• Układ limfatyczny i gruczołowy (migdałki podniebienne, migdałek gardłowy, węzły chłonne szyjne) – Przewlekły przerost, stwardnienie i nawracające zapalenia tkanki limfatycznej, odzwierciedlające klasyczne powinowactwo Baryta do gruczołów, często z powolną, niedostateczną reakcją i utrzymującym się nieżytem, jak w obrazie Silicea (zob. Gardło, Szyja i plecy, Objawy ogólne) [Kent], [Clarke], [Phatak].
• Rozwój psychiczny i emocjonalny (niedojrzałość, zależność od innych, zahamowanie społeczne) – Zahamowany rozwój pewności siebie i „dziecięca” zależność od innych, z lękiem przed obcymi i zakłopotaniem, wyraźnie przypominające Baryta, lecz często z typowym dla Silicea zwątpieniem w siebie i brakiem trwałej odwagi (zob. Umysł, Sen) [Kent], [Hering], [Boericke].
• Błony śluzowe dróg oddechowych i przewlekły nieżyt – Nawracające przeziębienia, oddychanie utrudnione wskutek przerostu migdałka gardłowego, przewlekły nieżyt gardła i nosa, z powolną rekonwalescencją i skłonnością do nawrotów (zob. Nos, Gardło, Oddychanie) [Clarke], [Hering].
• Tkanka łączna i procesy naprawcze (powolne gojenie, niepełny przebieg ropienia) – Niedostateczna reakcja tkanek, powolne ustępowanie stanów zapalnych, skłonność do nawracających czyraków lub długo utrzymujących się wycieków; charakterystyczny krzemionkowy rys procesu zdrowienia (zob. Skóra, Kończyny, Objawy ogólne) [Hering], [Clarke].
• Naczynia i zmiany starcze (stwardnienia, zwyrodnienia) – Gdy dominują „starcze cechy Baryta” i skłonność do miażdżycy tętnic, z otępieniem umysłowym i zmniejszoną elastycznością, można rozważyć Bar-sil. u osób, u których dodatkowo występują słaba reaktywność i przewlekły nieżyt (zob. Serce, Objawy ogólne) [Kent], [Clarke].
• Przyswajanie i odżywienie – Słabe przyswajanie z niedostatecznym wzrastaniem, powolnym nabieraniem sił i łatwym męczeniem się po niewielkim wysiłku; stolce mogą wskazywać na spowolnienie czynności jelit i niedostateczne napięcie ich mięśniówki (zob. Żołądek, Brzuch, Odbytnica, Objawy ogólne) [Boericke], [Phatak].
• Skóra i skłonność do ropienia – Czyraki, skłonność do ropni, skóra ze skłonnością do zmian chorobowych, powolnym gojeniem i łatwymi nawrotami; często towarzyszy temu wspomniana już zmarzliwość (zob. Skóra, Dreszcze / Gorąco / Pot) [Hering], [Clarke].
• Mięśnie i nerwy (osłabienie, drżenie pod wpływem obciążenia) – Zmęczenie nerwowo-mięśniowe i drżenie przy przeciążeniu, nie tak wyraziste jak w Zinc. ani tak ostre jak w Gels., lecz z przewlekłym, konstytucjonalnym niedostatkiem rezerw (zob. Kończyny, Sen) [Hughes], [Allen], [Kent].
• Stany konstytucjonalne wieku dziecięcego – Opóźnienie rozwoju, opóźnione dojrzewanie płciowe, słaba odporność na zakażenia, przewlekłe powiększenie gruczołów i migdałków; cała konstytucja wydaje się „opóźniona w rozwoju” (zob. Umysł, Gardło, Objawy ogólne) [Farrington], [Kent], [Clarke].
• Układ moczowo-płciowy i dojrzewanie płciowe (powinowactwo drugorzędne) – U niektórych osób opóźniony lub słaby rozwój płciowy i osłabienie czynnościowe mogą stanowić część szerszego obrazu „niedojrzałości” (zob. Męskie narządy płciowe / Żeńskie narządy płciowe, Objawy ogólne) [Kent], [Phatak].

• Poprawa na świeżym powietrzu – Świeże powietrze łagodzi uczucie ciężkości głowy i ucisku towarzyszącego nieżytowi, a pacjent odzyskuje równowagę emocjonalną, gdy nie przebywa w zamknięciu; odpowiada to powinowactwu gruczołowo-nieżytowemu (zob. Nos, Gardło, Objawy ogólne) [Clarke], [Hering].
• Poprawa pod wpływem ciepła i otulania – Osobie zmarzliwej ulgę przynoszą ciepłe ubranie i ciepły pokój, o ile nie jest w nim duszno i przytłaczająco; odzwierciedla to podobną do Silicea wrażliwość na zimno (zob. Dreszcze / Gorąco / Pot, Skóra) [Hering], [Boericke].
• Poprawa przy spokojnym, stałym rytmie dnia – Pacjent funkcjonuje najlepiej w przewidywalnych ramach, przy dodawaniu otuchy i w znajomym otoczeniu; poprawę często obserwuje się po zmniejszeniu lęku przed krytyką (zob. Umysł) [Kent], [Tyler].
• Poprawa po stopniowym „nabieraniu sił” – Poprawa jest powolna i trwała, nie następuje nagłymi skokami; rekonwalescencja przebiega lepiej dzięki odpoczynkowi, odżywianiu i upływowi czasu (zob. Objawy ogólne) [Boger], [Clarke].
• Poprawa w ciszy i gdy nikt nie niepokoi pacjenta – Równowaga emocjonalna poprawia się, gdy pacjent nie jest obserwowany ani poddawany presji; lęk przed koniecznością wykazania się ustępuje w samotności lub w towarzystwie zaufanych osób (zob. Umysł, Sen) [Kent], [Boericke].
• Poprawa po ciepłych napojach i ciepłym jedzeniu – Osoby zmarzliwe, o osłabionej reaktywności, często odczuwają ulgę pod wpływem ciepła od wewnątrz, co może również łagodzić dolegliwości gardła (zob. Gardło, Żołądek) [Boericke], [Phatak].
• Poprawa po odpływie wydzieliny lub zakończeniu ropienia – Dolegliwości słabną, gdy wydzielina nieżytowa lub ropa z ropni może prawidłowo odpływać; odzwierciedla to krzemionkową „potrzebę doprowadzenia procesu do końca” (zob. Skóra, Nos) [Hering], [Clarke].
• Poprawa po umiarkowanym ruchu bez rywalizacji – Spokojny spacer uspokaja nerwy i poprawia krążenie bez obciążenia, które nasila objawy; kontrastuje to z wyczerpaniem po nadmiernym wysiłku (zob. Kończyny, Objawy ogólne) [Boger], [Kent].
• Poprawa pod wpływem dodawania otuchy i zapewnienia ochrony – Stan nieśmiałych, zależnych od innych pacjentów poprawia się, gdy otrzymują wsparcie i nie są narażeni na drwiny (zob. Umysł) [Kent], [Farrington].
• Poprawa przy suchej, ustabilizowanej pogodzie – Wilgoć i zimno zwykle nasilają objawy, natomiast sucha pogoda sprzyja osobom zmarzliwym, ze skłonnością do nieżytów (zob. Nos, Skóra, Objawy ogólne) [Hering], [Phatak].
• Poprawa po nieprzerwanym śnie – Gdy pacjent wreszcie śpi spokojnie, wyraźnie poprawiają się jego pewność siebie i wytrzymałość fizyczna (zob. Sen, Objawy ogólne) [Boericke], [Kent].
• Poprawa dzięki stopniowemu oswajaniu się z ludźmi – Z czasem znajomość otoczenia zmniejsza „pogorszenie w obecności obcych”, a swoboda mówienia i pewność siebie wzrastają (zob. Umysł, Gardło) [Kent], [Tyler].

• Pogorszenie pod wpływem zimnego powietrza, przeciągów i wychłodzenia – Zmarzliwość z łatwymi nawrotami nieżytów i obrzmienia gruczołów; ta modalność powinna znajdować odzwierciedlenie w objawach nosa, gardła i skóry (zob. odpowiednie części) [Hering], [Boericke].
• Pogorszenie przy wilgotnej pogodzie oraz wskutek narażenia na zimno i wilgoć – Wilgoć nasila nieżyty, skłonność do stwardnień i zmęczenie (zob. Nos, Gardło, Objawy ogólne) [Hering], [Phatak].
• Pogorszenie w obecności obcych, podczas bycia obserwowanym lub pod presją wykazania się – Nieśmiałość i zakłopotanie wyraźnie się nasilają; pacjent może nie móc wydobyć głosu, a umysł „zamiera” (zob. Umysł, Gardło) [Kent], [Farrington].
• Pogorszenie po wysiłku umysłowym i pod wpływem obciążeń szkolnych – Po nauce pojawiają się ciężkość głowy, drażliwość i zniechęcenie; pod presją dziecko zachowuje się bardziej dziecinnie lub staje się uparte (zob. Umysł, Głowa) [Kent], [Boger].
• Pogorszenie pod wpływem krytyki, drwin lub lęku przed wyśmianiem – Uaktywnia się głęboki lęk przed własną nieadekwatnością; następstwem są wycofanie i uraza (zob. Umysł, Sen) [Kent], [Tyler].
• Pogorszenie po nadmiernym wysiłku i wskutek zmęczenia – Osłabienie i drżenie pojawiają się, gdy pacjent przekroczy swoje niewielkie możliwości (zob. Kończyny, Objawy ogólne) [Boger], [Hughes].
• Pogorszenie w zamkniętych, dusznych pomieszczeniach – Nasilają się nieżyt i uczucie otępienia w głowie, a pacjent staje się bardziej ospały i niespokojny (zob. Głowa, Nos) [Clarke], [Hering].
• Pogorszenie wskutek długotrwałego tłumienia wydzielania lub jego niepełnego ustąpienia – Gdy nieżyt zostaje „zepchnięty do wewnątrz”, organizm reaguje głębszymi zaburzeniami gruczołowymi i oddechowymi (zob. Nos, Skóra, Objawy ogólne) [Hering], [Clarke].
• Pogorszenie wieczorem wskutek nagromadzonego obciążenia – W miarę narastania wymagań dnia nasilają się drażliwość i lęk przed niepowodzeniem; trudniej jest zasnąć (zob. Umysł, Sen) [Kent], [Boericke].
• Pogorszenie przed egzaminami, rozmowami kwalifikacyjnymi lub zabieraniem głosu – Lęk antycypacyjny wywołuje drżenie, suchość w ustach i pustkę w głowie (zob. Umysł, Jama ustna, Gardło) [Kent], [Tyler].
• Pogorszenie po odkryciu się i wskutek marznięcia stóp w nocy – Zmarzliwość zakłóca sen; jest to praktyczny objaw charakterystyczny tendencji krzemionkowej (zob. Sen) [Hering], [Boericke].
• Pogorszenie wskutek nawracających zakażeń i powolnego powrotu do zdrowia – Każde przeziębienie pozostawia pacjenta słabszym i bardziej opóźnionym w rozwoju, pogłębiając niedojrzałość konstytucjonalną (zob. Objawy ogólne) [Clarke], [Boger].

W obrazie Bar-sil. rozwój psychiczny, w znaczeniu typowym dla Baryta, nie nadąża za wiekiem: pacjent jest nieśmiały, wstydliwy i łatwo się peszy, wyraźnie boi się obcych i zamiast zaznaczać własne zdanie, skłonny jest chować się za silniejszymi osobowościami [Kent], [Farrington]. Dziecko (lub dorosły o „dziecięcej” postawie emocjonalnej) często obawia się krytyki i drwin; pod obserwacją staje się niezręczne, nie może wydobyć słowa lub odczuwa pustkę w głowie, co odpowiada wspomnianej już modalności „pogorszenie w obecności obcych i pod presją wykazania się” [Kent]. Zwykle występuje głęboki brak pewności siebie — nie jest to dramatyczna rozpacz Aur. ani płaczliwa zależność Puls., lecz ciche, skłaniające do wycofania przekonanie o własnej nieadekwatności, które uniemożliwia podejmowanie zdrowego ryzyka i dojrzewanie [Boericke], [Tyler]. Jednak obok nieśmiałości może występować upór: pod naciskiem pacjent odmawia, dąsa się lub staje się uparty, przez co opiekunowie mylą niedojrzałość z przekorą; to dobrze znany paradoks Baryta, pomocny w różnicowaniu z bardziej uległym dzieckiem Calc. [Kent], [Clarke]. Rozwój umysłowy może być powolny: nauka sprawia trudność, rozumienie przychodzi z opóźnieniem, a pacjent szybko męczy się nauką, co odpowiada pogorszeniu po wysiłku umysłowym i skłonności do uczucia otępienia w głowie po obciążeniach szkolnych [Boger], [Kent]. Silicea wnosi własne zabarwienie: sumienność połączoną z wewnętrznym niepokojem i zwątpieniem w siebie, lękiem przed niepowodzeniem oraz skłonnością do cichego rozpamiętywania dostrzeganych u siebie niedostatków zamiast otwartego uskarżania się [Hering], [Clarke]. W życiu społecznym pacjent unika nowych sytuacji, woli znany rytm codzienności (poprawa dzięki stałym ramom i dodawaniu otuchy), a do domu i rodziny może lgnąć jak do bezpiecznego schronienia; świadomie lub nieświadomie opiera się usamodzielnianiu [Kent]. Drażliwość ma zwykle charakter bierny, a nie wybuchowy; przytłoczony pacjent wycofuje się, milknie lub odpowiada zdawkowo, a później może odczuwać wyrzuty sumienia albo lęk przed naganą [Tyler], [Kent]. U dorosłych ten sam motyw może przyjmować postać utrwalonego poczucia „małości” wobec autorytetu, połączonego z przewlekłą obawą, że ujawni się ich niekompetencja; prowadzi to do unikania i stagnacji, nie zaś do ambicji [Sankaran], [Scholten]. Przykładowy obraz przypadku: opóźnione w rozwoju, wstydliwe dziecko szkolne z powiększonymi migdałkami i oddychaniem przez usta, które nie potrafi odpowiedzieć, gdy ktoś zwraca się do niego bezpośrednio, lecz w domu bywa uparte, często kieruje uwagę osoby dobierającej lek ku grupie Baryta, a ku Bar-sil. wtedy, gdy wyraźne są podobne do Silicea zmarzliwość i powolna reakcja [Kent], [Clarke].

Objawy dotyczące głowy w obrazie Bar-sil. często wynikają z obciążenia umysłowego i konstytucjonalnej ospałości: po nauce pojawia się tępy, ciężki lub uciskający ból głowy, z poczuciem, że mózg nie radzi sobie z długotrwałym wysiłkiem, co odpowiada wspomnianej już modalności „pogorszenie po wysiłku umysłowym” [Boger], [Kent]. Po przebudzeniu może występować uczucie zamglenia i odurzenia, zwłaszcza po niespokojnym śnie z powodu lęku przed nadchodzącym dniem; wskazuje to na ścisły związek objawów psychicznych i objawów głowy w tym obrazie leku [Boericke]. U osób ze skłonnością do nieżytów ciężkość w okolicy czołowej lub nadoczodołowej towarzyszy niedrożności nosa i oddychaniu utrudnionemu wskutek przerostu migdałka gardłowego; na świeżym powietrzu głowa się rozjaśnia, co odpowiada modalności „poprawa na świeżym powietrzu” i powinowactwu do przewlekłych nieżytów (zob. Nos) [Clarke], [Hering]. Często istotna jest zmarzliwość: narażenie na zimne powietrze lub przeciągi może wywołać ból głowy albo uczucie napięcia w obrębie czaszki; jest to wyraźnie krzemionkowa modalność, której należy poszukiwać w praktyce [Hering], [Boericke]. Pacjent może skarżyć się na nasilenie bólów głowy w dusznych pomieszczeniach, z otępieniem umysłowym i drażliwością, a następnie na poprawę po wyjściu na zewnątrz lub przewietrzeniu pokoju, co pomaga odróżnić ten obraz od czysto naczyniowych bólów głowy związanych z przekrwieniem [Clarke]. U osób starszych, których konstytucja wykazuje starcze cechy Baryta, objawy głowy mogą obejmować uczucie ciężkości oraz ból związany z przekrwieniem lub tępe pobolewanie, w powiązaniu ze skłonnością do miażdżycy tętnic i zmniejszoną elastycznością; Bar-sil. rozważa się tu wtedy, gdy obrazowi towarzyszą przewlekły nieżyt i słaba reaktywność [Kent], [Clarke]. Ból głowy rzadko ma gwałtowny charakter; jest raczej oznaką konstytucjonalnej niewydolności i przeciążenia rezerw, powracającą w każdym okresie presji szkolnej, zmartwień lub nawrotu zakażenia (zob. Objawy ogólne) [Boger], [Kent].

Oczy mogą wykazywać cechy konstytucji ze skłonnością do przewlekłych nieżytów: ciężkość powiek, zmęczone, przygaszone spojrzenie oraz łatwą męczliwość oczu przy czytaniu lub pracy z bliska, co odpowiada ogólnemu pogorszeniu wskutek wysiłku umysłowego i nauki [Boger]. U dzieci spojrzenie może być nieśmiałe lub unikające; kontakt wzrokowy sprawia im dyskomfort, a gdy ktoś się do nich zwraca, odwracają wzrok. Odzwierciedla to opisany w sferze psychicznej motyw zakłopotania i lęku przed byciem obserwowanym [Kent]. Podrażnienie nieżytowe może wywoływać niewielkie zaczerwienienie, wodnistą wydzielinę lub nawracające jęczmienie u osób z typową dla Silicea skłonnością do ropienia i niedostatecznej reakcji miejscowej [Hering], [Clarke]. Światłowstręt zwykle nie dominuje, lecz pacjent może preferować łagodne światło, gdy jest niespokojny lub zmęczony; jasne światło może nasilać ból głowy i drażliwość, pośrednio łącząc objawy oczu z objawami głowy i psychiki [Boericke]. W stanach przewlekłych drobne zapalenia mogą ustępować powoli, a dolegliwości nawracać i nigdy nie wygasać całkowicie, co odpowiada powinowactwu leku do zaburzonych procesów naprawczych (zob. Skóra, Objawy ogólne) [Hering]. Przy doborze leku należy pamiętać, że objawy oczne są tu zwykle uzupełnieniem obrazu konstytucyjnego, a nie wiodącymi objawami charakterystycznymi; ich wartość polega na potwierdzeniu obrazu obejmującego zmarzliwość, skłonność do nieżytów i opóźnienie rozwoju oraz na wskazaniu powolnej rekonwalescencji po chorobie miejscowej [Clarke].

Dolegliwości uszne często wpisują się w ten sam obraz limfatyczno-nieżytowy: nawracające bóle uszu lub przytępienie słuchu związane z powiększeniem migdałków podniebiennych, przerostem migdałka gardłowego i przewlekłą niedrożnością nosa. Jest to dobrze znany ciąg powiązań w konstytucjach Baryta (zob. Gardło, Nos) [Clarke], [Kent]. Dzieci mogą cierpieć na nawracający nieżyt ucha środkowego z gęstą, długo utrzymującą się wydzieliną lub skłonnością do nawrotów po każdym przeziębieniu, co odzwierciedla wspomnianą już modalność „pogorszenie pod wpływem zimna i wilgoci” [Hering], [Phatak]. U osób starszych może dochodzić do czynnościowego osłabienia słuchu z towarzyszącym ogólnym spowolnieniem umysłowym; w takich przypadkach należy uwzględnić starczy zakres obrazu Baryta, zwłaszcza przy obecności skłonności do zmian miażdżycowych [Kent], [Clarke]. Hałas może pogarszać stan emocjonalny pacjenta niespokojnego i nadmiernie obciążonego; nie jest to właściwy objaw charakterystyczny nadwrażliwości zmysłowej, lecz praktyczna obserwacja, że głośne otoczenie nasila nieśmiałość i drażliwość, a następnie pogarsza sen (zob. Sen) [Tyler]. Objawy uszne łagodnieją przy suchej pogodzie i dobrej wentylacji, co ponownie potwierdza ogólne modalności konstytucyjne: „poprawa na suchym, świeżym powietrzu” i „pogorszenie w dusznych pomieszczeniach” [Clarke], [Hering]. Podobnie jak objawy oczne, objawy uszne w obrazie Bar-sil. mają zwykle znaczenie potwierdzające: wskazują na głębokość osłabienia limfatyczno-nieżytowego i powolność reakcji organizmu, zamiast dostarczać pojedynczego objawu charakterystycznego [Boger], [Clarke].

Objawy ze strony nosa często ujawniają konstytucyjne osłabienie właściwe obrazowi leku: przewlekły nieżyt nosa z niedrożnością, gęstym śluzem i oddychaniem przez usta u dzieci z przerostem migdałka gardłowego oraz powiększonymi migdałkami podniebiennymi. Jest to wyraźnie zgodne z gruczołowym obrazem Baryta [Kent], [Clarke]. Pacjent łatwo się przeziębia pod wpływem przeciągów lub wilgotnej pogody, a każdy epizod się przedłuża, co odpowiada pogorszeniu „pod wpływem zimna i wilgoci” oraz powinowactwu do powolnej rekonwalescencji [Hering], [Boericke]. Wydzielina może być gęsta, lepka i uporczywa; w ciepłych pomieszczeniach nos wydaje się zatkany, natomiast na świeżym powietrzu nieco się udrażnia, zgodnie z modalnościami „poprawa na świeżym powietrzu” i „pogorszenie w zamkniętych, dusznych pomieszczeniach” [Clarke]. Cechy Silicea mogą przejawiać się skłonnością do przewlekłego, nie w pełni ustępującego nieżytu nosa: objawy łagodnieją, gdy wydzielina swobodnie odpływa, lecz nasilają się po jej stłumieniu lub nagłym zatrzymaniu, co wiąże się z wymienionym pogorszeniem wskutek tłumienia wydzielin [Hering], [Clarke]. Dziecko może sprawiać wrażenie przytępionego i powolnego przede wszystkim z powodu przewlekłej niedrożności nosa i zaburzeń snu; dlatego objawy nosa, snu i psychiki tworzą w obrazie tego leku jeden trójkąt klinicznych powiązań (zob. Sen) [Kent], [Boericke]. Zmiany pór roku, zwłaszcza zimna, wilgotna pogoda, często wywołują nawrót, a konstytucyjna zmarzliwość ujawnia się w postaci zimnych stóp i niechęci do przeciągów, ponownie potwierdzając miejsce leku wśród zmarzliwych konstytucji mineralnych [Hering]. Przy doborze leku nie należy pomijać emocjonalnych skutków przewlekłych dolegliwości nosa: oddychanie przez usta, chrapanie i trudności z mową mogą pogłębiać wycofanie społeczne i zakłopotanie dziecka (zob. Gardło, Jama ustna) [Kent], [Tyler].

Wyraz twarzy jest często charakterystyczny dla szerszej grupy leków Baryta: nieśmiałe, „poważne” spojrzenie, niekiedy sprawiające wrażenie, że osoba jest młodsza lub mniej dojrzała, niż wskazuje jej wiek, oraz skłonność do łatwego rumienienia się, gdy ktoś się do niej zwraca lub ją obserwuje. Odpowiada to pogorszeniu stanu psychicznego w obecności obcych [Kent]. U dzieci z przewlekłym przerostem migdałka gardłowego i migdałków podniebiennych twarz może mieć przytępiony lub ociężały wyraz, a usta pozostają otwarte wskutek niedrożności nosa. Jest to praktyczny objaw potwierdzający, łączący obraz twarzy z objawami nosa i gardła [Clarke]. Pacjent może być blady lub pozbawiony zdrowego kolorytu, co jest zgodne z osłabieniem konstytucyjnym i niedostatecznym przyswajaniem; twarz wygląda na zmęczoną po niewielkim wysiłku lub obciążeniu nauką szkolną (zob. Objawy ogólne) [Boger]. Wykwity wokół ust lub na twarzy nie są objawem definiującym, lecz u osób ze skłonnością do ropienia typową dla Silicea mogą pojawiać się wolno gojące się pęknięcia lub nawracające drobne krosty [Hering]. Bóle twarzy nie wysuwają się na pierwszy plan, choć przy przewlekłych dolegliwościach gardła i węzłów chłonnych może występować tępy, dokuczliwy ból szczęk lub okolicy uszu; również tutaj objawy twarzy są wtórnym odzwierciedleniem głębszego zajęcia układu limfatycznego (zob. Gardło, Szyja/Plecy) [Clarke]. U dorosłych wyraz twarzy może ujawniać swoiste połączenie zależności i rezerwy: pacjent pragnie ochrony, a zarazem obawia się oceny. Ta biegunowość stanowi centralną cechę istoty leku i bywa widoczna na twarzy, zanim zostanie wyrażona słowami [Tyler], [Sankaran].

W obrębie jamy ustnej obraz Bar-sil. może obejmować suchość i trudności w mówieniu pod wpływem lęku: przed zabraniem głosu lub podczas egzaminów usta stają się suche, a pacjent ma wrażenie, jakby język odmawiał mu posłuszeństwa. Wiąże się to bezpośrednio z modalnością „pogorszenie przed zabraniem głosu lub wystąpieniem publicznym” oraz z psychicznym zahamowaniem w sytuacjach wymagających wykazania się [Kent]. Przy przewlekłym nieżycie smak może być przytępiony, a apetyt zmieniać się pod wpływem zmartwień, co odzwierciedla szerszy obraz spowolnionego przyswajania (zob. Żołądek, Pokarmy i napoje) [Boericke]. U dzieci ząbkowanie może być opóźnione lub nieprawidłowe w ramach ogólnego obrazu powolnego rozwoju, zwłaszcza przy niedostatecznym odżywieniu i nawracających infekcjach; ma to znaczenie potwierdzające, a nie diagnostyczne, lecz wzmacnia motyw opóźnienia rozwojowego [Farrington], [Clarke]. Ślinienie zwykle nie jest objawem charakterystycznym, jednak u osób ze skłonnością do nieżytów po przebudzeniu może występować gęsty śluz w jamie ustnej, ponownie wskazujący na przewlekłe zajęcie nosa i gardła [Clarke]. Owrzodzenia nie dominują, lecz jeśli się pojawiają, goją się powoli, zgodnie z typową dla Silicea niedostateczną zdolnością reagowania i skłonnością do przedłużania się dolegliwości [Hering]. Kliniczne znaczenie jamy ustnej polega przede wszystkim na tym, że ujawnia się w niej lęk pacjenta: suchość ust, niemożność znalezienia słów, skłonność do jąkania się i obawa przed poprawianiem przez innych. Objawy te zawsze należy rozpatrywać w powiązaniu z psychiką i gardłem [Kent], [Tyler].

Objawy zębowe, jeśli występują, wpisują się w obraz konstytucyjny: opóźnione wyrzynanie się zębów, ich słaby rozwój lub powolny powrót do zdrowia po zabiegach stomatologicznych odzwierciedlają zaburzone procesy naprawcze i przyswajanie [Hering], [Clarke]. U osób zmarzliwych zęby mogą być wrażliwe, a dolegliwości nasilać się pod wpływem zimnego powietrza lub zimnych napojów, równolegle do wspomnianego już ogólnego pogorszenia od zimna i pragnienia ciepła [Boericke]. W niektórych konstytucjach może występować skłonność do próchnicy lub kruchego szkliwa, zwłaszcza przy niedostatecznym odżywieniu i częstych infekcjach; jest to raczej potwierdzenie konstytucyjne niż objaw charakterystyczny [Farrington]. Dolegliwości dziąseł mogą towarzyszyć przewlekłym problemom węzłów chłonnych i gardła, z wolno ustępującym obrzękiem, ponownie ukazując wzorzec reakcji podobnej do Silicea, w której proces chorobowy wygasa powoli [Hering]. Przy doborze leku należy zwrócić uwagę, czy problemy zębowe współwystępują z powiększonymi węzłami chłonnymi szyi i przewlekłymi dolegliwościami migdałków; jeśli tak, spójny obraz limfatyczny obejmujący zęby, gardło i szyję wzmacnia wybór leku [Clarke]. Podobnie jak w przypadku wielu leków mineralnych, objawy zębowe są cenne wtedy, gdy wpisują się w całościowy obraz konstytucyjny opóźnionego rozwoju i niedostatecznej odporności, a nie jako odosobniony objaw miejscowy [Boger].

Gardło stanowi ważny obszar potwierdzający obraz Bar-sil.: przewlekłe powiększenie migdałków podniebiennych, nawracające zapalenia migdałków i przerost migdałka gardłowego z oddychaniem przez usta oraz chrapaniem u dzieci z opóźnieniem rozwoju umysłowego i społecznego [Kent], [Clarke]. Często zajęte są węzły chłonne szyi, powiększone i stwardniałe, które po każdej infekcji powoli wracają do normy; odpowiada to powinowactwu do tkanki limfatycznej oraz pogorszeniu wskutek nawracających infekcji z powolnym powrotem do zdrowia [Phatak], [Boger]. Dolegliwości gardła mają skłonność do nawrotów po narażeniu na zimno i wilgoć, a objawy często nasilają się zimą lub w przeciągach, zgodnie ze wspomnianą już modalnością Silicea [Hering], [Boericke]. Ból może być tępy, dokuczliwy lub piekący, niekoniecznie gwałtowny; kliniczny nacisk pada na przewlekłość i nawrotowość, a nie na ostre nasilenie, co pomaga różnicować ten obraz z lekami odpowiadającymi bardziej ostrym stanom zapalnym [Clarke]. Wydzielina może być gęsta; pacjent czuje się lepiej, gdy swobodnie odkrztusza śluz, natomiast gorzej, gdy gardło wydaje się zatkane i suche, co potwierdza zasadę „poprawa po odpływie wydzieliny” i „pogorszenie po jej stłumieniu” (zob. Nos) [Hering]. U nieśmiałych dzieci objawy gardła często współwystępują z zahamowaniem mowy: mówią cicho, wahają się lub milkną, gdy są bacznie obserwowane, dlatego objawy gardła i psychiki należy rozpatrywać łącznie, a nie oddzielnie [Kent]. U dorosłych przewlekłe grudkowe zapalenie gardła i nawracający nieżyt mogą towarzyszyć ogólnej małej odporności na obciążenia oraz poczuciu przedwczesnego starzenia się lub „twardnienia”, co sugeruje starczy obraz Baryta z dodatkową, typową dla Silicea niedostateczną reakcją organizmu [Clarke], [Kent].

Objawy żołądkowe odzwierciedlają słabe przyswajanie oraz emocjonalne uwarunkowania apetytu: pacjent może tracić apetyt, gdy odczuwa lęk lub oczekuje wymagań szkolnych bądź społecznych, co bezpośrednio wiąże się z pogorszeniem stanu psychicznego pod presją wykazania się [Boericke]. Trawienie jest często powolne; ciężkostrawne pokarmy mogą źle służyć pacjentowi, zwłaszcza gdy jest wychłodzony lub przemęczony, zgodnie z ogólnym niedostatkiem rezerw i pogorszeniem wskutek zmęczenia [Boger]. Ciepłe napoje i ciepłe posiłki mogą przynosić ukojenie nie tylko emocjonalne, ale i fizyczne, co odpowiada wspomnianej już modalności „poprawa pod wpływem ciepła” [Phatak], [Boericke]. U dzieci obraz żołądkowy może polegać nie tyle na zespole osobliwych zachcianek pokarmowych, ile na ogólnych trudnościach z prawidłowym wzrastaniem: słabym apetycie, szybkim uczuciu sytości i powolnym wzroście. Ma to centralne znaczenie kliniczne dla Bar-sil. jako leku wspierającego „dojrzewanie” [Farrington], [Clarke]. Nudności nie są szczególnie charakterystyczne, lecz pod wpływem napięcia nerwowego może występować uczucie osłabienia i niepokoju w żołądku, ponownie ukazujące związek między obciążeniem emocjonalnym a funkcjonowaniem fizycznym [Tyler]. Przy doborze leku należy zwracać uwagę na następujący wzorzec: każda infekcja lub stres szkolny zmniejsza apetyt, dodatkowo osłabiając dziecko i tworząc błędne koło nieżytów, złego snu i opóźnienia rozwoju (zob. Sen, Objawy ogólne) [Boger], [Kent].

Objawy brzuszne często odzwierciedlają obniżone napięcie jelit i osłabienie konstytucyjne: rozdęcie brzucha, wzdęcia i uczucie ciężkości po jedzeniu, zwłaszcza gdy pacjent jest zmęczony lub wychłodzony [Boger]. U dzieci mogą występować bóle kolkowe pojawiające się pod wpływem lęku lub zmiany codziennego rytmu, co ponownie ukazuje związek między brakiem poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego a czynnością narządów wewnętrznych [Tyler]. W konstytucjach limfatycznych może istnieć skłonność do powiększenia węzłów chłonnych krezkowych, której klinicznym odzwierciedleniem są słaby przyrost masy ciała oraz nawracające dolegliwości dróg oddechowych i gardła. Choć nie zawsze jest to bezpośrednio obserwowane, wpisuje się w szersze powinowactwo do węzłów chłonnych i „gruźlicze” zabarwienie często rozważane w takich przypadkach opóźnienia rozwoju ze skłonnością do nieżytów [Clarke], [Kent]. Dolegliwości brzuszne często łagodnieją pod wpływem ciepła i nasilają się po narażeniu na zimno, co powtarza wcześniej podane modalności i odpowiada zmarzliwej konstytucji mineralnej [Hering], [Boericke]. Ból jest zwykle raczej tępy niż ostry; kliniczny nacisk pada na przewlekłość, niedostateczne trawienie i trudność organizmu w odzyskiwaniu równowagi po zwykłych błędach dietetycznych [Boger]. Gdy objawom brzusznym towarzyszą przewlekłe nieżyty i powiększone migdałki, wzmacniają one przekonanie o konstytucyjnym, a nie miejscowym charakterze przypadku, kierując dobór leku poza wąsko rozumiane leki narządowe, ku głębiej działającemu lekowi mineralnemu, takiemu jak Bar-sil. [Kent], [Clarke].

Objawy ze strony układu moczowego zwykle nie są wiodącymi objawami charakterystycznymi, jednak osłabienie konstytucyjne może przejawiać się częstym parciem na mocz podczas lęku, szczególnie u dzieci przed pójściem do szkoły lub wydarzeniami publicznymi. Odzwierciedla to psychiczną modalność „pogorszenie przed egzaminami i zabraniem głosu” [Tyler]. U osób zmarzliwych dolegliwości moczowe mogą nasilać się po narażeniu na zimno i łagodnieć pod wpływem ciepła, zgodnie z ogólnym zespołem modalności (zob. Dreszcze / Gorąco / Pot) [Boericke]. Może występować skłonność do długo utrzymującego się podrażnienia dróg moczowych po niewielkich infekcjach, ponownie odzwierciedlająca powolną zdolność reagowania i niepełne ustępowanie dolegliwości, co w przypadkach przewlekłych stanowi cechę Silicea [Hering]. U starszych pacjentów osłabienie czynności układu moczowego może należeć do starczego obrazu Baryta: obniżone napięcie i zaburzenia czynnościowe na tle stwardnienia tkanek i ogólnego spowolnienia [Kent], [Clarke]. Przy doborze leku należy traktować objawy moczowe jako część szerszego obrazu konstytucyjnego, obejmującego opóźnienie rozwoju, dolegliwości węzłów chłonnych, zmarzliwość i słabą zdolność regeneracji, a nie jako samodzielny obraz leku na dolegliwości moczowe [Boger]. Zmniejszenie częstości oddawania moczu często następuje po emocjonalnym uspokojeniu i wzroście pewności siebie, co ponownie pokazuje, jak w obrazie Bar-sil. sfera autonomiczna wiąże się ze stanem psychicznym i emocjonalnym [Tyler], [Sankaran].

W obrębie odbytnicy często zaznacza się opieszałość czynności: zaparcie z niedostatecznym parciem lub poczuciem, że jelito jest „leniwe”, co odpowiada ogólnemu motywowi powolności i opóźnionego rozwoju zarówno w fizjologii, jak i w psychice [Boger]. Stolce mogą być duże, trudne do oddania lub oddawane z wysiłkiem u dzieci, które poza tym są nieśmiałe i opóźnione w rozwoju; łączy to czynność odbytnicy z ogólną inercją konstytucyjną [Clarke]. W niektórych przypadkach zaparcie przeplata się z nieco luźniejszymi stolcami podczas infekcji lub stresu emocjonalnego, lecz nadal przeważa obraz słabej czynności jelit i niedostatecznego przyswajania [Boericke]. Stan pacjenta może pogarszać się po narażeniu na zimno i poprawiać pod wpływem ciepła, ponownie zgodnie z nadrzędnymi modalnościami [Hering]. Wartość objawów odbytniczych jest przede wszystkim potwierdzająca: konstytucja Bar-sil. często wykazuje opóźnione lub niepełne „domykanie” procesów w wielu sferach, a zaparcie jest jednym z takich przejawów, gdy współistnieje z niedojrzałością układu limfatycznego i psychiki [Kent]. Jeśli występuje biegunka, zwykle stanowi część stanów nieżytowych, a nie ostrego zatrucia pokarmowego; należy szukać jej w powiązaniu z charakterem wydzieliny z nosa i gardła oraz obserwować, czy tłumienie wydzielin pogarsza stan ogólny (zob. Nos, Objawy ogólne) [Hering], [Clarke].

Objawy męskie, jeśli występują, zwykle odzwierciedlają opóźnione dojrzewanie i osłabienie czynnościowe, a nie silną namiętność czy ostrą patologię: późny rozwój, brak pewności siebie w sprawach seksualnych oraz nieśmiałe, łatwo wpadające w zakłopotanie usposobienie młodych mężczyzn, którzy pozostają „chłopięcy” [Kent], [Tyler]. U starszych mężczyzn Bar-sil. można rozważać, gdy starczy obraz Baryta — osłabienie, stwardnienie tkanek, obniżona żywotność — łączy się z przewlekłymi stanami nieżytowymi i słabą ogólną reakcją organizmu. Takie połączenie przemawia przeciw doborowi leku wyłącznie na podstawie objawów miejscowych [Clarke], [Kent]. Popęd płciowy może być obniżony u osób przewlekle zmęczonych i niespokojnych, zgodnie z ogólnym niedostatkiem rezerw i pogorszeniem wskutek długotrwałego obciążenia [Boger]. Dolegliwości czynnościowe mogą nasilać się pod wpływem lęku i łagodnieć dzięki uspokojeniu oraz stałemu rytmowi dnia, co ponownie odpowiada modalnościom psychicznym [Tyler]. Wszelkie dolegliwości narządów płciowych należy rozpatrywać przez pryzmat konstytucji: lek sprzyjający dojrzewaniu i wzmacniający całego człowieka często przynosi poprawę także w tych wtórnych sferach, bez potrzeby podążania za objawami miejscowymi [Kent], [Clarke]. Gdy objawy ze strony narządów płciowych są dominujące i mają charakter niszczący, należy rozważyć inne leki; Bar-sil. odpowiada raczej stanom opóźnienia, osłabienia i niedostatecznego rozwoju czynnościowego niż agresywnej patologii [Boger].

Objawy ze strony żeńskich narządów płciowych również odzwierciedlają zagadnienia rozwoju i konstytucji: opóźnione dojrzewanie płciowe, nieregularne miesiączki u dziewcząt z opóźnieniem rozwoju i skłonnością do marznięcia oraz zaburzenia czynnościowe nasilające się pod wpływem stresu emocjonalnego i lęku przed oceną [Kent], [Boericke]. Dziewczyna może być nadmiernie nieśmiała i unikać sytuacji towarzyskich, a na poziomie fizycznym może się to przejawiać nieregularnymi miesiączkami w okresach obciążenia nauką szkolną lub egzaminów. Łączy to objawy kobiece bezpośrednio z działami Umysł i Sen [Tyler]. U kobiet z przewlekłymi nieżytami i dolegliwościami gruczołowymi miesiączki mogą być opóźnione lub skąpe jako element ogólnie słabego rozwoju i kondycji organizmu; Bar-sil. rozważa się tu wtedy, gdy zasadniczym problemem jest niedojrzałość i słaba zdolność reagowania, a nie wyłącznie zaburzenia hormonalne [Clarke], [Boger]. Często występuje wrażliwość na zimno: dolegliwości nasilają się pod wpływem zimna i wilgoci, a łagodnieją pod wpływem ciepła, zgodnie z modalnościami ogólnymi [Hering]. U dorosłych kobiet lek można rozważyć, gdy przewlekłym dolegliwościom gardła i gruczołów towarzyszą głęboki brak pewności siebie i zależność od innych, zwłaszcza jeśli do obrazu konstytucjonalnego należą charakterystyczne dla Silicea powolne gojenie i nawracające ropienia [Clarke], [Hering]. Jak zawsze, objawy kobiece najlepiej traktować tutaj jako potwierdzenie całości obrazu: lękliwości, zahamowanego dojrzewania, przerostu gruczołów, nieżytów, skłonności do marznięcia i powolnego powrotu do zdrowia [Kent].

Oddychanie jest często utrudnione przez przewlekłą niedrożność nosa i gardła: występują oddychanie przez usta, chrapanie oraz uczucie niedostatecznego dopływu powietrza w dusznych pomieszczeniach. Wszystkie te objawy łagodnieją na świeżym powietrzu, zgodnie z wcześniej podaną modalnością poprawy [Clarke]. Dziecko w stanie niepokoju może oddychać płytko, jakby wstrzymywało oddech, gdy jest bacznie obserwowane; jest to subtelny, lecz obserwowany klinicznie związek między sposobem oddychania a opisanym w dziale Umysł lękiem przed byciem obserwowanym [Tyler]. U osób o konstytucji nieżytowej oddychanie może być bardziej utrudnione podczas wilgotnej, zimnej pogody, a łatwiejsze w warunkach suchych i łagodnych, co odpowiada obrazowi modalności [Hering], [Phatak]. Duszność wysiłkowa może występować z powodu niskiej ogólnej żywotności; pacjent szybko się męczy i zniechęca, co ukazuje raczej brak rezerw całego organizmu niż miejscową patologię płuc [Boger]. Poprawa następuje przy łagodnym wzmacnianiu kondycji i stabilnych warunkach, jednak łatwo dochodzi do nawrotu po wychłodzeniu lub nadmiernym obciążeniu, co odzwierciedla pogorszenie pod wpływem zimna i zmęczenia [Hering]. Objawy oddechowe przemawiają więc za Bar-sil. przede wszystkim jako część spójnego obrazu konstytucjonalnego: opóźnienia rozwoju, nieżytów, skłonności do marznięcia i powolnego powrotu do zdrowia [Kent], [Clarke].

Objawy ze strony serca, jeśli występują, zwykle odzwierciedlają osłabienie konstytucjonalne i niepokój, a nie ostrą chorobę organiczną: kołatanie serca pojawia się z obawy przed byciem obserwowanym, wskutek tremy lub lęku antycypacyjnego, bezpośrednio odpowiadając modalnościom z działu Umysł [Tyler], [Kent]. W takich przypadkach uspokojenie chorego i spokój zmniejszają kołatanie serca, potwierdzając modalność „poprawa w spokoju i gdy nikt nie przeszkadza” [Kent]. U starszych pacjentów ze skłonnością do stwardnienia tętnic tradycyjnie rozważa się grupę leków Baryta; Bar-sil. bierze się pod uwagę, gdy pacjent wykazuje również właściwe Silicea spowolnienie procesów naprawczych, przewlekłe nieżyty i skłonność do marznięcia. Sugeruje to konstytucję ze skłonnością do stwardnień, która zarazem nie potrafi wytworzyć prawidłowej reakcji [Kent], [Clarke]. Krążenie może być spowolnione, a kończyny zimne, szczególnie stopy nocą, co pogarsza sen i potwierdza konstytucjonalną skłonność do marznięcia (zob. Sen, Zimno / Gorąco / Pot) [Hering], [Boericke]. Dobierając lek, nie należy na siłę doszukiwać się charakterystycznego objawu sercowego tam, gdzie go nie ma; objawy sercowe mają tu największą wartość wtedy, gdy tworzą spójny obraz z niedojrzałością rozwoju gruczołowego i psychicznego oraz z ogólnym zespołem modalności [Boger]. Gdy objawy ze strony serca są gwałtowne, nieregularne lub wiążą się z destrukcją, bardziej odpowiednie mogą być inne leki; Bar-sil. jest przede wszystkim lekiem konstytucjonalnym związanym z dojrzewaniem, a nie lekiem na ostre dolegliwości sercowe [Clarke].

Objawy ze strony klatki piersiowej mają zwykle charakter nieżytowy: długo utrzymujący się kaszel po przeziębieniach, nawracający nieżyt oskrzeli u osób wolno powracających do zdrowia oraz skłonność do tego, by po każdej infekcji pozostawały osłabienie i nadmierna drażliwość w obrębie klatki piersiowej [Clarke], [Hering]. Kaszel może nasilać się podczas wilgotnej, zimnej pogody i łagodnieć na świeżym powietrzu, co odpowiada wcześniej wymienionym modalnościom i powinowactwu leku do dróg oddechowych [Hering], [Phatak]. U dzieci z przerostem migdałka gardłowego i migdałków podniebiennych objawy ze strony klatki piersiowej mogą rozwijać się wskutek przewlekłego oddychania przez usta i nawracających infekcji, ukazując szerzenie się osłabienia o charakterze limfatyczno-nieżytowym w dół, od gardła ku oskrzelom [Clarke]. W dusznych pomieszczeniach może występować uczucie ucisku; przewietrzenie poprawia zarówno oddychanie, jak i samopoczucie psychiczne, ponownie wiążąc czynność oddechową ze stabilnością emocjonalną [Clarke]. U osób starszych, u których znaczenie ma opisywany dla Baryta zakres zmian starczych, dolegliwościom w klatce piersiowej mogą towarzyszyć osłabienie, duszność wysiłkowa i ogólna skłonność do „twardnienia”; Bar-sil. rozważa się wtedy, gdy obok tendencji zwyrodnieniowej wyraźnie zaznaczają się słaba reaktywność i przewlekłe nieżyty [Kent]. Objawy ze strony klatki piersiowej często zatem potwierdzają wybór leku przez powolny przebieg i nawrotowość nieżytów, nie zaś przez obecność jednego swoistego objawu charakterystycznego [Boger], [Clarke].

W obrębie szyi i pleców mogą ujawniać się gruczołowe i strukturalne aspekty obrazu leku: powiększone węzły chłonne szyjne, sztywność i obolałość okolicy szyi związane z przewlekłymi dolegliwościami migdałków (zob. Gardło) [Clarke]. U osób o słabej konstytucji i skłonności do marznięcia ból pleców może pojawiać się po wysiłku lub wychłodzeniu i ustępować pod wpływem ciepła, zgodnie z wcześniej opisanymi modalnościami [Boericke]. U osób z cechami obrazu Silicea powrót do zdrowia po naciągnięciach może być powolny, z utrzymującą się obolałością, która wydaje się niewspółmierna do urazu, odzwierciedlając upośledzone procesy naprawcze (zob. Kończyny) [Hering]. Postawa ciała może sugerować wycofanie: barki są zaokrąglone, głowa lekko pochylona, jakby fizycznie odzwierciedlało to psychiczne kurczenie się pod wpływem obserwacji. Jest to użyteczna zbieżność kliniczna, a nie objaw charakterystyczny ujęty w rubryce repertoryjnej [Tyler]. U starszych pacjentów sztywność i uczucie zesztywnienia mogą towarzyszyć opisywanemu dla Baryta zakresowi zmian starczych, wpisując się w skłonność do „twardnienia”, szczególnie w połączeniu ze zmniejszoną elastycznością psychiczną i przewlekłymi nieżytami [Kent]. Objawy pleców potwierdzają zatem albo zajęcie gruczołów i węzłów chłonnych w okolicy szyi, albo osłabienie konstytucjonalne przejawiające się męczliwością okolicy lędźwiowej; oba te elementy odpowiadają obrazowi Bar-sil. [Boger], [Clarke].

Kończyny często ujawniają konstytucjonalny brak rezerw: osłabienie i łatwą męczliwość po niewielkim wysiłku, z drżeniem po przekroczeniu nawet niewielkich możliwości wysiłkowych, co odpowiada pogorszeniu po wysiłku i ogólnie powolnej regeneracji [Boger], [Hughes]. Zimne stopy, zwłaszcza nocą, są częste w obrazach leków mineralnych cechujących się skłonnością do marznięcia i mogą zakłócać sen; pacjent może potrzebować skarpet lub dodatkowego okrycia, co odpowiada pogorszeniu po odkryciu i poprawie pod wpływem ciepła (zob. Sen) [Hering], [Boericke]. Obserwowane dziecko może stawać się niezgrabne, upuszczać przedmioty lub poruszać się nieporadnie w obecności innych. Jest to przejaw w obrębie kończyn opisanego w dziale Umysł lęku przed oceną i pogorszenia w sytuacjach wymagających wykazania się [Kent]. Gdy zaznaczają się cechy Silicea, drobne urazy goją się powoli i pozostawiają długotrwałą obolałość; kończyny sprawiają wrażenie słabych, jakby „nie w pełni” odzyskały sprawność, ponownie wskazując na upośledzone procesy naprawcze [Hering]. Bóle są zwykle tępe i męczące, a nie ostre; pacjent skarży się raczej na ciężkość i brak wytrzymałości niż na gwałtowne nerwobóle [Boger]. U osób starszych kończyny mogą wykazywać oznaki słabego krążenia i zmniejszonej elastyczności; o Bar-sil. myśli się tutaj wtedy, gdy obraz ogólny obejmuje spowolnienie psychiczne i przewlekłe nieżyty, a nie wyłącznie objawy naczyniowe [Kent], [Clarke]. Klinicznie objawy kończyn potwierdzają, że przypadek nie sprowadza się do psychicznej lękliwości, lecz obejmuje niedojrzałość sił i zdolności reagowania całego organizmu [Boger], [Kent].

Skóra często wykazuje cechy obrazu Silicea: skłonność do czyraków, małych ropni, długo utrzymujących się wykwitów o niezdrowym wyglądzie i powolnego gojenia drobnych zmian, zwłaszcza u osób marznących, z pogorszeniem pod wpływem zimna i wilgoci [Hering], [Clarke]. U dzieci z opóźnieniem rozwoju skóra może wyglądać na bladą, cienką lub źle odżywioną, co odpowiada słabemu przyswajaniu i niedostatecznemu „budowaniu” organizmu; wykwity mogą powracać po każdej infekcji, odzwierciedlając konstytucjonalny charakter osłabienia [Boger]. Ogniska ropne mogą dojrzewać powoli; pacjent czuje się lepiej, gdy rozpoczyna się odpływ wydzieliny, zgodnie z wcześniej wspomnianą modalnością „poprawa po odpływie wydzieliny” [Hering]. Przy niskiej żywotności i powolnej reakcji tkanek mogą pojawiać się pęknięcia, rozpadliny lub przewlekła szorstkość skóry; nie są to cechy rozstrzygające, lecz potwierdzające, często pomocne w potwierdzeniu wyboru leku [Clarke]. Dobierając lek, należy zapytać, czy stłumienie wykwitów lub wydzielin doprowadziło do głębiej umiejscowionych dolegliwości nieżytowych lub gruczołowych; jeśli tak, wybór leku zyskuje dodatkowe uzasadnienie w przypisywanej Silicea skłonności do kierowania dolegliwości do wewnątrz po zamknięciu dróg odpływu (zob. Nos, Objawy ogólne) [Hering], [Clarke]. Objawy skórne często ustępują powoli podczas leczenia konstytucjonalnego, co ponownie odzwierciedla charakter działania leku polegający na „stopniowym wzmacnianiu” [Boger], [Kent].

Sen w obrazie Bar-sil. bywa zakłócany przez te same lęki i niepewność, które dominują na jawie: pacjent martwi się o następny dzień, spodziewa się porażki, a pod presją doświadcza pustki w głowie; potem leży bezsennie, rozpamiętuje błędy i odczuwa wstyd. Jest to wyraźne przedłużenie obrazu z działu Umysł w porę nocną [Kent], [Tyler]. Dzieci mogą wzbraniać się przed pójściem spać, lgnąć do rodziców i bać się samotności, co odzwierciedla zależność od innych i motyw „bycia małym” w grupie leków Baryta [Kent], [Farrington]. Nawet gdy sen przychodzi, może nie przynosić wypoczynku, jeśli występują niedrożność nosa i oddychanie przez usta; przy powiększeniu migdałka gardłowego i migdałków podniebiennych częste są chrapanie i niespokojne przewracanie się z boku na bok, co łączy dział Sen bezpośrednio z działami Nos i Gardło [Clarke], [Boericke]. Sen często zakłóca skłonność do marznięcia: zimne stopy, wrażliwość na przeciągi i pogorszenie po odkryciu w nocy to praktycznie użyteczne objawy charakterystyczne, zgodne z modalnościami Silicea i silnie potwierdzające wybór leku, zwłaszcza gdy pacjent chce dodatkowego okrycia, lecz nie lubi zamkniętych, dusznych pomieszczeń [Hering], [Boericke]. Sny mogą być niespokojne, dotyczyć sprawdzania umiejętności, ośmieszenia lub porażki, co ponownie odzwierciedla dzienny lęk przed krytyką; pacjent budzi się zawstydzony i zniechęcony [Tyler], [Sankaran]. Gdy sen jest wreszcie głęboki i nieprzerwany, pacjent czuje się wyraźnie lepiej: jest spokojniejszy, pewniejszy siebie i fizycznie silniejszy, co potwierdza modalność „poprawa po nieprzerwanym śnie” (zob. Czynniki łagodzące objawy) [Kent]. Nocne przebudzenia mogą wynikać z niepokoju, niedrożności nosa lub marznięcia; pacjent może szukać uspokojenia, czegoś ciepłego do picia lub dodatkowego okrycia. Są to drobne, lecz klinicznie wartościowe cechy potwierdzające [Boericke]. U dorosłych sen może być płytki, z wczesnym budzeniem się, jeśli umysł obciążają obowiązki przekraczające ich dojrzałość emocjonalną; budzą się z obawą, czy sobie poradzą, co stanowi centralny element istoty leku, związanej z niedostatecznym rozwojem wewnętrznym [Kent], [Sankaran]. Przykładowy obraz przypadku: lękliwe dziecko z przewlekle powiększonymi migdałkami, oddychające przez usta, z zimnymi stopami nocą i lękiem przed samotnością, którego wyniki szkolne gwałtownie się pogarszają, gdy jest obserwowane, przedstawia klasyczny zespół cech kierujących ku Bar-sil. [Kent], [Clarke].

Sny zwykle podążają za tematyką emocjonalną: dotyczą egzaminów, znalezienia się na widoku publicznym, wyśmiewania lub niemożności mówienia, odzwierciedlając opisane wcześniej lęk przed oceną na jawie i pogorszenie w sytuacjach wymagających wykazania się [Tyler]. Dzieci mogą śnić, że się zgubiły lub zostały oddzielone od rodziców, co ponownie wyraża zależność i brak poczucia bezpieczeństwa, a nie lęk związany z przeżywaniem przygód [Kent]. Sny mogą być niespokojne, choć nie są wyraziste ani gwałtowne; pacjent budzi się z utrzymującym się poczuciem wstydu lub trwogi, a nie przerażenia [Tyler]. U dzieci ze skłonnością do nieżytów sny mogą być niespokojne po prostu dlatego, że fizyczne utrudnienia zakłócają sen; ich treść bywa fragmentaryczna, a po przebudzeniu dziecko nie czuje się wypoczęte (zob. Sen, Nos) [Clarke]. Osoby marznące mogą śnić o zimnie lub szukaniu ciepła, co współgra z silną wrażliwością na zimno i potrzebą okrycia w nocy [Hering], [Boericke]. U dorosłych w snach mogą pojawiać się motywy własnej nieudolności, niewywiązywania się z obowiązków lub bycia ocenianym przez osoby obdarzone autorytetem, co odzwierciedla głęboki motyw leków mineralnych: niepewność własnej pozycji i zdolności [Sankaran], [Scholten]. Choć sny te nie zawsze są osobliwe, bywają pomocne klinicznie, gdy noc po nocy powtarzają ten sam lęk przed ujawnieniem własnych braków i porażką, który kształtuje osobowość na jawie [Tyler].

Gorączka pojawia się zwykle w przebiegu nawracających infekcji, a nie gwałtownych ostrych stanów: dziecko wielokrotnie się przeziębia, z niewysoką gorączką i powolną rekonwalescencją, która często ma większe znaczenie kliniczne niż wysokość temperatury [Clarke]. Gorączka może być niewysoka i długotrwała, pozostawiając pacjenta osłabionego, lękliwego i z większym zahamowaniem rozwoju niż wcześniej, co potwierdza modalności „powolny powrót do zdrowia” i „pogorszenie wskutek nawracających infekcji” [Boger]. W takich stanach lek rozważa się nie ze względu na wyrazisty, charakterystyczny objaw gorączkowy, lecz dlatego, że gorączka stanowi część przewlekłego wzorca słabej odporności i niepełnego odzyskiwania sił życiowych [Kent], [Clarke]. Marznięcie jest często wyraźne nawet podczas gorączki, a pacjent pragnie ciepła i okrycia, zgodnie z ogólną konstytucjonalną skłonnością do marznięcia (zob. Zimno / Gorąco / Pot) [Boericke]. Pocenie się, jeśli występuje, zwykle nie przynosi ustąpienia dolegliwości; pacjent może pocić się lekko i nadal odczuwać wyczerpanie, co wskazuje na słabą zdolność reagowania, a nie na silny przełom chorobowy [Hering]. Dobierając lek, należy szukać szerszego kontekstu: gorączki z powiększeniem gruczołów i węzłów chłonnych, przewlekłymi dolegliwościami gardła oraz lękliwą zależnością od innych, a nie samej gorączki [Boger], [Kent].

Skłonność do marznięcia jest często dominującą cechą reakcji na temperaturę: pacjent jest wrażliwy na zimne powietrze i przeciągi, gorzej czuje się podczas wilgotnej, zimnej pogody, a nocą może mieć zimne stopy zakłócające sen, zgodnie z wcześniej wymienionymi modalnościami [Hering], [Boericke]. Uczucie gorąca ma zwykle znaczenie drugorzędne i może występować w dusznych pomieszczeniach lub przy łagodnych stanach gorączkowych podczas nawracających infekcji; pacjent może czuć się lepiej na świeżym powietrzu, a jednocześnie pragnąć ciepłego ubrania. Jest to niuans, na który należy zwrócić szczególną uwagę przy doborze leku [Clarke]. Poty, jeśli występują, mogą być niewielkie i nie przynosić ulgi; pacjent pozostaje osłabiony i słabo reagujący, co odpowiada powolnemu, stopniowo wzmacniającemu działaniu leku [Boger]. Uczucie zimna często poprzedza infekcje, a dziecko łatwo „łapie przeziębienie”, co potwierdza konstytucjonalną podatność i potrzebę leczenia sięgającego głębiej niż miejscowy epizod chorobowy [Clarke]. Naprzemienne marznięcie i okresy łagodnego uczucia gorąca podkreślają czynnościową niestabilność reakcji, a nie silny przełom gorączkowy, odróżniając takie przypadki od obrazów leków z intensywną, wyraźnie zaznaczoną gorączką [Hering]. Cały ten obraz reakcji na temperaturę należy odczytywać jako potwierdzenie konstytucjonalne: obraz Bar-sil. cechują marznięcie, powolne reagowanie, upodobanie do ciepła, a zarazem potrzeba świeżego powietrza. Ten niuans powraca w działach Sen, Nos, Skóra i Objawy ogólne [Boericke], [Clarke].

Apetyt i stosunek do pokarmów zwykle odzwierciedlają słabe przyswajanie oraz emocjonalny wpływ lęku: pacjent je niewiele, gdy się niepokoi, zwłaszcza przed pójściem do szkoły lub zadaniami wykonywanymi publicznie, a pod presją może odczuwać osłabienie lub niepokój w żołądku, co potwierdza związek między psychiką a żołądkiem [Boericke], [Tyler]. Ciepłe potrawy i napoje często przynoszą ukojenie, zgodnie ze zmarzliwością konstytucjonalną i odnotowaną już poprawą pod wpływem ciepła [Phatak]. Rzadko występują wyraźne zachcianki pokarmowe, jednak pacjent może lepiej się czuć, jedząc proste, odżywcze posiłki; ciężkie, tłuste i obfite potrawy pogarszają powolne trawienie i zwiększają zmęczenie, co odpowiada ogólnemu brakowi rezerw sił [Boger]. U dzieci, które słabo się rozwijają, kluczową obserwacją nie jest szczególne pragnienie jakiegoś pokarmu, lecz ogólna niezdolność do prawidłowego „budowania” organizmu; przyrost masy ciała jest powolny, a każda infekcja dodatkowo osłabia apetyt, pogłębiając opóźnienie rozwoju (zob. Objawy ogólne) [Clarke]. Zimne napoje mogą powodować pogorszenie u osób zmarzliwych, nasilając dolegliwości gardła lub dyskomfort trawienny, co ponownie odpowiada pogorszeniu pod wpływem zimna [Boericke]. Objawy dotyczące jedzenia i picia są najbardziej przydatne klinicznie wtedy, gdy wzmacniają obraz konstytucjonalny: lękliwą zależność od innych, osłabienie ze skłonnością do zmian gruczołowych i nieżytów, zmarzliwość oraz powolny powrót do zdrowia [Kent], [Boger].

Ogólny obraz Bar-sil. cechuje niedostateczny rozwój i niedostateczna reaktywność: pacjent pozostaje w tyle pod względem psychicznym i fizycznym i nie potrafi sprostać zwykłym wymaganiom z normalną pewnością siebie ani odpornością [Kent], [Clarke]. U dzieci przejawia się to opóźnieniem rozwoju umysłowego, nieśmiałością, zależnością od rodziców, powiększeniem migdałków i węzłów chłonnych, przewlekłym nieżytem oraz skłonnością do łatwego przeziębiania się i powolnego zdrowienia. Cały przypadek wskazuje więc na niedojrzałość konstytucjonalną, a nie na odosobniony problem z gardłem [Farrington], [Kent]. Modalności są spójne i powtarzalne: pogorszenie pod wpływem zimna, przeciągów i wilgoci; pogorszenie podczas bycia obserwowanym i pod presją psychiczną; poprawa na świeżym powietrzu; poprawa pod wpływem ciepła i osłony przed niekorzystnymi warunkami; poprawa przy spokojnym, stałym rytmie życia i stopniowym wzmacnianiu. Jak już zaznaczono, należy wyraźnie prześledzić te modalności w działach Umysł, Sen, Nos i Gardło [Hering], [Boericke], [Clarke]. Pacjent często ma małą wytrzymałość: niewielki wysiłek męczy, a przeciążenie prowadzi do osłabienia z drżeniem. Wskazuje to raczej na organizm pozbawiony rezerw niż na organizm reagujący gwałtownie w stanach ostrych [Boger], [Hughes]. Dolegliwości są przewlekłe i nawracające; każda infekcja lub czynnik stresowy pozostawia pacjenta słabszym, bardziej spowolniałym i lękliwym. Jest to zasadnicza wskazówka przy doborze leku, odróżniająca ten obraz od konstytucji, które szybko odzyskują siły, nawet jeśli często chorują [Boger]. W sferze emocjonalnej pacjent cofa się przed wyzwaniami; w sferze fizycznej ciało wzbrania się przed zimnem. W obu sferach motywem przewodnim są wycofanie i zależność, a ta dwubiegunowość stanowi sedno istoty leku (zob. Umysł, Sen) [Kent], [Sankaran]. Bar-sil. jest bliska Baryta carbonica i Silicea, lecz rozważa się ją wtedy, gdy najważniejszy jest temat „dojrzewania”, a charakterystyczne dla Silicea zmarzliwość, powolne gojenie i przewlekły nieżyt wyraźnie modyfikują obraz, tworząc połączenie niedojrzałości z niedostateczną reaktywnością [Kent], [Hering], [Clarke]. W praktyce klinicznej, gdy homeopata widzi lękliwego pacjenta z opóźnionym rozwojem, przewlekle powiększonymi węzłami chłonnymi i migdałkami, powolną rekonwalescencją, zmarzliwością i wyraźnym pogorszeniem podczas bycia obserwowanym lub poddawanym presji, należy poważnie rozważyć Bar-sil. jako lek konstytucjonalny ukierunkowany na dojrzewanie i stopniowe wzmacnianie [Kent], [Boger].

Różnicowanie według zahamowania rozwoju, zależności i infantylizmu

• Bar-c. – Najbliższy lek macierzysty: głęboka nieśmiałość, lęk przed obcymi oraz zahamowanie rozwoju umysłowego i fizycznego z powiększeniem węzłów chłonnych i migdałków [Kent], [Farrington]. Bar-sil. rozważa się, gdy wyraźnie występuje ta sama niedojrzałość właściwa Baryta, ale konstytucja jest jeszcze bardziej zmarzliwa, wolniej reagująca, a powrót do zdrowia bardziej „niedokończony”; modalności przypominają Silicea [Hering], [Boericke].
• Calc. – Dzieci o obrazie Calcarea często są powolne i lękliwe, lecz łagodniejsze, bardziej uległe i na ogół bardziej otwarte niż dzieci o obrazie Baryta; trzymają się bliskich ze strachu, ale bycie obserwowanym nie wywołuje u nich tak swoistego zakłopotania [Kent], [Boericke]. Bar-sil. cechuje większe zawstydzenie, silniejsze zahamowanie mowy i działania oraz wyraźniejsze zmiany w tkance chłonnej migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego, z powolnym gojeniem właściwym Silicea [Clarke], [Hering].
• Calc-phos. – Opóźnienie wzrastania i rozwoju z osłabieniem i słabym przyswajaniem, często u szczupłych, rosnących dzieci [Boericke], [Farrington]. W Calc-phos. większy nacisk pada na „wzrost kości” i wrażliwość na zmiany pogody, natomiast w Bar-sil. na niedojrzałość społeczną, lękliwość wobec obcych i przewlekły przerost tkanki chłonnej gardła ze zmarzliwością [Kent], [Clarke].
• Tub. – Konstytucje tuberkulinowe cechują niepokój ruchowy, zmienność, pragnienie podróży i dążenie wynikające z niezadowolenia, często z nawracającymi infekcjami [Kent], [Clarke]. Postawa emocjonalna Bar-sil. jest przeciwna: wycofanie, zależność, lęk przed znalezieniem się w centrum uwagi i upodobanie do tego, co znane; zamiast niespokojnych aspiracji występuje opóźnienie rozwoju [Kent], [Sankaran].
• Lyc. – Lycopodium cechuje brak pewności siebie z lękiem przed podejmowaniem nowych zadań, często kompensowany brawurą w domu i dominowaniem nad osobami niższymi pozycją [Kent], [Clarke]. Bar-sil. jest bardziej autentycznie dziecięca i zależna, z mniejszą kompensacyjną arogancją, a wyraźniejszą patologią węzłów chłonnych i migdałków oraz zmarzliwością [Kent], [Boericke].

Różnicowanie według powiększenia migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego oraz przewlekłych stanów układu chłonnego

• Merc. – Znaczne obrzmienie węzłów chłonnych i infekcje gardła z cuchnącym oddechem, wzmożonym wydzielaniem śliny i ogólnym pogorszeniem w nocy; obraz Merc. ma bardziej ostry, zapalny i septyczny charakter [Kent], [Clarke]. Bar-sil. przebiega wolniej i bardziej przewlekle, z lękliwą zależnością i zmarzliwością, często z mniej cuchnącymi objawami, większym stwardnieniem i większą skłonnością do nawrotów [Boger], [Clarke].
• Phyt. – Silny lek na dolegliwości gardła, z intensywnym zapaleniem i stwardnieniem tkanki gruczołowej, często z bólem promieniującym do uszu [Clarke], [Boericke]. Phyt. ma charakter bardziej ostry i miejscowy; Bar-sil. jest konstytucjonalna, z pełnym wzorcem opóźnienia rozwoju, lęku przed obcymi i nawracającego nieżytu [Kent].
• Calc-sil. – Głęboko działający lek konstytucjonalny na powoli rozwijające się dolegliwości, osłabienie i niedostateczną reaktywność, często z zanikiem tkanek u dzieci; zmarzliwość i wrażliwość, choć w niektórych obrazach występuje pogorszenie wskutek przegrzania [Boericke]. W późniejszych interpretacjach leków mineralnych Calc-sil. często przypisuje się temat „zależności wynikającej z niesprawności”, jednak Bar-sil. jest bardziej swoiście podobna do Baryta pod względem zakłopotania, niedojrzałości i przerostu tkanki chłonnej gardła [Boericke], [Sankaran].
• Con. – Stwardnienie tkanki gruczołowej i twarde węzły chłonne, zwłaszcza u osób starszych lub o sztywnej konstytucji; w Con. większą rolę odgrywają postępujące stwardnienie oraz osłabienie seksualne lub nerwowe, ze swoistym motywem „twardości” [Clarke], [Kent]. Bar-sil. cechuje raczej dziecięca niedojrzałość (lub starczy regres) ze zmarzliwością i przewlekłym nieżytem niż patologia polegająca wyłącznie na stwardnieniu [Kent], [Clarke].

Różnicowanie według zmarzliwości, powolnej reakcji i niepełnego powrotu do zdrowia

• Sil. – Główny lek macierzysty w odniesieniu do zmarzliwości, niedostatecznej reaktywności, powolnego ropienia i przewlekających się dolegliwości [Hering], [Clarke]. Silicea cechuje raczej „brak hartu”, z głęboką wrażliwością na zimno i skłonnością do ropienia; Bar-sil. dodaje właściwy Baryta temat zahamowanego dojrzewania, zależności i lęku przed obcymi, przez co obraz emocjonalny staje się bardziej dziecięcy i zahamowany [Kent], [Hering].
• Hep. – Głęboka wrażliwość, drażliwość i ropienie z ogromną nietolerancją zimna; Hepar cechuje bardziej ostra drażliwość i nadwrażliwość, często z gwałtownym bólem i odczuciami jak od drzazgi [Hering], [Clarke]. Bar-sil. jest mniej ostra i gwałtowna, bardziej przewlekła, lękliwa i opóźniona rozwojowo, z powoli przebiegającymi, nawracającymi infekcjami i przerostem tkanki gruczołowej [Boger], [Kent].
• Kali-phos. – Wyczerpanie nerwowe, mała wytrzymałość i słaby powrót do sił po przeciążeniu [Clarke], [Boericke]. Kali-phos. cechuje bardziej depresyjność i wyczerpanie nerwowe; Bar-sil. — niedojrzałość rozwojowa, zakłopotanie oraz zmiany gruczołowo-nieżytowe, z silniejszym pogorszeniem pod wpływem zimna i większym zajęciem gardła [Kent], [Clarke].

Różnicowanie według lęku przed znalezieniem się w centrum uwagi, lęku przed występem i zahamowania mowy

• Gels. – Lęk antycypacyjny z drżeniem i osłabieniem, jednak Gels. jest bardziej otępiała, senna i ociężała, z osłabieniem przypominającym porażenie w stanach ostrych [Clarke]. Bar-sil. ma charakter przewlekły, z lękliwością związaną z niedojrzałością rozwojową i zmianami gruczołowymi, z pogorszeniem pod wpływem zimna i długą historią opóźnienia rozwoju, a nie jedynie ostrym drżeniem przed egzaminem [Kent], [Boger].
• Arg-n. – Lęk antycypacyjny z biegunką, impulsywnym pośpiechem i lękiem przed miejscami publicznymi; często większy niepokój ruchowy i pośpiech [Kent], [Clarke]. Bar-sil. jest bardziej powolna, wycofana, zależna i zmarzliwa, z przewlekłymi dolegliwościami migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego oraz motywem niedojrzałości utrzymującej się przez całe życie, zamiast ostrego nerwowego pośpiechu [Kent], [Boericke].
• Staph. – Wrażliwość na zniewagę i upokorzenie, z tłumionym gniewem i obrazem „zranionej dumy” [Kent]. W Staph. ważniejsze są oburzenie i tłumiona wściekłość; w Bar-sil. — dziecięce zakłopotanie i lęk przed oceną, z mniejszą dumą, a większą zależnością [Tyler], [Kent].

Różnicowanie według osłabienia starczego i stanów „stwardnienia”

• Bar-c. – Ponownie lek o zasadniczym znaczeniu: zwyrodnienie starcze, zanik lub przerost tkanki gruczołowej i spowolnienie umysłowe w sferze Baryta [Kent], [Clarke]. Bar-sil. rozważa się, gdy starczemu obrazowi Baryta towarzyszą wyraźnie niedostateczna reaktywność, przewlekły nieżyt, zmarzliwość i powolna regeneracja przypominające Silicea [Hering], [Clarke].
• Aur. – Głęboka depresja, potępianie siebie i silna rozpacz samobójcza z wyraźnym tematem odpowiedzialności [Kent], [Clarke]. Aur. różni się nasileniem udręki i cierpienia moralnego; Bar-sil. jest raczej lękliwa, zależna i opóźniona rozwojowo niż przygnieciona odpowiedzialnością, choć w obu obrazach może występować skłonność do zmian sklerotycznych [Kent].

• Lek uzupełniający: Bar-c. – Bar-sil. często pozostaje bliska Bar-c. w leczeniu konstytucjonalnym; gdy obraz Baryta jest wyraźny, ale wymaga dopełnienia modalnościami i cechami regeneracji bardziej właściwymi Silicea, Bar-sil. może być podana po niej lub dopełnić leczenie przypadku [Kent], [Clarke].
• Lek uzupełniający: Sil. – Gdy zasadnicze znaczenie mają niedostateczna reaktywność i przewlekłe ropienie, Silicea działa uzupełniająco; Bar-sil. rozważa się, gdy w obrazie psychicznym dominują niedojrzałość i zależność [Hering], [Clarke].
• Lek uzupełniający: Calc-sil. – Wspólne są powoli rozwijające się dolegliwości i głębokie osłabienie konstytucjonalne; Calc-sil. może bardziej odpowiadać obrazom ze zmianami „strukturalnymi lub zanikowymi”, podczas gdy w Bar-sil. na pierwszym planie pozostają dziecięcość i lęk przed obcymi właściwe Baryta [Boericke], [Sankaran].
• Dobrze działa po: Calc. – Gdy Calcarea poprawiła odżywienie i ogólną stabilność, utrzymująca się niedojrzałość podobna do Baryta z przewlekłymi dolegliwościami migdałków może wskazywać na Bar-sil. w celu rozwoju pewności siebie i dojrzewania tkanki gruczołowej [Kent], [Farrington].
• Dobrze działa po: Tub. – U dzieci z nawracającymi infekcjami, u których Tub. łagodzi niepokój ruchowy i podatność na zachorowania, lecz pozostają niedojrzałość i lęk przed obcymi, Bar-sil. może oddziaływać na głębsze zahamowanie rozwoju [Kent], [Clarke].
• Czynniki antidotujące lub wspierające: ciepło, ochrona i stały rytm życia – Praktyczne „antidota” w sensie konstytucjonalnym: stan pogarsza się pod wpływem narażenia na niekorzystne warunki i presji, a poprawia dzięki uspokojeniu i ciepłu, co należy wykorzystywać klinicznie obok leczenia homeopatycznego [Tyler], [Boger].
• Lek pokrewny: Kali-phos. – Wspólne są mała wytrzymałość i przeciążenie szkolne; Kali-phos. cechuje bardziej wyczerpanie nerwowe, Bar-sil. — niedojrzałość rozwojowa z osłabieniem gruczołowo-nieżytowym [Clarke], [Kent].
• Lek pokrewny: Lyc. – Oba wykazują brak pewności siebie; Lyc. kompensuje go rządzeniem w domu, Bar-sil. pozostaje dziecięca i zależna, z silniejszym akcentem na tkankę chłonną gardła [Kent], [Clarke].
• Czynnik niezgodny (w praktyce): powtarzane tłumienie wydzielin – Przewlekłe tłumienie wydzielin ma tendencję do pogłębiania stanu chorobowego w konstytucjach typu Silicea; zachowanie prawidłowych dróg ich odpływu jest klinicznie ważne w pracy z tą grupą leków [Hering], [Clarke].

Bar-sil. należy rozważyć u dzieci z opóźnieniem rozwoju, przewlekłym powiększeniem migdałków podniebiennych lub migdałka gardłowego, oddychaniem przez usta, nawracającymi przeziębieniami, powiększonymi węzłami chłonnymi szyi oraz wyraźnym lękiem przed obcymi lub zakłopotaniem, gdy ktoś zwraca się do nich bezpośrednio; dziecko może być uparte w domu, a jednocześnie zupełnie nie radzić sobie w kontaktach społecznych w szkole [Kent], [Clarke]. Warto go również rozważyć u dorosłych, których postawa emocjonalna pozostaje dziecięca i zależna, zwłaszcza gdy utrzymują się przewlekły nieżyt i marznięcie, a powrót do zdrowia po zwykłych chorobach jest powolny [Boger], [Clarke].

Dobór potencji opiera się na ogólnych zasadach stosowanych w przypadku leków mineralnych: wielu klinicystów rozpoczyna od średnich potencji (6C–30C), gdy obraz jest wyraźny, a objawy nie zostały w znacznym stopniu stłumione; wyższe potencje rezerwują dla przypadków, w których obraz konstytucyjny jest jednoznaczny, a pacjent wrażliwy. Lek należy powtarzać ostrożnie, pozostawiając czas na powolną zmianę konstytucyjną zgodną z jego charakterem [Kent], [Boericke]. Działania wspomagające, zgodne z modalnościami, mają tu istotne znaczenie: ciepło, unikanie przeciągów i wilgoci, dobra wentylacja oraz ograniczenie presji związanej z koniecznością wykazania się często pozwalają wyraźniej ocenić reakcję na lek i zapobiegają nawrotom [Boger], [Tyler].

Praktyczne obserwacje z przypadków:

• Nieśmiałe dziecko z opóźnieniem rozwoju chowa się za matką, nie potrafi odpowiedzieć, gdy jest obserwowane; przewlekłe dolegliwości migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego z oddychaniem przez usta. Podczas stosowania Bar-sil. obserwowano stopniowe dojrzewanie i rzadsze infekcje, gdy na pierwszy plan wysuwały się marznięcie i powolny powrót do zdrowia [Kent], [Clarke].
• Nawracające przeziębienia z nieżytem i powiększeniem węzłów chłonnych szyi u nieśmiałego, zależnego nastolatka, który boi się oceny i unika sytuacji skupiających na nim uwagę innych; pewność siebie i odporność poprawiają się powoli, zgodnie ze stopniowo „budującym” charakterem leku [Boger], [Tyler].
• Osoba dorosła z przewlekłym nieżytem gardła, konstytucyjną skłonnością do marznięcia i utrzymującym się przez całe życie lękiem przed uważną oceną innych, prowadzącym do zastoju w pracy; poprawa snu i stabilniejsza pewność siebie w miarę wzmacniania się reaktywności fizycznej [Sankaran], [Clarke].

Umysł

• Umysł; nieśmiałość; obcy; w obecności – Główny objaw charakterystyczny: lęk przed obcymi z kurczeniem się w sobie i dziecięcym wycofaniem (centralny motyw Bar-sil.) [Kent].
• Umysł; pewność siebie; brak; publicznie – Zahamowanie w sytuacjach wymagających wykazania się, z pustką w głowie pod wpływem obserwacji [Kent], [Tyler].
• Umysł; lęk; ośmieszenie; przed – Obawa przed wyśmianiem; zakłopotanie paraliżuje zdolność wyrażania siebie [Kent].
• Umysł; upór; dzieci; u nieśmiałych – Uparty opór pod presją, mimo leżącego u jego podłoża lęku [Kent], [Clarke].
• Umysł; wstydliwość; gdy ktoś się zwraca – Unika kontaktu wzrokowego; nie potrafi odpowiedzieć wprost; potwierdza pogorszenie w obecności obcych [Kent].
• Umysł; niepokój; oczekiwanie; egzaminy; przed – Lęk przed nadchodzącym wydarzeniem z drżeniem i suchością w ustach; wiąże się z zaburzeniami snu [Tyler], [Kent].
• Umysł; niechęć; towarzystwo; woli dom – Wycofuje się w znajome otoczenie; zależność zamiast chęci podejmowania nowych wyzwań [Kent], [Sankaran].
• Umysł; otępienie; umysłowe; po wysiłku – Powolne pojmowanie; zmęczenie nauką, po którym pojawia się ciężkość głowy [Boger], [Kent].

Głowa

• Głowa; ból; tępy; po wysiłku umysłowym – Bóle głowy związane ze szkołą lub nauką, ze zmęczeniem umysłowym [Boger].
• Głowa; ciężkość; okolica czołowa; z katarem – Ciężkość towarzysząca nieżytowi, związana z niedrożnością nosa i przerostem migdałka gardłowego [Clarke].
• Głowa; ból; zimne powietrze; od – Pogorszenie pod wpływem przeciągów potwierdza modalność marznięcia typową dla tego leku mineralnego [Hering], [Boericke].
• Głowa; zamroczenie; rano; po przebudzeniu – Uczucie zamglenia w głowie po niespokojnym śnie z utrudnionym oddychaniem [Boericke].
• Głowa; ból; duszny pokój; w; pogorszenie – Duszność pomieszczenia nasila objawy; świeże powietrze przynosi ulgę [Clarke].
• Głowa; ból; nawracający; przewlekły; z dolegliwościami gruczołowymi – Nawracający, konstytucyjny, nie wyłącznie o charakterze ostrego zapalenia [Boger], [Clarke].

Nos

• Nos; nieżyt; przewlekły; nawracający – Nawracające przeziębienia z powolnym powrotem do zdrowia, stanowiące cechę charakterystyczną konstytucji [Clarke].
• Nos; niedrożność; przerost migdałka gardłowego; z oddychaniem przez usta – Potwierdza triadę objawów: gardło–nos–sen [Clarke], [Kent].
• Nos; wydzielina; gęsta; lepka – Nieżyt, który długo się utrzymuje i powoli ustępuje [Hering], [Clarke].
• Nos; przeziębienia; łatwo się przeziębia; od przeciągów – Pogorszenie pod wpływem przeciągów i wilgoci ma kluczowe znaczenie w przypadku [Hering], [Boericke].
• Nos; poprawa; na świeżym powietrzu – Wietrzenie łagodzi niedrożność nosa i ciężkość głowy [Clarke].
• Nos; stłumienie; wydzieliny; pogarsza – Gdy wydzielina zostaje „zatrzymana wewnątrz”, pojawiają się głębsze zaburzenia; rys charakterystyczny dla Silicea [Hering], [Clarke].

Gardło

• Gardło; migdałki podniebienne; powiększone; przewlekle – Główny obszar kliniczny; nawracający przerost i infekcje [Kent], [Clarke].
• Gardło; migdałek gardłowy; przerost; dzieci – Oddychanie przez usta i chrapanie z opóźnieniem rozwoju [Clarke], [Kent].
• Gardło; zapalenie; nawracające; zimna wilgotna pogoda; od – Nawroty pod wpływem wilgotnego zimna [Hering], [Phatak].
• Gardło; śluz; ciągliwy; odchrząkiwanie – Gęsta wydzielina nieżytowa, powoli usuwana [Clarke].
• Gardło; ból; poprawa; ciepłe napoje – Ciepło łagodzi dolegliwości gardła u osób skłonnych do marznięcia [Boericke].
• Gardło; obrzmienie; węzły chłonne; szyjne; z – Dolegliwości gardła związane z powiększeniem węzłów chłonnych szyi [Clarke], [Phatak].

Kończyny

• Kończyny; zimno; stopy; noc – Zimne stopy zakłócają sen; ważny objaw potwierdzający w praktyce [Hering], [Boericke].
• Kończyny; osłabienie; wysiłek; od – Brak rezerw sił; drżenie przy zwiększonych wymaganiach [Boger], [Hughes].
• Kończyny; drżenie; niepokój; od – Fizyczny wyraz lęku przed koniecznością wykazania się [Tyler], [Kent].
• Kończyny; urazy; powolne gojenie – Upośledzone procesy naprawcze; rys Silicea w konstytucji [Hering].
• Kończyny; niezręczność; podczas obserwacji – Niezręczność pod wpływem uważnej obserwacji; rozszerzenie objawu charakterystycznego z działu Umysł [Kent].
• Kończyny; krążenie; spowolnione – Zimne kończyny w przewlekłych stanach konstytucyjnych o osłabionej reaktywności [Boger], [Clarke].

Skóra

• Skóra; czyraki; nawracające; powolne gojenie – Skłonność do ropienia z niepełnym ustępowaniem zmian [Hering], [Clarke].
• Skóra; wykwity; przewlekłe; nawracające – Powracają po każdej infekcji; osłabienie konstytucyjne [Boger].
• Skóra; pęknięcia; szczeliny; powolne gojenie – Powolna naprawa tkanek; potwierdza rys Silicea [Hering].
• Skóra; wykwity; pogorszenie; wilgotne zimno – Pogorszenie pod wpływem wilgotnego zimna dotyczy zarówno skóry, jak i nieżytu [Hering], [Phatak].
• Skóra; ropień; poprawa; po odpływie ropy – Ulga po zakończeniu ropienia; potwierdza modalność „poprawa po odpływie wydzieliny” [Hering].
• Skóra; bladość; niezdrowy wygląd – Słabe przyswajanie i mała żywotność odzwierciedlają się w zabarwieniu skóry [Boger].

Sen

• Sen; niespokojny; chrapanie; oddychanie przez usta – Zaburzenie snu związane z przerostem migdałka gardłowego, kluczowe w wielu przypadkach dziecięcych [Clarke].
• Sen; bezsenność; z niepokoju; przed nadchodzącym wydarzeniem – Lęk przed egzaminem lub zabraniem głosu nie pozwala zasnąć [Kent], [Tyler].
• Sen; budzenie się; częste; z powodu niedrożności – Budzi się z powodu zatkanego nosa; łączy działy Sen i Nos [Clarke].
• Sen; marznięcie; stopy; zimne; nie pozwala zasnąć – Zimne stopy jako bezpośrednia przyczyna bezsenności [Hering], [Boericke].
• Sen; poprawa; ciepłe okrycie; potrzebuje – Chce dodatkowego okrycia; pogorszenie po odkryciu [Boericke].
• Sny; niespokojne; egzaminy; o – Treść snów odzwierciedla dzienny lęk przed znalezieniem się w centrum uwagi [Tyler].

Objawy ogólne

• Objawy ogólne; rozwój; zahamowany; dzieci – Główny objaw charakterystyczny: opóźnienie rozwoju psychicznego i fizycznego [Kent], [Farrington].
• Objawy ogólne; węzły chłonne; powiększone; przewlekle – Konstytucja limfatyczna ze stwardnieniem i nawrotami [Clarke], [Phatak].
• Objawy ogólne; przeziębienia; nawracające; powolny powrót do zdrowia – Choroby przeciągają się; pacjent nie odzyskuje szybko sił [Boger], [Clarke].
• Objawy ogólne; zimno; pogarsza – Modalność marznięcia typowa dla tego leku mineralnego; szczególnie szkodzą przeciągi i wilgoć [Hering], [Boericke].
• Objawy ogólne; świeże powietrze; poprawa – Świeże powietrze łagodzi dolegliwości głowy i nieżyt oraz sprzyja równowadze emocjonalnej [Clarke].
• Objawy ogólne; wysiłek; pogarsza – Niewielkie rezerwy sił; przy zwiększonych wymaganiach łatwo pojawiają się drżenie i zmęczenie [Boger], [Hughes].
• Objawy ogólne; ciepło; poprawa – Ciepło sprzyja osobie o konstytucyjnej skłonności do marznięcia i poprawia sen [Boericke].
• Objawy ogólne; presja; obserwacja; pogorszenie – Modalność związana ze stresem życiowym: pogorszenie, gdy osoba jest obserwowana lub oceniana [Kent], [Tyler].

Hahnemann — The Chronic Diseases (1828–1830): konstytucyjne ujęcie przewlekłych stanów miazmatycznych; kontekst porównawczy dla motywów Baryta/Silicea.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–): objawy potwierdzające z grup Silicea i Baryta (marznięcie, ropienie, zahamowanie rozwoju).
von Lippe — Text Book of Materia Medica (1866): metoda tworzenia klinicznych obrazów leków konstytucyjnych; podstawy porównań z Baryta.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): toksykologia i zbiory prób lekowych dotyczące zakresu działania leków mineralnych (porównania Baryta i Silicea).
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1870): komentarz fizjologiczny i toksykologiczny dotyczący soli mineralnych oraz działania na układ nerwowo-mięśniowy i krążenie.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne i modalności grup Baryta i Silicea, wykorzystywane porównawczo.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1889): kliniczne różnicowanie Baryta carbonica i pokrewnych stanów związanych z rozwojem oraz dolegliwościami gruczołowymi.
Kent, J. T. — Lectures on Homeopathic Materia Medica (1905): zasadniczy obraz Baryta carbonica (niedojrzałość, lęk przed obcymi) oraz modalności Silicea wykorzystywane w różnicowaniu.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): uwagi kliniczne dotyczące konstytucji z dolegliwościami gruczołowymi i nieżytowymi; porównawcze relacje między lekami mineralnymi.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homeopathic Materia Medica (1901): zwięzłe wskazówki dotyczące modalności i konstytucji (marznięcie w obrazie Silicea; głębokie, powoli przebiegające stany w obrazie Calc-sil.).
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): objawy ogólne i tempo procesów konstytucyjnych; obrazy leków o powolnym, stopniowo wzmacniającym działaniu.
Tyler, M. L. — Homeopathic Drug Pictures (1942): praktyczne obserwacje dotyczące konstytucji nieśmiałych, zahamowanych oraz lęku związanego z koniecznością wykazania się.
Scholten, J. — Homeopathy and the Elements (1996/1999): interpretacja serii mineralnych w odniesieniu do motywów rozwoju, pozycji i dojrzewania (uzupełnienie kontekstu).
Sankaran, R. — The Soul of Remedies (1997): język motywów leków mineralnych; tematy niepewności i własnych możliwości istotne dla interpretacji Bar-sil.
Vithoulkas, G. — Lectures on Materia Medica (różne): kliniczne różnicowanie Baryta carbonica i pokrewnych obrazów konstytucyjnych.
Morrison, R. — Desktop Guide to Keynotes and Confirmatory Symptoms (1993): metoda objawów charakterystycznych i potwierdzających stosowana w różnicowaniu porównawczym.