• Cewka moczowa (główna lokalizacja). Głębokie swędzenie lub mrowienie, uczucie pełzania i kłucie biegnące od dołu łódkowatego w głąb cewki moczowej, wywołujące nagłe, niepowstrzymane parcie; szczypanie po oddaniu moczu [Hering], [Allen], [Clarke].
• Pęcherz moczowy (szyja i trójkąt). Bolesne parcie z oddawaniem małych ilości moczu i częstą potrzebą jego oddawania; uczucie niepełnego opróżnienia; skurcz na początku i pod koniec oddawania moczu (opisany także w części Układ moczowy) [Boger], [Boericke].
• Gruczoł krokowy i okolica odpływu moczu. Nadwrażliwość gruczołu krokowego z wyciekaniem moczu kroplami, łaskotaniem w cewce moczowej i nocnym parciem u starszych mężczyzn [Clarke], [Boericke].
• Męskie narządy płciowe (czynności odruchowe). Chłopcy pocierają prącie, pociągają za napletek lub wciskają pięści w krocze, aby złagodzić głębokie swędzenie i mrowienie [Hering], [Allen].
• Układ moczowy i srom u kobiet. Świąd sromu z mrowieniem w cewce moczowej i naglącym parciem; szczypanie w cewce po stosunku [Clarke], [Allen].
• Nieżyt rzeżączkowy. Zielonkawa lub żółta wydzielina z kłuciem, rozdwojony lub nieregularny strumień moczu, nawroty po stłumieniu wydzieliny; lek działa, gdy mrowienie przeważa nad pieczeniem (porównaj Canth.) [Hering], [Clarke].
• Dzieci (moczenie i nadwrażliwy pęcherz). Nagłe parcie, moczenie nocne z pocieraniem prącia; nadpobudliwość szyi pęcherza [Hering], [Boericke].
• Krocze i odruch odbytniczo-pęcherzowy. Skurcz w obrębie dróg moczowych promieniujący do krocza i odbytu; ucisk w tej okolicy przynosi przejściową ulgę (powiązanie z częścią Odbytnica) [Boger], [Clarke].

• Oddanie niewielkiej ilości moczu — daje chwilową ulgę, zanim parcie powróci [Allen], [Boger].
• Odpoczynek; pozostawanie w bezruchu — ruch i wstrząsy ponownie wywołują mrowienie i parcie [Boger].
• Chłodne obmywanie lub przemywanie okolicy letnią wodą — łagodzi uczucie pełzania w cewce moczowej (objawowo) [Clarke].
• Delikatny ucisk krocza — dzieci instynktownie uciskają je lub wciskają w nie pięści, aby stłumić głębokie swędzenie [Hering].
• Świeże powietrze bez wychłodzenia — zmniejsza nadwrażliwość czuciową (w przeciwieństwie do ciepła w pomieszczeniu) [Clarke].
• Po wypróżnieniu — zmniejsza się ucisk w miednicy, a parcie na mocz może na krótko osłabnąć [Boger].
• Picie małymi łykami płynów rozcieńczających mocz — zmniejsza szczypanie i ilość śluzu (środek pielęgnacyjny) [Clarke].
• Unikanie podniecenia seksualnego — ogranicza nawroty nieżytu rzeżączkowego [Clarke], [Hering].

• Po oddaniu moczu — szczypanie i głębokie mrowienie stają się niemal nieznośne po ustaniu strumienia moczu [Allen], [Clarke], [Boericke].
• W nocy; po północy — częste parcie i niespokojne dotykanie narządów płciowych zakłócają sen [Hering], [Boericke].
• Podniecenie seksualne; stłumienie wydzieliny — ponownie wywołują skurcz cewki moczowej oraz swędzenie i mrowienie [Clarke], [Hering].
• Chodzenie i wstrząsy — powodują wstrząsanie szyją pęcherza; parcie i kłucie powracają [Boger].
• Długotrwałe siedzenie — zastój żylny w miednicy nasila łaskotanie i bolesne parcie [Clarke].
• Pikantne potrawy, alkohol — nasilają szczypanie w drogach moczowych (uwaga dotycząca podłoża dolegliwości) [Clarke].
• Na początku i pod koniec oddawania moczu — największe nasilenie skurczu i mrowienia (porównaj Sars., Canth.) [Boger].
• U dzieci po pobudzeniu lub zabawie — nagłe, naglące parcie z wciskaniem pięści w krocze [Hering].

Obraz psychiczny jest wtórny wobec dolegliwości ze strony układu moczowego, jednak pewne cechy się powtarzają. Występują drażliwość i rozkapryszenie wywołane nieustannym parciem; dziecko staje się niespokojne, manipuluje przy własnych narządach płciowych (pocierając je) i odczuwa lęk przed kolejną falą mrowienia. Współgra to z opisanym już pogorszeniem nocnym i szczypaniem po oddaniu moczu [Hering], [Clarke]. Dorośli z nieżytem rzeżączkowym stają się zaabsorbowani dolegliwościami, unikają towarzystwa z obawy przed nagłym parciem i potrzebą skrytego dotykania narządów płciowych (powtórzenie modalności: pogorszenie podczas siedzenia, poprawa na świeżym powietrzu). W zachowaniu zaznaczają się nieśmiałość i wstyd, a podczas napadów — niecierpliwe odpowiedzi i wyrzuty sumienia po ustąpieniu skurczu. Niedobór snu nasila posępność i brak wiary w możliwość kontrolowania pęcherza; u dzieci przejawia się to lgnięciem do opiekuna i obawą przed zmoczeniem się. Bodźce o silnym ładunku emocjonalnym (myśli seksualne, literatura erotyczna) powodują pogorszenie, ponownie wywołując mrowienie i parcie (powiązanie Umysł ↔ Układ moczowy) [Clarke], [Hering]. Złagodzenie świądu cewki moczowej przez chłodzenie lub ucisk krocza przywraca spokojniejszy, bardziej wyrównany nastrój, potwierdzając cielesne źródło niepokoju [Boger], [Allen]. [Clinical].

Ból głowy ma charakter odruchowy i przekrwienny, występuje po nocach przerywanych parciem; tępe uczucie ciężaru w okolicy czołowej występuje naprzemiennie z bólem potylicy, pulsującym przy każdej próbie opróżnienia pęcherza [Allen], [Clarke]. Myślenie o oddawaniu moczu lub słyszenie płynącej wody może wywołać mrowienie biegnące w głąb cewki moczowej — jest to odruch skojarzeniowy łączący ten opis z częściami Umysł i Układ moczowy. Ciepło w pomieszczeniu i tłok nasilają uczucie pełności w głowie i drażliwość (pogorszenie w pomieszczeniach, poprawa na świeżym powietrzu), natomiast kąpiel w letniej wodzie i krótkie drzemki przynoszą uczucie ochłodzenia głowy wraz z ustępowaniem swędzenia i mrowienia (powtórzenie modalności). Skóra głowy jest wrażliwa podczas napadów; ucisk chłodnej ściereczki przynosi ulgę. W odróżnieniu od Cantharis, gdzie gwałtownym dolegliwościom przy oddawaniu moczu może towarzyszyć paląca gorączka, bóle głowy Petros. wynikają ze znużenia, niedoboru snu i skurczu w obrębie miednicy [Boericke], [Clarke].

Późno w nocy oczy stają się gorące i szczypiące wskutek czuwania i podrażnienia; dzieci pocierają na przemian oczy i narządy płciowe, gdy powraca parcie. Rażące światło nie jest objawem charakterystycznym; raczej zmęczenie i niepokój zaburzają akomodację, dopóki pęcherz się nie uspokoi. Napadom niecierpliwości może towarzyszyć łzawienie, które ustępuje wraz z powrotem fizycznego komfortu [Clarke]. Pierwotne zapalenie oczu nie należy do zasadniczego obrazu tego leku.

Brak charakterystycznych chorób uszu. Przestraszenie się nagłego hałasu może wywołać potrzebę oddania moczu — jest to odruch autonomiczny podobny do reakcji na sugestię płynącej wody. Poza tym brak dolegliwości usznych.

Przebywanie w dusznych pomieszczeniach nasila rozdrażnienie i uczucie ciężkości głowy, jednak błona śluzowa nosa nie wykazuje charakterystycznych zmian chorobowych. Świeże powietrze uspokaja i często opóźnia zbliżające się parcie (powiązanie z częścią Objawy ogólne) [Clarke].

Twarz zaczerwieniona podczas prób powstrzymania moczu i blada po napadzie szczypania; wyraz twarzy lękliwy u dzieci obawiających się, że nie zdążą do nocnika — odzwierciedla to nagłe, naglące parcie [Hering], [Allen]. Rysy napięcia łagodnieją po oddaniu niewielkiej ilości moczu (poprawa po oddaniu małej ilości).

Suche wargi wskutek niespokojnych nocy; poza tym jama ustna bez szczególnych objawów. U chorego na rzeżączkę nieprzyjemny smak może pojawiać się po alkoholu lub przyprawach, które zarazem nasilają pieczenie, co nawiązuje do modalności [Clarke].

Brak charakterystycznego objawu dotyczącego zębów; u rozdrażnionych dzieci może występować zgrzytanie zębami w cyklach parcia i snu; ustępuje po złagodzeniu swędzenia cewki moczowej.

Uczucie kuli w gardle związane z lękiem może pojawiać się w szczycie parcia; letnie napoje uspokajają zarówno gardło, jak i psychikę. Nieżyt gardła nie jest właściwy obrazowi tego leku.

Mogą pojawiać się nudności z uczuciem zapadania w dołku podsercowym, gdy narasta swędzenie i mrowienie, a chory obawia się, że nie zdoła utrzymać moczu; ustępują po oddaniu niewielkiej ilości (poprawa po oddaniu małej ilości). Apetyt jest zmniejszony podczas trudnych nocy; powraca w ciągu dnia [Clarke].

Przeważają uczucie ciężaru w podbrzuszu i ucisku w pęcherzu; jelita napinają się odruchowo wraz ze skurczem dróg moczowych. Ciasne paski lub odzież uciskająca w pasie powodują pogorszenie; poluzowanie ubrania i świeże powietrze przynoszą poprawę. Gazy nasilają ucisk w miednicy; po wypróżnieniu parcie na mocz może nieco osłabnąć (powtórzenie modalności) [Boger], [Clarke]. Obraz zapalny jamy brzusznej nie należy do typowego obrazu tego leku.

To główny obszar obrazu leku. Nieznośne mrowienie lub swędzenie głęboko w cewce moczowej, często opisywane jako pełzanie mrówek, wywołuje nagłe, niepowstrzymane parcie; chory musi biec i może oddać tylko niewielką ilość moczu z pieczeniem; gdy tylko strumień ustaje, szczypanie i mrowienie ulegają nasileniu, zmuszając do kolejnych prób [Hering], [Allen], [Clarke]. Bolesne parcie w obrębie szyi pęcherza jest stałe; bóle są najostrzejsze na początku i pod koniec oddawania moczu (porównaj Sars. — ból głównie pod koniec; Canth. — pieczenie przez cały czas oddawania moczu) [Boger], [Boericke]. W stanach rzeżączkowych może występować zielonkawa lub żółta wydzielina z kłuciem raczej niż palącym pieczeniem oraz okresowo rozdwojony lub nieregularny strumień moczu po nadmiernie ingerującym leczeniu lub stłumieniu wydzieliny [Clarke], [Hering]. Dzieci pocierają prącie, pociągają za napletek lub wciskają pięści w krocze, a następnie moczą łóżko, zwłaszcza po północy (powiązanie z częścią Modalności) [Hering], [Boericke]. Starsi mężczyźni z nadwrażliwością gruczołu krokowego zgłaszają nocne parcie, wyciekanie moczu kroplami i głębokie łaskotanie w cewce moczowej, łagodzone na chwilę przez oddanie małej ilości moczu i chłodne obmywanie [Clarke].

Odruch odbytniczo-pęcherzowy przejawia się krótkotrwałą ulgą pod wpływem ucisku krocza oraz bezskutecznym parciem na stolec podczas skurczu dróg moczowych (bolesne parcie zarówno na stolec, jak i na mocz) [Boger]. Dzieci mogą kucać lub wciskać pięści w krocze, aby złagodzić głęboki świąd cewki moczowej; jest to praktyczny objaw ukierunkowujący dobór leku [Hering]. Rzeczywiste guzki krwawnicze ani szczelina odbytu nie są objawami charakterystycznymi.

Mrowienie w cewce moczowej przeszywa w kierunku żołędzi i wzdłuż prącia, zmuszając do pocierania; manipulowanie powoduje bolesność napletka. Podniecenie seksualne lub czytanie treści erotycznych nasila mrowienie i powoduje ponowne parcie (powiązanie z częścią Umysł) [Clarke]. Przewlekły wyciek rzeżączkowy z przewagą kłucia nad pieczeniem odpowiada Petros. bardziej niż Canth.; Clematis odpowiada raczej przerywanemu oddawaniu moczu przypominającemu zwężenie cewki, bez charakterystycznego swędzenia i pełzania. Szczypanie w cewce moczowej po stosunku jest częste i wskazuje na ten lek, jeśli wyraźnie zaznacza się głębokie uczucie pełzania [Allen], [Clarke].

Kobiety z nieżytem cewki moczowej skarżą się na naglące parcie ze świądem sromu i szczypaniem po oddaniu moczu; stosunek może pozostawiać mrowienie biegnące w głąb cewki moczowej, a nie bolesność pochwy, co kieruje wybór od Sepia/Nat-m. ku Petros. [Clarke]. Ciąża może nasilać nadwrażliwość szyi pęcherza; gdy rozstrzygającym odczuciem jest pełzanie lub mrowienie, a chłodne obmywanie przynosi objawową ulgę, Petros. jest odpowiednim lekiem. U dzieci (dziewczynek) występuje niespokojne manipulowanie w okolicy sromu i nagłe parcie z moczeniem nocnym po pobudzeniu [Hering].

Nieświadome wstrzymywanie oddechu podczas parcia na mocz; następujące po nim głębokie oddechy wskazują na ustąpienie napięcia. Chłód nocnego powietrza może wywołać potrzebę oddania moczu, lecz samo przebywanie na świeżym powietrzu często łagodzi dolegliwości, o ile nie jest zimno (zestawienie modalności) [Clarke].

Tętno przyspiesza podczas napadów; staje się łagodniejsze po obmyciu chłodną wodą i oddaniu kilku kropli moczu. Brak obrazu organicznej choroby serca; wszystkie objawy mają charakter odruchowy i wynikają z udręki związanej z dolegliwościami moczowymi [Boericke].

Niepokój związany z oddychaniem podczas gwałtownego parcia na mocz; wzdychanie po niewielkiej uldze; brak objawów zmian strukturalnych w sercu i płucach. Kołatanie serca wiąże się z napięciem układu autonomicznego i ustępuje pod wpływem odpoczynku i ochłodzenia (powiązanie z objawami ogólnymi) [Clarke].

Ból w okolicy krzyżowej i nadłonowej towarzyszy bolesnemu parciu; wstrząs kręgosłupa (przy schodzeniu ze stopnia) nasila skurcz szyi pęcherza (pogorszenie wskutek wstrząsu) [Boger]. Ciepła flanela przyłożona do okolicy lędźwiowej łagodzi ból odruchowy, a obmywanie letnią wodą uspokaja świąd cewki moczowej (zbieżność modalności).

U dzieci niespokojne przywodzenie ud lub krzyżowanie nóg w celu uciskania krocza; nogi drgają, gdy narasta parcie na mocz. Po uzyskaniu ulgi kończyny rozluźniają się, a stopy znów stają się ciepłe (zmiana napięcia autonomicznego).

Brak charakterystycznej wysypki. Skóra krocza może być podrażniona wskutek pocierania i dotykania; chłodzące płyny łagodzą podrażnienie. W stanach rzeżączkowych mogą występować otarcia naskórka wokół ujścia cewki moczowej, mają one jednak charakter wtórny [Clarke].

Sen przerywany przez nagłą potrzebę oddania moczu, głównie po północy; dziecko zrywa się, chwyta za narządy płciowe, biegnie, po czym wraca niewypoczęte — i cykl się powtarza [Hering]. Dorośli obawiają się kolejnego napadu i leżą w półśnie, wyczekując sygnału; sen w końcu powraca po oddaniu niewielkiej ilości moczu lub obmyciu letnią wodą okolicy narządów płciowych. Sny dotyczą zbyt późnego szukania toalety, zablokowanych drzwi i kompromitacji w miejscu publicznym, odtwarzając dzienne zmagania z utrzymaniem moczu (powiązanie z sekcją Sny) [Allen], [Clarke]. Rano występują ciężkość głowy i drażliwość, które ustępują, gdy wyciszają się objawy ze strony układu moczowego. Obraz snu odzwierciedla zatem charakterystyczne dla leku pogorszenie po oddaniu moczu oraz największe nasilenie dolegliwości w nocy.

Sny o szukaniu ustępu, o zmoczeniu się, zanim uda się znaleźć miejsce, w którym można oddać mocz, o gorących pomieszczeniach i wodzie wywołującej szczypanie; dzieci krzyczą i chwytają się za krocze przez sen, po czym budzą się z nagłą, silną potrzebą oddania moczu [Allen], [Hering]. Po spokojnych nocach (po obmyciu chłodną wodą i przy spokojnym pęcherzu) sny są bezbarwne lub nie zostają w pamięci.

Brak obrazu utrzymującej się gorączki. Niewielkie uczucie gorąca wieczorem z niepokojem przy parciu na mocz, przemijający pot podczas napadów, a następnie ochłodzenie, gdy przychodzi ulga — objawy mają charakter wyłącznie czynnościowy i odruchowy [Clarke].

Naprzemiennie uderzenie gorąca podczas parcia na mocz i uczucie zimna przy wyczerpaniu; pot pojawia się miejscowo wskutek wysiłku i niepokoju, nie jest obfity. Poza tym odczuwanie temperatury pozostaje neutralne.

Przyprawy, alkohol oraz gorące, ciężkostrawne potrawy nasilają szczypanie i częstomocz; ciepłe lub letnie napoje rozcieńczające mocz, pite małymi łykami, łagodzą pieczenie i ułatwiają mechaniczne przepłukiwanie (postępowanie pielęgnacyjne) [Clarke]. Kawa u niektórych nasila dolegliwości; prosta dieta przynosi poprawę w okresie rekonwalescencji.

Obraz Petros. koncentruje się na mrowieniu i świądzie cewki moczowej, które wywołują nagłe parcie na mocz, z pieczeniem podczas oddawania moczu i szczypaniem po jego oddaniu oraz bolesnym parciem w obrębie szyi pęcherza; dzieci pocierają narządy płciowe lub mocno wciskają dłonie w krocze, a starsi mężczyźni z podrażnieniem gruczołu krokowego są częstymi pacjentami o tym obrazie [Hering], [Allen], [Clarke], [Boericke], [Boger]. Pogorszenie: po oddaniu moczu, w nocy, pod wpływem pobudzenia seksualnego, chodzenia i wstrząsów, długiego siedzenia, przypraw i alkoholu; poprawa: po oddaniu niewielkiej ilości moczu, obmywaniu chłodną lub letnią wodą, pod wpływem ucisku krocza, odpoczynku, świeżego powietrza. Rozstrzygające uczucie pełzania i mrowienia głęboko w cewce moczowej oraz pogorszenie po oddaniu moczu w obrazie Petros. pozwalają odróżnić go od Cantharis (gwałtowne pieczenie przez cały czas oddawania moczu, nadmierne pobudzenie seksualne), Sarsaparilla (ból pod koniec oddawania moczu; konieczność stania — u dzieci), Pareira (konieczność klęczenia na czworakach, aby oddać mocz, bóle promieniujące do ud i żołędzi), Equisetum (parcie z niewielkim bólem), Chimaphila (konieczność stania i pochylenia się do przodu, uczucie kuli w kroczu), Clematis (zwężenie cewki moczowej lub przerywany strumień moczu), Thuja (rzeżączka z rozdwojonym strumieniem moczu, skaza brodawkowata) oraz Sabal (łagodny rozrost gruczołu krokowego — BPH, aspekt troficzny) [Clarke], [Boericke], [Boger], [Allen].

Bolesne parcie w cewce moczowej / dyzuria

• Cantharis — Gwałtowne pieczenie przed oddaniem moczu, w jego trakcie i po nim; nadmierne pobudzenie seksualne; w obrazie Petros. występują mrowienie oraz świąd z uczuciem pełzania, z przewagą szczypania po oddaniu moczu [Clarke], [Boericke].
• Sarsaparilla — Ból głównie pod koniec oddawania moczu; dziecko oddaje mocz na stojąco; w obrazie Petros. bóle pojawiają się na początku & pod koniec oddawania moczu, ze świądem i mrowieniem oraz wciskaniem dłoni w krocze u dzieci [Boger], [Allen].
• Equisetum — Silne parcie z niewielkim bólem; w obrazie Petros. wyraźne są mrowienie i szczypanie [Boger], [Clarke].
• Pareira — Konieczność klęczenia na czworakach; bóle promieniują do ud i żołędzi; Petros. nie wymaga tej pozycji, ma natomiast charakterystyczne uczucie pełzania w głębi [Hering], [Clarke].

Nieżyt rzeżączkowy / nieżyt cewki moczowej

• Thuja — Skóra z brodawkami, tłusta; rozdwojony strumień moczu; skrytość emocjonalna; Petros. wybiera się, gdy na pierwszy plan wysuwają się mrowienie i szczypanie po oddaniu moczu [Clarke], [Kent].
• Clematis — Przerywany strumień moczu, uczucie zwężenia cewki; mniej nasilony świąd z uczuciem pełzania w głębi [Boger].
• Cubeba/Copaiva — Wydzieliny nieżytowe, słabsze mrowienie; Petros., gdy rozstrzygające są świąd i kłucie [Clarke], [Hughes].

Podrażnienie gruczołu krokowego / osoby starsze

• Sabal — Powiększony gruczoł krokowy, atonia; Petros. przy drażliwej szyi pęcherza z łaskotaniem w głębi i nocnym parciem na mocz [Boericke].
• Chimaphila — Konieczność pochylenia się do przodu lub stania, uczucie kuli w kroczu; w obrazie Petros. nie ma uczucia kuli, występuje natomiast mrowienie [Clarke].

Pediatria (moczenie mimowolne / wiercenie się)

• Causticum — Moczenie mimowolne przy osłabionym zwieraczu, pogorszenie w początkowej fazie snu; w obrazie Petros. występuje nagła, nieodparta potrzeba oddania moczu z pocieraniem prącia [Boger].
• Belladonna — Moczenie mimowolne z gorącem i zrywaniem się; obraz Petros. jest chłodniejszy, a objawy są wywoływane przez mrowienie [Clarke].
• Equisetum — Moczenie mimowolne bez bólu; w obrazie Petros. towarzyszą mu świąd i mrowienie oraz szczypanie po oddaniu moczu [Boger].

• Lek uzupełniający: Sabal — Gdy Petros. uspokoi drażliwość, Sabal może poprawić napięcie gruczołu krokowego u osób starszych [Boericke].
• Lek uzupełniający: Equisetum — Podtrzymuje pojemność pęcherza, gdy po Petros. nadal utrzymuje się parcie bez bólu [Boger].
• Lek uzupełniający: Thuja — W następstwach rzeżączki z rozdwojonym strumieniem moczu, po tym jak Petros. wyciszyło świąd i mrowienie [Clarke].
• Dobrze działa po: Cantharis — Gdy faza pieczenia ustępuje, lecz pozostają mrowienie w głębi i szczypanie po oddaniu moczu [Clarke], [Boericke].
• Dobrze działa po: Aconite — Po panice towarzyszącej ostremu zapaleniu pęcherza wskutek wychłodzenia; Petros. przy utrzymującym się mrowieniu i parciu na mocz [Clarke].
• Dobrze działa przed: Sarsaparilla — Jeśli u dzieci po wyciszeniu mrowienia utrzymuje się ból pod koniec oddawania moczu [Allen].
• Dobrze działa przed: Chimaphila — Przy utrzymującej się atonii ujścia pęcherza i uczuciu kuli w kroczu [Clarke].
• Środki antidotujące (czynnościowe): Obmywanie letnią wodą, napoje rozcieńczające mocz, odpoczynek, unikanie przypraw i alkoholu (postępowanie pielęgnacyjne) [Clarke].

• Moczenie mimowolne u dzieci z wciskaniem dłoni w krocze lub pocieraniem prącia; nagła potrzeba oddania moczu po północy: Petros. 30C co 2–4 godziny w ostrej fazie, następnie co wieczór przez kilka wieczorów; dodatkowo obmywanie letnią wodą przed snem [Hering], [Boericke].
• Nieżyt rzeżączkowy z kłuciem, mrowieniem i szczypaniem po oddaniu moczu; nawrót po stłumieniu objawów: Petros. 30C–200C zależnie od wrażliwości; Thuja/Clematis pozostawić na przypadki, w których utrzymuje się rozdwojony strumień moczu lub zwężenie cewki [Clarke], [Allen].
• Podrażnienie gruczołu krokowego u osób starszych z łaskotaniem głęboko w cewce moczowej i nocnym parciem: Petros. 30C o zmierzchu i przed snem; uzupełnić lekiem Sabal, gdy drażliwość ustąpi [Boericke], [Clarke].
• Ostre zapalenie pęcherza po wychłodzeniu, gdy faza pieczenia (Canth.) już ustąpiła, lecz pozostaje mrowienie: przejść na Petros. i nadal stosować letnie napoje rozcieńczające mocz oraz odpoczynek [Clarke], [Boger].

Umysł

• Lęk i rozdrażnienie podczas parcia na mocz — obawa przed kolejnym napadem; uspokojenie w miarę ustępowania mrowienia [Clarke], [Hering].
• Drażliwość wskutek przerywanego snu (parcie na mocz) — dziecko jest rozdrażnione; nastrój poprawia się po oddaniu niewielkiej ilości moczu [Allen].
• Niechęć do towarzystwa z obawy przed nagłym parciem na mocz — wstyd; dotykanie narządów płciowych [Clarke].
• Myśli o treści seksualnej wywołują parcie na mocz i mrowienie — czynnik psychofizyczny wyzwalający objawy [Clarke].
• Niepokój ruchowy w nocy wskutek bolesnego parcia na pęcherz — chodzenie tam i z powrotem, częste próby oddania moczu [Hering].
• Poprawa po chłodnym obmywaniu — nastrój stabilizuje się wraz ze złagodzeniem dolegliwości fizycznych [Clarke].

Głowa

• Ból głowy wskutek niedoboru snu, z bolesnym parciem na pęcherz — uczucie ciężkości w okolicy czołowej lub potylicznej [Allen].
• Pogorszenie w pomieszczeniach i pod wpływem ciepła; poprawa na świeżym powietrzu — rozjaśnienie w głowie w miarę ustępowania dolegliwości pęcherza [Clarke].
• Ból głowy przy każdej próbie oddania moczu — odruchowa reakcja naczyniowa [Boger].
• Uczucie uciskającej opaski na czole podczas parcia na mocz — objaw napięcia [Clarke].
• Poprawa po letniej kąpieli — dzięki złagodzeniu dolegliwości ze strony układu moczowego [Clarke].
• Uczucie ciężkości rano po nocnym wstawaniu do oddawania moczu — rubryka dotycząca zmęczenia [Allen].

Układ moczowy

• Świąd i mrowienie głęboko w cewce moczowej, wywołujące nagłe, nieodparte parcie na mocz — objaw charakterystyczny [Hering], [Allen].
• Szczypanie po oddaniu moczu (pogorszenie po mikcji) — wyróżniająca modalność [Clarke], [Boericke].
• Bolesne parcie na pęcherz; uczucie niepełnego opróżnienia — skurcz szyi pęcherza [Boger].
• Ból na początku i pod koniec oddawania moczu — zależność od fazy mikcji (w porównaniu z Sars.) [Boger].
• Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej ze szczypaniem silniejszym niż pieczenie; nawrót po stłumieniu objawów — wskazanie [Clarke], [Hering].
• Moczenie mimowolne u dzieci z pocieraniem narządów płciowych lub uciskaniem krocza — objaw obserwowany przy łóżku chorego [Hering], [Boericke].

Męskie narządy płciowe

• Chłopcy pocierają prącie, pociągają napletek; wciskają pięści w krocze — odruchowy sposób łagodzenia dolegliwości [Hering].
• Szczypanie i mrowienie w cewce moczowej po stosunku — wskazówka przy doborze leku [Allen], [Clarke].
• Przewlekły wyciek rzeżączkowy ze szczypaniem; nieregularny strumień moczu — porównaj Clem., Thuja [Clarke].
• Podrażnienie gruczołu krokowego z nocnym parciem na mocz — obraz u osób starszych [Boericke].
• Pobudzenie seksualne ponownie wywołuje mrowienie i naglące parcie na mocz — rubryka dotycząca czynnika wyzwalającego [Clarke].
• Poprawa po chłodnym obmywaniu — praktyczny sposób doraźnego łagodzenia dolegliwości [Clarke].

Żeńskie narządy płciowe

• Świąd sromu z mrowieniem w cewce moczowej i naglącym parciem na mocz — powiązanie objawów ze strony układu moczowego i sromu [Clarke].
• Szczypanie w cewce moczowej po stosunku — bolesność dotyczy cewki moczowej, a nie pochwy [Clarke].
• Ciąża: podrażnienie szyi pęcherza z uczuciem pełzania w górę cewki moczowej — wskazówka przy doborze leku [Clarke].
• Moczenie mimowolne i wiercenie się u dziewcząt po pobudzeniu — odpowiednik obrazu u dzieci [Hering].
• Pogorszenie w nocy; poprawa po letniej kąpieli — modalności [Clarke].
• Niechęć do przypraw i alkoholu (nasilenie objawów ze strony układu moczowego) — rubryka dotycząca diety i trybu życia [Clarke].

Odbytnica i krocze

• Ucisk na krocze łagodzi bolesne parcie na pęcherz — odruchowe łagodzenie dolegliwości [Boger].
• Bezskuteczne parcie na stolec podczas skurczu w obrębie układu moczowego — powiązanie odbytniczo-pęcherzowe [Boger].
• Bolesność krocza wskutek dotykania — rubryka dotycząca następstw [Clarke].
• Pogorszenie przy długim siedzeniu — zastój w miednicy [Clarke].
• Poprawa na świeżym powietrzu — złagodzenie dolegliwości w obrębie miednicy [Clarke].
• Po oddaniu stolca: przejściowe zmniejszenie parcia na mocz — złagodzenie objawów jednego układu po opróżnieniu drugiego [Boger].

Objawy ogólne

• Pogorszenie po oddaniu moczu; w nocy; podczas chodzenia i pod wpływem wstrząsów; przy pobudzeniu seksualnym — główne czynniki nasilające objawy [Allen], [Clarke], [Boger].
• Poprawa po oddaniu niewielkiej ilości moczu; po chłodnym lub letnim obmywaniu; w spoczynku; na świeżym powietrzu — główne czynniki łagodzące objawy [Clarke], [Boericke].
• Przyprawy i alkohol nasilają objawy ze strony układu moczowego — dieta i tryb życia [Clarke].
• Objawy szczególnie wyraźne u dzieci i osób starszych — podłoże konstytucyjne [Hering], [Boericke].
• Bolesne parcie z odruchowym bólem głowy i drażliwością — objawy ogólnoustrojowe towarzyszące dolegliwościom miejscowym [Allen].
• Odruchowa ulga pod wpływem ucisku na krocze — praktyczny objaw rozpoznawczy [Hering], [Boger].

Hering — The Guiding Symptoms of our Materia Medica (1879): mrowienie i uczucie „pełzania” w cewce moczowej, nieodparte parcie na mocz, wciskanie pięści w krocze u dzieci; modalności.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): fragmenty prób lekowych; bóle zależne od fazy mikcji (początek/koniec), szczypanie po oddaniu moczu.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): sposób przygotowania, uwagi toksykologiczne (apiol), nieżyt rzeżączkowy, modalności, relacje między lekami.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — świąd i mrowienie, bolesne parcie, moczenie mimowolne; gruczoł krokowy; relacje między lekami.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): skurcz szyi pęcherza; modalności zależne od fazy mikcji; wskazówki dotyczące odruchów odbytniczo-pęcherzowych.
Hughes, R. — Cyclopaedia of Drug Pathogenesy (1870): moczopędne i pobudzające miesiączkowanie działanie surowca (apiol); podrażnienie błony śluzowej dróg moczowych (toksykologia).
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): uwagi porównawcze (Canth., Thuja, Clem., Sars., Chimaph.) wykorzystywane w różnicowaniu leków.
Nash, E. B. — Leaders in Homeopathic Therapeutics (1899): cenne spostrzeżenia kliniczne dotyczące dysurii i moczenia mimowolnego; różnice między lekami.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania leków o powinowactwie do układu moczowego — Canth., Sars., Pareira, Equisetum; wskazówki dotyczące doboru leku.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): leczenie zapalenia pęcherza i cewki moczowej; zabiegi pielęgnacyjne (napoje rozcieńczające mocz, obmywanie).
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1941): zwięzły opis objawów ogólnych i modalności; uwagi dotyczące dzieci i osób starszych.