• Nosogardło i nozdrza tylne — suchość z uczuciem „zatkania”, gęsty, ciągliwy śluz, którego nie można usunąć; wczesne, suche stadium przeziębienia i kataru siennego [Hering], [Clarke]. (Zob. Nos, Gardło.)
• Zatoki czołowe — tępe, uciskające uczucie ciężaru u nasady nosa i w poprzek czoła; nieżytowe bóle czoła przy zahamowanej lub nieobecnej wydzielinie [Allen], [Kent]. (Zob. Głowa.)
• Trąbki słuchowe & ucho środkowe — nieżyt z uczuciem „zatkania”, trzaskami i przejściowym osłabieniem słuchu podczas kataru [Hering], [Boericke]. (Zob. Uszy.)
• Krtań i tchawica — suche, nieustanne łaskotanie za mostkiem; kaszel bez odkrztuszania, nasilający się nocą i w ciepłych pomieszczeniach [Clarke], [Boericke]. (Zob. Gardło, Oddychanie.)
• Oskrzela — lepka wydzielina po początkowej fazie suchej (po fazie nieżytowej), z męczącym kaszlem i skąpym odrywaniem się śluzu [Allen], [Phatak]. (Zob. Klatka piersiowa.)
• Błony śluzowe ogólnie — początkowo suchość, następnie gęsty, ciągnący się nitkami, silnie przylegający śluz (nozdrza tylne, krtań, oskrzela) [Hering], [Boger]. (Ten sam wzorzec w działach Nos/Gardło/Klatka piersiowa.)
• Stawy (dolegliwości reumatyczne) — wędrujące bóle nieżytowo-reumatyczne w okolicy barków i dużych stawów podczas zmian pogody, ze współistniejącym nieżytem [Clarke], [Boger]. (Zob. Kończyny.)
• Ośrodki snu — niepokój ruchowy i przerywany sen z powodu uporczywego kaszlu lub zatkania nozdrzy tylnych; niemożność znalezienia wygodnej pozycji [Hering], [Kent]. (Zob. Sen.)

• Świeże, chłodne powietrze; wyjście na zewnątrz łagodzi niedrożność nosogardła z uczuciem „gorąca i suchości” oraz uspokaja łaskotanie w krtani [Hering], [Clarke].
• Wilgotne powietrze lub łagodna inhalacja parowa łagodzą suchość i ułatwiają odrywanie się przylegającego śluzu (nozdrza tylne, krtań) [Clarke].
• Ciepłe napoje (buliony, herbaty) przejściowo łagodzą łaskotanie i umożliwiają skąpe odkrztuszanie po okresie suchości [Boericke].
• Łagodny ruch lub siedzenie z podpartymi plecami zmniejszają nocne napady kaszlu w porównaniu z leżeniem płasko [Allen], [Kent].
• Pojawienie się swobodnie płynącej, niedrażniącej wydzieliny (gdy wreszcie się pojawi) często łagodzi tępy ucisk w czole — „poprawa, gdy zaczyna cieknąć z nosa” [Hering].
• Płukanie roztworem soli lub delikatne płukanie gardła może na chwilę usunąć czop śluzu z nosogardła i osłabić bodziec wyzwalający kaszel [Clinical] [Clarke].
• Po śnie (krótkiej drzemce) niektórzy odnotowują krótkotrwałe złagodzenie uciskowego bólu głowy, choć suchość nosa pozostaje [Allen].
• Według nielicznych obserwacji zjedzenie ciepłej zupy lub wypicie ciepłego mleka przed snem zmniejsza nocne łaskotanie [Boericke].

• Ciepłe, suche pomieszczenia; ogrzane powietrze we wnętrzach nasila suchość i zatkanie nozdrzy tylnych oraz suchy, uporczywy kaszel [Hering], [Clarke].
• Noc, zwłaszcza po położeniu się; kaszel staje się częsty, sen jest przerywany, a uczucie „zatkania” w głowie nasila się [Allen], [Kent].
• Nagłe zmiany pogody; pierwsze podmuchy suchego wiatru lub włączenie ogrzewania przy zmianie pory roku wywołują nieżyt nosa bez wydzieliny [Boger], [Clarke].
• Mówienie i czytanie na głos; drgania krtani wywołują łaskotanie i suchy kaszel [Boericke].
• Próby wydmuchania nosa (nic nie wypływa); wysiłek nasila ucisk u nasady nosa i podrażnienie [Hering].
• Ciepłe napoje wypite bezpośrednio przed snem mogą wywołać przejściowy kaszel, uruchamiając przylegający śluz, zanim przyniosą ulgę [Allen].
• Przebywanie w zamkniętych pomieszczeniach, teatrach lub samochodach; powietrze staje się drażniące i „gęste”, nasilając uczucie niedrożności [Clarke].
• Rano po przebudzeniu, gdy jama ustna i nosogardło wydają się wyschnięte; pierwsze próby odchrząkiwania nasilają łaskotanie [Phatak].

Stanom nieżytowym towarzyszy ogólny niepokój nerwowy, trudność w skupieniu się na zadaniach i drażliwość wynikająca z przerywanego snu [Hering], [Kent]. Pacjenci często opisują rozdrażnienie „niewspółmierne” do pozornie błahego przeziębienia, tłumaczone utrzymującą się niedrożnością nozdrzy tylnych, która sprawia, że oddychanie i mówienie są męczące [Clarke]. Otępienie umysłowe towarzyszy uczuciu ciężkości czoła, zwłaszcza przy braku wydzieliny; głowa wydaje się „zatkana”, a myśli przychodzą powoli [Allen]. Podczas przeziębień częste jest unikanie towarzystwa: ciepłe, suche powietrze w pomieszczeniach oraz sama rozmowa (mówienie nasila kaszel) sprawiają, że obecność innych jest niepożądana [Boericke]. Nocny niepokój może wynikać z wielokrotnego budzenia się wskutek łaskoczącego kaszlu i prowadzić do lęku przed położeniem się [Kent]. Niektórzy uczestnicy prób lekowych odnotowywali niewytłumaczalne poczucie lekkości lub „zwiewności”, naprzemienne z ciężkością głowy — przeciwstawne odczucia psychiczne i cielesne, często spotykane w obrazach leków nieżytowych [Hering]. Drażliwość zmniejsza się, gdy tylko wydzielina zaczyna się rozluźniać, co odpowiada wspomnianej już modalności „poprawa po pojawieniu się wydzieliny” [Hering], [Clarke]. Koncentracja poprawia się na świeżym powietrzu, gdy suchość nosogardła łagodnieje [Clinical]. Przypadek: urzędnik, rozdrażniony i rozkojarzony podczas trwającego tydzień suchego nieżytu nosa, odzyskał równowagę, gdy po Sticta 30C pojawiła się niedrażniąca wydzielina z nosa [Kent].

U nasady nosa i w poprzek czoła, zwłaszcza w okolicy zatok czołowych, pojawia się tępe, uciskające uczucie ciężaru; chory ma wrażenie blokady, której nie można usunąć [Allen], [Hering]. Ból głowy ma zwykle charakter nieżytowy, nasila się w ciepłych pomieszczeniach i nocą, a łagodnieje na świeżym powietrzu lub po pojawieniu się swobodnego odpływu wydzieliny, zgodnie z modalnościami ogólnymi [Clarke]. Próby wydmuchania nosa nasilają ucisk, ponieważ nic nie wypływa; występuje suchość nozdrzy przednich i tylnych [Hering]. Bóle mogą rozszerzać się na kości jarzmowe i grzbiet nosa, z uczuciem potłuczenia lub zatkania [Boericke]. Niektórzy opisują „pustkę” w głowie i uczucie lekkości naprzemienne z ciężkim uciskiem, co odpowiada naprzemiennemu występowaniu suchości i skąpego, lepkiego śluzu [Allen]. Ból czoła łagodnieje przejściowo po ciepłych napojach lub łagodnym działaniu pary, która zmiękcza przylegający śluz (odsyłacz: poprawa po ciepłych napojach) [Clarke]. Przy skłonności do dolegliwości zatokowych występuje uczucie napięcia między brwiami oraz potrzeba ciągłego „wciągania wydzieliny do tyłu”, lecz nic się nie odrywa — odróżnia to lek od Kali-bich., przy którym twarde czopy wyciągają się w postaci pasm [Kent]. Przypadek: nieżytowy ból czoła bez wydzieliny, łagodniejący, gdy tylko po Sticta pojawił się katar z niedrażniącą wydzieliną; dla porównania Puls. pragnie chłodnego, świeżego powietrza, lecz zwykle od początku występuje gęsta, niedrażniąca wydzielina [Hering], [Kent].

Dolegliwościom nosa towarzyszą suchość i szczypanie oczu; początkowo łzawienie jest niewielkie lub nie występuje, co odróżnia lek od All-c., przy którym łzy są obfite i drażniące [Clarke], [Kent]. Powieki mogą wydawać się ciężkie; widzenie jest zamglone wskutek ucisku w czole, a nie zmian chorobowych oczu [Allen]. Światło nasila dolegliwości, gdy ból głowy jest wyraźny, lecz światłowstręt ma znaczenie drugorzędne [Hering]. Spojówki mogą wydawać się suche, z potrzebą pocierania oczu; pocieranie może wywoływać kichanie bez pojawienia się wydzieliny [Boericke]. W stanach kataru siennego może występować świąd wewnętrznych kącików oczu z nieodpartą potrzebą oczyszczenia nozdrzy tylnych, znów według wzorca „najpierw suchość, potem lepki śluz” [Clarke]. Ulgę przynosi świeże powietrze lub nawilżenie błon śluzowych (para), zgodnie z ogólnymi czynnikami poprawy [Hering]. Krótkie porównanie: Euphras. ma obfite, niedrażniące łzy i drażniącą wydzielinę z nosa (odwrotnie niż All-c.); w obrazie Sticta początkowo dominuje suchość przy niewielkim zajęciu oczu [Kent], [Clarke].

Nieżyt trąbek słuchowych z uczuciem zatkania lub trzaskami podczas połykania; przejściowe osłabienie słuchu podczas kataru [Hering], [Boericke]. Ucisk u nasady nosa może promieniować ku uszom z wrażeniem, jakby trąbki były niedrożne [Allen]. Ciepłe pomieszczenia i leżenie nasilają objawy, natomiast chłodne powietrze i pojawienie się swobodniejszego odpływu wydzieliny z nosa przynoszą ulgę (zob. modalności) [Clarke]. Szumy uszne nie są objawem charakterystycznym, ale mogą towarzyszyć uczuciu zatkania w głowie [Boger]. Pacjent często przełyka lub ziewa, aby „odetkać” uszy; ulga jest krótkotrwała, dopóki utrzymuje się suchość nosogardła [Clinical]. Różnicowanie: Kali-mur. cechuje nieżyt trąbek słuchowych z gęstą, białawą wydzieliną; Sticta odpowiada wcześniejszej, bardziej suchej fazie [Kent].

Objaw charakterystyczny: suchy nieżyt nosa z całkowitą niedrożnością — „nie może oddychać przez nos” — a mimo to wydzielina się nie pojawia; nozdrza tylne wydają się zatkane lepką masą, która nie chce się oderwać [Hering], [Clarke]. Wysoko w nosogardle występują pieczenie i uczucie otarcia, ze stałą potrzebą oczyszczania gardła przez odchrząkiwanie [Allen]. Nasada nosa boli; próby wydmuchania są bezskuteczne i nasilają ucisk (pogorszenie przy wydmuchiwaniu nosa), natomiast świeże powietrze przynosi ulgę (poprawa na świeżym powietrzu) [Hering], [Kent]. Może występować kichanie, ale jest nieskuteczne i nie udrażnia nosa; węch jest przejściowo osłabiony [Boericke]. Po jednym lub dwóch dniach suchości może pojawić się ciągliwa, gęsta wydzielina, nadal trudna do usunięcia przez nosogardło, w odróżnieniu od Puls., przy którym wydzielina pojawia się wcześnie i jest niedrażniąca [Clarke]. U osób z katarem siennym występuje ten sam wzorzec: początkowo suchość, niedrożność i kaszel wywołany łaskotaniem, później lepki śluz; ciepłe pomieszczenia nasilają wszystkie dolegliwości [Hering], [Boericke]. Przypadek: nawracający „zatkany nos bez wydzieliny”, pogorszenie co noc w ogrzewanej sypialni; Sticta przywróciła drożność nosa i sen, zwłaszcza gdy pacjent przed snem siedział przy otwartym oknie [Kent].

Wyraz twarzy ociężały i zmęczony, z obrzękniętymi powiekami po nieprzespanych nocach; okolica kości jarzmowych może być obolała jak po stłuczeniu wskutek ucisku w zatokach [Allen], [Clarke]. W fazie suchej może występować sztywność obejmująca grzbiet nosa i policzki, jakby twarz pokrywała maska [Hering]. Ciepłe, duszne pomieszczenia nasilają przekrwienie twarzy; świeże powietrze przynosi ulgę (zob. modalności) [Clarke]. Sporadycznie występują przeszywające bóle nerwowe, zwykle wtórne do zajęcia zatok [Boger]. Wargi i jama ustna mogą być suche, a wargi popękane, zgodnie z ogólną suchością błon śluzowych [Boericke]. Objawy twarzy łagodnieją, gdy wydzielina w nosogardle zaczyna się rozluźniać, co odpowiada ogólnemu objawowi charakterystycznemu „poprawa po pojawieniu się wydzieliny” [Hering].

Suchość jamy ustnej i podniebienia po przebudzeniu; język często lekko obłożony lub sprawia wrażenie oblepionego [Allen]. Podniebienie i tylna ściana gardła wydają się otarte, z potrzebą odchrząkiwania lepkich pasm śluzu zza języczka [Hering], [Clarke]. Ciepłe napoje przynoszą chwilową ulgę (poprawa po ciepłych napojach), lecz mówienie szybko ponownie wywołuje łaskotanie [Boericke]. Ślinotok nie należy do obrazu leku; suchość przeważa aż do późniejszych faz nieżytu [Allen]. Smak może być przytępiony; apetyt zmniejsza się przy wyraźnym ucisku w czole [Hering]. Krótkie porównanie: Hydrast. również ma gęsty, ciągnący się nitkami śluz, lecz błona śluzowa jest bardziej atoniczna i skłonna do owrzodzeń; Sticta odpowiada wcześniejszej, bardziej suchej fazie, z większym podrażnieniem [Clarke], [Kent].

Brak wyraźnych objawów charakterystycznych z prób lekowych; ból zębów, jeśli występuje, jest odruchowy, związany z uciskiem w zatokach, nasila się w cieple pomieszczenia, a łagodnieje na świeżym powietrzu — podobnie jak objawy głowy [Allen], [Clarke]. Pacjent może nocą zaciskać zęby z powodu podrażnienia; jest to objaw przypadkowy, a nie charakterystyczny [Clinical]. Poza powiązaniami z nieżytem nie odnotowano objawów z prób lekowych [Allen].

Tylna ściana gardła i nosogardło wydają się suche, piekące i zatkane przylegającym śluzem; ciągłe odchrząkiwanie daje niewiele wydzieliny lub jedynie skąpe, ciągliwe pasma [Hering], [Clarke]. Języczek może wydawać się wydłużony lub łaskotać, wywołując kaszel w pozycji leżącej [Allen]. Mówienie nasila dolegliwości; w ciepłych pomieszczeniach błona śluzowa staje się wyschnięta, zgodnie z modalnościami ogólnymi (pogorszenie w ciepłych pomieszczeniach) [Boericke]. Para lub wilgotne powietrze łagodzą objawy; ciepłe napoje przynoszą krótką ulgę i mogą zapoczątkować niewielkie odrywanie się śluzu (poprawa po ciepłych napojach) [Clarke]. Różnicowanie: Wyethia cechuje intensywny świąd głęboko w nozdrzach tylnych i podniebieniu, doprowadzający „do szaleństwa”; charakterystyczne dla Sticta jest bardziej suche „zatkanie” z kaszlem wywołanym łaskotaniem tylnej ściany gardła [Kent]. Przypadek: przewlekłe odchrząkiwanie wydzieliny z nosogardła z nocnym kaszlem ustąpiło po Sticta; poprawa była największa, gdy obniżono temperaturę w sypialni i zwiększono wilgotność powietrza [Hering].

Apetyt osłabiony w fazie suchego nieżytu nosa; pragnienie ciepłych płynów, aby złagodzić łaskotanie w gardle [Allen], [Boericke]. Nudności są rzadkie; napady kaszlu mogą na krótko wywoływać dolegliwości żołądkowe [Hering]. Ciepłe zupy łagodzą podrażnienie gardła i dróg oddechowych w klatce piersiowej (odsyłacz: poprawa po ciepłych napojach) [Clarke]. Poza powiązaniami z nieżytem brak wyraźnych objawów charakterystycznych ze strony żołądka [Allen].

Odnotowano niewiele poza bolesnością brzucha wywołaną wysiłkiem podczas kaszlu; brak przewodnich objawów charakterystycznych ze strony brzucha [Allen], [Hering]. Wzdęcie może towarzyszyć małej aktywności podczas przeziębień [Clinical].

Brak charakterystycznych objawów ze strony układu moczowego; częstsze budzenie się nocą z powodu kaszlu może wtórnie prowadzić do częstszego oddawania moczu [Clinical].

Skąpe dane; w fazie nieżytowej niekiedy odnotowywano zaparcie związane z suchością i zmniejszonym przyjmowaniem pokarmów i płynów [Allen]. Nie odnotowano objawów z prób lekowych o szczególnej wartości.

W źródłach klasycznych nie opisano charakterystycznych objawów seksualnych ani objawów ze strony narządów płciowych [Allen], [Hering].

Stany nieżytowe w okresie okołomiesiączkowym przebiegają typowo (najpierw suchość, potem ciągliwy śluz), lecz nie odnotowano przewodnich ginekologicznych objawów charakterystycznych [Clarke]. Matki karmiące z „katarem bez wydzieliny” niekiedy zgłaszają nasilenie nocnego kaszlu, który zakłóca sen niemowlęcia — jest to pośrednia obserwacja kliniczna [Clinical].

Utrudnione oddychanie przez nos zmusza do oddychania ustami w nocy; dodatkowo wysusza to gardło i podtrzymuje kaszel — jest to istotne błędne koło w przypadkach odpowiadających obrazowi Sticta [Hering], [Clarke]. Duszność jest niewielka i wynika głównie z niedrożności nosa; rzeczywiste zaburzenia drożności dolnych dróg oddechowych są nietypowe dla podstawowego obrazu leku [Allen]. Poprawa na otwartym, chłodnym powietrzu jest stałą cechą (por. Poprawa na otwartym powietrzu) [Hering].

Brak bezpośrednich objawów sercowych; napady kaszlu mogą przejściowo przyspieszać tętno [Allen]. Nie jest to sfera objawów przewodnich przy doborze leku.

We wczesnej fazie występuje suche podrażnienie krtani i tchawicy z uporczywym łaskotaniem za mostkiem; kaszel jest częsty, bez odkrztuszania, nasila się nocą, w ciepłych pomieszczeniach i po położeniu się [Clarke], [Boericke]. Głos może być szorstki wskutek suchości; próby mówienia wywołują napady kaszlu (pogorszenie podczas mówienia) [Boericke]. Po okresie suchości zaczyna się odrywać skąpy, lepki śluz, lecz odkrztuszanie pozostaje trudne; przejście to potwierdza obecny w całym obrazie leku motyw „najpierw suchość, potem lepki śluz” [Hering]. Świeże, chłodne, wilgotne powietrze uspokaja łaskotanie (poprawa na świeżym powietrzu, w wilgotnym otoczeniu) [Hering], [Clarke]. Ból jest niewielki; bolesność wynika z wyczerpania kaszlem, a nie z zapalenia [Allen]. Porównanie: Rumex cechuje niezwykła wrażliwość krtani na chłodne powietrze i kaszel przy wdychaniu zimnego powietrza; w obrazie Sticta pogorszenie następuje w ciepłych, suchych pomieszczeniach, a główną cechą jest uczucie zatkania nozdrzy tylnych i krtani [Kent]. Przypadek: pogrypowy „suchy kaszel nocą z zatkanym nosem”, złagodzony przez Sticta i chłodną sypialnię, po niepowodzeniu stosowania samych ciepłych środków powlekających [Boericke].

Bóle między łopatkami wskutek kaszlu lub nocnego niepokoju ruchowego; brak charakterystycznych objawów ze strony kręgosłupa [Allen].

Wędrujące bóle reumatyczne w okolicy barków, łokci i większych stawów mogą towarzyszyć nieżytowi lub zmianom pogody; ustępują na otwartym powietrzu i podczas ruchu, nasilają się zaś w cieple pomieszczeń, co odzwierciedla wrażliwość na warunki klimatyczne obecną w obrazie leku [Clarke], [Boger]. W okolicy mięśni naramiennych może występować uczucie zmęczenia i obolałości jak po stłuczeniu, związane z ogólnym złym samopoczuciem [Allen]. Nie jest to główny objaw charakterystyczny, lecz bywa pomocny, gdy nieżyt współistnieje z wędrującymi dolegliwościami reumatycznymi [Boger].

Brak szczególnych objawów charakterystycznych ze strony skóry; u osób o obrazie Sticta dominującym objawem dotyczącym „powierzchni” jest suchość błon śluzowych [Hering].

Sen jest niespokojny i nie przynosi wypoczynku z powodu męczącego, nieproduktywnego kaszlu, który rozpoczyna się po położeniu się i nawraca w ciepłych pomieszczeniach; chorzy układają się z wysoko podpartym tułowiem lub szukają chłodniejszego powietrza, aby uzyskać ulgę [Allen], [Kent]. Wielokrotne budzenie się prowadzi do drażliwości i porannego uczucia otępienia w głowie (por. Umysł, Głowa) [Hering]. Oddychanie ustami podczas nocy z zatkanym nosem nasila suchość gardła i przy każdej próbie zaśnięcia ponownie wywołuje łaskotanie [Clarke]. Krótkie drzemki przy otwartym oknie mogą lepiej regenerować niż cała noc w ogrzewanej sypialni — jest to pouczający klinicznie kontrast [Clinical]. Szczególnie dzieci nie mogą spać, wiercą się i siadają, aby kaszleć; uspokajają się po obniżeniu temperatury w pokoju i zwiększeniu wilgotności powietrza (co odpowiada modalności Poprawa w wilgotnym powietrzu) [Hering]. Z powodu dyskomfortu może występować mówienie przez sen lub pojękiwanie; marzenia senne nie są charakterystyczne [Allen]. Gdy wydzielina w tylnej części nosa staje się luźniejsza i zaczyna odpływać, sen poprawia się, co ilustruje objaw charakterystyczny „poprawa po pojawieniu się wydzieliny” [Hering]. W przypadkach odpowiadających obrazowi Sticta chłodny, dobrze wietrzony pokój jest w praktyce równie ważny jak dobór leku [Clarke]. Przypadek: nocny kaszel ustąpił po przestawieniu łóżka w pobliże otwartego okna i podawaniu Sticta 30C co 2–3 godziny pierwszego wieczoru [Boericke].

Brak swoistego obrazu marzeń sennych; jeśli są odnotowywane, odzwierciedlają codzienne troski oraz dyskomfort spowodowany kaszlem i niedrożnością nosa [Allen].

Niewielki wieczorny wzrost temperatury podczas nieżytu; ciepło w ogrzewanych pomieszczeniach nasila suchość błon śluzowych [Hering]. Gorączka nie jest objawem charakterystycznym; Sticta odpowiada stanom nieżytowym bez gorączki lub ze stanem podgorączkowym, z nieproporcjonalnie dużą suchością [Clarke].

Uczucie zimna przy wchodzeniu do ciepłych pomieszczeń (paradoksalnie), przy jednoczesnym uczuciu wysuszenia błon śluzowych; chory szuka chłodnego powietrza będącego w ruchu [Hering]. Gorąco twarzy i głowy w dusznych pomieszczeniach towarzyszy uciskowi w okolicy czołowej; pot jest skąpy, chyba że napady kaszlu są długotrwałe [Allen].

Pragnie ciepłych napojów, które łagodzą dolegliwości gardła, jednak po wypiciu ich w łóżku tuż przed położeniem się następuje pogorszenie (na krótko rozluźniają śluz, po czym pobudzają kaszel) [Allen], [Boericke]. Apetyt osłabiony; niechęć do jedzenia wynika głównie z ucisku w okolicy czołowej i suchości ust [Hering].

Obraz Sticta cechuje spójna dwufazowość: początkowo występują suchość błon śluzowych, niedrożność i podrażnienie bez odkrztuszania, a następnie pojawia się lepki, trudny do oddzielenia śluz — przede wszystkim w tylnej części jam nosa i w krtani [Hering], [Allen]. Wyraźne pogorszenie następuje w ciepłym, suchym powietrzu zamkniętych przestrzeni (sypialni, salonów, pojazdów), a poprawa na otwartym, chłodnym lub wilgotnym powietrzu; modalność ta przewija się przez działy Głowa, Nos, Gardło, Klatka piersiowa i Sen [Clarke]. Pogorszenie w nocy i po położeniu się obejmuje kaszel oraz utrudnione oddychanie, zmuszając chorego do przyjmowania pozycji z podpartym tułowiem (por. Modalności: pogorszenie w nocy i w pozycji leżącej; poprawa w pozycji siedzącej) [Kent]. Próby wydmuchania nosa nasilają ucisk w okolicy czołowej, ponieważ nic nie wypływa — jest to objaw charakterystyczny wczesnego stadium [Hering]. Gdy tylko pojawi się wreszcie niedrażniąca lub lekko ciągnąca się wydzielina, którą można usunąć, ustępują ucisk w głowie i otępienie — „poprawa po pojawieniu się wydzieliny” to główny objaw charakterystyczny, powracający w różnych działach [Hering], [Clarke]. Naprzemienność dolegliwości nieżytowych i reumatycznych — wędrujące bóle stawów przy zmianach pogody podczas przeziębień — stanowi mniej istotny, lecz pomocny objaw ogólny [Boger]. Przebieg przypadku często zależy w równym stopniu od zapewnienia odpowiedniego powietrza (chłodnego, wilgotnego, z dobrą wentylacją), jak od czasu podawania dawek, co podkreśla znaczenie postępowania zgodnego z modalnościami [Clarke], [Boericke].

Główny obraz objawów nosowych (sucha niedrożność, brak wydzieliny)

• Nux-v. — Nocny katar z zatkaniem nosa i drażliwością; jednak w obrazie Nux częstsze są napady kichania i współwystępujące objawy żołądkowe; Sticta cechuje większa suchość, zatkanie tylnej części nosa i kaszel wywołany łaskotaniem [Kent], [Clarke].
• Am-c. — Niedrożność nosa w nocy, zwłaszcza w ciepłym pokoju; większe osłabienie i potrzeba powietrza; w obrazie Sticta wyraźniejszy jest charakterystyczny objaw „czopa” w tylnej części jam nosa [Kent].
• Samb. — Sapka niemowląt z napadami duszenia się po północy; bardziej kurczowy charakter i większa potliwość; Sticta cechuje mniejsza kurczowość i bardziej uporczywa suchość [Hering], [Boericke].

Tylna część jam nosa / ciągnący się śluz

• Kali-bich. — Zwarte czopy dające się łatwo wyciągać w postaci nitek; nieżyt zatok z większą skłonnością do owrzodzeń; Sticta odpowiada wcześniejszej, bardziej suchej fazie, z mniejszą skłonnością do owrzodzeń [Kent], [Clarke].
• Hydrast. — Gęsta, żółta, lepka wydzielina z atonią i uczuciem otarcia błony śluzowej; Sticta odpowiada początkowemu stadium suchości, poprzedzającemu obfity wypływ właściwy dla Hydrastis [Clarke].

Katar sienny / łaskotanie w krtani

• Wyethia — Nieznośne swędzenie głęboko w tylnej części jam nosa i na podniebieniu; Sticta cechuje przede wszystkim suchość powodująca zatkanie, z męczącym kaszlem [Kent].
• Arundo — Swędzenie nosa i oczu we wczesnej fazie kataru; w obrazie Sticta większa suchość i zatkanie tylnej części nosa [Clarke].
• Sabad. — Napadowe kichanie z uczuciem zimna; Sticta ma mniej napadowy charakter, z wyraźniejszym „zatkaniem” [Kent].

Porównanie kaszlu

• Rumex — Kaszel przy najlżejszym wdechu chłodnego powietrza; Sticta: pogorszenie w ciepłych, suchych pomieszczeniach, łaskotanie za mostkiem [Kent], [Boericke].
• Phos. — Suchy, urywany kaszel z uczuciem otarcia w klatce piersiowej, większym pieczeniem i osłabieniem; Sticta cechuje większa suchość i wyraźniejsze objawy nosowo-gardłowe [Hering].
• Drosera — Kaszel kurczowy, przypominający krztusiec; w obrazie Sticta kaszel jest męczący, lecz nienapadowy [Boericke].

Zatoki / czołowy ból głowy

• Puls. — Gęsta, niedrażniąca wydzielina pojawia się wcześnie; upodobanie do chłodnego powietrza; w obrazie Sticta wydzielina pojawia się z opóźnieniem, wcześniej występują suchość i czop w tylnej części nosa [Clarke].
• Spig. — Ostre, nerwobólowe bóle zatok czołowych; Sticta: tępy, uciskający ciężar z suchością towarzyszącą nieżytowi [Kent].

• Lek uzupełniający: Kali-bich. — po Sticta, gdy suchość ustępuje miejsca uporczywym, ciągnącym się czopom w tylnej części jam nosa [Clarke], [Kent].
• Lek uzupełniający: Hydrast. — po Sticta w późniejszej fazie nieżytu z gęstą wydzieliną, atonią i uczuciem otarcia błony śluzowej [Clarke].
• Lek uzupełniający: Puls. — gdy pojawi się już niedrażniąca wydzielina, lecz nadal występuje pogorszenie w ciepłych pomieszczeniach i poprawa w chłodnym powietrzu [Boericke].
• Sticta dobrze działa po: Acon. — we wczesnej fazie przeziębienia, gdy gorączka już ustępuje, ale suchość się utrzymuje [Hering].
• Sticta dobrze działa po: Nux-v. — w przeziębieniach z nocnym zatkaniem nosa, gdy drażliwość i objawy żołądkowe słabną, lecz pozostaje zatkanie tylnej części nosa [Kent].
• Po Sticta dobrze działa: Ars. — jeśli suchość przechodzi w piekący katar z niepokojem i skrajnym osłabieniem (zmiana obrazu) [Kent].
• Antidotowanie / łagodzenie: Przegrzane pomieszczenia, suche ogrzewanie nadmuchowe — usunięcie czynnika nasilającego objawy może „zantidotować” wiele dolegliwości; Sticta pomaga, gdy nie da się w pełni zmienić warunków otoczenia [Clarke].
• Leki pokrewne: Wyethia/Arundo — zakres objawów kataru siennego; wybór zależy od swędzenia w tylnej części nosa (Wyethia), suchego zatkania (Sticta) lub swędzenia we wczesnej fazie (Arundo) [Kent].
• Lek pokrewny: Rumex — w obu obrazach łaskotanie w krtani; rozróżnia modalność temperaturowa (Rumex: pogorszenie od zimnego powietrza) [Kent].
• Lek pokrewny: Samb. — sapka niemowląt w odróżnieniu od suchej niedrożności nosa u dorosłych w obrazie Sticta [Hering].

• Wczesna sucha faza kataru, nocny kaszel: 6C–30C, powtarzane zależnie od ostrości stanu; wydłużać odstępy między dawkami, gdy tylko łaskotanie słabnie i powraca sen [Boericke], [Kent].
• Katar sienny (początek z suchością i zatkaniem): 6C–30C; rozważyć 30C rano i wieczorem w fazie suchości, a później przejście do leku uzupełniającego, takiego jak Kali-bich., jeśli zaczną dominować ciągnące się czopy [Clarke], [Kent].
• Powirusowe suche zapalenie krtani: 6C t.d.s. przez 24–48 godzin, przy jednoczesnym zapewnieniu chłodnego, nawilżonego powietrza w pokoju; następnie w razie potrzeby [Boericke].
• Wspomagające zmiany otoczenia i postępowanie miejscowe (chłodne powietrze, wilgotność, płukanie roztworem soli) nie są jedynie dodatkiem dla wygody, lecz częścią logiki obrazu Sticta; odpowiadają jej modalnościom poprawy i przyspieszają powrót do zdrowia [Clarke].
• Wskazówka z przypadku: „Suchość i zatkanie w obrębie głowy; nie może wydmuchać nosa; kaszel po położeniu się — zasnął po przeniesieniu się w pobliże otwartego okna — Sticta 30C q2h pierwszej nocy” [Boericke].
• Wskazówka z przypadku: „Katar sienny zaczyna się od zatkania, a nie od wydzieliny; najpierw Sticta, później Kali-bich.” [Kent].
• Wskazówka z przypadku: „Uczucie zatkania trąbki słuchowej podczas kataru — Sticta udrożniła nosogardło; słuch powrócił” [Hering].

Umysł

• Umysł—drażliwość—podczas stanów nieżytowych. Rozdrażnienie wskutek uporczywego kaszlu pozbawiającego snu; ustępuje wraz z pojawieniem się wydzieliny [Hering].
• Umysł—koncentracja—utrudniona—z czołowym bólem głowy podczas kataru. Przytępienie towarzyszy uczuciu ucisku w zatokach [Allen].
• Umysł—niepokój ruchowy—nocą—z powodu kaszlu. Nie może pozostać w bezruchu z powodu łaskotania pojawiającego się w pozycji leżącej [Kent].
• Umysł—niechęć do towarzystwa—rozmowa nasila kaszel. Mówienie wywołuje łaskotanie w krtani [Boericke].
• Umysł—opieszałość przy niedrożności nosa. Ospałość spowodowana utrudnionym oddychaniem [Clarke].
• Umysł—lęk—nocą—po położeniu się—nasilany przez kaszel. Lęk przed spodziewanymi nocnymi napadami kaszlu [Kent].

Głowa

• Głowa—ból—czoło—nasada nosa—ucisk, ciężar. Ucisk w okolicy czołowej w przebiegu nieżytu bez wydzieliny [Allen], [Hering].
• Głowa—ból—okolica czołowa—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu. Nasilenie w ogrzewanych pomieszczeniach [Clarke].
• Głowa—ból—poprawa—na świeżym powietrzu. Ulga w chłodnym powietrzu odpowiada modalności ogólnej [Hering].
• Głowa—ból—próby wydmuchania nosa—pogorszenie. Bezskuteczne próby nasilają ucisk [Hering].
• Głowa—objawy nieżytowe—bez wydzieliny. Charakterystyczna wczesna, sucha faza [Clarke].
• Głowa—uczucie ciężkości—zatoki czołowe. Wrażenie zbyt ciasnej czapki [Allen].

Nos

• Nos—niedrożność—nozdrza tylne—bez wydzieliny. Główny objaw charakterystyczny [Hering], [Clarke].
• Nos—suchość—część nosowa gardła. Dominujący stan tkanek [Allen].
• Nos—wydzielina—ciągliwa—trudna do oddzielenia—w tylnej części nosa. Przejście do późniejszej fazy [Hering].
• Nos—kichanie—bezskuteczne—nie przynosi ulgi. Nie wystarcza do udrożnienia przewodów nosowych [Boericke].
• Nos—węch—osłabiony—podczas kataru. Przejściowa utrata węchu wskutek niedrożności [Allen].
• Nos—nieżyt—katar sienny—suchość i niedrożność—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu. Zastosowanie w dolegliwościach sezonowych [Clarke].

Gardło / Krtań / Tchawica

• Gardło—nieżyt ze spływaniem wydzieliny po tylnej ścianie gardła—lepki śluz—odchrząkiwanie—niewielka ilość wydzieliny. Czop śluzowy w tylnej części nosa [Hering], [Clarke].
• Języczek—łaskotanie—wywołujące kaszel—pogorszenie w pozycji leżącej. Nocne napady [Allen].
• Krtań—łaskotanie—za mostkiem—wywołujące kaszel. Uporczywie drażniące miejsce w tchawicy [Boericke].
• Głos—chrypka—suchość krtani—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu. Drażniąca suchość nasilana przez ciepło [Clarke].
• Gardło—poprawa—po ciepłych napojach (przejściowa). Krótkotrwałe złagodzenie przed rozluźnieniem wydzieliny [Boericke].
• Krtań—kaszel—pogorszenie podczas mówienia. Kaszel wywoływany używaniem głosu [Boericke].

Oddychanie / Klatka piersiowa

• Kaszel—suchy—nocą—pogorszenie w pozycji leżącej. Typowy nocny przebieg [Allen], [Kent].
• Kaszel—suchy—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu—poprawa na świeżym powietrzu. Przeciwstawne oddziaływanie warunków otoczenia [Hering], [Clarke].
• Kaszel—łaskotanie—w tchawicy—za mostkiem. Miejsce podrażnienia [Boericke].
• Odkrztuszanie—skąpe—lepka wydzielina—po fazie suchej. Faza przejściowa [Hering].
• Oddychanie—przez usta—nocą—niedrożność nosa. Oddychanie przez usta podtrzymuje suchość [Clarke].
• Klatka piersiowa—ból—obolałość—wskutek kaszlu. Objaw wtórny do napadów kaszlu [Allen].

Uszy

• Ucho—trąbka słuchowa—nieżyt—uczucie zatkania—przy połykaniu. Uczucie zatkania i trzaski w uszach podczas kataru [Hering].
• Słuch—osłabiony—podczas kataru. Przejściowe przytłumienie słuchu [Boericke].
• Ucho—pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu—poprawa na świeżym powietrzu. Powtórzenie tej samej modalności [Clarke].
• Ucho—odgłosy—trzaski—podczas połykania. Objaw nieżytu trąbki słuchowej [Allen].
• Ucho—ból—promieniujący od nasady nosa. Związek między zatokami a trąbką słuchową [Allen].
• Ucho—nieżyt—przewaga fazy suchej. Wczesna faza obrazu Sticta [Hering].

Sen

• Sen—zakłócony—kaszel—po położeniu się. Klasyczne pogorszenie po położeniu się do snu [Kent].
• Sen—pozycja—musi usiąść—poprawa. Pozycja z podparciem tułowia przynosi ulgę [Allen].
• Sen—nie przynosi wypoczynku—z powodu nocnego kaszlu i zatkanego nosa. Poranne przytępienie [Hering].
• Sen—budzenie się—częste—łaskotanie w krtani. Wielokrotne wybudzenia [Clarke].
• Sen—poprawa—w chłodnym, wilgotnym powietrzu. Łagodzenie objawów przez warunki otoczenia odpowiada obrazowi leku [Clarke].
• Sen—dzieci—niespokojny—pociąganie nosem przy suchym katarze. Uwaga dotycząca dzieci [Hering].

Objawy ogólne

• Objawy ogólne—ciepłe pomieszczenie—pogorszenie. Podstawowa modalność [Hering], [Clarke].
• Objawy ogólne—świeże powietrze—poprawa. Podstawowa modalność [Hering].
• Objawy ogólne—pogoda—zmiany—pogorszenie. Naprzemienne występowanie objawów nieżytowych i reumatycznych [Boger].
• Objawy ogólne—suchość błon śluzowych—pierwsza faza. Charakterystyczny objaw tkankowy [Hering], [Allen].
• Objawy ogólne—pozycja leżąca—pogorszenie (kaszel, oddychanie). Pogorszenie zależne od pozycji [Kent].
• Objawy ogólne—poprawa po pojawieniu się wydzieliny. Charakterystyczny punkt zwrotny [Hering], [Clarke].

Hahnemann — Materia Medica Pura (1821–1834): zasady ogólne; uwagi porównawcze dotyczące leków stosowanych w stanach nieżytowych.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–1891): potwierdzenia kliniczne dotyczące suchego kataru, nozdrzy tylnych i nocnego kaszlu.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–1879): dane z prób lekowych (głowa, nos, krtań), modalności ogólne.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): objawy charakterystyczne ze strony nosa i krtani, różnicowanie (Kali-bich., Puls., Rumex).
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): wskazówki kliniczne (suchy katar, katar sienny, łaskotanie w krtani).
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): analiza modalności i porównania leków (Puls., Nux-v., Rumex).
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): objawy ogólne i uwagi o naprzemiennym występowaniu objawów nieżytowych i reumatycznych.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1880): informacje o substancji wyjściowej, tradycyjne zastosowania porostów zwanych płucnikami.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe zestawienie objawów charakterystycznych (suchość, nieżyt tylnej części nosa).
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania leków w zakresie objawów nieżytowych (Hydrast., Kali-bich., Puls.).
Dunham, C. — Lectures on Materia Medica (1878): uwagi dotyczące ostrego nieżytu i postępowania z uwzględnieniem warunków otoczenia.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): obrazy leków ze szczególnym uwzględnieniem modalności i różnicowania w infekcjach górnych dróg oddechowych.