• Skóra – przewlekłe wykwity, brudny wygląd, odrażający zapach, świąd nasilający się nocą i pod wpływem ciepła
• Psychika – rozpacz, depresja z myślami samobójczymi, poczucie beznadziei, brak wiary w siebie
• Błony śluzowe dróg oddechowych – astma, cuchnąca odkrztuszana wydzielina, nawracające zapalenie oskrzeli
• Układ pokarmowy – przewlekła biegunka, wilczy głód, wychudzenie
• Układ nerwowy – skrajne wyczerpanie, uczucie zimna, lęk
• Wszelkie wydzieliny i wydaliny – cuchnące, drażniące, o gnilnym, odrażającym zapachu
• Termoregulacja – marznięcie, brak ciepła życiowego
• Ogólna żywotność – osłabienie, załamanie sił całego organizmu, „od tamtej pory nie wrócił do zdrowia”

• Ciepła odzież, nawet latem
• Leżenie (w niektórych stanach nerwowych)
• Jedzenie (przejściowo łagodzi osłabienie)
• Odpoczynek i ciepło
• Szczelne otulenie lub opatulanie

• Zimne powietrze, najmniejszy przeciąg
• Odkrycie ciała, nawet na krótko
• Noc, zwłaszcza po północy
• Zmiany pogody, zwłaszcza przed burzą
• Stłumienie wykwitów skórnych
• Wysiłek fizyczny lub umysłowy
• Przebywanie na otwartym powietrzu, nawet przy niewielkim chłodzie

Pacjenci o obrazie Psorinum żyją w głębokiej rozpaczy, z przytłaczającym poczuciem beznadziei, które przenika wszystkie ich myśli. Mogą czuć się opuszczeni, skazani na zgubę i nieuleczalnie chorzy; często mówią, że nigdy nie wyzdrowieją. Temu przekonaniu nie zawsze towarzyszy zewnętrzne okazywanie emocji; jest to raczej wewnętrzna rezygnacja. [Kent] odnotowuje „brak zdolności do reakcji” — zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Często są drażliwi, niespokojni, obawiają się biedy lub przyszłej ruiny. Myśli samobójcze mogą pojawiać się bez wyraźnych oznak zewnętrznych. Rozpacz jest najsilniejsza nocą. Są podejrzliwi, wrażliwi na nagany i mają poczucie, że potraktowano ich niesprawiedliwie. Występuje głębokie poczucie niepewności, prowadzące do zależności od innych. Charakterystyczny jest brak wiary we własne wyzdrowienie, niezależnie od tego, jak łagodna jest choroba.

Tępy ból głowy z uczuciem ciężkości i wyraźnym uczuciem zimna na skórze głowy. Wrażenie, jakby mózg był przepełniony krwią. Skóra głowy pokryta cuchnącymi, tłustymi wykwitami, grubymi strupami lub cuchnącą, sączącą się wydzieliną. Świąd nasila się nocą lub pod wpływem drapania, które wywołuje pieczenie. Włosy suche, matowe, wypadają garściami. Uczucie ściskania, jakby głowę otaczała opaska. [Hering] odnotowuje swędzące wykwity za uszami i wzdłuż granicy owłosionej skóry głowy.

Oczy zapalne, zaczerwienione i łzawiące. Powieki obrzęknięte, łuszczące się, pokryte strupami. Owrzodzenia na brzegach powiek. Rano widzenie zamglone. Łzy drażniące, powodujące otarcia naskórka na policzkach. Czarne plamki lub migoczące światła w polu widzenia. Rano powieki sklejone. Nadwrażliwość na światło; reakcja źrenic może być spowolniona. Jęczmienie i nawracające zapalenie brzegów powiek u osób o konstytucji psorycznej.

Wydzielina z uszu cuchnąca, ropna i gęsta. Głuchota wskutek przewlekłego nieżytowego zapalenia ucha środkowego. Świąd głęboko w uszach. Wyprysk ucha zewnętrznego, często z sączeniem cuchnącego płynu. Nadwrażliwość na hałas. Szum lub brzęczenie w uszach nasilające się nocą.

Katar z żółtozieloną, cuchnącą wydzieliną. Przewlekły nieżyt ze strupami i zaschniętą wydzieliną w nozdrzach. Utrata węchu. Czubek nosa czerwony, z otartym naskórkiem. Krwawienie z nosa przy wysiłku. Świąd wewnątrz nosa ze skłonnością do skubania strupów. Owrzodzenie przegrody nosowej w przypadkach stłumienia objawów skórnych.

Twarz blada, ziemista, o brudnym wyglądzie, często tłusta lub oleista. Zapadnięte policzki. Trądzik lub wykwity krostkowe na czole i brodzie. Wyprysk na brzegach warg lub nozdrzy. Wyraz twarzy apatyczny i pełen rozpaczy. Drgania mięśni wskutek wyczerpania nerwowego.

Cuchnący oddech, nasilony rano. Dziąsła krwawiące, owrzodziałe lub cofnięte. Język obłożony białym, żółtym lub brudnym nalotem; duży i wiotki. Nadmierne ślinienie. Owrzodzenia na wewnętrznej powierzchni policzków lub pod językiem. Piekący ból podniebienia. Nadwrażliwość zębów. Zmiany aftowe lub pleśniawki u niemowląt.

Ból zębów z próchnicą lub rozchwianych; nasila się nocą i pod wpływem zimnego powietrza. Wrażenie, że zęby są zbyt długie. Zgrzytanie zębami nocą. Dziąsła gąbczaste, cofnięte lub ropiejące. Cuchnąca biegunka u dzieci podczas ząbkowania.

Suchość ze stałą potrzebą przełykania. Gromadzi się śluz, który trzeba stale odchrząkiwać. Migdałki powiększone, oddech cuchnący. Przewlekły ból gardła nasilający się pod wpływem przeciągu lub wilgoci. Uczucie otarcia sięgające uszu. Przełykanie utrudnione z powodu bólu i suchości.

Wilczy głód, nawet nocą; musi często jeść, w przeciwnym razie czuje, że zemdleje. Mimo to trawienie jest słabe i powolne. Rano nudności z odruchami wymiotnymi. Kwaśne odbijanie, wzdęcie i ucisk w nadbrzuszu. Pragnienie kawy, tłuszczu i niezdrowego jedzenia. Pogorszenie po mleku. Zgaga i pieczenie w żołądku z cofaniem się kwaśnej treści. Po jedzeniu ból z uczuciem kamienia w żołądku.

Brzuch wzdęty od gazów. Kurczowe bóle kolkowe z częstym oddawaniem cuchnących gazów. Nie znosi ucisku odzieży w pasie. Przelewanie w jelitach. Powiększone węzły chłonne krezkowe u dzieci. Tkliwość okolicy pępka i podbrzusza. Objawy nasilają się przed wypróżnieniem lub podczas miesiączki.

Częste parcie na mocz, zwłaszcza nocą. Mocz ciemny, cuchnący, mętny i skąpy. Pieczenie w cewce moczowej. Mimowolne oddawanie moczu nocą. Przewlekłe zapalenie pęcherza u osób po stłumieniu objawów lub o konstytucji psorycznej. Moczenie nocne u dzieci z wypryskiem lub cuchnącym potem.

Cuchnąca, wodnista, obfita biegunka, zwłaszcza nocą lub wczesnym rankiem. Stolec ciemny, płynny, o gnilnym zapachu, powoduje otarcia naskórka wokół odbytu. Naprzemiennie z uporczywym zaparciem. Nagłe parcie na stolec po jedzeniu. Świąd i uczucie pełzania w odbycie. Hemoroidy zewnętrzne, duże i bolesne. Szczeliny odbytu z piekącym bólem, jak przy otarciu. Ból odbytu utrzymuje się długo po wypróżnieniu.

Erekcje bez pożądania lub całkowite wyczerpanie seksualne. Zimno narządów płciowych. Cuchnący pot na mosznie. <a href="https://www.iqhomeopathy.com/materia-medica/medorrhinum/">Wydzielina rzeżączkowa cuchnąca i długo się utrzymująca. Polucje z osłabieniem i przygnębieniem. Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego z cuchnącą wydzieliną z cewki moczowej.

Przewlekłe, cuchnące upławy powodujące otarcia naskórka. Miesiączki opóźnione, skąpe lub zatrzymane; albo zbyt wczesne i zbyt obfite. Osłabienie przed miesiączką i po niej. Silny świąd i pieczenie sromu. Źle gojące się owrzodzenia szyjki macicy. Uczucie parcia w dół w macicy. Niepłodność u osób marznących, o konstytucji psorycznej.

Oddech krótki, utrudniony, niespokojny. Napady duszenia się podczas snu. Pogorszenie pod wpływem zimnego powietrza lub wysiłku. Głębokie wzdychanie. Oddychanie utrudnione po jedzeniu. Świsty i rzężenia związane z obecnością śluzu w klatce piersiowej, zwłaszcza rano.

Kołatanie serca nocą, podczas leżenia na lewym boku lub po pobudzeniu emocjonalnym. Tętno niemiarowe, małe i słabe. Niepokój w okolicy przedsercowej z poczuciem nadciągającej zguby. Zimny pot z osłabieniem. Zapaść krążeniowa podczas gorączki lub zakażenia.

Ucisk w klatce piersiowej z dusznością. Nocą kaszel suchy, rano z obfitym odkrztuszaniem cuchnącej, ropnej wydzieliny. Astma nasila się przy wilgotnej pogodzie, pod wpływem wysiłku lub w pozycji leżącej. Bolesność klatki piersiowej przy dotyku. Uczucie osłabienia w klatce piersiowej ze skłonnością do głębokiego oddychania. Cuchnący pot na klatce piersiowej.

Ból w dole pleców, zwłaszcza podczas siedzenia lub po wstaniu. Osłabienie i ciężkość w okolicy krzyżowej. Miejscowe uczucie zimna na plecach. Swędzące wykwity wzdłuż kręgosłupa. Ból nasila się pod wpływem wilgoci lub przed miesiączką.

Zimne dłonie i stopy. Drętwienie lub mrowienie. Osłabienie nóg, kolana się uginają. Cuchnący pot stóp. Wyprysk pod kolanami lub między palcami rąk. Pęknięcia na piętach lub podeszwach. Dolegliwości reumatyczne przy wilgotnej pogodzie.

Główna sfera działania. Skóra ma brudny, tłusty, niezdrowy wygląd i jest pokryta cuchnącymi, swędzącymi wykwitami. Nawet drobne urazy ropieją. Z pęcherzyków sączy się cuchnący płyn. Wyprysk, zwłaszcza z nieznośnym świądem, nasilającym się nocą i pod wpływem ciepła łóżka. Drapanie prowadzi do pieczenia i krwawienia. Łuszczyca, grzybica skóry, wykwity przypominające świerzb. Skóra sucha, łuszcząca się lub pokryta strupami. [Clarke] odnotowuje, że wykwity mogą zostać stłumione lub w ogóle się nie pojawić wskutek leczenia alopatycznego, co prowadzi do choroby wewnętrznej.

Sen nie przynosi wypoczynku. Późne zasypianie z powodu niepokoju. Częste budzenie się. Niespokojne sny. Sen zakłócany przez świąd lub zimno. Śpi z rękami nad głową. Budzi się wcześnie z poczuciem osłabienia i beznadziei.

Sny przerażające, żywe, pełne niepokoju. Sny o rabusiach, wypadkach, chorobie lub byciu ściganym. Niekiedy przyjemne, lecz wyczerpujące. Budzi się przerażony lub zlany potem. [Hering] odnotowuje sny o umieraniu lub spadaniu z wysokości.

Niewysoka, długo utrzymująca się gorączka ze skrajnym wyczerpaniem. Marznięcie, zwłaszcza na otwartym powietrzu. Gorączka pojawia się nocą lub po wysiłku. Pot cuchnący. Czuje lodowate zimno i pragnie być otulony.

Skrajne marznięcie z potrzebą przebywania w ciepłych pomieszczeniach i noszenia ciepłej odzieży. Poci się nocą lub przy niewielkim wysiłku. Pot cuchnący, kwaśny, oleisty. Zimny pot na twarzy lub kończynach. Nie znosi odkrywania ciała.

Pragnienie kawy, słodyczy, tłuszczu i rzeczy ciężkostrawnych. Wilczy głód lub całkowity brak apetytu. Niechęć do mięsa. Objawy nasilają się po mleku lub owocach. Dolegliwości żołądkowe po błędach dietetycznych.

Skrajne uczucie zimna, brak ciepła życiowego. Nosi dodatkową odzież nawet latem. Cuchnący zapach wszelkich wydzielin i wydalin: potu, stolca, moczu, a także oddechu. Osłabienie, skrajne wyczerpanie, „od czasu ostrej choroby nie wrócił do zdrowia”. Powolna reakcja na leki. Objawy stłumione, przeniesione do wnętrza organizmu. Pogorszenie nocą, pod wpływem zimna i wysiłku oraz po stłumieniu wykwitów skórnych.

• Sulphur – oba leki psoryczne; w obrazie Sulphur większe nastawienie intelektualne, ekspansywność, ekstrawersja i pieczenie
• Calcarea carbonica – również marznięcie i potliwość, lecz więcej lęku, metodyczności i powolnej wytrwałości
• Sepia – rozpacz i marznięcie, lecz większa drażliwość i poprawa pod wpływem ćwiczeń fizycznych
• Carbo vegetabilis – stan zapaści z zimnem i cuchnącymi wydzielinami, lecz mniej przewlekłych dolegliwości skórnych w wywiadzie
• Syphilinum – nozoda z cuchnącą wydzieliną, lecz objawy mają bardziej destrukcyjny, przymusowy i okresowy charakter

• Leki dopełniające: Sulphur, Tuberculinum
• Antidota: Coffea, Camphora
• Dobrze działa po: Sulphur, Lycopodium
• Po nim dobrze działają: Calcarea, Silicea
• Leki niezgodne: nie ustalono, jednak może nie działać dobrze po ostrym, tłumiącym leczeniu alopatycznym

• Stosować w przewlekłym wyprysku z cuchnącą wydzieliną i osłabieniem
• Znakomity przy załamaniu sił całego organizmu po długotrwałej chorobie
• Rozważyć w przewlekłej astmie ze stłumionymi wykwitami skórnymi w wywiadzie
• Wskazany, gdy chory mówi: „Nigdy nie wyzdrowieję”
• Przydatny, gdy dobrze dobrane leki nie działają z powodu leżącej u podłoża miazmy

Umysł

• Rozpacz co do wyzdrowienia
• Myśli samobójcze nocą
• Brak wiary w siebie
• Lęk przed biedą, przyszłością

Skóra

• Wykwity, cuchnące, swędzące, stłumione
• Wyprysk, przewlekły, pogorszenie nocą
• Wykwity na skórze głowy, tłuste

Żołądek

• Wilczy głód, nocą
• Pragnienie kawy, tłuszczu
• Niestrawność z osłabieniem

Odbytnica

• Biegunka, cuchnąca, wyczerpująca
• Świąd, pieczenie
• Zaparcie występujące naprzemiennie

Objawy ogólne

• Uczucie zimna, skrajne
• Cuchnące wydzieliny i wydaliny
• Osłabienie, „od tamtej pory nie wrócił do zdrowia”

Samuel Hahnemann – Chronic Diseases: wprowadził Psorinum jako główną nozodę przeciwpsoryczną

Boenninghausen – Lesser Writings: jako pierwszy stosował Psorinum na szeroką skalę w praktyce klinicznej

T.F. Allen – Encyclopaedia: zebrał dane kliniczne i toksykologiczne

John Henry Clarke – Dictionary of Practical Materia Medica: przedstawił wyrazisty opis objawów i wnikliwe spostrzeżenia

James Tyler Kent – Lectures on Homoeopathic Materia Medica: podkreślał rozpacz i załamanie na podłożu miazmatycznym

C. Hering – Guiding Symptoms: szczegółowo opisał cuchnące przejawy psory oraz swoiste modalności