Boger].
• Czerwonka, cuchnące, odrażające wydaliny. Rys septyczny [Allen].

Układ moczowy

• Bolesne parcie pęcherzowe, palenie po oddaniu moczu. Uzupełnienie obrazu odbytniczego [Boger].
• Mocz oddawany kroplami, zawierający albuminę i krew. Zajęcie nerek [Clarke].
• Bolesne oddawanie moczu kroplami, ból nadłonowy. Oznaka skurczu [Allen].
• Zapalenie pęcherza po czerwonce. Zespół wskazań [Boger].
• Ból utrzymuje się po oddaniu moczu. Charakterystyczny objaw występujący po zakończeniu czynności [Clarke].

Skóra

• Owrzodzenia żrące, o ciemnych, podminowanych brzegach. Żrący rys obrazu [Hering].
• Wydzieliny nadżerają otaczającą skórę. Motyw drażniących wydzielin [Clarke].
• Obwódki przypominające różę wokół owrzodzeń. Pierścień zapalny [Hering].
• Palące wykwity; uczucie obnażenia skóry po drapaniu. Motyw żrącego działania [Allen].
• Posokowaty, cuchnący wysięk. Aspekt septyczny [Clarke].

Gorączka i objawy ogólne

• Dreszcze z wewnętrznym palącym gorącem. Charakterystyczna biegunowość [Boericke].
• Pogorszenie w nocy (bóle, parcie). Rytm rtęciowy [Hering].
• Krańcowe osłabienie z niepokojem ruchowym. Obraz sepsy lub zapaści [Allen].
• Skłonność do krwawień. Rys syfilityczny [Clarke].
• Pogorszenie od wilgoci i zimna; poprawa od ciepła (częściowa). Niuans modalności [Boericke].

Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–91): toksykologia i potwierdzenia kliniczne (bolesne parcie odbytnicze i na mocz; gardło; skóra).
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): dane toksykologiczne (zapalenie żołądka i jelit; nerki; gorączka).
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): objawy charakterystyczne, modalności, różnicowanie, relacje między lekami.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): zwięzłe wskazania kliniczne; modalności.
Boger, C. M. — Boenninghausen’s Characteristics & Repertory (1905): modalności; współwystępowanie objawów odbytniczych i pęcherzowych; wskazówki repertoryjne.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (wydania z lat 70. XIX wieku): korelacje farmakologiczne i toksykologiczne dotyczące HgCl₂.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): rys miazmatyczny; porównania (Ars., Nux, Canth.).
Allen, H. C. — Keynotes and Characteristics (1898): najważniejsze cechy obrazu rtęciowego; pogorszenie w nocy; ślinotok.
Dunham, C. — Lectures on Materia Medica (1879): obserwacje kliniczne w ostrych stanach błon śluzowych.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): powinowactwo narządowe; porównania (Kali-bich., Phyt.).
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): istota obrazu leku; wskazówki dotyczące doboru leku w stanach kryzysowych.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1899): cenne obserwacje dotyczące czerwonki i zapalenia pęcherza; relacje między lekami.