• Umysł–układ nerwowy (lęk antycypacyjny; odruch przestrachu; „fizjologiczna reakcja alarmowa”) — Głęboko odczuwane w ciele przeczucie, że zaraz stanie się coś złego, z drżeniem, kołataniem serca i nadmiernym odruchem przestrachu, często nasilające się nocą i pod wpływem nagłego hałasu; przypomina raczej alarm obejmujący całe ciało niż „zwykłe zamartwianie się” (zob. Umysł; Sen; Serce; Oddychanie). [Kent] [Phatak]
• Oś wstydu i wstrętu (funkcje ciała; zapach; „jestem odrażająco brudny”) — Silny motyw wewnętrzny: poczucie bycia brudnym, odpychającym lub osądzanym za cielesność (zapach, stolec, toalety), czasem naprzemiennie z prowokacyjnym buntem (zob. Umysł; Odbytnica; Skóra; Objawy ogólne). [Hardy] [Welte]
• Zawroty głowy ze skłonnością do upadania (często do tyłu) — Nagłe zawroty głowy z niestabilnością i osobliwą skłonnością do upadania, opisywane w materiałach dotyczących Lac-su.; mają znaczenie kliniczne, gdy występują wraz z zasadniczymi motywami wstydu i reakcji alarmowej (zob. Głowa; Objawy ogólne). [Kent] [Phatak]
• Wzorzec oddechowo-tężyczkowy (hiperwentylacja; mrowienie; ucisk) — Epizody zaburzonej regulacji oddychania z mrowieniem wokół ust lub w dłoniach, uciskiem w klatce piersiowej i reakcjami fizjologicznymi przypominającymi panikę, łączące sfery Umysłu, Serca i Oddychania (zob. Gardło; Klatka piersiowa; Oddychanie). [Kent] [Morrison]
• Oś trawienna (kompulsywne jedzenie; spożywanie bez wyboru; „spożywanie nieczystości”) — Apetyt może być wilczy i pozbawiony wstydu lub wilczy, lecz związany ze wstydem; jedzenie służy jako protest lub sposób samouspokajania; w niektórych przypadkach pojawiają się impulsy przypominające łaknienie spaczone (zob. Żołądek; Pokarmy i napoje). [Hardy] [Welte]
• Czynność jelit i odrażający zapach — Zaparcie z cuchnącym stolcem lub zapachem, wstydem i zaabsorbowaniem „brudem”; niekiedy szybko ustępuje po prawidłowo dobranym leku (zob. Odbytnica; Objawy ogólne). [Welte]
• Zaburzenia granic (derealizacja; osobliwe postrzeganie ciała) — Mogą występować stany przypominające sen i zmienione postrzeganie siebie; mają znaczenie jedynie wtedy, gdy wiążą się z charakterystycznym wstydem i fizjologiczną reakcją alarmową (zob. Umysł; Sny). [Scholten] [Hardy]
• Sen i marzenia senne (mroczne sny; brutalność; zagrożenie) — Pogorszenie nocą z wyrazistymi, często niepokojącymi snami; senność po jedzeniu, jeśli występuje, może stanowić osobliwy objaw potwierdzający (zob. Sen; Sny). [Kent] [Welte]
• Wpływ systemu rodzinnego (przynależność a potępienie) — Typowe dla leków z mleka napięcie między potrzebą opieki a buntem wobec zasad i oczekiwań, niekiedy wyrażane przez prowokację i „odgrywanie roli ofiary” (zob. Umysł; Objawy ogólne). [Hardy] [Scholten]

• Leżenie / odpoczynek (objawy ogólne; serce) — Odpoczynek może uspokajać kołatanie serca i wewnętrzne drżenie, jak gdyby znosił poczucie bycia wystawionym na zagrożenie (zob. Serce; Objawy ogólne). [Phatak]
• Ciepło stosowane miejscowo (określona okolica: twarz/zatoki) — Przy objawach nieżytowych lub dolegliwościach zatok miejscowe ciepło może przynosić ulgę (należy to starannie potwierdzić; nie uogólniać). [Phatak]
• Po jedzeniu (objawy ogólne; senność) — Po jedzeniu może pojawiać się osobliwe uspokojenie lub senność, przejściowo tłumiące pobudzenie (zob. Sen; Pokarmy i napoje). [Kent]
• Cisza; brak nagłych hałasów (objawy ogólne) — Ograniczenie bodźców wywołujących przestrach wycisza fizjologiczną reakcję alarmową (zob. Umysł; Sen). [Kent]
• Uspokajanie / otrzymywanie opieki (psychika/objawy ogólne) — Gdy w przypadku rzeczywiście obecne są cechy zranienia w sferze więzi, ciepło i opieka mogą przejściowo łagodzić zachowania opozycyjne (potwierdzenie obrazu grupy leków z mleka). [Hardy]
• Przewidywalny porządek (psychika) — U niektórych pacjentów zewnętrzny porządek może ograniczać nieokreślone złe przeczucia (czynnik wspierający, a nie charakterystyczny objaw wskazujący na „wyleczenie”). [Morrison]

• Noc (objawy ogólne; psychika) — Trwoga, fizjologiczne reakcje paniki i niepokojące sny często nasilają się nocą (zob. Sen; Sny). [Kent]
• Nagły hałas / przestrach (objawy ogólne) — Hałas nasila objawy, wyzwalając pełną reakcję alarmową (zob. Umysł; Sen). [Kent]
• Błahostki (psychika/objawy ogólne) — Nieproporcjonalna reakcja na drobne bodźce; nadwrażliwy układ nerwowy (zob. Umysł; Objawy ogólne). [Phatak]
• Wysiłek (objawy ogólne) — Wysiłek może nasilać drżenie, zaburzenia regulacji oddychania i kołatanie serca (zob. Oddychanie; Serce). [Phatak]
• Bycie na widoku / bycie obserwowanym (psychika) — Wstyd, wstręt oraz skłonność do odgrywania scen i prowokacji mogą się nasilać, gdy pacjent jest obserwowany (zob. Umysł; Objawy ogólne). [Hardy]
• Alkohol (objawy ogólne; zawroty głowy) — W niektórych materiałach dotyczących Lac-su. alkohol nasila zawroty głowy lub niestabilność; gdy związek jest wyraźny, należy uwzględnić go jako potwierdzenie czynnika wywołującego.
• Sztuczne perfumy / zapachy maskujące (zmysły) — Wstręt do „maskowania” zapachu może powodować silne pogorszenie (zob. Nos; Objawy ogólne).
• Przymus dostosowania się (szkoła/klasa; zasady) — Pogorszenie pod wpływem narzuconej dyscypliny, gdy obraz przypadku koncentruje się wokół protestu przeciwko bezdusznym zasadom i osądzaniu (potwierdzenie obrazu grupy leków z mleka). [Hardy]

W obrazie Lac-su. występuje szczególny konflikt wewnętrzny: pacjent może czuć się w swej istocie potępiony, jak gdyby naznaczało go coś cielesnego, niskiego lub wstydliwego, a jego myśli krążą wokół wstrętu, toalet, zapachu i lęku, że inni uznają go za odpychającego. [Hardy] Wstyd ten nie musi prowadzić do potulności; może natomiast utrwalić się jako postawa prowokacyjna — „skoro już mną gardzicie, zmuszę was, żebyście patrzyli” — wyrażająca się ordynarnym zachowaniem, przekraczaniem granic lub świadomym łamaniem norm. Kryje się jednak za nią głód ciepła i uznania, typowy dla stanów opisywanych w grupie leków z mleka. [Hardy] [Scholten] Lęk jest często głęboko odczuwany w ciele: przeczucie, że „nadchodzi coś złego”, któremu towarzyszą drżenie i kołatanie serca, nie zaś jedynie nieuchwytna obawa; odpowiada to wyraźnym modalnościom (pogorszenie nocą, pod wpływem hałasu lub przestrachu). [Kent] Układ nerwowy może zachowywać się tak, jak gdyby pozostawał w stałej gotowości alarmowej: gwałtownie reaguje przestrachem, nadmiernie reaguje na błahostki i może przechodzić od niespokojnego pobudzenia do głębokiej apatii przypominającej rezygnację. [Phatak] Jeśli pojawia się derealizacja lub osobliwe postrzeganie ciała, należy rozumieć je jako zaburzenie granic w układzie nerwowym dotkniętym traumą lub pozostającym w stanie alarmu, a nie jako modną etykietę; nabiera ono znaczenia dopiero wtedy, gdy współistnieje z osią wstydu i wstrętu oraz fizjologicznymi reakcjami paniki. [Scholten] [Morrison] W myślach lub snach mogą pojawiać się agresywne obrazy (przemoc, okrucieństwo, wojna, zagrożenie); w ujęciu klinicznym przemawiają one za zabarwieniem syfilitycznym, jeśli są trwałe i charakterystyczne, a nie przypadkowe. [Sankaran] Wskazówka z opisu przypadku: w opublikowanym przypadku Welte podkreśla ciężki obraz zaburzeń neurologicznych u dziecka, historię porzucenia, odrażające cechy objawów oraz wyraźną poprawę po Lac suillinum — przypomina to, że lek ten może działać głęboko, gdy odpowiada całokształtowi objawów. [Welte]

Objawy dotyczące głowy często odzwierciedlają ogólną niestabilność: pacjent może opisywać uczucie unoszenia się i nierealności albo nagłe fale zawrotów głowy, odczuwane jako niebezpieczne, ponieważ grożą utratą kontroli. [Kent] Szczególnie istotną cechą potwierdzającą w materiałach dotyczących Lac-su. są zawroty głowy ze skłonnością do upadania (w niektórych klasycznych podsumowaniach opisywanego jako upadanie do tyłu). Jej wartość jest największa, gdy towarzyszą jej kołatanie serca, drżenie, odruch przestrachu oraz zasadnicze motywy wstydu i wstrętu. [Phatak] Objawy dotyczące głowy mogą nasilać się nocą lub po wysiłku, zgodnie z modalnościami ogólnymi. [Phatak] Przy dolegliwościach zatok lub objawach nieżytowych miejscowe ciepło może przynosić ulgę, lecz należy potwierdzić tę modalność, a nie zakładać jej obecność. [Phatak] Ból głowy może być również wtórny do zaburzonego apetytu — przepełnienia i jedzenia bez wyboru — dlatego przy doborze leku należy łączyć objawy z działów Głowa i Żołądek, zamiast rozpatrywać ból głowy w oderwaniu od reszty obrazu. [Farrington] Leku nie dobiera się wyłącznie do „rodzaju bólu głowy”, lecz do objawów głowy wpisujących się w charakterystyczny obraz psychiczny i autonomiczny. [Hahnemann]

Objawy oczne są zwykle drugoplanowe wobec stanu percepcji i układu nerwowego. Pacjenci mogą opisywać osobliwe zmiany w postrzeganiu twarzy lub poczucie nierealności „wokół oczu”, co wiąże się raczej z derealizacją i zaburzeniem granic niż z chorobą oczu. [Scholten] Przy współistniejących zaburzeniach neurologicznych objawy oczne mogą stanowić część obrazu zespołu chorobowego; w takich przypadkach podstawą doboru leku pozostaje charakterystyczny układ objawów psychicznych i ogólnych, a nie sam objaw oczny. [Welte] Objawy oczne zyskują większe znaczenie kliniczne, gdy dominują zawroty głowy i wrażenia spadania, a pacjent w ramach tego samego epizodu doświadcza niestabilności obrazu wzrokowego. [Kent]

Objawy uszne często przybierają postać nadmiernej reaktywności sensorycznej: nagłe dźwięki wywołują przestrach i są odczuwane jako przenikliwe, nasilając pobudzenie całego układu nerwowego i zakłócając sen. [Kent] Wrażliwość przypominającą nadwrażliwość słuchową należy oceniać w kontekście: czy wyzwala kołatanie serca, drżenie, zaburzenia regulacji oddychania i złe przeczucia? Jeśli tak, staje się istotnym potwierdzeniem. [Morrison] Bez centralnego wzorca wstydu i reakcji alarmowej sama nadwrażliwość słuchowa nie jest rozstrzygająca. [Hahnemann]

Objawy ze strony nosa mogą odzwierciedlać skłonność do nieżytów lub nasilony wstręt do zapachów. Niechęć do zapachów oraz osobliwe pogorszenie pod wpływem sztucznych perfum „maskujących” zapach mogą stanowić uderzające potwierdzenie, gdy pacjent odczuwa je jako moralnie lub fizycznie nie do zniesienia. Objawy nosa i zatok zyskują wartość przy doborze leku, gdy towarzyszy im charakterystyczny stan psychiczny i gdy miejscowe ciepło rzeczywiście łagodzi dolegliwości. [Phatak]

Objawy dotyczące twarzy mogą przejawiać się jako zmieniony obraz siebie (poczucie bycia brzydkim, upodobnionym do zwierzęcia lub odpychającym). Najlepiej rozumieć to jako element tożsamości naznaczonej wstydem, a nie dosłowne urojenie, chyba że pacjent relacjonuje takie odczucie z dużą siłą i wielokrotnie. [Hardy] Zaczerwienienie lub napięty wyraz twarzy mogą towarzyszyć epizodom fizjologicznych reakcji paniki z hiperwentylacją i kołataniem serca. [Morrison] Wstyd związany z zapachem może skłaniać do unikania kontaktu twarzą w twarz i wycofania społecznego lub, paradoksalnie, do wymuszania konfrontacji. [Hardy]

Objawy jamy ustnej często wiążą się z apetytem i impulsami. Głód może być wilczy i bez wybredności, czasem towarzyszy mu wstyd lub poczucie przymusu, a w niektórych przypadkach jama ustna staje się drogą realizacji impulsów przypominających łaknienie spaczone. [Welte] Mrowienie wokół ust podczas epizodów hiperwentylacji łączy objawy Jamy ustnej z Oddychaniem i Klatką piersiową oraz potwierdza wzorzec fizjologicznych reakcji paniki „przypominających tężyczkę”. [Morrison] Objawy jamy ustnej należy interpretować w kontekście całego stanu autonomicznego, a nie traktować jako wyłącznie miejscową dolegliwość. [Hahnemann]

Objawy dotyczące zębów i szczęk mogą odzwierciedlać napięcie nerwowe — zaciskanie zębów, niepokój ruchowy — zwłaszcza przy pogorszeniu nocą i w stanach przestrachu. [Kent] Objawy zębowe stają się istotne, gdy nasilają się pod wpływem tych samych czynników: hałasu, błahostek, nocy, wysiłku oraz zespołu trwogi i kołatania serca. [Phatak]

Objawy gardła często przybierają postać ucisku podczas epizodów reakcji alarmowej: ściśnięte gardło, trudności z przełykaniem ze strachu i poczucie zagrożenia umiejscowione w gardle lub klatce piersiowej, a nie wyłącznie w myślach. [Morrison] W stanie odpowiadającym temu lekowi gardło staje się zatem „narządem paniki”. Obraz objawów gardła należy zestawiać z objawami Oddychania (hiperwentylacja, wzdychanie) i Serca (kołatanie), aby potwierdzić spójność obrazu leku. [Kent]

Żołądek jest częstym miejscem odczuwania lęku w obrazie tego leku: lęk może być odczuwany „w żołądku”, z drżeniem i złym przeczuciem, które mają fizyczny, nieunikniony charakter. [Kent] Apetyt może ulegać rozregulowaniu: wilcze jedzenie, pozbawione wstydu albo związane ze wstydem, służy jako protest, sposób samouspokajania lub tworzenia dystansu przez wzbudzanie wstrętu. [Hardy] Po jedzeniu może występować wyraźna senność, stanowiąca osobliwy objaw potwierdzający, jeśli jest obecna i powtarzalna. [Kent] Zachowania przypominające łaknienie spaczone (zwłaszcza u dzieci) są klinicznie istotne, ponieważ często towarzyszą temu samemu poczuciu tożsamości naznaczonemu wstydem i wstrętem oraz zaburzeniom regulacji autonomicznej; w tym kontekście często cytuje się opis przypadku Welte. [Welte]

Dolegliwości brzuszne często następują po rozregulowaniu apetytu i zaburzeniach regularności wypróżnień. Wzdęcie, dyskomfort i niestabilność czynnościowa mogą wiązać się z przejadaniem się, mało wybiórczym doborem pokarmów i utrzymującym się w układzie nerwowym stanem „alarmu”. [Phatak] Podczas lękowego oczekiwania brzuch może być napięty i dawać poczucie niepokoju, co łączy objawy Brzucha z Umysłem i Sercem. [Kent]

Objawy ze strony układu moczowego mogą odzwierciedlać te same fizjologiczne reakcje lękowe: parcie naglące na tle nerwowym, zwiększoną częstość oddawania moczu w stanach lęku oraz wstyd związany z funkcjami ciała. [Morrison] Ich wartość wynika z objawów współwystępujących: czy pojawiają się wraz z drżeniem, kołataniem serca, hiperwentylacją i pogorszeniem nocą? Jeśli tak, wspierają ocenę całokształtu objawów. [Kent]

Objawy dotyczące odbytnicy i stolca mają znaczenie kliniczne, gdy centralne miejsce zajmuje odrażający charakter objawów. Zaparcie z cuchnącym stolcem, wstyd z powodu funkcji ciała i zaabsorbowanie brudem mogą stanowić silne cechy potwierdzające, zwłaszcza gdy po prawidłowo dobranym leku zmniejsza się odrażający zapach. [Welte] Objawy odbytnicze mogą również stać się sposobem rozgrywania kwestii kontroli — przez skrywany wstyd albo prowokacyjne eksponowanie — zależnie od strategii radzenia sobie przyjętej przez pacjenta. [Hardy]

U mężczyzn stan odpowiadający obrazowi leku może przejawiać się buntem przeciw narzuconej władzy, połączonym z głębokim poczuciem własnej ułomności i wstydem, niekiedy wyrażanym przez prymitywne prowokacje. [Hardy] Zaburzone zachowania seksualne najlepiej rozumieć jako zaburzenie granic związane ze zranieniem więzi, charakterystycznym dla grupy leków z mleka, a nie jako samą „rozwiązłość”; należy starannie różnicować z Hyoscyamus i Medorrhinum na podstawie silnego utożsamienia siebie ze wstydem i brudem oraz fizjologicznych objawów paniki. [Farrington] [Kent]

U kobiet wyraźniej może zaznaczać się problematyka charakterystyczna dla grupy leków z mleka: tęsknota za ciepłem, żal i niechęć wobec chłodnych reguł lub osądzania oraz oscylowanie między potrzebą opieki a jej odrzucaniem. [Hardy] Na pierwszy plan może wysuwać się niepokój odczuwany w żołądku, z kołataniem serca i pogorszeniem w nocy. [Kent] Objawy ginekologiczne, jeśli występują, mają mniejsze znaczenie rozstrzygające niż charakterystyczny obraz objawów psychicznych i ogólnych. [Hahnemann]

Zaburzenia oddychania mogą przybierać dramatyczny przebieg: hiperwentylacja z mrowieniem wokół ust i w dłoniach, uczuciem zaciskania, wzdychaniem oraz poczuciem nadciągającej katastrofy, odczuwanym raczej w ciele niż na poziomie myśli. [Morrison] Epizody te mogą być wyzwalane przez hałas, drobne wstrząsy, znalezienie się na widoku publicznym lub nocną trwogę i bezpośrednio wiążą się z kołataniem serca w dziale Serce oraz złymi przeczuciami w dziale Umysł. [Kent] Gdy obrazowi temu towarzyszą utożsamienie siebie ze wstydem i odrazą oraz charakterystyczna treść snów, Lac-su. wysuwa się jako ważny lek do rozważenia. [Hardy]

Kołatanie serca z lękiem, jeśli występuje, zajmuje centralne miejsce w obrazie: pacjent odczuwa bicie serca, zaczyna się go obawiać i może czuć się gorzej w nocy lub z błahych powodów. [Kent] Odpoczynek lub leżenie mogą przynosić poprawę; należy to wyraźnie sprawdzić, ponieważ dostarcza użytecznej modalności. [Phatak] Objawy sercowe należą do stanu konstytucyjnego, a nie do choroby serca ze zmianami strukturalnymi; niemniej w uzasadnionych przypadkach konieczna jest ocena lekarska. [Hahnemann]

Objawy ze strony klatki piersiowej często towarzyszą epizodom hiperwentylacji: ucisk w klatce piersiowej, poczucie niemożności opanowania oddechu, mrowienie, drżenie i przemożna potrzeba wzdychania. [Morrison] Objawy te odzwierciedlają zatem fizjologiczną reakcję alarmową, zwłaszcza gdy nasilają się w nocy oraz pod wpływem hałasu lub przestrachu. [Kent]

Objawy pleców mają zwykle znaczenie drugorzędne: napięcie wynikające z ciągłego pozostawania w gotowości obronnej albo urazy i przedłużony powrót do zdrowia w przypadkach z zachowaniami działającymi na własną niekorzyść lub lekkomyślnymi. [Hardy] Plecy rzadko stanowią główną podstawę doboru leku, mogą jednak potwierdzać szerszy wzorzec „twardości” przeplatającej się z załamaniem i uskarżaniem się. [Phatak]

W kończynach występują drżenie i niestabilność jako elementy fizjologicznej reakcji alarmowej — pacjent może odczuwać osłabienie i niepewność dłoni oraz kolan, jakby nie mógł na nich polegać. [Kent] Mrowienie i bolesne kurcze mięśni podczas epizodów hiperwentylacji łączą objawy kończyn z oddychaniem i mają znaczenie kliniczne jako spójny zespół objawów autonomicznych. [Morrison] Uderzającą biegunowością opisaną w obserwacjach klinicznych dotyczących grupy leków z mleka jest zmieniona reakcja na ból: albo niezwykła niewrażliwość (stoickie znoszenie bólu, zaniedbywanie urazów), albo — gdy mechanizmy kompensacyjne zawodzą — silne rozdrażnienie i niemożność zniesienia bólu. [Hardy]

Objawy skórne często skupiają się wokół granic i czystości: poczucia bycia brudnym, potrzeby mycia się, odrazy do zapachu lub wrażenia, że samo ciało jest źródłem zanieczyszczenia. [Hardy] Odrażający zapach ciała, gdy rzeczywiście występuje, a nie jest jedynie przedmiotem obaw, może stanowić mocne potwierdzenie, zwłaszcza gdy ustępuje po leku równolegle z poprawą stanu psychicznego i czynności jelit. [Welte]

W sferze snu często zaznacza się pogorszenie nocne: lęk i złe przeczucia nasilają się po zmroku, a pacjent może obawiać się snu, ponieważ nie czuje się w nim bezpiecznie lub układ nerwowy nie potrafi się „wyłączyć”. [Kent] Senność po jedzeniu może być osobliwym objawem potwierdzającym — nagłym opadnięciem z sił i uczuciem ociężałości, które chwilowo wycisza wewnętrzne pobudzenie. [Kent] Pacjent może budzić się niewypoczęty po nocy autonomicznego pobudzenia, zwłaszcza jeśli sny były pełne przemocy lub zagrożenia. [Welte] Sen należy rozpatrywać łącznie z nadwrażliwością na hałas i reakcją przestrachu: w obrazie leku często występują zaburzenia snu wskutek nagłych dźwięków oraz nadmiernie wrażliwej reakcji na nie. [Kent]

Sny mogą być żywe, mroczne i zagrażające: pojawiają się motywy okrucieństwa, wojny, niebezpieczeństwa, uwięzienia i moralnego osądu, które — gdy są nawracające i charakterystyczne — przemawiają za syfilitycznym zabarwieniem obrazu. [Sankaran] [Welte] W niektórych przypadkach opisywane są kompensacyjne sny o skarbach lub kosztownościach, jak gdyby psychika próbowała przywrócić poczucie wartości wobec wewnętrznego poczucia bezwartościowości; w praktyce klinicysta uwzględnia to jedynie wtedy, gdy pacjent spontanicznie zgłasza taki powtarzający się motyw. Sny mają największą wartość potwierdzającą, gdy wpisują się w ten sam wzorzec co wstyd na jawie, fizjologiczne objawy paniki i reakcja przestrachu. [Kent]

Nie ustalono charakterystycznego obrazu gorączki, który zajmowałby centralne miejsce; jeśli występują stany gorączkowe, należy ocenić, czy ich tłem są konstytucyjna skłonność do przestrachu, nocna trwoga i zaburzenia regulacji autonomicznej. [Phatak]

Zmiany odczuwania temperatury mogą towarzyszyć fizjologicznym objawom paniki (zimne dłonie, uderzenia gorąca, gęsia skórka) i występować naprzemiennie, odzwierciedlając niestabilność autonomiczną, a nie prosty podział obrazu leku na typ gorący lub zmarzliwy. [Morrison]

Jedzenie zajmuje centralne miejsce zarówno jako zachowanie, jak i w wymiarze symbolicznym: jedzenie bez wyboru, jedzenie na znak protestu, jedzenie związane ze wstydem oraz senność po posiłkach mogą potwierdzać obraz. [Hardy] [Kent] W niektórych nurtach opisów Lac-su. alkohol może nasilać zawroty głowy lub niestabilność; należy uwzględniać to tylko wtedy, gdy jest klinicznie wyraźne u danego pacjenta.

Lac-su. najlepiej zapamiętać jako stan konstytucyjny, w którym podatność na zranienie związana z naruszoną więzią (grupa leków z mleka) łączy się z poczuciem potępienia i wstydem dotyczącym własnej cielesności, prowadząc albo do załamania i wzmożonej potrzeby opieki, albo do prowokacyjnego buntu. [Hardy] [Scholten] Organizm pozostaje w stanie „fizjologicznego alarmu”: drżenie, kołatanie serca, przestrach wywołany hałasem, hiperwentylacja z mrowieniem i trzewnie odczuwane poczucie nadciągającej zguby — często z pogorszeniem w nocy i z błahych powodów oraz poprawą dzięki odpoczynkowi i spokojowi. [Kent] [Morrison] Odrażające cechy (zapach, stolec) i silna wrażliwość na to, co budzi wstręt, mogą być rzeczywiste lub jedynie stanowić przedmiot obaw, ale gdy są realne i ustępują po właściwie dobranym leku, stają się potwierdzeniem o dużej wartości. [Welte] Skłonność do upadków lub zawrotów głowy — zwłaszcza gdy wyróżnia się kierunkiem lub rodzajem odczucia — dostarcza praktycznego, charakterystycznego objawu fizycznego, nie powinna jednak nigdy być wykorzystywana samodzielnie, bez charakterystycznego układu objawów psychicznych i ogólnych. [Phatak]

Etiologia / zranienie więzi, odrzucenie, wstyd

• Carc. — W obu obrazach mogą występować ślady wpływu systemu rodzinnego i duża reaktywność; w Carcinosin przeważają obowiązek, perfekcjonizm i tłumienie, natomiast w Lac-su. — wstyd związany z ciałem, odraza i prowokacyjny bunt. [Farrington]
• Staph. — Upokorzenie i tłumiony gniew; w Staphisagria zranienie ma bardziej subtelny charakter i towarzyszy mu tłumione oburzenie, w Lac-su. wyraźniejsze jest poczucie bycia kimś „niskim/brudnym” wraz z autonomiczną reakcją alarmową i przestrachem. [Kent]
• Medorrh. — Rozluźnienie granic i impulsywność; w Medorrhinum przeważają poszukiwanie przyjemności i skrajności, w Lac-su. — potępienie, wstyd i odraza wraz z fizjologicznymi objawami paniki. [Kent]

Umysł / obrazy przemocy, bezwstyd, problemy z granicami

• Hyos. — Bezwstyd i ekshibicjonizm; w Hyoscyamus przeważają zazdrość o charakterze majaczeniowym i obsceniczna gadatliwość, w Lac-su. — tożsamość naznaczona wstydem i prowokacja jako obrona. [Kent]
• Stram. — Przerażenie i przemoc; w Stramonium przeważają ostre przerażenie oraz lęki związane ze światłem i ciemnością, w Lac-su. — nocne złe przeczucia, odraza i motywy potępienia. [Kent]
• Anac. — Rozszczepione poczucie siebie; w Anacardium występuje klasyczne okrucieństwo związane z „dwiema wolami”, w Lac-su. — tożsamość naznaczona wstydem i odrazą, z autonomicznymi objawami paniki i zranieniem więzi charakterystycznym dla grupy leków z mleka. [Kent]

Objawy charakterystyczne / fizjologiczne objawy paniki

• Acon. — Nagła panika i lęk przed śmiercią; obraz Aconite ma charakter ostry i wiąże się ze wstrząsem, w Lac-su. przeważają przewlekłe złe przeczucia ze wstydem, odrazą i przestrachem. [Kent]
• Gels. — Drżenie związane z oczekiwaniem; w Gelsemium występują otępienie, ociężałość i bezwład, w Lac-su. przeważają tożsamość naznaczona odrazą i wstydem oraz przestrach, z mrowieniem podczas hiperwentylacji. [Kent]
• Argent-n. — Lęk antycypacyjny z objawami żołądkowo-jelitowymi; w Argentum nitricum przeważają pośpiech i impulsywność, w Lac-su. — poczucie bycia potępionym i odraza wywoływana bodźcami zmysłowymi. [Kent]

Zapach i odrażający charakter objawów

• Merc. — Cuchnące wydzieliny i odrażający zapach; w Mercurius przeważają niepokój towarzyszący stanom septycznym i ślinotok, w Lac-su. — wstyd i odraza zakorzenione w poczuciu tożsamości, wraz z fizjologicznymi objawami paniki. [Kent]

• Lek komplementarny: Carc. — Gdy po złagodzeniu warstwy prowokacji i wstydu obraz przypadku ewoluuje w kierunku utrwalonego wpływu systemu rodzinnego z nadmiernym przystosowaniem. [Farrington]
• Lek komplementarny: Calc. — Jeśli po zmniejszeniu reakcji alarmowej i odrazy obraz konstytucyjny ustala się wokół niepewności, poszukiwania ochrony i zależności. [Kent]
• Dobrze działa po: Staph. — Po uwolnieniu od upokorzenia przez Staphisagria może ujawnić się obraz Lac-su., gdy pozostają wstyd związany z ciałem i tożsamość naznaczona odrazą. [Kent]
• Możliwy lek interkurencyjny: Acon. — W nagłych, ostrych nasileniach paniki nakładających się na stan przewlekły; następnie należy ponownie ocenić konstytucyjną całość objawów. [Kent]
• Ostrożność przy powtarzaniu dawek — W przypadkach o dramatycznym przebiegu, wrażliwych na poświęcaną uwagę, podawać kolejną dawkę po wyraźnym nawrocie charakterystycznej całości objawów, a nie według rutynowego harmonogramu. [Hahnemann]

Lac-su. należy rozważyć w pierwszej kolejności przy połączeniu: (1) silnego utożsamienia siebie ze wstydem i odrazą („brudny/odrażający”), (2) fizjologicznej autonomicznej reakcji alarmowej (drżenie, kołatanie serca, hiperwentylacja z mrowieniem), (3) pogorszenia nocnego i przestrachu wywołanego hałasem oraz (4) wzorców zachowania polegających na prowokowaniu, wystawianiu miłości na próbę lub opozycyjnym buncie wobec sztywnego osądu. [Kent] [Hardy] Fizyczne objawy potwierdzające należy wykorzystywać ostrożnie: zawroty głowy ze skłonnością do upadków mają wartość tylko wtedy, gdy należą do tego samego obrazu konstytucyjnego. [Phatak] W pediatrycznych przypadkach zaburzeń neurobehawioralnych nie należy dobierać leku na podstawie rozpoznania, lecz na podstawie charakterystycznej całości objawów, traktując opublikowane potwierdzenia (np. przypadek Welte) jako wskazówkę, a nie wzorzec do kopiowania. [Welte]

Potencja i powtarzanie dawek: w głębokich stanach konstytucyjnych z intensywnymi snami i reaktywnością autonomiczną należy unikać mechanicznego powtarzania; podać dawkę, odczekać i powtórzyć ją dopiero po wyraźnym nawrocie charakterystycznego wzorca, zgodnie z zasadami klasycznymi. [Hahnemann]

Cenne wskazówki z praktyki:

• Odrażający zapach + zaparcie + tożsamość naznaczona wstydem + wyraźna poprawa czynności jelit, zapachu i funkcjonowania po Lac-su. stanowią potwierdzenie o dużej wartości, gdy zmienia się także stan psychiczny. [Welte]
• Fizjologiczne objawy paniki z mrowieniem wokół ust i w dłoniach oraz gwałtowną reakcją przestrachu na hałas silnie wskazują na lek działający na autonomiczny układ reakcji alarmowej; przed ostatecznym wyborem należy potwierdzić obecność wzorca wstydu i odrazy. [Morrison]

Umysł

• Umysł; urojenia; brudny; jest — Objaw kluczowy dotyczący tożsamości; od zwykłej pedanterii odróżnia go głęboki wstyd i poczucie potępienia. [Kent]
• Umysł; lęk; oczekiwanie — Strach w postaci złych przeczuć, z drżeniem ciała i kołataniem serca. [Kent]
• Umysł; strach; coś się wydarzy — Poczucie „nadciągającej katastrofy”, często nocą. [Kent]
• Umysł; wzdryga się łatwo; od hałasu — Wyraźny objaw ogólny powiązany z zaburzeniami snu. [Kent]
• Umysł; gwałtowność; pragnienie uderzenia — Gdy objaw jest uporczywy i charakterystyczny, potwierdza zabarwienie syfilityczne. [Farrington]
• Umysł; towarzystwo; pragnie go, lecz czuje do niego niechęć / przeczy sam sobie — Właściwa rodzinie leków mlecznych biegunowość potrzeby i odrzucenia; wymaga potwierdzenia klinicznego. [Hardy]

Głowa

• Głowa; zawroty głowy; upadanie — Kierunek lub swoistość objawu należy traktować jako potwierdzenie jedynie przy obecności zasadniczych objawów psychicznych. [Kent]
• Głowa; zawroty głowy; z kołataniem serca — Łączy objawy głowy z objawami serca; stanowi część fizjologicznej reakcji alarmowej. [Kent]
• Głowa; zawroty głowy; po wysiłku — Odpowiada ogólnemu pogorszeniu pod wpływem wysiłku. [Phatak]
• Głowa; odczucia; unoszenie się — Pasuje do derealizacji i zaburzeń poczucia granic, jeśli są obecne. [Kent]
• Głowa; ból; po jedzeniu/przejedzeniu — Wiąże się z chaotycznym apetytem i zaburzeniami regulacji trawienia. [Farrington]
• Głowa; dolegliwości; nocą — Odpowiada nocnemu pogorszeniu w obrazie leku. [Kent]

Oddychanie / Klatka piersiowa

• Oddychanie; hiperwentylacja — Z mrowieniem i odczuciami przypominającymi tężyczkę; należy potwierdzić ich związek z fizjologiczną reakcją paniki. [Morrison]
• Oddychanie; utrudnione; z lękiem — Objawy w klatce piersiowej towarzyszą trwodze, a nie pierwotnej chorobie płuc. [Kent]
• Klatka piersiowa; ściskanie; z lękiem — Ucisk narastający w stanach strachu. [Kent]
• Oddychanie; wzdychanie — Częsty sposób rozładowania napięcia przy zaburzeniach regulacji autonomicznej. [Kent]
• Oddychanie; napady; nocą — Nocne pogorszenie potwierdza ten wzorzec. [Kent]
• Klatka piersiowa; drżenie / drżenie wewnętrzne — Objaw towarzyszący reakcji alarmowej. [Phatak]

Serce

• Serce; kołatanie; ze strachem — Główny objaw tego zespołu. [Kent]
• Serce; kołatanie; nocą — Potwierdza nocne nasilenie fizjologicznej reakcji alarmowej. [Kent]
• Serce; kołatanie; pogorszenie pod wpływem wysiłku — Odpowiada pogorszeniu po wysiłku i niestabilności. [Phatak]
• Serce; lęk; z kołataniem serca — Autonomiczna reakcja alarmowa obejmująca cały obraz przypadku, a nie jedynie „nerwy”. [Kent]
• Serce; kołatanie; poprawa w pozycji leżącej — Jeśli objaw jest wyraźnie obecny, stanowi przydatną modalność. [Phatak]
• Serce; drżenie; z kołataniem serca — Wzmacnia charakterystyczny zespół objawów. [Kent]

Żołądek / Odbytnica

• Żołądek; apetyt; wilczy — Potwierdzenia należy szukać we wstydzie i wstręcie związanych z własną tożsamością oraz w jedzeniu bez wyboru. [Phatak]
• Żołądek; jedzenie; pogarsza (senność po jedzeniu) — Swoisty objaw potwierdzający, gdy jest wyraźny i powtarzalny. [Kent]
• Żołądek; lęk; w żołądku — Trwoga odczuwana trzewnie jako szczególny odcień objawu kluczowego. [Kent]
• Odbytnica; zaparcie; cuchnący stolec — Objaw potwierdzający, gdy poprawa przebiega równolegle ze zmianą stanu psychicznego. [Welte]
• Odbytnica; zapach; stolca; odrażający — Wiąże wstyd z cielesną rzeczywistością; ważny, gdy jest wyraźny. [Welte]
• Żołądek; pragnienie; jedzenia, często / przymusowe — Należy uwzględniać jedynie jako część całokształtu objawów, nie samodzielnie. [Hardy]

Sen / Marzenia senne

• Sen; noc; pogorszenie — Noc przynosi trwogę, kołatanie serca i niepokojące marzenia senne. [Kent]
• Sen; senność; po jedzeniu — Swoisty objaw potwierdzający, gdy jest uderzający. [Kent]
• Marzenia senne; przerażające; przemoc/wojna — Gdy są uporczywe, przemawiają za zabarwieniem syfilitycznym. [Sankaran]
• Marzenia senne; okrucieństwo; straszne — Należy traktować jako potwierdzenie tylko wtedy, gdy są charakterystyczne i nawracające. [Welte]
• Sen; zaburzony; przez hałas — Wrażliwość na nagłe bodźce zakłócająca sen. [Kent]
• Marzenia senne; bycie ściganym / niebezpieczeństwo — Odzwierciedlają poczucie zagrożenia i złe przeczucia. [Kent]

Objawy ogólne

• Objawy ogólne; drżenie — Reakcja alarmowa całego organizmu. [Phatak]
• Objawy ogólne; wysiłek; pogarsza — Nasila kołatanie serca, drżenie i zaburzenia regulacji oddychania. [Phatak]
• Objawy ogólne; noc; pogorszenie — Modalność ogólna łącząca objawy psychiczne i autonomiczne. [Kent]
• Objawy ogólne; zapachy; pogarszają — Łatwość odczuwania wstrętu, zwłaszcza wobec zapachów „maskujących” inne wonie (wymaga indywidualnego potwierdzenia).
• Objawy ogólne; błahostki; pogarszają — Nadmierna wrażliwość na bodźce. [Phatak]
• Objawy ogólne; odpoczynek; poprawia — Spokój i odpoczynek wyciszają fizjologiczną reakcję alarmową. [Phatak]

Allen, T.F. (ed.) (1874–1879) The Encyclopaedia of Pure Materia Medica: A Record of the Positive Effects of Drugs upon the Healthy Human Organism. New York, NY, USA: Boericke & Tafel.

Farrington, E.A. (1897) A Clinical Materia Medica: Being a Course of Lectures Delivered at the Hahnemann Medical College, of Philadelphia. Philadelphia, PA, USA: Boericke & Tafel.

Hahnemann, S. (2004) Organon of Medicine. 6th edn (trans. Boericke, W.). New Delhi, India: B. Jain Publishers.

Hardy, J. (2021) Mammal Remedies in Homeopathy. 1st edn. Kandern, Germany: Narayana Verlag GmbH.

Hatherly, P. (2010) The Lacs: A Materia Medica and Repertory. 1st edn. Kenmore, QLD, Australia: AEN Pty Ltd.

Hatherly, P. (2025) The Lacs: A Materia Medica and Repertory. 2nd edn. Vorden, The Netherlands: Emryss.

Hughes, R. (1870) A Manual of Pharmacodynamics. London, UK: Leath & Ross.

Kent, J.T. (1897) Repertory of the Homoeopathic Materia Medica. 1st edn. Lancaster, PA, USA: The Examiner Printing House.

Kent, J.T. (1905) Lectures on Homoeopathic Materia Medica. 1st edn. Philadelphia, PA, USA: Boericke & Tafel.

Mangialavori, M., Heron, K., Sobraske, J. and Wood, B. (2016) Milk Remedies: Materia Medica Clinica. Vol. 1. North Charleston, SC, USA: CreateSpace Independent Publishing Platform.

Morrison, R. (1993) Desktop Guide to Keynotes and Confirmatory Symptoms. 1st edn. Berkeley, CA, USA: Hahnemann Clinic Publishing.

Phatak, S.R. (1977) Materia Medica of Homoeopathic Medicines. 1st edn. Mumbai, India: Sunanda Publications.

Sankaran, R. (1997) The Substance of Homoeopathy. 4th edn. Mumbai, India: Homoeopathic Medical Publishers.

Scholten, J. (1996) Homoeopathy and the Elements. Utrecht, The Netherlands: Stichting Alonnissos.

Welte, U. (2006) ‘Lac suillinum: a case of West syndrome and tetraplegia’, Spectrum of Homeopathy, December 2006. Kandern, Germany: Narayana Verlag GmbH.