Złącze nerwowo-mięśniowe (płytka ruchowa) — Konkurencyjna blokada przekaźnictwa nikotynowego → porażenie wiotkie przy zachowanym czuciu i sprawności umysłowej; modelowy obraz męczliwości miastenicznej [Hughes], [Clarke]; zob. Kończyny/Objawy ogólne.
• Mięśnie oczne — Wczesne opadanie powiek, podwójne widzenie; powieki opadają przy dłuższym patrzeniu w górę; zmęczenie oczu podczas czytania [Allen], [Hering]; zob. Oczy.
• Aparat opuszkowy — Osłabienie mięśni żucia, twarzy, podniebienia i krtani; głos zanika, płyny cofają się; ryzyko aspiracji [Clarke], [Boericke]; zob. Jama ustna/Gardło/Oddychanie.
• Mięśnie oddechowe — Niewydolność mięśni międzyżebrowych i przepony → duszność i uduszenie z sinicą; jasna świadomość, silny lęk [Hughes], [Hering]; zob. Oddychanie/Klatka piersiowa/Serce.
• Krążenie (czynność naczynioruchowa) — Rozszerzenie naczyń obwodowych z zimną, lepką skórą i słabym tętnem w zaawansowanym porażeniu [Hughes], [Clarke]; zob. Dreszcze/Gorąco/Pot.
• Kolumny ruchowe rdzenia kręgowego/nerwy obwodowe — Osłabienie odruchów; niewydolność płytki ruchowej na zakończeniu aksonu ruchowego; czucie zachowane [Allen], [Boger]; zob. Objawy ogólne/Kończyny.
• Niedowłady poinfekcyjne — Porażenia w okresie rekonwalescencji po błonicy i durze brzusznym; następstwa opuszkowe [Clarke], [Boericke]; zob. Gardło/Objawy ogólne.
• Mowa & głos — Bezgłos/niedowład aparatu fonacyjnego nasilający się podczas mówienia; „głos słabnie jak zegarek, w którym kończy się naciąg” [Clarke]; zob. Jama ustna/Gardło/Klatka piersiowa.
• Odżywienie mięśni — Ryzyko zaniku z nieczynności przy długotrwałym porażeniu; Curare często stosuje się paliatywnie, aby przywrócić bezpieczne funkcjonowanie w czasie, gdy działa lek konstytucyjny [Farrington], [Boericke].

Całkowity spoczynek — zupełny odpoczynek zajętych mięśni przejściowo przywraca siłę [Clarke]; odsyłacz do Objawów ogólnych.
• Leżenie z zamkniętymi oczami — opadanie powiek i podwójne widzenie są mniej dokuczliwe; zmęczenie oczu ustępuje [Hering]; zob. Oczy/Sen.
• Podparcie/bandażowanie — mechaniczne podparcie żuchwy, kończyn lub klatki piersiowej zmniejsza wysiłek (szyny, poduszki, podpieranie) [Clinical—Clarke]; zob. Jama ustna/Klatka piersiowa/Plecy.
• Powolny wysiłek w krótkich odcinkach — dzielenie czynności na krótkie etapy zapobiega utracie sił [Clinical]; zob. Kończyny.
• Ciepłe, nieruchome powietrze — pozwala uniknąć wychłodzenia i drżenia, które pogarszają przewodnictwo ruchowe [Hughes]; zob. Dreszcze/Objawy ogólne.
• Uspokajanie i spokojne towarzystwo — zmniejszają panikę związaną z dusznością, gdy oddech zawodzi, lecz świadomość pozostaje jasna [Kent]; zob. Umysł/Oddychanie.
• Miękkie, upłynnione pokarmy podawane małymi łyżeczkami — zapobiegają zmęczeniu prowadzącemu do krztuszenia [Clarke]; zob. Gardło/Żołądek.
• Uniesienie głowy i barków — wspomaga pracę dodatkowych mięśni oddechowych [Hering]; zob. Oddychanie/Sen.
• Krótkie drzemki — chwilowo przywracają zdolność mięśni do skurczu (miasteniczne zjawisko poprawy po odpoczynku) [Clinical]; zob. Sen.

Całkowity spoczynek — zupełny odpoczynek zajętych mięśni przejściowo przywraca siłę [Clarke]; odsyłacz do Objawów ogólnych.
• Leżenie z zamkniętymi oczami — opadanie powiek i podwójne widzenie są mniej dokuczliwe; zmęczenie oczu ustępuje [Hering]; zob. Oczy/Sen.
• Podparcie/bandażowanie — mechaniczne podparcie żuchwy, kończyn lub klatki piersiowej zmniejsza wysiłek (szyny, poduszki, podpieranie) [Clinical—Clarke]; zob. Jama ustna/Klatka piersiowa/Plecy.
• Powolny wysiłek w krótkich odcinkach — dzielenie czynności na krótkie etapy zapobiega utracie sił [Clinical]; zob. Kończyny.
• Ciepłe, nieruchome powietrze — pozwala uniknąć wychłodzenia i drżenia, które pogarszają przewodnictwo ruchowe [Hughes]; zob. Dreszcze/Objawy ogólne.
• Uspokajanie i spokojne towarzystwo — zmniejszają panikę związaną z dusznością, gdy oddech zawodzi, lecz świadomość pozostaje jasna [Kent]; zob. Umysł/Oddychanie.
• Miękkie, upłynnione pokarmy podawane małymi łyżeczkami — zapobiegają zmęczeniu prowadzącemu do krztuszenia [Clarke]; zob. Gardło/Żołądek.
• Uniesienie głowy i barków — wspomaga pracę dodatkowych mięśni oddechowych [Hering]; zob. Oddychanie/Sen.
• Krótkie drzemki — chwilowo przywracają zdolność mięśni do skurczu (miasteniczne zjawisko poprawy po odpoczynku) [Clinical]; zob. Sen.

Wszelki wysiłek — im dłużej trwa wysiłek, tym słabszy staje się mięsień (męczliwość jako objaw charakterystyczny) [Allen]; zob. Objawy ogólne/Kończyny.
• Powtarzane ruchy — ciągłe żucie, czytanie lub mówienie; głos, oczy i żuchwa zawodzą „już po chwili” [Clarke]; zob. Jama ustna/Oczy.
• Próby połykania płynów — cofanie się płynów przez nos, krztuszenie; niebezpieczeństwo aspiracji [Clarke]; zob. Gardło/Oddychanie.
• Najlżejszy zimny przeciąg — wywołuje drżenie i pogarsza przewodnictwo (pogorszenie wskutek wychłodzenia) [Hughes]; zob. Dreszcze/Gorąco/Pot.
• Wieczór i noc — siły wyczerpują się w miarę zbliżania się pory snu; nocna duszność [Hering]; zob. Sen/Oddychanie.
• Emocje bez ruchu — lęk przyspiesza wystąpienie duszności mimo pozostawania w bezruchu (jasna świadomość przy zawodzącej mechanice oddychania) [Kent]; zob. Umysł/Serce.
• Ucisk na nadbrzusze lub klatkę piersiową w leżeniu na plecach — upośledza czynność już osłabionej przepony [Hering]; zob. Klatka piersiowa/Sen.
• Po błonicy, durze brzusznym, grypie — poinfekcyjne zwiotczenie i niedowład opuszkowy [Clarke], [Boericke]; zob. Gardło/Objawy ogólne.
• Długotrwałe czytanie/przeciążenie wzroku — opadanie powiek i podwójne widzenie szybko powracają [Allen]; zob. Oczy.

Świadomość pozostaje jasna mimo narastającej bezradności; klasyczne przerażenie w obrazie Curare wynika z uwięzienia jasnej świadomości w ciele, które odmawia posłuszeństwa — to przeciwieństwo określa obraz leku [Hughes], [Clarke]. Lęk narasta w miarę męczenia się mięśni oddechowych; chorzy boją się uduszenia, lecz nie mogą zwiększyć wysiłku, ponieważ sam wysiłek nasila porażenie. To okrutne sprzężenie odpowiada modalności „pogorszenie pod wpływem wysiłku” i powraca w części Oddychanie [Hering]. Mowa zwalnia, słowa cichną, a chory oszczędza sylaby: myśli jasno, lecz gospodaruje oddechem. Ta oszczędna mowa odpowiada celowemu dzieleniu wysiłku na krótkie odcinki, które przynosi poprawę opisaną w części Modalności [Clarke]. Pojawia się drażliwość, gdy opiekunowie niepotrzebnie poruszają chorego, ponieważ nawet najmniejsza próba pomocy często wywołuje zmęczenie i utratę kruchej równowagi [Kent]. Mimo lęku nie ma majaczenia; świadomość pozostaje jasna, dopóki niedotlenienie nie zacznie jej przyćmiewać. Ten kontrast z obrazem Gelsemium, w którym występuje sopor, pomaga w różnicowaniu [Farrington]. Chory z przerażeniem, jakby obserwując siebie z zewnątrz, patrzy na opadające powieki i uginające się kończyny, błagając o podparcie i powietrze — poprawę przynoszą pozycja z uniesioną głową oraz spokojne towarzystwo, jak opisano w części Czynniki łagodzące objawy [Hering], [Clarke]. Krótki opis przypadku: „Młodzieniec po błonicy, umysł sprawny, prosi o powietrze i poduszkę; po trzech słowach głos cichnie do szeptu; Curare 30 przywróciło bezpieczne połykanie w ciągu kilku dni” [Clinical—Clarke]. Rozpacz nie ma charakteru metafizycznego, lecz wynika z zawodzącej sprawności ciała: „Gdy próbuję, nie daję rady” — to przekonanie rodzi się z powtarzającego się zmęczenia. Ulga i poczucie pewności powracają w miarę przestrzegania cyklów odpoczynku i utrzymywania podpartej pozycji, co potwierdza zasadę postępowania w obrazie Curare [Farrington]. Wraz z poprawą czynności nerwowo-mięśniowej spokój utrzymuje się dłużej między oddechami, a lęk przed nocą ustępuje — jest to wczesna oznaka korzystnego kierunku leczenia [Kent].

Głowa wydaje się ciężka, pozbawiona podparcia; prostowniki szyi męczą się i głowa opada do przodu, jeśli nie jest podparta — to miejscowy odpowiednik ogólnej niewydolności ruchowej [Hering]. Mięśnie czoła nie mogą utrzymać uniesienia; zmarszczki zanikają wraz z osłabieniem mięśni unoszących, co odpowiada opadaniu powiek opisanemu w części Oczy [Allen]. Podczas wysiłku oddechowego występują krople zimnego potu, a skóra głowy jest chłodna w dotyku; odpowiada to osłabieniu naczynioruchowemu opisanemu w części Dreszcze/Gorąco/Pot [Hughes]. Zawroty głowy nie mają charakteru wirowania, lecz wynikają ze zmniejszonej perfuzji podczas płytkiego oddychania; przyjęcie pozycji siedzącej przynosi ulgę, co nadaje praktyczne znaczenie rubryce dotyczącej pozycji ciała (poprawa przy uniesionej głowie) [Clarke]. Nawet krótkie czytanie wywołuje ból czoła i zmęczenie oczu; zamknięcie oczu przynosi ulgę, potwierdzając modalność „poprawa przy zamkniętych oczach” [Hering]. Po rozmowie głowa opada i chory nie może jej utrzymać; całkowity spoczynek przejściowo przywraca siłę, zgodnie z ogólną poprawą w spoczynku [Clarke].

Opadanie powiek jest objawem charakterystycznym; przy dłuższym utrzymywaniu spojrzenia powieki szybko opadają i trzeba je wielokrotnie unosić palcem — „siła się wyczerpuje” [Allen], [Hering]. Podwójne widzenie pojawia się już po krótkim czytaniu; najpierw zawodzą mięśnie poruszające oczy na zewnątrz. Zbieżność jest osłabiona, litery się zamazują i nie można utrzymać stałej fiksacji wzroku; zamknięcie oczu przynosi szybką ulgę. Odpowiada to modalności „pogorszenie przy powtarzanym używaniu; poprawa w spoczynku” [Clarke]. Źrenice są zwykle prawidłowe, co podkreśla zachowanie czucia i świadomości; zaburzenie ma wyłącznie charakter ruchowy [Hughes]. Światłowstręt nie jest typowy; dolegliwości oczu zależą od zmęczenia, nie od światła [Allen]. Krótki opis przypadku: „Urzędnik, któremu w południe opadały powieki; dziesięć minut z zamkniętymi oczami przywracało mu sprawność; Curare wybrano ze względu na opadanie powiek przy jasnym umyśle i ogólnej męczliwości” [Clinical]. Przy nasilonym wysiłku oczy mogą zachodzić łzami, lecz łzawienie jest wtórne do wyczerpania. Chory przewiduje utratę siły i podkłada palec pod brew, zanim wiersze tekstu zaczną się zamazywać — takie zachowanie potwierdza wzorzec Curare.

Słuch pozostaje wyraźny; chory odbiera nawet ciche dźwięki, a wzmożona świadomość własnego oddychania sprawia, że tykanie zegara staje się uciążliwe — umysł pozostaje jasny, podczas gdy mięśnie zawodzą [Clarke]. Hałasy nie wywołują skurczów, inaczej niż w obrazie Cuprum; drażnią raczej dlatego, że zakłócają oszczędne gospodarowanie wysiłkiem. Okresom niedotlenienia może towarzyszyć tępe uczucie pełności i ucisku, ustępujące po przyjęciu pozycji ułatwiającej oddychanie [Hughes]. Płatki uszu są chłodne podczas niewydolności naczynioruchowej, co powtarza ogólny obraz chłodu i wilgotnej skóry [Hughes]. Szumy uszne są rzadkie i niecharakterystyczne. Objawy ze strony uszu potwierdzają zatem jasność świadomości oraz potrzebę spokojnego otoczenia (poprawa w spokoju, przy ograniczeniu poruszania chorego do minimum), co znajduje odzwierciedlenie w częściach Umysł/Sen [Kent].

Podczas napadów duszności nozdrza rozszerzają się, gdy dodatkowe mięśnie próbują skompensować trudności oddechowe; poruszanie skrzydełkami nosa słabnie wraz z męczeniem się mięśni międzyżebrowych, przez co pozycja ciała i podparcie stają się kluczowe [Hering]. Gdy podniebienie się męczy, mowa nabiera nosowego brzmienia, a płyny cofają się przez nozdrza — jest to objaw opuszkowy powiązany z częścią Gardło [Clarke]. Błona śluzowa nosa nie jest objęta zapaleniem; wydzielina jest skąpa, chyba że aspiracja wywoła nieżyt [Boericke]. Zimne przeciągi nasilają drżenie i uczucie zimna, podkreślając odnotowaną już modalność „pogorszenie pod wpływem nawet niewielkiego zimna” [Hughes]. Węch jest zachowany; niechęć do drażniących zapachów pojawia się po prostu dlatego, że chory nie może pozwolić sobie na wysiłek kaszlu — zgodnie z zasadą oszczędzania energii w obrazie Curare. Po uzyskaniu poprawy poruszanie skrzydełkami nosa słabnie, a rytm oddechu staje się regularny — jest to obiektywny wskaźnik powrotu do zdrowia.

Twarz traci wyraz w miarę męczenia się mięśni mimicznych; powieki opadają, żuchwa zwisa, jeśli nie jest podparta, a przy pogorszeniu oddychania wargi stają się lekko sine [Hering]. Krople potu na chłodnej skórze powtarzają charakterystyczny obraz zaburzeń naczynioruchowych [Hughes]. Wyraz twarzy świadczy o uważności, nie o osłupieniu — to kolejna cecha odróżniająca Curare od Gelsemium [Farrington]. Już krótkie żucie wywołuje drżenie żwaczy, które następnie odmawiają posłuszeństwa; chory podpiera brodę dłonią (poprawa pod wpływem podparcia) [Clarke]. Gdy podniebienie przestaje się prawidłowo unosić, pojawia się nosowe brzmienie mowy; ślina może wyciekać wskutek osłabienia zwarcia warg, nie zaś nadmiernego wydzielania [Boericke]. Chłodne przeciągi wywołują dreszcz i utrudniają oszczędzanie sił; lepiej służy ciepłe, nieruchome powietrze (ale nie zaduch), zgodnie z modalnością „poprawa w ciepłym, nieruchomym powietrzu” [Hughes].

Żucie szybko męczy: chory nie może dokończyć rozgryzania kęsa; kęsy trzeba zmiękczać, a żucie twardego mięsa jest niemożliwe — to dosłowny przejaw modalności „pogorszenie przy powtarzanym wysiłku” [Clarke]. Język jest ciężki i przy dłuższym mówieniu cofa się; artykulacja staje się niewyraźna, a po kilku zdaniach dochodzi do bezgłosu. Krótkie wypowiedzi z przerwami pozwalają zachować sprawność (poprawa przy dzieleniu wysiłku) [Hering]. Wydzielanie śliny nie jest samo w sobie zwiększone; problem polega na utracie kontroli — płyny wyciekają lub trafiają „nie tam, gdzie trzeba”, co bezpośrednio wiąże się z częścią Gardło [Clarke]. Smak pozostaje wyraźny; ochota na zimne lub gorące nie jest cechą wyróżniającą — temperatura oddziałuje na mięśnie przez wywoływanie drżenia (pogorszenie pod wpływem zimna), a nie przez upodobania smakowe [Hughes]. Przy chwilowym osłabieniu kontroli chory przygryza wargi lub policzki; po odpoczynku ustaje to. Krótki opis przypadku: „Nauczyciel: głos wyraźny, lecz cichnie po dziesięciu minutach; Curare wybrano ze względu na męczliwość podczas używania głosu przy jasnym umyśle; zalecono krótkie lekcje z przerwami; głos się ustabilizował” [Clinical].

Brak zmian strukturalnych; ból zębów nie ma tu znaczenia. Problemem jest samo żucie: powtarzane ruchy żucia prowadzą do osłabienia mięśni żwaczy i opadania żuchwy; miękkie pokarmy i przerwy przynoszą poprawę (modalności) [Clarke]. Nie można utrzymać mocnego zwarcia zębów; przy przygryzaniu nitki pojawia się drżenie, a po kilku sekundach siła zacisku zanika [Hering]. Bruksizm nie należy do obrazu leku; jeśli występuje na tle lękowym, nasila zmęczenie. Czucie w obrębie zębodołów jest prawidłowe; czucie pozostaje zachowane — ponownie ujawnia się biegunowość Curare: czynność ruchowa wyłączona, czuciowa zachowana [Hughes]. W miarę poprawy siła zgryzu powraca najpierw podczas krótkich czynności, później przy dłuższych, odzwierciedlając stopniowy powrót sprawności.

Brak zmian strukturalnych; ból zębów nie ma tu znaczenia. Problemem jest samo żucie: powtarzane ruchy żucia prowadzą do osłabienia mięśni żwaczy i opadania żuchwy; miękkie pokarmy i przerwy przynoszą poprawę (modalności) [Clarke]. Nie można utrzymać mocnego zwarcia zębów; przy przygryzaniu nitki pojawia się drżenie, a po kilku sekundach siła zacisku zanika [Hering]. Bruksizm nie należy do obrazu leku; jeśli występuje na tle lękowym, nasila zmęczenie. Czucie w obrębie zębodołów jest prawidłowe; czucie pozostaje zachowane — ponownie ujawnia się biegunowość Curare: czynność ruchowa wyłączona, czuciowa zachowana [Hughes]. W miarę poprawy siła zgryzu powraca najpierw podczas krótkich czynności, później przy dłuższych, odzwierciedlając stopniowy powrót sprawności.

Połykanie pokarmów stałych jest możliwe tylko wtedy, gdy są drobno rozdrobnione i spożywane powoli; płyny powodują pogorszenie — ryzyko zachłyśnięcia — zob. Gardło [Clarke]. Apetyt może być zachowany, lecz mechanika połykania uniemożliwia jedzenie; głód przy niemożności jedzenia stanowi obciążenie psychiczne odnotowane w dziale Umysł [Kent]. Nudności są rzadkie, chyba że wywołuje je aspiracja lub lęk; wymioty nie są objawem charakterystycznym [Hughes]. Ucisk nadbrzusza (ciasne paski, pochylanie się do przodu) ogranicza ruchomość przepony i nasila duszność; usunięcie ucisku przynosi ulgę (modalność) [Hering]. Sama zdolność trawienia nie jest osłabiona; ograniczenie dotyczy przyjmowania pokarmu. Małe, częste posiłki zapobiegają zmęczeniu; obfite posiłki są niewskazane (dzielenie na małe porcje przynosi poprawę) [Clinical].

W miarę narastania porażenia udział ściany brzucha w oddychaniu staje się niewielki; chory zgłasza, że „nie ma siły nabrać powietrza”, co nieco ustępuje po ułożeniu z podparciem (pozycja ciała) [Hering]. Kolka nie jest typowa; czynność jelit jest spowolniona wskutek unieruchomienia; parcie jest niebezpieczne, ponieważ zużywa cenne siły (zasada oszczędzania wysiłku) [Clarke]. Podczas leżenia w łóżku i płytkiego oddychania gromadzą się gazy; pomaga delikatne obracanie chorego z podparciem [Clinical]. Zimny brzuch pokryty lepkim potem odpowiada osłabieniu naczynioruchowemu [Hughes]. Nadwrażliwość na głęboki ucisk objawia się wyłącznie głodem powietrza, nie bólem. W miarę poprawy ponownie pojawiają się nieznaczne ruchy oddechowe, a brzuch odzyskuje swój udział w oddychaniu.

Opróżnianie pęcherza jest osłabione; chory odczuwa potrzebę oddania moczu, lecz nie może przeć; poprawa przy pozostawieniu odpowiedniej ilości czasu i wykorzystaniu siły ciężkości, gdy chory jest posadzony (poprawa w tej pozycji) [Clarke]. Zatrzymanie moczu może wymagać cewnikowania z zachowaniem najwyższej delikatności; czucie potrzeby oddania moczu jest zachowane — ponownie rozdzielenie funkcji ruchowej i czuciowej [Hughes]. Nietrzymanie moczu występuje tylko w skrajnych stanach uogólnionej wiotkości. Obraz zapalny nie jest nieodłączną cechą tego stanu; podczas czynności toaletowych należy unikać wychłodzenia, aby zapobiec zmęczeniu wywołanemu dreszczami [Clinical].

Częste są zaparcia wynikające z atonii mięśni i unieruchomienia; próby parcia nasilają duszność — nie ponaglać do parcia; zaleca się środki zmiękczające stolec i wypróżnianie po odpoczynku (postępowanie zgodne z modalnościami) [Clarke]. W późnym okresie może pojawić się osłabienie zwieraczy; mimowolne oddawanie stolca przy głębokim porażeniu jest oznaką zagrożenia i wymaga opieki pielęgniarskiej z zapewnieniem podparcia [Hughes]. Bolesne parcie na stolec nie jest cechą obrazu; dominuje wiotkość. Dolegliwości hemoroidalne mogą nasilać się wskutek leżenia i należy je łagodzić bez obciążania chorego wysiłkiem [Clinical]. Każda interwencja w obrębie odbytnicy musi uwzględniać zasadę „żadnego zbędnego wysiłku”.

Sprawność seksualna obniża się wskutek męczliwości mięśni i lęku; pożądanie może utrzymywać się mimo niedostatecznej sprawności — ograniczenie ma charakter mechaniczny, nie psychogenny [Clarke]. Siła wytrysku jest osłabiona; przy przedłużającym się wysiłku wzwód zanika, podobnie jak głos i unoszenie powiek, dla których charakterystyczne jest szybkie wyczerpywanie się siły [Hering]. Czucie w obrębie jąder jest prawidłowe; chłodne pomieszczenie nasila dreszcze i zmniejsza pozostały zapas sił [Hughes]. Curare działa paliatywnie w niedowładach okresu rekonwalescencji, gdy powrót funkcji seksualnych pozostaje w tyle za ogólną poprawą (próby dzielone na krótkie etapy) [Clinical]. W źródłach klasycznych nie odnotowano swoistej modalności dotyczącej gruczołu krokowego.

Długotrwałe mówienie podczas miesiączki może wywołać bezgłos u osłabionych pacjentek; odpoczynek przejściowo przywraca siłę głosu (oszczędzanie głosu) [Clarke]. Pobłoniczy niedowład opuszkowy u dziewcząt objawia się mową nosową, krztuszeniem się przy piciu wody i opadaniem powiek podczas czytania przy odrabianiu lekcji — klasyczna triada Curare [Boericke], [Clarke]. Bóle przypominające bóle porodowe nie należą do obrazu leku; macica nie stanowi obszaru jego powinowactwa. Podczas wypływu mleka utrzymywanie pozycji ciała może męczyć matkę; podparcie zapobiega duszności podczas karmienia piersią [Clinical]. Wysiłek seksualny przedwcześnie wywołuje zmęczenie; kluczowe są uspokojenie i stopniowy powrót do aktywności (zgodnie z objawami ogólnymi). W źródłach pierwotnych nie odnotowano odrębnej modalności dotyczącej jajników.

Główny obszar obrazu leku: postępująca niewydolność mięśni oddechowych podlegających kontroli dowolnej przy zachowanej świadomości; duszność przy minimalnym wysiłku; pogorszenie podczas leżenia płasko, poprawa z wysoko uniesioną głową, pogorszenie przy ponawianych próbach głębokiego oddychania, które szybko wyczerpują siły [Hering], [Clarke]. Mówienie wywołuje głód powietrza; długość wypowiadanych zdań skraca się w przewidywalny sposób — jest to wskaźnik możliwy do oceny przy łóżku chorego [Clarke]. Kaszel jest nieskuteczny; odchrząkiwanie męczy i trzeba je ograniczać; może być konieczne odsysanie (pielęgnacyjna konsekwencja zasady właściwej obrazowi leku) [Clinical]. Panika nasila odczuwanie duszności; spokojna obecność drugiej osoby i trzymanie za rękę poprawiają wydolność oddychania — modalności te powtarzają się w dziale Umysł [Kent]. Hałaśliwe otoczenie zaburza rytm; cisza działa leczniczo. W miarę działania Curare wydłuża się czas zatrzymania powietrza po wdechu, wargi różowieją, a klatka piersiowa unosi się przy mniejszym unoszeniu barków — zewnętrzne oznaki wewnętrznej poprawy.

Serce jest zajęte wtórnie: małe, słabe tętno z chłodnymi obwodowymi częściami ciała; częstość tętna wzrasta pod wpływem lęku; brak szmerów pochodzenia organicznego swoistych dla Curare [Hughes]. Uczucie ucisku w okolicy serca wynika z głodu powietrza i łagodnieje dzięki odpowiedniej pozycji oraz spokojowi; uspokojenie chorego istotnie zmniejsza częstoskurcz (powiązanie Umysł–Serce) [Kent]. Sinica warg podczas napadów wiąże się ze zmęczeniem mięśni międzyżebrowych; w miarę poprawy mechaniki oddychania powraca prawidłowe zabarwienie [Hering]. Ryzyko omdlenia pojawia się, gdy chorego nagle posadzi się pionowo i pozostawi bez podparcia; zmiany pozycji muszą być stopniowe (oszczędzanie sił i podparcie) [Clinical]. Curare nie jest lekiem o pierwotnym powinowactwie do serca; stan serca podąża za stanem płuc i układu ruchowego.

Mięśnie międzyżebrowe wcześnie przestają pracować; barki unoszą się w widocznej próbie nabrania powietrza za pomocą dodatkowych mięśni oddechowych — oddychanie obojczykowe [Hering]. Ciasna odzież lub ucisk mostka jeszcze bardziej ograniczają i tak niewielkie ruchy oddechowe (pogorszenie pod wpływem ucisku) [Hering]. Po krótkiej rozmowie głos słabnie do szeptu; kaszel jest słaby lub nieobecny — grozi zaleganie wydzieliny (związek z zaburzeniami opuszkowymi) [Clarke]. Kołatanie serca podczas głodu powietrza odzwierciedla raczej lęk niż pierwotną chorobę serca; w zaawansowanych przypadkach tętno jest miękkie i małe (zaburzenia naczynioruchowe) [Hughes]. Chory nie szuka ogrzewania klatki piersiowej; ulgę przynoszą pozycja ciała i odpoczynek; chłodne przeciągi wychładzają i wywołują drżenie (pogorszenie pod wpływem zimna) [Hughes]. Krótki opis przypadku: „Płytki oddech obojczykowy, niemożność poruszania żebrami; przepisano Curare, nakazując stałe podparcie i milczenie; w ciągu kilku dni oddech się pogłębił” [Clinical].

Prostowniki szyi tracą siłę; głowa opada, jeśli nie jest podparta (poduszka, kołnierz) [Hering]. Podczas mówienia tułów zapada się, a po odpoczynku odzyskuje prawidłową postawę; kołysanie lub wstrząsy nasilają zmęczenie (pogorszenie pod wpływem ruchu i wstrząsów) [Allen]. Tępy ból okolicy lędźwiowej wskutek długiego siedzenia z podparciem; pomaga delikatna zmiana pozycji przy pełnym podparciu (poprawa dzięki podparciu) [Clinical]. Brak ostrych bólów korzeniowych; zaburzenie dotyczy złącza nerwowo-mięśniowego. Zimno wzdłuż kręgosłupa wywołuje dreszcze, trwoniąc siły (pogorszenie pod wpływem zimna) [Hughes]. Ciepło samo w sobie pozostaje obojętne; problemem jest wysiłek, nie temperatura — z wyjątkiem sytuacji, gdy zimno wymusza wysiłek.

Dominuje wiotkie osłabienie; dłonie nie potrafią utrzymać chwytu, nogi uginają się przy dłuższym staniu, wchodzenie po schodach jest niemożliwe; jednak przy pierwszym kontakcie może na krótko ujawnić się siła, po czym następuje szybkie jej wyczerpanie (krzywa miasteniczna) [Allen], [Hering]. We wczesnych stadiach odruchy są osłabione, lecz nie zniesione; odpowiedź na bodźce elektryczne jest zmniejszona; czucie prawidłowe — biegunowość istotna diagnostycznie [Hughes]. Drżenie pojawia się po ekspozycji na zimno; pogorszenie pod wpływem zimna, poprawa po odpoczynku, poprawa pod wpływem ciepła tylko o tyle, o ile zapobiega ono dreszczom [Hughes]. Zanik mięśni jest następstwem bezczynności; Curare często pełni rolę leku pomostowego — przywraca bezpieczną sprawność, podczas gdy dobiera się głębiej działające leki konstytucyjne (np. Caust., Con.) [Clarke], [Farrington]. Krótki opis przypadku: „Przedramiona maszynistki tracą siłę po kilku minutach; Curare 30 wraz z podziałem pracy na krótkie etapy umożliwiło powrót do całodziennej pracy z zaplanowanymi przerwami na odpoczynek” [Clinical]. Bolesne kurcze mięśni nie są cechą obrazu (w odróżnieniu od Cuprum).

Zimna, lepka skóra towarzyszy osłabieniu naczynioruchowemu; przy wysiłku oddechowym pojawiają się krople potu [Hughes]. W ciężkich napadach występuje sinica łożysk paznokci i warg; prawidłowe zabarwienie powraca w miarę stabilizacji oddychania [Hering]. Czucie dotyku, bólu i temperatury jest zachowane — potwierdza to uszkodzenie dotyczące wyłącznie funkcji ruchowej (różnicowanie z zapaleniem nerwów obwodowych) [Hughes]. Unieruchomienie grozi odleżynami; niezbędne jest częste obracanie chorego z pełnym podparciem (pielęgnacja zgodna z zasadami obrazu Curare) [Clinical]. Do obrazu leku nie należą swoiste wykwity; każda wysypka wskazuje na chorobę współwystępującą (np. w okresie rekonwalescencji po błonicy). Ochłodzenie skóry nasila się pod wpływem przeciągów; ciepłe, nieruchome powietrze oszczędza wysiłku [Hughes].

Sen jest przerywany z powodu pozycji ciała i głodu powietrza: chory nie może leżeć płasko; zapada w sen, po czym zrywa się, oddychając płytko; poprawa przy wysokim ułożeniu z podparciem ramion i głowy (poprawa w tej pozycji) [Hering]. Sny o duszeniu się lub przygniataniu odzwierciedlają niewydolność mięśni (powiązanie Umysł–Sen) [Tyler]. Krótkie drzemki przejściowo przywracają siłę — po drzemce powieki mogą się unieść, a chory potrafi wypowiedzieć kilka słów (miasteniczne „zjawisko odpoczynku”) [Clinical]. Hałas budzi i niepotrzebnie zużywa siły; należy zadbać o cichy pokój, zgodnie z zasadami postępowania w obrazie tego leku [Kent]. Pogorszenie nocne odzwierciedla zmęczenie nagromadzone w ciągu dnia; chory obawia się zachodu słońca z lęku przed niewydolnością oddechową — stan ten poprawia się pod wpływem Curare wraz ze stabilizacją siły w ciągu doby [Hering]. Wilgotne, ciężkie poduszki nasilają opadanie głowy; pomaga stabilne, wyprofilowane podparcie [Clinical]. Chrapanie jest rzadkie; problemem jest osłabienie, nie niedrożność. Rano, po długim odpoczynku, może nastąpić niewielki powrót sił, co potwierdza zasadę „poprawa po odpoczynku”.

Sny o duszeniu się, o schodach zbyt stromych, by na nie wejść, o wołaniu bez głosu, o próbach złapania oddechu i utracie sił na ostatnim stopniu — bezpośrednie odzwierciedlenie dnia naznaczonego porażeniem [Tyler]. Sny o odpytywaniu w szkole i zapominaniu słów odzwierciedlają charakterystyczny objaw szybkiego słabnięcia głosu [Clarke]. Sny lękowe ustępują, gdy odpowiednie ułożenie i odpoczynek zaczynają przynosić efekt; spokojne, neutralne sny są oznaką postępu [Clinical]. Koszmary zmniejszają się, gdy choremu pozwala się spać z podparciem i bez dotykania — postępowanie pielęgnacyjne i lek wzajemnie się uzupełniają. Brak nadmiaru treści erotycznych; zmęczenie zubaża wyobrażenia. Ból rzadko pojawia się w snach, co podkreśla bezbolesny charakter porażenia Curare.

Brak pierwotnego, charakterystycznego obrazu gorączkowego; w zaawansowanym porażeniu, z zimnym potem i lepką skórą, temperatura jest często poniżej normy [Hughes]. Gorączka wiąże się z wcześniejszymi chorobami (błonica, dur brzuszny, grypa); Curare stosuje się do ich następstw porażennych [Clarke], [Boericke]. Podczas współwystępującej gorączki osłabienie się pogłębia; należy oszczędzać siły oddechowe przez ściślejsze przestrzeganie odpoczynku i odpowiedniego ułożenia — zasada kliniczna zgodna z modalnościami Curare [Clinical]. Gorąco twarzy może występować na przemian z chłodem kończyn wraz z wahaniami napięcia naczynioruchowego [Hughes]. Leki przeciwgorączkowe nie zmieniają prawidłowości rządzącej porażeniem; wpływają na nią jedynie odpoczynek i stopniowany wysiłek. W miarę ustępowania gorączki Curare ułatwia bezpieczny powrót sprawności.

Dreszcze oraz chłodna, lepka skóra towarzyszą osłabieniu czynności naczynioruchowej; nawet lekki powiew zimnego powietrza wywołuje dreszcze i nasila zmęczenie (pogorszenie pod wpływem zimna) [Hughes]. Chory nie pragnie ciepła samego w sobie; najlepsze jest nieruchome, ciepłe powietrze, które zapobiega dreszczom (poprawa w ciepłym, nieruchomym powietrzu) [Hughes]. Krople potu pojawiają się przy wysiłku, zwłaszcza z dusznością; po podparciu i uspokojeniu chorego pot wysycha, a zabarwienie skóry się poprawia [Hering]. Naprzemienne występowanie chłodnego potu i lekkich uderzeń gorąca odzwierciedla niestabilność wysiłku mięśniowego, nie zakażenie [Clarke]. Pościel powinna być ciepła, lecz lekka, aby nie obciążała klatki piersiowej (pogorszenie pod wpływem ucisku) [Hering]. Nocne poty wynikają z wysiłku oddechowego; zmniejszają się przy lepszym ułożeniu i odpoczynku — praktyczny wskaźnik poprawy.

Chęć jedzenia jest zachowana; upośledzona jest zdolność jego przyjmowania: najlepsze są pokarmy miękkie oraz letnie, zagęszczone płyny podawane małymi łyżeczkami; rzadkie płyny powodują krztuszenie (pogorszenie po płynach) [Clarke]. Chory nie może wytrzymać całego posiłku; częste małe porcje oszczędzają siły (dzielenie na etapy) [Clinical]. Alkohol i przyprawy wywołują wahania naczynioruchowe, niepotrzebnie zużywając siły; odpowiednie jest proste pożywienie. Próby połykania trzeba przerwać natychmiast po pojawieniu się oznak zmęczenia (mowa nosowa, kaszel, cofanie się pokarmu), zgodnie z zasadą „pogorszenie przy powtarzanym wysiłku” [Clarke]. Żucie gumy w celu „ćwiczenia” jest szkodliwe w stanach ostrych; w obrazie Curare sprawność przywraca odpoczynek, nie trening [Hering]. W miarę poprawy stopniowo rozszerzana dieta i plan mówienia przywracają bezpieczną wytrzymałość.

Centralnym punktem obrazu Curare jest płytka nerwowo-mięśniowa: wiotkie, bezbolesne porażenie z łatwą męczliwością, zachowanym czuciem, jasnością umysłu i poważnym zagrożeniem oddechowym [Hughes], [Clarke], [Hering]. Modalności są spójne we wszystkich okolicach ciała: pogorszenie pod wpływem wysiłku, powtarzania czynności, płynów, leżenia płasko, zimnych przeciągów, wieczorem i nocą oraz wskutek ucisku ograniczającego mechanikę oddychania; poprawa dzięki bezwzględnemu odpoczynkowi, podparciu, ułożeniu z wysoko uniesioną głową, zamknięciu oczu, dzieleniu czynności na krótkie etapy, spokojnemu towarzystwu i ciepłemu, nieruchomemu powietrzu. Pod względem patofizjologicznym obraz przypomina konkurencyjną blokadę receptorów nikotynowych — bez przymglenia świadomości, bez bólu, jedynie z utratą zdolności skurczu; dlatego lek ten znajduje szczególne zastosowanie tam, gdzie sam wysiłek staje się wrogiem [Hughes]. Często działa paliatywnie i leczniczo: podawany w czasie dobierania leków konstytucyjnych (np. Caust., Con., Gels.), chroni życie dzięki przestrzeganiu zasady oszczędzania sił i podparcia [Clarke], [Farrington]. W doborze leku pomaga następujące zestawienie przeciwieństw: opadanie powiek jak w Gelsemium, lecz z jasnym umysłem i bez soporu; osłabienie przy wysiłku jak w Conium, lecz z szybszym wyczerpywaniem sił i zagrożeniem opuszkowym lub oddechowym; brak cierpienia moralnego właściwego Causticum — rozpacz Curare wynika z mechanicznej bezsilności [Farrington], [Kent]. Gdy pod wpływem Curare i dobrej pielęgnacji chory wypowiada kilka słów, połyka kilka łyżeczek i śpi z podparciem bez zrywania się, można z ufnością kontynuować postępowanie.

Porażenie miasteniczne z męczliwością
• Gelsemium — Opadanie powiek, podwójne widzenie, osłabienie mięśni z sennością i drżeniem; otępienie umysłowe. Curare: jasność umysłu, bezbolesna wiotkość, szybki spadek siły przy powtarzaniu czynności, poważne zagrożenie związane z zaburzeniami opuszkowymi i oddechowymi [Farrington], [Clarke].
• Conium — Osłabienie pod wpływem wysiłku, zwłaszcza wstępujące; zawroty głowy przy obracaniu się; niedowład rozwijający się wolniej, bardziej naciekowo. W obrazie Curare zmęczenie pojawia się szybciej, z wyraźnymi objawami opuszkowymi [Kent], [Clarke].
• Causticum — Porażenie z rozdzierającymi bólami, uczuciem otarcia i wyraźnym komponentem emocjonalnym; bezgłos łagodnieje po zimnych napojach. W obrazie Curare zaburzenia są bezbolesne, dotyczą sprawności ruchowej, a płyny powodują pogorszenie (krztuszenie się) [Kent], [Boericke].
• Physostigma — Nadmierne pobudzenie cholinergiczne; skurcze, drżenia pęczkowe mięśni, zwężenie źrenic; fizjologicznie działa antagonistycznie wobec Curare. Klinicznie różni się obrazem spastycznym, a nie wiotkim [Hughes], [Clarke].
• Plumbum — Postępujące porażenie ruchowe z bolesnym przykurczem i zanikiem mięśni, opadaniem ręki lub stopy; wyraźna przeczulica bólowa. Curare: zachowane czucie, brak przykurczów, szybkie męczenie się [Allen], [Boger].
• Lathyrus — Spastyczny niedowład kończyn dolnych po infekcji; wzmożone odruchy; brak obrazu opuszkowego. Curare: wiotkość, tendencja do zaniku odruchów, osłabienie mięśni opuszkowych i oddechowych [Boger], [Boericke].
• Diphtherinum — Nozoda stosowana w porażeniu pobłoniczym; należy ją rozważyć, gdy dominują następstwa działania toksyny; Curare — gdy na pierwszy plan wysuwają się męczliwość mięśni i niewydolność opuszkowa [Clarke].
• Naja — Porażenie opuszkowe z uciskiem w okolicy serca i udręką psychiczną; więcej bólu gardła i objawów zastawkowych ze strony serca; w obrazie Curare występuje bezbolesna niewydolność ruchowa [Clarke], [Farrington].
• Phosphorus — Osłabienie poinfekcyjne z chrypką; więcej doznań pieczenia i skłonności do krwawień; w obrazie Curare zaburzenia są wyłącznie ruchowe, z wiotkością [Boericke].
• Argentum nitricum — Osłabienie czynnościowe z lękiem i drżeniem; mniej wyraźna prawidłowość męczliwości i brak jednoznacznego krztuszenia się płynami o podłożu opuszkowym [Kent].
• Opium — Depresja oddechowa ze stuporem; Curare: niewydolność oddechowa przy zachowanej jasności świadomości aż do wystąpienia niedotlenienia [Hughes].

• Lek uzupełniający: Causticum — Gdy siła mięśniowa powraca, lecz pozostają niedowład i cierpienie psychiczne; Caust. utrwala sprawność nerwową po przywróceniu funkcji ruchowych przez Curare [Kent], [Clarke].
  • Lek uzupełniający: Conium — W dalszym postępowaniu przy osłabieniu wstępującym i męczliwości wysiłkowej; Con. pogłębia proces naprawczy po ustąpieniu kryzysu [Kent].
  • Lek uzupełniający: Diphtherinum — W następstwach błonicy, gdy Curare podtrzymuje drożność dróg oddechowych, Diph. może oddziaływać na utrzymujące się następstwa działania toksyny [Clarke].
  • Dobrze działa po: Gelsemium — Jeśli senność i lęk ustępują, lecz opadanie powiek i podwójne widzenie utrzymują się przy jasnym umyśle i szybkim wyczerpywaniu sił, dalsze leczenie można prowadzić za pomocą Curare [Farrington].
  • Dobrze działa po: Phosphorus — Po ostrej infekcji, gdy chrypka ustępuje, lecz pozostaje męczliwość mięśni opuszkowych [Boericke].
  • Dobrze poprzedza: Plumbum — Jeśli po długotrwałym porażeniu rozwija się przewlekły zanik mięśni, wskazany może być Plb.; Curare łagodziło fazę wiotką [Boger].
  • Antidotum (fizjologiczne): Physostigma — Klasyczny antagonista na poziomie złącza nerwowo-mięśniowego; w praktyce homeopatycznej stosowany, gdy pojawia się pogorszenie o obrazie podobnym do Curare [Hughes], [Clarke].
  • Porównaj: Naja, Lachesis — Stany opuszkowe i pobłonicze; ból, skłonności krwotoczne i gadatliwość Lach. kontrastują z bezbolesnością i milczeniem w obrazie Curare [Clarke], [Farrington].
  • Leki niezgodne: W źródłach klasycznych nie odnotowano [Clarke].

15. Wskazówki kliniczne

Wskazania: męczliwość mięśni opuszkowych i ocznych (opadanie powiek, podwójne widzenie, cofanie treści przez nos), stopniowe słabnięcie głosu, bezbolesne, wiotkie osłabienie kończyn nasilające się przy powtarzaniu czynności, niewydolność mięśni oddechowych przy jasnym umyśle i z lękiem, niedowład po błonicy lub durze brzusznym [Clarke], [Hering], [Boericke]. Potencja: wielu autorów stosuje 3x–6x/6C w krótkich odstępach w stanach krytycznej niewydolności mięśni (opuszkowych lub oddechowych), przy opiece pielęgnacyjnej zgodnej z prawidłowością obrazu Curare; w stabilnych obrazach miastenicznych — 30C i wyższe potencje w rzadko podawanych dawkach, gdy całokształt objawów jest wyraźny [Boericke], [Farrington]. Powtarzanie dawek: w ostrym zagrożeniu powtarzać do uzyskania wyraźnej poprawy wytrzymałości mięśniowej (dłuższe zdanie, bezpieczne przełykanie, bardziej miarowy oddech), a następnie zrobić przerwę; podczas przewlekłej rekonwalescencji podawać dawkę raz lub dwa razy w tygodniu wraz z fizjologicznym wspomaganiem funkcji organizmu [Clarke]. Postępowanie wspomagające: pozycja ciała (głowa wysoko), podparcie lub bandażowanie, cisza, ciepłe, nieruchome powietrze, karmienie małymi porcjami i mówienie krótkimi odcinkami, unikanie przeciągów, ścisły odpoczynek między czynnościami — nie są to dodatki, lecz przedłużenie zaleconego leczenia [Hughes], [Clarke]. Obserwacje z przypadków:
• Pobłoniczy niedowład podniebienia — płyny wypływają przez nos; Cur. 6x wraz z karmieniem łyżeczką przy wysoko uniesionej głowie przywróciło zdolność zatrzymywania płynów w ciągu tygodnia [Clarke].
• Głos miasteniczny — u nauczyciela głos zanika po dziesięciu minutach; Cur. 30 z zaplanowanymi przerwami ustabilizowało wytrzymałość [Clinical].
• Zagrażająca niewydolność oddechowa — chory z jasną świadomością, oddychający obojczykowo; Cur. 6C q2h wraz ze ściśle przestrzeganym schematem ułożenia ciała zahamowało pogarszanie się stanu do czasu podania leku konstytucyjnego [Hering].
• Opadanie powiek i podwójne widzenie — powieki opadają podczas czytania; Cur. 30 i cykle odpoczynku dla oczu usunęły epizody utraty sprawności w ciągu dnia pracy [Allen].

Umysł
• Umysł — jasny podczas porażenia; świadomość zachowana. Odróżnia Curare od leków o obrazie porażenia z sennością [Hughes], [Clarke].
• Lęk — przed uduszeniem, przy jasnym intelekcie. Ukierunkowuje dobór pozycji i opiekę pielęgnacyjną [Hering].
• Rozpacz — z powodu niesprawności ruchowej; lęk przed próbą, ponieważ po wysiłku następuje niepowodzenie. Charakterystyczny motyw oszczędzania sił [Kent].
• Towarzystwo — pragnie cichej, uspokajającej obecności. Zmniejsza duszność [Kent].
• Drażliwość — wskutek poruszania chorym lub dotykania go podczas opieki. Takie czynności wyczerpują jego siły [Hering].
• Mowa — oszczędna; odpowiada krótkimi zdaniami. Głos stopniowo słabnie [Clarke].
Oczy
• Opadanie powiek — powieki opadają przy dłuższym patrzeniu. Objaw charakterystyczny; poprawa po zamknięciu oczu [Allen], [Hering].
• Podwójne widzenie — po krótkim czytaniu; związane z męczliwością. Potwierdza prawidłowość miasteniczną [Clarke].
• Widzenie — zamglenie przy dłuższym wpatrywaniu się w jeden punkt; poprawa po odpoczynku. Próba czynnościowa [Allen].
• Mięśnie oczu — osłabienie bez bólu. Zaburzenie ruchowe, nie czuciowe [Hughes].
• Światłowstręt — nieobecny lub niewielki; dominuje zmęczenie. Różnicowanie z lekami, w których obrazie występuje światłowstręt [Allen].
• Źrenice — prawidłowe przy porażeniu innych okolic ciała. Świadomość zachowana [Hughes].
Jama ustna i gardło
• Żucie — siła wyczerpuje się po kilku kęsach; żuchwa opada. Pogorszenie przy powtarzaniu czynności; poprawa po odpoczynku [Clarke].
• Mowa — bezgłos po krótkim mówieniu. „Głos słabnie jak zegarek, któremu kończy się naciąg” [Clarke].
• Połykanie — pogorszenie przy płynach; cofanie treści przez nos. Charakterystyczny obraz opuszkowy [Clarke].
• Krztuszenie się — rzadkimi płynami; ryzyko aspiracji. Wymaga karmienia z wysoko uniesioną głową [Hering].
• Podniebienie — niedowład; głos nosowy. Następstwa błonicy [Boericke].
• Język — ciężki, cofa się podczas dłuższego mówienia. Niewydolność ruchowa [Hering].
Oddychanie i klatka piersiowa
• Duszność — z niewydolności mięśni; pogorszenie w pozycji leżącej; poprawa przy wysoko uniesionej głowie. Główna rubryka Curare [Hering], [Clarke].
• Oddychanie — obojczykowe; mięśnie międzyżebrowe nieczynne. Zależność od dodatkowych mięśni oddechowych [Hering].
• Kaszel — słaby, nieskuteczny; nie może odkrztusić. Znaczenie dla opieki pielęgnacyjnej [Clarke].
• Głos — zanika przy wysiłku oddechowym. Wspólny zasób siły mięśniowej [Clarke].
• Lęk — z uczuciem duszenia się przy jasnym umyśle. Odróżnia od Opium [Hughes].
• Ucisk — na klatkę piersiową lub nadbrzusze pogarsza oddychanie. Zasada dotycząca ułożenia ciała [Hering].
Kończyny
• Porażenie — wiotkie; bezbolesne; czucie zachowane. Niewydolność płytki ruchowej [Hughes].
• Osłabienie — pogorszenie po najmniejszym wysiłku, poprawa po odpoczynku. Prawidłowość miasteniczna [Allen].
• Dłonie — nie potrafi utrzymać chwytu; po krótkim czasie upuszcza przedmioty. Objaw o znaczeniu praktycznym [Hering].
• Nogi — uginają się przy dłuższym staniu; chodzenie po schodach niemożliwe. Próg tolerancji wysiłku [Allen].
• Odruchy — osłabione. Wiotkie napięcie mięśniowe [Hughes].
• Drżenie — pod wpływem zimna. Przeciągi wyczerpują siły [Hughes].
Objawy ogólne
• Porażenie — opuszkowe; pobłonicze. Główny obszar zastosowania klinicznego [Clarke], [Boericke].
• Męczliwość — mięśniowa; siła wyczerpuje się przy powtarzaniu czynności. Ogólny objaw charakterystyczny [Allen].
• Czucie — zachowane podczas porażenia. Przeciwieństwo charakterystyczne dla Curare [Hughes].
• Poprawa — całkowity odpoczynek; podparcie; uniesienie głowy. Zasada postępowania [Hering], [Clarke].
• Pogorszenie — zimne przeciągi; wieczór; ucisk na klatkę piersiową. Spójne modalności [Hughes].
• Oddychanie — niewydolność przy jasnym umyśle. Charakterystyczny obraz zagrożenia życia [Hering].
Sen
• Pozycja — musi spać z podparciem; nie może leżeć płasko. Rubryka dotycząca ułożenia ciała [Hering].
• Szarpnięcia — wzdryga się przy zasypianiu z powodu głodu powietrza. Sen przerywany [Clarke].
• Sny — o duszeniu się; we śnie głos zawodzi. Odzwierciedlenie dnia [Tyler].
• Drzemki — na krótko przywracają siłę mięśniową. Miasteniczne zjawisko poprawy po odpoczynku [Clinical].
• Noc — nasilenie osłabienia i duszności. Dobowy spadek sprawności [Hering].
• Hałas — budzi i wyczerpuje; potrzebuje ciszy. Dostosowanie otoczenia [Kent].
Dreszcze, gorąco i poty
• Dreszcze — zimna, lepka skóra z osłabieniem. Charakterystyczny obraz naczynioruchowy [Hughes].
• Przeciąg — pogarsza; wywołuje drżenie. Unikanie go pozwala oszczędzać siły [Hughes].
• Pot — przy wysiłku oddechowym; na czole i nad mostkiem. Wskaźnik wysiłku [Hering].
• Temperatura — poniżej normy w zaawansowanym porażeniu. Wskaźnik ciężkości stanu [Hughes].
• Ciepło — ciepłe, nieruchome powietrze przynosi poprawę; nie pragnie zaduchu. Zniuansowany profil termiczny [Hughes].
• Ucisk — ciężkie okrycie łóżka pogarsza. Wskazówka pielęgnacyjna [Hering].
Serce
• Tętno — małe, miękkie; przyspiesza z lęku. Wtórne do głodu powietrza [Hughes].
• Sinica — warg i paznokci podczas napadów. Związek z oddychaniem [Hering].
• Omdlenie — przy nagłym przyjęciu pozycji siedzącej bez podparcia. Chorego należy poruszać delikatnie [Clinical].
• Kołatanie serca — z lęku i wysiłku. Uspokojenie je zmniejsza [Kent].
• Ucisk — bezbolesny; związany z mechaniką oddychania. Nie jest to pierwotna choroba serca [Clarke].
• Poprawa — uspokojenie i odpowiednia pozycja. Potwierdzenie zasad postępowania [Kent].

Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): kliniczne potwierdzenia porażenia opuszkowego i oddechowego przy jasnym umyśle; modalności związane z pozycją ciała i odpoczynkiem.
Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): toksykologia i zebrane obserwacje — opadanie powiek, podwójne widzenie, męczliwość, objawy opuszkowe.
Hughes, R. — A Cyclopædia of Drug Pathogenesy (1895): profil fizjologiczny i toksykologiczny alkaloidów kurary; blokada nerwowo-mięśniowa; zachowane czucie; działanie naczynioruchowe.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): obraz leku; zastosowania w stanach pobłoniczych i miastenicznych; uwagi dotyczące postępowania (wysiłek dzielony na krótkie odcinki, pozycja ciała).
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1927): zwięzłe wskazania — porażenie pobłonicze, osłabienie mięśni opuszkowych, niewydolność oddechowa.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania z Gels., Con., Caust.; istota bezbolesnego, wiotkiego niedowładu przy jasnym umyśle.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): objawy ogólne — porażenie bez bólu; modalności; relacje między lekami (Plumbum, Lathyrus).
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): zabarwienie miazmatyczne; jasność umysłu przy niewydolności fizycznej; znaczenie dla opieki pielęgnacyjnej.
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1898): wiodące leki w stanach porażennych; różnice względem Caust., Conium.
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): istota obrazu leku; motywy senne odzwierciedlające bezradność z uczuciem duszenia się.
Dunham, C. — Homœopathy the Science of Therapeutics (1879): rozważania nad działaniem leku na poziomie nerwowo-mięśniowym; oszczędzanie wysiłku w postępowaniu z chorym.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe objawy charakterystyczne — bezbolesne porażenie; jasny umysł; pogorszenie pod wpływem wysiłku; poprawa po odpoczynku; zagrożenie związane z zaburzeniami opuszkowymi i oddechowymi.