• Krtań i tchawica — silna pobudliwość odruchowa, kurczowe zamykanie, łaskotanie „jak od piórka”, chrypka; krztusiec, zapalenie krtani, gruźlica krtani; zob. Gardło/Oddychanie [Hahnemann], [Hering], [Farrington].
• Nerw błędny/łuk odruchowy układu oddechowego — napadowy kaszel kończący się odruchami wymiotnymi, wymiotami, krwawieniem z nosa; kaszel po położeniu się lub przy rozpoczynaniu mówienia; zob. Oddychanie/Klatka piersiowa [Allen], [Boger], [Kent].
• Płuca (szczyty) — skaza gruźlicza, pasemka krwi w plwocinie przy kaszlu kurczowym; zob. Klatka piersiowa/Gorączka [Clarke], [Boericke].
• Mięśnie międzyżebrowe/przepona — bóle kłujące, żebra obolałe od kaszlu „jak po stłuczeniu”; zob. Klatka piersiowa/Plecy [Kent], [Nash].
• Nos/nosogardło — krwawienie z nosa podczas napadu, wodnisty katar w okresie okołonapadowym; zob. Nos/Gorączka [Hering], [Boger].
• Żołądek — nudności i wymioty z kaszlem; głód po napadzie; zob. Żołądek [Allen], [Boericke].
• Głos/fonacja — głos głęboki, basowy, łamiący się lub bezgłos wskutek podrażnienia krtani; zob. Jama ustna/Gardło [Farrington], [Kent].
• Ośrodki snu — napady budzą między 00:00 a 3:00; kaszel, gdy tylko głowa dotknie poduszki; zob. Sen [Boger], [Tyler].
• Psychika — podejrzliwość, łatwe przestrachy, silnie skupiona drażliwość podczas napadów; zob. Umysł [Tyler], [Kent].
• Skóra/pot — lepki pot na czole podczas napadów; uczucie gorąca i poty pod koniec napadów; zob. Pocenie się [Boger], [Boericke].
• Mięśnie szyi i karku — przeciążenie wskutek napadów; potrzeba przytrzymywania klatki piersiowej/szyi; zob. Plecy [Nash].
• Uszy — rozpierające bóle uszu przy piejącym wdechu i odruchach wymiotnych; podrażnienie trąbek słuchowych; zob. Uszy [Hering].

• Na świeżym, chłodnym powietrzu; przy otwartym oknie — mniejsze łaskotanie i skurcz (również w działach Oddychanie/Sen) [Boger], [Tyler].
• W pozycji siedzącej, przy lekkim pochyleniu do przodu i przytrzymywaniu klatki piersiowej — zmniejsza się gwałtowność napadu (zob. Klatka piersiowa/Plecy) [Kent], [Nash].
• Przy mocnym ucisku krtani/ściany klatki piersiowej podczas kaszlu — osłabienie odruchu (zob. Gardło/Klatka piersiowa) [Farrington].
• Po odkrztuszeniu lub po epizodzie wymiotów — skurcz ustępuje (zob. Żołądek/Oddychanie) [Allen], [Boericke].
• Przy powolnym, miarowym oddychaniu — zapobiega „zacinaniu się” oddechu na poziomie głośni (zob. Oddychanie) [Kent].
• Po ciepłych napojach pitych bardzo powoli małymi łykami w okresie rekonwalescencji — złagodzenie łaskotania (istnieją wyjątki; zob. Pogorszenie przy piciu) [Clarke].
• Przy milczeniu — oszczędzanie głosu ogranicza bodźce wyzwalające (zob. Jama ustna/Gardło) [Farrington].
• Przy spokojnym, równomiernym ruchu na świeżym powietrzu w okresie rekonwalescencji — mniejsza skłonność do napadów (zob. Objawy ogólne) [Vithoulkas].
• W późniejszej części nocy, gdy główny napad już ustąpił — ulga ponapadowa (zob. Sen/Gorączka) [Boger].

• Po północy, szczególnie między 00:00 a 3:00; „nocny piejący wdech” (zob. Sen/Gorączka) [Boger], [Kent].
• Po położeniu się; gdy tylko głowa dotknie poduszki — wybucha kaszel (zob. Sen/Oddychanie) [Hering], [Clarke].
• Podczas mówienia, głośnego czytania, śpiewania — fonacja wyzwala napad (zob. Gardło/Jama ustna/Oddychanie) [Farrington], [Kent].
• Przy piciu (nawet zimnej wody) lub przełykaniu — płyny pobudzają wrażliwe miejsce w krtani (zob. Gardło/Żołądek) [Allen], [Boericke].
• Pod wpływem ciepła łóżka lub w ciepłych, dusznych pomieszczeniach — nasila się łaskotanie w krtani (zob. Objawy ogólne/Oddychanie) [Boger].
• Pod wpływem dymu tytoniowego, w zapylonych pomieszczeniach, wskutek kontaktu z pierzem — nadreaktywność błony śluzowej (zob. Nos/Gardło) [Hering], [Clarke].
• Przy pierwszym zasypianiu; po nagłym przebudzeniu — skurcz głośni (zob. Sen) [Tyler].
• Przy szybkim wdechu, głębokim oddychaniu, śmiechu — wyzwolenie odruchu (zob. Oddychanie) [Kent].
• Przy jedzeniu pokarmów stałych — okruchy „wpadają nie tam, gdzie trzeba”, wywołując kaszel (zob. Żołądek/Gardło) [Allen].
• Przy długim siedzeniu w ciepłym pokoju; po wejściu z zimnego powietrza do ciepłego pomieszczenia — łaskotanie w krtani (zob. Objawy ogólne) [Boger].
• Przy niewielkim wysiłku podczas napadu — nasilenie sinicy i odruchów wymiotnych (zob. Klatka piersiowa/Objawy ogólne) [Hering].
• Przy ucisku brzucha podczas napadu — nasilają się odruchy wymiotne; zamiast brzucha trzeba przytrzymywać klatkę piersiową (zob. Żołądek/Plecy) [Nash].

Podczas napadów chory jest napięty, skupiony i podejrzliwy: najmniejszy ruch lub słowo odbiera jako bodziec mogący wyzwolić kaszel i niechętnie znosi ingerencję, obawiając się, że każdy bodziec „uruchomi napad” [Tyler], [Kent]. Między napadami nastrój może być obniżony i drażliwy, lecz bez głębokiej trwogi charakterystycznej dla Arsenicum; dominuje raczej napięta, ostrożna czujność — nieruchome spojrzenie i nasłuchiwanie kolejnego łaskotania [Hering]. Chory nie ufa osobom krzątającym się wokół niego; wolałby ciszę i przyćmione światło, co odpowiada wcześniej wymienionym modalnościom „Poprawa przy milczeniu i oszczędzaniu głosu” oraz „Pogorszenie przy mówieniu” [Farrington]. Nadwrażliwość na bodźce zewnętrzne — zapachy, kurz, ciepłe pomieszczenia — wywołuje rozdrażnienie, a nawet nagły gniew, gdy ktoś śmieje się lub mówi, podczas gdy chory próbuje opanować kaszel; ta nadreaktywność emocjonalna odzwierciedla reaktywność oddechową [Kent]. Lęk ma charakter antycypacyjny: gdy chory kładzie się lub podnosi filiżankę, „wie”, że nadejdzie napad; ten lęk przed spodziewanym napadem u osoby o temperamencie gruźliczym skłania ją do szukania świeżego powietrza i otwartego okna, co łączy się z modalnością „Poprawa na świeżym powietrzu” [Sankaran], [Boger]. Bezsenność wynika z obawy przed nocnym napadem; kiedy ten nadchodzi, pojawia się chwilowa panika, potem mechaniczna walka o oddech, a następnie wyczerpanie [Boger], [Vithoulkas]. Dzieci z krztuścem stają się marudne, odpychają pomoc, a dopiero w szczycie duszenia się kurczowo ściskają matkę; potem chcą spokoju i nie życzą sobie, by do nich mówiono — ponownie podkreśla to wyzwalanie napadu przez głos jako objaw charakterystyczny [Hering]. Pojawia się skrupulatna niechęć do dymu, pierza i kurzu — przed odpoczynkiem chory zadba o „oczyszczenie pokoju” [Clarke]. Krótki opis przypadku: „Chłopiec patrzył gniewnie na każdego, kto mówił, gdy przygotowywał się do położenia; jeśli ktoś się do niego odezwał, wybuchał napad” [Clinical]. Te cechy psychiczne — drażliwa czujność, niechęć do rozmowy, lęk przed spodziewanym napadem związany z kładzeniem się/piciem — konsekwentnie splatają się z mechanicznym skurczem krtani w obrazie Drosera [Kent], [Farrington].

Przekrwienie głowy towarzyszy gorącu twarzy podczas napadu; w skroniach występują rozpieranie i młotkowanie, najsilniejsze przy piejącym wdechu i słabnące po wymiotach lub swobodnym odkrztuszeniu — to dokładne odzwierciedlenie powtarzającego się schematu przesilenia i ulgi (Poprawa po odkrztuszeniu/wymiotach) [Allen], [Boger]. Przy przedłużającym się kaszlu pojawiają się zawroty głowy i ciemnienie przed oczami, jak w krztuścu; dziecko może się zataczać lub zasnąć z wyczerpania [Hering], [Nash]. Ucisk w czole „jak od sztaby” w ciepłych pomieszczeniach, łagodniejący przy oknie, wiąże się z modalnością poprawy na świeżym powietrzu [Boger]. Ból potylicy przy leżeniu może zwiastować nocny napad; nieznaczne uniesienie głowy niekiedy go opóźnia (nawiązanie do poprawy w pozycji siedzącej) [Kent]. W szczycie napadu może gwałtownie wystąpić krwawienie z nosa, przynoszące ulgę w dolegliwościach głowy [Hering]. Otępienie i nadwrażliwość na dźwięki po napadzie są częste; najcichszy śmiech lub rozmowa mogą ponownie wyzwolić łaskotanie w krtani (powiązanie z działami Umysł/Gardło) [Farrington].

Podczas napadu spojówki są przekrwione, a łzy płyną strumieniem; powieki są obrzęknięte i zaczerwienione wskutek powtarzających się napadów [Hering]. Światłowstręt po nocnych napadach sprawia, że do rana utrzymuje się w pokoju półmrok (Umysł/niechęć do zakłócania spokoju) [Tyler]. Przy piejącym wdechu obraz faluje; w gwałtownych przypadkach występują czarne plamki przed oczami lub chwilowa utrata wzroku; ulga następuje po ustąpieniu skurczu [Allen]. Dzieci mocno trą oczy; po silnych napadach z piejącym wdechem pojawiają się wybroczyny w okolicy powiek (wyczerpanie w krztuścu) [Hering]. Drganie powiek tuż przed napadem jest subtelnym objawem zwiastunowym zauważanym przez spostrzegawcze matki [Clinical]. Po skurczu oczy są matowe, ciężkie — stanowią odzwierciedlenie ogólnego wyczerpania ponapadowego [Nash].

Ostre, przeszywające bóle uszu występują w szczycie kaszlu, silniej po stronie, ku której pochylona jest głowa; podrażnienie trąbek słuchowych może powodować przejściową głuchotę po napadach [Hering], [Allen]. Szum w uszach z przekrwieniem przy piejącym wdechu; ustępuje po wymiotach [Boger]. Ucisk w obrębie błony bębenkowej sprawia, że dziecko tuż przed wymiotami chwyta się za uszy i płacze [Hering]. Nadwrażliwość na głośną mowę (Umysł — niechęć do rozmowy) wyzwala obawę [Farrington]. Sporadyczne dzwonienie w uszach po napadzie wskazuje na chwiejność naczyniową (obciążenie gruźlicze) [Sankaran]. Ból ucha od zimnego wiatru nie jest objawem charakterystycznym, ale pojawia się podczas epidemii (różnicowanie z Bell., Puls.) [Kent].

Łaskotanie wysoko za nosem lub w okolicy nozdrzy tylnych wywołuje pierwsze „kaszlnięcie”, po czym bodziec przenosi się na krtań; pocieranie lub wydmuchiwanie nosa może wyzwolić napad (Pogorszenie wskutek nieznacznego bodźca) [Hering]. Krwawienie z nosa jest częste przy gwałtownych napadach i nierzadko przynosi ulgę w dolegliwościach głowy i klatki piersiowej (powiązanie z działem Głowa) [Allen]. Katar ma zmienny charakter — przed napadami nos jest suchy, po nich pojawia się wodnista wydzielina, zwłaszcza przy wchodzeniu do ciepłych pomieszczeń (powiązanie z działem Objawy ogólne) [Boger]. Dziecko uporczywie pociąga nosem, jakby chciało „powstrzymać” łaskotanie — to wskazówka behawioralna [Clinical]. Zapachy (dym, pierze, kurz) nasilają objawy; oczyszczenie otoczenia lub świeże powietrze przynoszą poprawę (nawiązanie do modalności) [Clarke]. Węch może być przytępiony podczas choroby, lecz pozostaje nadmiernie wyczulony na dym [Tyler].

Podczas kurczowego kaszlu twarz jest sinawa lub sina, a gdy wraca oddech, staje się intensywnie karmazynowa; na czole i górnej wardze perli się pot (powiązanie z działem Pocenie się) [Hering], [Boger]. U rekonwalescentów i osób typu gruźliczego policzki są zapadnięte, a oczy podkrążone [Kent], [Vithoulkas]. Na początku wyraz twarzy jest lękliwy i przestraszony; później odurzony i ociężały [Hering]. Wargi są popękane wskutek oddychania przez usta w nocy; nos otarty od wycierania [Allen]. Przy piejącym wdechu w kąciku ust ciągną się nitki śliny; dziecko ma odruchy wymiotne i ślini się (powiązanie z działem Żołądek) [Hering]. Po napadzie twarz jest blada i pojawia się przejściowy spokój — ilustruje to naprzemienny rytm miazmy gruźliczej [Sankaran].

Podczas kurczowego kaszlu twarz jest sinawa lub sina, a gdy wraca oddech, staje się intensywnie karmazynowa; na czole i górnej wardze perli się pot (powiązanie z działem Pocenie się) [Hering], [Boger]. U rekonwalescentów i osób typu gruźliczego policzki są zapadnięte, a oczy podkrążone [Kent], [Vithoulkas]. Na początku wyraz twarzy jest lękliwy i przestraszony; później odurzony i ociężały [Hering]. Wargi są popękane wskutek oddychania przez usta w nocy; nos otarty od wycierania [Allen]. Przy piejącym wdechu w kąciku ust ciągną się nitki śliny; dziecko ma odruchy wymiotne i ślini się (powiązanie z działem Żołądek) [Hering]. Po napadzie twarz jest blada i pojawia się przejściowy spokój — ilustruje to naprzemienny rytm miazmy gruźliczej [Sankaran].

Zgrzytanie zębami podczas gorączkowych nocy; dzieci zaciskają zęby w szczycie duszenia się [Hering]. Po nocy pełnej gwałtownych napadów zęby wydają się wydłużone i są wrażliwe; bolą mięśnie żuchwy (powiązanie z działami Plecy/Kończyny) [Allen]. Ból zębów nie jest objawem charakterystycznym, lecz u osób wrażliwych może być wyzwalany odruchowo przez początkowe „łaskotanie” w krtani [Kent]. Sporadycznie opisywano krwawienie z dziąseł po wielokrotnych wymiotach [Hughes]. W okresie rekonwalescencji występuje nadwrażliwość na zimną wodę; ciepłe płukanki przynoszą poprawę (powiązanie z działem Pokarmy i napoje) [Clarke]. Nie ma typowego, swoistego wzorca próchnicy.

Główny obszar powinowactwa: suche, łaskoczące podrażnienie wejścia do krtani, jak od piórka; uczucie, że każde wydanie głosu, przełknięcie czy powiew powietrza „zatrzaśnie” głośnię i uruchomi serię kaszlnięć przypominającą ogień karabinu maszynowego; gdy tylko głowa dotknie poduszki, wybucha niepowstrzymana seria kurczowego kaszlu (nawiązanie do modalności) [Hahnemann], [Hering], [Farrington]. Uczuciu zaciśnięcia gardła towarzyszy piejący wdech lub dźwięk przypominający pianie koguta przy ponownym otwieraniu się głośni; dziecko chwyta się za gardło, a dorośli uciskają krtań dłonią, by uzyskać ulgę (Poprawa pod wpływem ucisku) [Farrington], [Kent]. Chrypka aż do całkowitego bezgłosu, z bólem przy mówieniu; głos głęboki, szorstki, basowy (Powinowactwo/Głos) [Farrington], [Boericke]. Dotknięcie krtani, a nawet myśl o przełknięciu płynu wywołują kaszel (wzajemne wyzwalanie objawów psychicznych i cielesnych) [Allen]. Przed napadem śluzu jest niewiele, po nim odkrztusza się swobodnie, a odkrztuszenie łagodzi łaskotanie (Poprawa po odkrztuszeniu) [Hering]. Przewlekłe podrażnienie krtani — uczucie otarcia i zadrapania — nasilające się w ciepłych pomieszczeniach i w nocy sugeruje gruźlicę krtani, w której od dawna klinicznie potwierdzano zastosowanie Drosera [Clarke], [Farrington].

Nudności narastają wraz z napadem i zwykle osiągają szczyt w postaci odruchów wymiotnych lub wymiotów śluzem i pokarmem, po których dolegliwości w klatce piersiowej łagodnieją, a dziecko może zasnąć — to typowy dla Drosera moment ustąpienia napadu (Poprawa po wymiotach) [Allen], [Hering]. Niechęć do pokarmów stałych w ostrej fazie; głód powraca w okresie spokoju po napadzie (gruźlicze wahania apetytu) [Sankaran]. Picie wyzwala kaszel — płyn „dotyka tego miejsca” — mimo obecnego pragnienia; ostrożne podawanie po łyżeczce może łagodzić objawy, o ile nie wywołuje napadu (paradoks modalności) [Allen], [Clarke]. Bolesność nadbrzusza wskutek przeciążenia mięśni; ucisk tej okolicy nasila odruchy wymiotne, stąd zalecenie przytrzymywania podczas napadu klatki piersiowej, a nie brzucha (powiązanie z modalnościami) [Nash]. Czkawka po napadzie nie jest rzadka [Allen]. Cofanie się ciągnącego śluzu wiąże się z nitkowatą wydzieliną obserwowaną niekiedy przy współistniejącym nieżycie (różnicowanie z Coccus cacti) [Hering], [Farrington].

Ból powłok brzusznych „jak po pobiciu” wskutek powtarzających się napadów; dziecko skarży się na „ból brzuszka” po nocnych napadach kaszlu [Hering]. Kłujące bóle podżebrzy przy każdym kaszlnięciu; bolesność śledziony w przedłużającym się krztuścu (porównaj Cina u dzieci) [Allen]. Po napadzie odchodzą gazy, co przynosi przejściowe złagodzenie uczucia ucisku [Boger]. Okolica pępka tkliwa; małe dziecko chwyta się za brzuch, lecz większą ulgę przynosi podtrzymywanie klatki piersiowej i krtani (odniesienie do sekcji Plecy/Klatka piersiowa) [Nash]. W stanach gruźlicy krtani apetyt jest zmienny, a kaszel po północy wyczerpuje rezerwy organizmu (odniesienie do sekcji Objawy ogólne) [Clarke]. W okresie rekonwalescencji zaparcie występuje na przemian z luźnym stolcem (odniesienie do sekcji Odbytnica) [Hughes].

Luźny stolec po nocy gwałtownych napadów, jak gdyby organizm „odpuszczał”, gdy napady ustają; następnie pojawia się skrajne wyczerpanie (odniesienie do sekcji Objawy ogólne) [Allen]. We wczesnym okresie kaszlu z charakterystycznym pianiem często występuje zaparcie; parcie przy wypróżnieniu ponownie wywołuje kaszel [Hering]. Bolesne parcie na stolec nie jest wyraźne; jeśli dominuje, należy rozważyć Nux v. [Kent]. U dzieci po epizodach biegunki występuje bolesność odbytnicy [Hughes]. Świąd w fazie gorączkowej może dodatkowo zakłócać sen [Boger]. Krwawiące guzki krwawnicze u osób osłabionych; pogorszenie wskutek gwałtownego kaszlu [Nash].

Luźny stolec po nocy gwałtownych napadów, jak gdyby organizm „odpuszczał”, gdy napady ustają; następnie pojawia się skrajne wyczerpanie (odniesienie do sekcji Objawy ogólne) [Allen]. We wczesnym okresie kaszlu z charakterystycznym pianiem często występuje zaparcie; parcie przy wypróżnieniu ponownie wywołuje kaszel [Hering]. Bolesne parcie na stolec nie jest wyraźne; jeśli dominuje, należy rozważyć Nux v. [Kent]. U dzieci po epizodach biegunki występuje bolesność odbytnicy [Hughes]. Świąd w fazie gorączkowej może dodatkowo zakłócać sen [Boger]. Krwawiące guzki krwawnicze u osób osłabionych; pogorszenie wskutek gwałtownego kaszlu [Nash].

Sfera seksualna rzadko wysuwa się na pierwszy plan; u osób z przewlekłymi dolegliwościami krtani libido jest obniżone; u niektórych osób o konstytucji gruźliczej po polucjach może nasilać się nocny kaszel (obserwacja dotycząca modalności i konstytucji) [Vithoulkas]. Ciągnięcie w jądrach podczas kaszlu wskazuje na przeciążenie powrózka nasiennego; podtrzymanie przynosi ulgę [Clinical]. Brak charakterystycznej wydzieliny z cewki moczowej. Sporadycznie obserwuje się łaskotanie w gardle po stosunku (zmiana ukrwienia krtani) [Clinical]. Przeciążenie głosu wskutek mówienia ponownie wywołuje dolegliwości następnej nocy (odniesienie do sekcji Gardło) [Farrington]. Bezsenność nasila osłabienie seksualne; zaleca się przechadzanie się, przebywanie na świeżym powietrzu i ścisłe oszczędzanie głosu (postępowanie kliniczne) [Kent].

U niektórych kobiet miesiączka może przynosić przejściowe złagodzenie skurczu krtani, u innych zaś nasilać ogólne przekrwienie i nocny kaszel (indywidualne różnice w obrębie miazmy gruźliczej) [Vithoulkas]. Ciąża: napady mogą grozić wymiotami i omdleniem; stosuje się ostrożne układanie w dogodnej pozycji oraz małe łyki płynu (nawiązanie do postępowania) [Clarke]. Kobiety po porodzie z kaszlem w przebiegu gruźlicy krtani reagują na Drosera, gdy wyraźne są jej modalności: północ, położenie się i prowokowanie kaszlu mówieniem [Farrington]. Wyraźne podrażnienie krtani u śpiewaczek i nauczycielek; bezgłos przed miesiączką (odniesienie do sekcji Gardło/Głos) [Kent]. Obfite nocne poty w okresie okołomiesiączkowym mogą przejściowo przerywać kaszel (odniesienie do sekcji Pocenie się) [Boger]. Łaskoczący kaszel w ciepłych pomieszczeniach u kobiet po menopauzie stanowi mniej istotny obszar zastosowania [Boericke].

Napadowy, kurczowy kaszel z wyraźnym uczuciem okruszka lub piórka w krtani; każda próba mówienia, śpiewania, śmiechu, przełykania lub położenia się wywołuje serię krótkich kaszlnięć, dopóki odruchy wymiotne lub odkrztuszenie nie przerwą skurczu; odpowiada to odnotowanym wcześniej modalnościom: pogorszenie podczas mówienia, picia i leżenia oraz poprawa po odkrztuszeniu lub wymiotach [Hahnemann], [Hering], [Allen]. Oddech zostaje mechanicznie wstrzymany; piejący lub świszczący wdech oznacza ponowne otwarcie głośni; dzieci chwytają dłońmi okolicę krtani [Farrington]. Najgwałtowniejsze są nocne napady między północą a 3:00; chory pragnie chłodnego, świeżego powietrza i musi usiąść (poprawa na świeżym powietrzu, poprawa w pozycji siedzącej) [Boger], [Kent]. Obraz gruźlicy krtani: ochrypły głos, bolesne wydawanie głosu, nocny kaszel ze skąpą domieszką krwi, utrata masy ciała (miazma gruźlicza) [Clarke], [Farrington]. U dorosłych „duszący kaszel, gdy tylko głowa dotknie poduszki” jest objawem charakterystycznym wskazującym na Drosera raczej niż na Corallium lub Coccus [Kent], [Boger]. Po napadzie oddech uspokaja się i pogłębia; chory zasypia [Boger].

Kołatanie serca w szczytowym momencie piejącego wdechu wskutek wysiłku i niedotlenienia; tętno szybkie, a po napadzie miękkie i słabe [Allen]. Zamknięciu głośni towarzyszy uczucie lęku w okolicy przedsercowej; ustępuje, gdy tylko powraca dopływ powietrza (odniesienie do sekcji Umysł) [Kent]. U wyczerpanych dzieci po napadzie występuje uczucie omdlewania; spokojne leżenie z uniesioną głową przywraca siły [Hering]. Sinica warg sygnalizuje potrzebę ograniczenia prowokującego napad mówienia lub ruchu (wskazówka dotycząca postępowania, zgodna z modalnościami: pogorszenie podczas mówienia i wysiłku) [Farrington]. U osób z niedokrwistością i konstytucją gruźliczą mogą być przejściowo słyszalne szmery czynnościowe [Vithoulkas]. Ostre kłucia po lewej stronie klatki piersiowej podczas kaszlu nie należą do rzadkości (odniesienie do sekcji Klatka piersiowa) [Nash].

Gwałtowne kaszlnięcia następują po sobie jak seria z karabinu maszynowego, niemal nie pozwalając zaczerpnąć oddechu; głośnia zamyka się, a następnie otwiera ponownie z piejącym wdechem; klatka piersiowa boli jak stłuczona i rozrywana; chory musi przytrzymywać ją obiema rękami (powinowactwo/przeciążenie mięśni międzyżebrowych) [Hering], [Kent]. Kłucia po bokach klatki piersiowej i za mostkiem nasilają się przy każdym kaszlnięciu; poprawa przy mocnym podtrzymaniu i w pozycji siedzącej z pochyleniem do przodu (nawiązanie do modalności) [Nash]. Początkowo skąpe odkrztuszanie, później plwocina żółtawa lub z pasemkami krwi w gruźlicy krtani; skąpe krwioplucie wskazuje na podrażnienie w okolicy szczytów płuc (związek z gruźlicą) [Clarke], [Farrington]. Ciepłe pomieszczenia i położenie się uruchamiają krtaniowy odruch kaszlowy; świeże powietrze chłodzi klatkę piersiową (odniesienie do sekcji Objawy ogólne) [Boger]. Po napadzie napięcie w klatce piersiowej ustępuje, a chory zapada w głęboką drzemkę (odniesienie do sekcji Sen) [Boger]. Krótkie porównanie: Drosera i Corallium łączy gwałtowność kaszlu (szybkie, wybuchowe kaszlnięcia), lecz w obrazie Drosera pogorszenie następuje przy najkrótszym nawet mówieniu i po położeniu się, a ulgę przynoszą wymioty; w obrazie Corallium pogorszenie często wywołuje wdychanie chłodnego powietrza [Farrington], [Kent].

Ból pleców w odcinku piersiowym i między łopatkami, jak po pobiciu, wskutek kaszlu; ostre kłucia przy brzegach łopatek podczas głębokiego wdechu [Nash]. Bolesność mięśni szyi; podczas piejącego wdechu głowa odrzucana jest do tyłu, co następnego dnia pozostawia sztywność szyi [Hering]. Przeciążenie okolicy lędźwiowej wskutek napadów utrudnia wstawanie; po napadzie poprawę przynoszą podparcie i ciepło (nawiązanie do postępowania) [Kent]. Uczucie stłuczenia w jednym miejscu między barkami; pogorszenie w ciepłym łóżku, poprawa na świeżym powietrzu (odniesienie do sekcji Objawy ogólne) [Boger]. U niektórych kobiet po nocy napadów pojawia się uczucie ciągnięcia w okolicy krzyżowej (odniesienie do sekcji Narządy płciowe żeńskie) [Vithoulkas]. Drżenie mięśni pleców podczas napadu, ustępujące po wymiotach [Allen].

Zimne dłonie i stopy w nocy przed napadem; potem ciepłe i spocone (zgodność z sekwencją: dreszcze/gorąco/pot) [Boger]. Drgania palców rąk u dzieci w szczytowym momencie napadu kaszlu [Hering]. Bolesne kurcze łydek po powtarzających się nocnych napadach (elektrolity i przeciążenie) [Allen]. Drżenie nóg przy podnoszeniu się, by usiąść przy oknie (poprawa na świeżym powietrzu, poprawa w pozycji siedzącej) [Kent]. Paznokcie sinawe w chwili sinicy, szybko różowieją po piejącym wdechu [Hering]. Ból ramion wskutek podpierania ciała; poprawę przynosi twarda poduszka umieszczona z przodu, na której można się oprzeć (podparcie klatki piersiowej) [Nash].

Podczas napadu na czole i górnej wardze pojawiają się krople potu; później ciało jest gorące i pokryte lepkim potem (odniesienie do sekcji Pocenie się) [Boger]. Po ciężkich napadach na twarzy wokół oczu mogą pojawiać się drobne wybroczyny (uraz związany z krztuścem) [Hering]. Skóra szyi w pobliżu krtani jest wrażliwa na dotyk, zgodnie z modalnością: pogorszenie przy dotykaniu krtani [Farrington]. W skazie gruźliczej skóra delikatna, blada, ze skłonnością do nocnych potów (uwaga miazmatyczna) [Sankaran], [Vithoulkas]. Potówki wskutek przebywania w ciepłych pomieszczeniach mogą dodatkowo powodować świąd; drapanie ponownie prowokuje kaszel (nawiązanie do sekcji Umysł/Objawy ogólne) [Boger]. Brak charakterystycznej wysypki swoistej dla Drosera.

Sen zakłóca lęk przed nocnym atakiem o północy; zasypianie wywołuje go „gdy tylko głowa dotknie poduszki”, zmuszając chorego do zerwania się i siadania przy oknie, gdzie chłodne powietrze i pozycja ciała łagodzą gwałtowność napadu (wyraźne nawiązanie do modalności: pogorszenie w pozycji leżącej, poprawa na świeżym powietrzu i w pozycji siedzącej) [Boger], [Kent]. Gdy napad ustępuje — często po wymiotach — przychodzi głęboki, regenerujący sen; dziecko leży bezwładne i blade (przejście od kryzysu do ulgi) [Hering]. W aktywnej fazie choroby sny są nieliczne; każde mruknięcie lub śmiech innych osób może obudzić chorego i wywołać kaszel (niechęć do rozmowy w sekcji Umysł) [Farrington]. Wczesnym rankiem drzemka jest spokojniejsza, co stanowi wskazówkę dotyczącą dostosowania dawkowania do rytmu dobowego [Tyler]. Chrapanie nie jest typowe; występuje oddychanie przez usta wskutek podrażnienia krtani [Allen]. Bezsenność rodzi drażliwość i wzmożoną czujność następnego wieczoru — tworzy się błędne koło (odniesienie do sekcji Umysł) [Vithoulkas]. Drzemki w chłodnym, przewiewnym pokoju są lepiej tolerowane niż ciepło łóżka (nawiązanie do sekcji Objawy ogólne) [Boger]. Dzieci mogą zasypiać natychmiast po potężnym napadzie i budzić się pogodne aż do kolejnego bodźca wyzwalającego [Hering]. Dorośli uczą się podpierać poduszkami; obawiają się leżenia płasko [Kent]. Krótki opis przypadku: „Napad kaszlu za każdym razem, gdy głowa dotykała poduszki; sen w fotelu przy otwartym oknie; Drosera przerwała nawracające o północy napady w ciągu dwóch nocy” [Clinical].

Jeśli występują: sny o duszeniu się, okruszkach w gardle, niemożności wezwania pomocy (lęk wywoływany wydawaniem głosu); budzenie się z krótką serią kaszlnięć; te sny, powiązane z modalnościami, powtarzają motyw bodźca wyzwalającego w krtani (nawiązanie do sekcji Gardło/Oddychanie) [Tyler]. Dzieci mogą śnić o spadaniu lub biegu z brakiem tchu; budzą się, wykonują piejący wdech, po czym zasypiają [Hering]. Sny stają się bardziej żywe po ustąpieniu kryzysu, w okresie rekonwalescencji [Vithoulkas]. Hałas we śnie (rozmawiający ludzie) wywołuje przestrach, co wiąże się z niechęcią do rozmowy (Umysł) [Farrington]. U osób o konstytucji gruźliczej poty podczas snów przemoczą poduszkę (odniesienie do sekcji Pocenie się) [Sankaran]. Przyjemne sny są rzadkie; ich treść jest lękowa, lecz szybko zapominana [Allen].

Wieczorne uczucie gorąca w ciepłych pomieszczeniach, z łaskotaniem w gardle, poprzedza napad o północy; twarz gorąca, głowa przekrwiona, dłonie zimne; ulga po spoceniu się i odkrztuszeniu (odniesienie do modalności) [Boger], [Hering]. Podczas epidemii krztuśca Drosera często odpowiada obrazom bez gorączki lub ze stanem podgorączkowym, z uderzającą nerwowo-mięśniową gwałtownością kaszlu, a nie z nasilonym stanem septycznym (różnicowanie z Baptisia) [Farrington], [Clarke]. W gruźlicy krtani niewielka gorączka wieczorna z ochrypłym głosem i nocnym kaszlem stanowiła dla wielu autorów wskazówkę przy doborze leku [Clarke]. Uczucie zimna przed napadem, gorąco podczas niego i pot po nim — klasyczna sekwencja — odpowiadają fazom kaszlu (odniesienia do sekcji Dreszcze/Gorąco/Pot) [Boger]. W fazie gorąca pragnienie skłania do częstego picia małych ilości, lecz płyny mogą prowokować kaszel (paradoks opisany w sekcji Pokarmy i napoje) [Allen]. Po napadzie zwraca uwagę skrajne wyczerpanie wymagające snu [Hering].

Dreszcze o zmierzchu, z dreszczami przebiegającymi w dół pleców; dziecko szuka ciepłego okrycia, lecz wkrótce nie znosi ciepła łóżka w okolicy gardła — wewnętrzna sprzeczność (wrażliwość gruźlicza; nawiązanie do sekcji Objawy ogólne) [Boger], [Sankaran]. Gorąco twarzy i głowy z gwałtownym, rozpierającym kaszlem; ciało gorące, dłonie na przemian zimne i gorące [Hering]. W szczycie napadu zimny pot na czole, następnie, w miarę ustępowania napadu, pot ciepły na całym ciele (ulga po spoceniu się) [Boger]. Pot często przerywa skurcz; później chory głęboko zasypia (odniesienie do sekcji Sen) [Hering]. Jeśli pot się nie pojawia, noc przebiega znacznie gorzej — obserwację tę wykorzystywano w praktyce do oceny reakcji na lek [Tyler]. Przejście z zimnego nocnego powietrza wprost do gorącego pomieszczenia wywołuje kolejny napad (pogorszenie w ciepłych pomieszczeniach) [Boger].

W fazie gorąca pragnienie picia chłodnych płynów małymi łykami, lecz przełykanie wywołuje kaszel — dlatego między napadami płyny przyjmowane są ostrożnie, po łyżeczce (wspomniany wcześniej paradoks modalności) [Allen], [Clarke]. Niechęć do tłustych potraw oraz do okruszków i suchego chleba, które mogą drażnić cieśń gardzieli (odniesienie do sekcji Gardło) [Farrington]. Apetyt słaby w okresie nasilonych nocnych dolegliwości, w dzień powraca jako wilczy głód u dzieci o konstytucji gruźliczej (cecha miazmatyczna) [Sankaran]. Zimne napoje często pogarszają dolegliwości w nocy; po napadzie niekiedy najlepiej tolerowane są małe łyki letniego płynu (indywidualizacja) [Kent]. Dym tytoniowy i opary alkoholu nasilają łaskotanie w krtani (niechęć do zapachów w sekcji Umysł) [Clarke]. Nudności i wymioty towarzyszące kaszlowi zmniejszają apetyt; po mocnym śnie apetyt powraca [Allen].

Obraz Drosera koncentruje się na bodźcu wyzwalającym w krtani i nerwowym wzorcu napadu: drobne bodźce (mówienie, przełykanie, położenie się) uruchamiają gwałtowną serię krótkich, powtarzalnych reakcji ruchowych, której kulminacją są odruchy wymiotne i pot, po czym organizm zapada w sen — aby właściwie dobrać lek, trzeba rozpoznać właśnie tę sekwencję [Hahnemann], [Hering], [Boger]. Wrażliwość na temperaturę i otoczenie jest typowa dla miazmy gruźliczej: chory nie toleruje ciepłych, dusznych pomieszczeń; pragnie chłodnego, świeżego powietrza w ruchu (wyraźne odniesienie do modalności: poprawa na świeżym powietrzu i pogorszenie w ciepłych pomieszczeniach) [Sankaran], [Boger]. Wyraźna okresowość dobowa (po północy), z początkiem kaszlu po dotknięciu głową poduszki; pozycja ciała (leżenie) i fonacja (mówienie) stanowią kluczowe czynniki mechaniczne (modalności przywoływane w całym opisie) [Kent], [Farrington]. Siła napadu pozostawia mięśnie obolałe jak po pobiciu i nadweręża psychikę; jednak między napadami chory może sprawiać złudne wrażenie zdrowego, a nawet pełnego życia (gruźlicza naprzemienność) [Vithoulkas]. Bodźce wyzwalające są często błahe — okruszki, słowo, cichy śmiech — co odzwierciedla nadmierną wrażliwość łuku odruchowego (porównaj Rumex: łaskotanie w dołku nadmostkowym, pogorszenie pod wpływem zimnego powietrza; Corallium: szybkie, wybuchowe kaszlnięcia, pogorszenie przy wdychaniu chłodnego powietrza) [Farrington], [Kent]. W gruźlicy krtani obraz Drosera obejmuje także chrypkę, bezgłos, wieczorną gorączkę, plwocinę z pasemkami krwi i tę samą triadę modalności: noc, leżenie, mówienie [Clarke], [Farrington]. Krótki opis przypadku: „Krztusiec z gwałtownymi nocnymi napadami po położeniu się; wypowiedziane słowo wywołuje kaszel, wymioty kończą napad, po czym chory zasypia — Drosera 200C skróciła napady i zniosła kaszel pojawiający się po dotknięciu głową poduszki” [Clinical].

Etiologia i rodzaj choroby

• Pertussin (nozoda) — krztusiec z wyczerpaniem toksycznym; stosowany, gdy brak obrazu Drosera lub gdy po częściowej poprawie dalsza poprawa ustaje; dla Drosera charakterystyczne są silne czynniki wyzwalające związane z fonacją i pozycją leżącą oraz poprawa po wymiotach [Clarke], [Boericke].
• Belladonna — gorąco, zaczerwienienie, pulsowanie i kaszel spazmatyczny; brak charakterystycznego dla Drosera łaskotania jak od piórka oraz początku napadu późną nocą, po dotknięciu głową poduszki; u Bell. wyraźniejsze jest majaczenie gorączkowe [Kent].
• Mephitis — kaszel krztuścowy nasilający się nocą, z niemożnością wykonania wydechu; w obrazie Drosera najważniejsze są bodziec wyzwalający w krtani i piejący wdech [Farrington].

Objawy skupione w krtani i tchawicy

• Spongia — suchy krup ze szczekającym kaszlem; poprawa po ciepłych napojach, pogorszenie pod wpływem zimnego powietrza; u Drosera często występuje pogorszenie po piciu i w ciepłych pomieszczeniach, a objawy zaczynają się o północy [Farrington], [Kent].
• Hepar sulph. — kaszel krupowy, bardzo duża wrażliwość na zimno; najmniejszy przeciąg wyzwala objawy; u Drosera mniejsza jest skłonność do marznięcia, a większe znaczenie wyzwalające mają fonacja i pozycja leżąca [Kent].
• Phosphorus — chrypka, bezgłos, krwawienie; pragnienie zimnych napojów; u Drosera pragnienie jest mniejsze (lub napoje wyzwalają objawy), a bardziej zaznaczony jest spazmatyczny kaszel z piejącym wdechem [Farrington].

Łaskotanie i jego umiejscowienie

• Rumex — nieustanne łaskotanie w dołku nadmostkowym; pogorszenie pod wpływem zimnego powietrza, poprawa po zasłonięciu ust; u Drosera łaskotanie umiejscawia się w głośni, towarzyszy mu piejący wdech, a pogorszenie następuje w pozycji leżącej i podczas mówienia [Farrington], [Boger].
• Corallium rubrum — szybki, gwałtowny kaszel „jak seria z karabinu maszynowego”; pogorszenie przy wdychaniu chłodnego powietrza; u Drosera pogorszenie w pozycji leżącej i podczas mówienia, z poprawą po wymiotach [Kent].

Ciągliwy i lepki śluz

• Coccus cacti — gęste, ciągliwe pasma śluzu; przewaga objawów rano; u Drosera śluz jest mniej lepki, silniejszy jest skurcz, a objawy zaczynają się o północy [Farrington].
• Kali bich. — ciągliwe czopy śluzowe, zajęcie zatok; u Drosera śluz rzadko jest tak ciągliwy, a obraz ma bardziej krtaniowo-spazmatyczny charakter [Hughes], [Kent].

Napad z wymiotami

• Ipecac — odruchy wymiotne i wymioty bez poprawy; rzężenia przy skąpym odkrztuszaniu; u Drosera wymioty przynoszą poprawę, a napad wyzwala dotknięcie głową poduszki [Boericke], [Nash].
• Antimonium tart. — silne rzężenia, mała zdolność odkrztuszania; u Drosera kaszel jest suchy i gwałtowny, a rzężenia nie są objawem dominującym [Kent].

Konstytucja tuberkulinowa

• Tuberculinum — niepokój ruchowy, nocne poty, zmienność objawów; może zapoczątkować reakcję w danym przypadku; Drosera odpowiada głównie nocnym skurczom krtani o północy [Sankaran], [Vithoulkas].
• Sulphur — pogorszenie rano, gorąco, pieczenie, ogólne osłabienie; kluczowe dla Drosera są napady o północy po położeniu się lub podczas mówienia, z piejącym wdechem [Kent].

Modalności i czynniki wyzwalające

• Nux vomica — kaszel wywołany mówieniem lub jedzeniem, drażliwość, skłonność do marznięcia; jednak u Nux objawy często występują przed północą i towarzyszą im dolegliwości żołądkowe; u Drosera po północy, z piejącym wdechem i poprawą po wymiotach [Kent], [Boger].

Hyoscyamus — spazmatyczny, dławiący kaszel, nasilający się w pozycji leżącej, mogący prowadzić do drgawek; więcej nerwowego śmiechu i majaczenia; u Drosera obraz jest bardziej ograniczony do krtani, z piejącym wdechem [Farrington].

• Lek uzupełniający: Nux vom. — warstwa objawów żołądkowych i drażliwości, gdy jedzenie lub mówienie wyzwala dolegliwości; może przygotować do głębszej fazy krtaniowej odpowiadającej Drosera [Kent].
• Lek uzupełniający: Sulphur — tuberkulinowe podłoże konstytucyjne; często potrzebny przed Drosera lub po nim, aby ograniczyć nawroty [Kent], [Clarke].
• Lek uzupełniający: Calcarea carb. — dzieci skrofuliczne, nocne poty; wzmacnia podłoże konstytucyjne po ostrej fazie odpowiadającej Drosera [Boericke].
• Lek uzupełniający: Rumex — obejmuje obwodowe łaskotanie w tchawicy; Drosera odpowiada skurczowi głośni; mogą być stosowane naprzemiennie, jeśli zmienia się poziom umiejscowienia objawów [Farrington].
• Dobrze działa po: Hepar sulph., Spongia — po ustąpieniu ostrej fazy krupu Drosera odpowiada pozostałemu spazmatycznemu kaszlowi o północy [Kent].
• Dobrze działa po: Phosphorus — gdy bezgłos i krwawienie złagodniały, lecz skurcze o północy nadal się utrzymują [Farrington].
• Dobrze poprzedzają: Tuberculinum — w nawracających, zmiennych obrazach konstytucji tuberkulinowej, aby poszerzyć odpowiedź, następnie Drosera na charakterystyczne objawy krtaniowe [Sankaran], [Vithoulkas].
• Dobrze poprzedzają: Pertussin — gdy toksyczna warstwa krztuśca blokuje odpowiedź; Drosera następnie utrwala poprawę [Clarke].
• Antidota: Camphor (ogólne nadmierne działanie leku); Ipecac (stan nadmiernie nasilonych nudności żołądkowych) [Kent], [Boericke].
• Leki pokrewne: Corallium r., Coccus c., Rumex, Mephitis, Cuprum (piejący wdech/drgawki); każdy z nich różnicowano powyżej [Farrington].
• Leki niezgodne: w klasycznych źródłach nie wymienia się żadnego konkretnego; należy zachować zwykłą ostrożność przy naprzemiennym stosowaniu leków o zbliżonych obrazach [Kent].
• Leki zgodne: China (osłabienie po napadzie), Arnica (ból ściany klatki piersiowej jak po stłuczeniu) jako wsparcie objawów miejscowych [Nash], [Boericke].

Wskazania: krztusiec, w którym napad zaczyna się po dotknięciu głową poduszki; spazmatyczny, gwałtowny kaszel wywoływany mówieniem, połykaniem lub ciepłem łóżka; nocne napady w godzinach 0:00–3:00; gruźlica krtani/bezgłos z bolesną fonacją; krwawienie z nosa lub wymioty w szczycie napadu; poprawa po odkrztuszaniu/wymiotach/spoceniu się; nietolerowanie ciepłych pomieszczeń; silna potrzeba przebywania na otwartym, chłodnym powietrzu [Hahnemann], [Hering], [Farrington], [Clarke]. Potencja: autorzy klasyczni stosowali 6C–30C w krztuścu (z częstym powtarzaniem podczas burzliwych napadów) oraz 30C–200C przy wyraźnym obrazie leku; wielu współczesnych autorów preferuje 200C przy silnym skurczu, a skale LM/Q w przewlekłych chorobach krtani, aby łagodnie i stopniowo osłabiać nocny wzorzec objawów [Kent], [Boericke], [Vithoulkas]. Powtarzanie: w ostrym kaszlu krztuścowym dawkę podaje się pod koniec napadu lub przy najwcześniejszych objawach zwiastunowych następnego; odstępy między dawkami wydłuża się wraz z wydłużaniem odstępów między napadami; w przewlekłej gruźlicy krtani podaje się dawkę od raz dziennie do raz na kilka dni, w miarę słabnięcia nocnych napadów [Kent], [Nash]. Postępowanie pomocnicze: pozycja wyprostowana, chłodne powietrze będące w ruchu; ścisłe oszczędzanie głosu; płyny podawane łyżeczką wyłącznie między napadami; unikanie ciepłych, dusznych pomieszczeń; podpieranie ściany klatki piersiowej poduszką podczas napadu — odpowiada to czynnikom przynoszącym poprawę w obrazie Drosera i ogranicza wyzwalanie objawów [Boger], [Farrington].
Obserwacje z przypadków:
• Dziecko z krztuścem: każda próba położenia wywoływała gwałtowny napad z piejącym wdechem; krew z nosa, wymioty kończyły napad, po czym dziecko zasypiało — Drosera 200C skróciła napady w ciągu 48 h [Hering].
• Nauczyciel z bezgłosem, bolesną fonacją, kaszlem o północy i pogorszeniem w ciepłym pomieszczeniu; wypowiedzenie jednego słowa wyzwalało kaszel — Drosera 30C t.i.d., następnie 200C prn przywróciła głos i sen [Farrington], [Kent].
• Gruźlica krtani: nocny kaszel ze skąpą domieszką krwi, ochrypły głos basowy, poprawa na chłodnym powietrzu — Drosera LM1 podawana co noc w ciągu trzech tygodni zmniejszyła skłonność do napadów wyzwalanych dotknięciem głową poduszki [Clarke], [Vithoulkas].

Umysł

• Umysł, drażliwość przy najmniejszym zakłóceniu spokoju; pogorszenie podczas rozmowy — mówienie wywołuje kaszel i rozdrażnienie; należy zapewnić spokój [Farrington], [Kent].
• Lęk antycypacyjny przed położeniem się (z obawy przed rozpoczęciem kaszlu) — tuberkulinowa czujność związana z pozycją leżącą [Boger], [Sankaran].
• Niechęć do tego, by zwracano się do chorego podczas choroby — głos/dźwięk jako bodziec wyzwalający [Farrington].
• Podejrzliwość, łatwe przestrachy nocą — stan nadmiernej reaktywności odruchowej [Tyler].
• Niepokój z uczuciem duszenia się podczas napadu; poprawa po odkrztuszaniu — przebieg od przesilenia do ulgi [Hering].
• Upór u dzieci podczas kaszlu krztuścowego — sprzeciw wobec dotykania i poruszania dzieckiem, które wywołują kaszel [Hering].

Głowa

• Ból głowy, rozpierający, przy kaszlu; poprawa po wymiotach — klasyczny szczyt napadu krztuścowego i następująca po nim ulga [Allen], [Boger].
• Krwawienie z nosa podczas kaszlu — przejściowo łagodzi przekrwienie [Hering].
• Zawroty głowy przy kaszlu, ciemnienie przed oczami — wysiłek związany z krztuścem [Allen].
• Głowa, gorąco, z zimnymi dłońmi podczas napadu — wahania naczynioruchowe [Boger].
• Ból potylicy przy kładzeniu się zwiastuje napad — pozycja leżąca jako czynnik wyzwalający [Kent].
• Wrażliwość na ciepłe pomieszczenie — kluczowa modalność związana z otoczeniem [Boger].

Gardło/Krtań

• Krtań, łaskotanie jak od piórka — objaw charakterystyczny Drosera [Hahnemann], [Farrington].
• Kaszel, gdy tylko głowa dotknie poduszki — wskazówka patognomoniczna [Hering], [Boger].
• Kaszel od mówienia, śpiewania, głośnego czytania — fonacja jako czynnik wyzwalający [Farrington], [Kent].
• Kaszel od picia, połykania, nawet małych łyków — nagłe drażnienie w krtani [Allen].
• Zapalenie krtani, przewlekłe; bezgłos; bolesna fonacja — zakres powinowactwa Drosera [Farrington], [Clarke].
• Dotykanie krtani nasila kaszel — nadmierna reakcja odruchowa na dotyk [Farrington].

Oddychanie/Kaszel

• Krztusiec, napady kończące się odruchami wymiotnymi/wymiotami — poprawa po wymiotach [Hering], [Allen].
• Kaszel, spazmatyczny, szybkie, następujące po sobie szarpnięcia — mechaniczny wzorzec napadu [Kent].
• Kaszel, nocą, po północy — kluczowa modalność dobowa [Boger].
• Kaszel, pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu; poprawa na świeżym powietrzu — przeciwstawny wpływ otoczenia [Boger].
• Kaszel, powraca po położeniu się po pierwszym śnie — objaw wyzwalany dotknięciem głową poduszki [Hering].
• Kaszel z krwawieniem z nosa; z krwiopluciem, pasemka krwi — podrażnienie okolicy szczytów płuc [Clarke].

Klatka piersiowa

• Ból klatki piersiowej, kłujący przy kaszlu, po bokach — przeciążenie mięśni międzyżebrowych [Nash].
• Ból ściany klatki piersiowej jak po stłuczeniu po kaszlu — przytrzymywanie klatki piersiowej przynosi ulgę [Kent].
• Ucisk w ciepłym pomieszczeniu; ulga przy oknie — silna potrzeba świeżego powietrza [Boger].
• Głos, niski, basowy; ochrypły, szorstki — zapalenie krtani [Farrington].
• Krwioplucie, skąpe, z nocnym kaszlem — wskazówka gruźlicy krtani/szczytów płuc [Clarke].
• Podczas kaszlu musi usiąść w łóżku — poprawa związana z pozycją ciała [Kent].

Sen

• Sen, gdy tylko się położy, kaszel zmusza do przyjęcia pozycji siedzącej — bodźcem wyzwalającym jest dotknięcie głową poduszki [Hering].
• Bezsenność, lęk przed kaszlem po położeniu się — obawa antycypacyjna [Boger].
• Sen po wymiotach, głęboki — ustąpienie przesilenia [Allen].
• Budzenie się po północy z napadami — charakterystyczna pora występowania [Boger].
• Dzieci zasypiają bezpośrednio po napadzie — praktyczna wskazówka [Hering].
• Sny o duszeniu się, niemożność wołania o pomoc — fonacja jako bodziec wyzwalający obecny w snach [Tyler].

Gorączka/Dreszcze/Gorąco/Pot

• Gorączka, wieczorem, ciepłe pomieszczenie nasila kaszel — powiązanie z otoczeniem [Boger].
• Uczucie zimna przed napadem — objaw zwiastunowy [Boger].
• Gorąco twarzy/głowy z kaszlem — zaczerwienienie naczyniowe [Hering].
• Pot na czole podczas napadu; pot na całym ciele kończy napad — oznaka poprawy [Boger].
• Nocne poty, gruźlica krtani — zabarwienie tuberkulinowe [Clarke].
• Pragnienie małych ilości płynów, często, w związku z fazą gorąca — lecz picie może wywołać napad [Allen].

Objawy ogólne

• Pogorszenie po północy — podstawowa modalność czasowa [Boger].
• Pogorszenie w pozycji leżącej; gdy tylko głowa dotknie poduszki — pozycja ciała jako czynnik wyzwalający [Hering].
• Pogorszenie podczas mówienia; pogorszenie podczas połykania; pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka/pomieszczenia — triada czynników wyzwalających [Farrington], [Boger].
• Poprawa na otwartym, chłodnym powietrzu; poprawa w pozycji siedzącej, z pochyleniem do przodu — kluczowe wskazówki postępowania [Kent].
• Osłabienie po napadzie; sen przynosi poprawę — zamknięcie cyklu objawów [Hering].
• Skłonność do drgawek u dzieci podczas kaszlu krztuścowego (sinica, sztywność) — należy rozważyć Cupr., Hyos., jeśli dominują drgawki [Farrington].

Hahnemann — Materia Medica Pura (1821–34): dane z próby lekowej i rozprawa o Drosera w krztuścu; modalności oraz schemat ustępowania napadu i następującej po nim ulgi.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): potwierdzenia kliniczne w krztuścu, krwawienia z nosa, wymioty przynoszące ulgę, pogorszenie o północy.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): szczegółowe dane z prób lekowych; dolegliwości żołądkowe i ulga po wymiotach; fonacja i połykanie jako czynniki wyzwalające objawy.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1870): uwagi farmakologiczne (tendencja do działania przeciwkaszlowego), zależności patofizjologiczne dotyczące odruchu krtaniowego.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): Drosera w gruźlicy krtani i krztuścu; niehomeopatyczne stosowanie syropu; modalności środowiskowe.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — północ, dotknięcie poduszki głową, piejący wdech, ulga po potach lub wymiotach.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): modalności (po północy, w ciepłym pomieszczeniu), poprawa na świeżym powietrzu, uwagi o ustępowaniu napadu i następującej po nim uldze; odniesienia repertoryjne.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): obraz Drosera; różnicowanie z Corallium, Rumex, Spongia, Hepar; pozycja ciała i fonacja jako czynniki wyzwalające objawy.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): szczególne uwzględnienie krtani; ból przy używaniu głosu i fonacji; praktyczne różnicowanie (Coccus, Corallium, Rumex).
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1899): nadwerężenie mięśni międzyżebrowych, ból ściany klatki piersiowej jak po stłuczeniu; praktyczne wskazówki dotyczące postępowania w związku z napadem.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): podział leków stosowanych przy kaszlu według jego obrazu — piejący wdech, krup; kolejność stosowania z Nux, Hepar, Spongia.
Boenninghausen, C. von — Therapeutic Pocket Book (1846): znaczenie repertoryjne modalności kaszlu związanych z porą, pozycją ciała i fonacją.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): wyrazisty obraz leku; początek objawów o północy; niechęć do tego, by się do chorego odzywano; obrazy dzieci.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięźle ujęte objawy charakterystyczne — łaskotanie w krtani, czynniki wyzwalające, ulga po wymiotach.
Sankaran, R. — The Substance of Homœopathy & Miasms (1991–94): analiza miazmy gruźliczej — tempo, środowisko, naprzemienność objawów.
Vithoulkas, G. — Materia Medica Viva (1991–93): uwagi dotyczące konstytucji i postępowania; strategie doboru potencji i powtarzania dawek; silna potrzeba przebywania na świeżym powietrzu.
Morrison, R. — Desktop Guide to Physical Pathology (1998): różnicowanie dolegliwości przebiegających z kaszlem; praktyczne uwagi dotyczące doboru leku.
Shore, J. — Homœopathic Portraits (1992): niuanse psychologiczne w obrazach leków o powinowactwie do układu oddechowego i zaznaczonej nadwrażliwości; pełna rezerwy czujność w obrazie Drosera.
Bailey, P. M. — Psychological Medicine in Homœopathy (1995): cechy gruźlicze — niepokój ruchowy, pogorszenie w nocy — powiązane z obrazem Drosera.