• Krew i stany septyczne — gorączki adynamiczne ze znacznym osłabieniem i procesami gnilnymi, cuchnące wydzieliny, wyczerpanie jak w durze brzusznym, tętno drobne i szybkie; obraz „burzy toksemicznej” [Hering], [Allen], [Boger]. Zob. Gorączka/Objawy ogólne.
• Tkanka łączna luźna i skóra — ropowicze zapalenie tkanki łącznej, karbunkuły, czyraki wąglikopodobne, owrzodzenia z oddzielającymi się tkankami martwiczymi, sinawy obrzęk, czarny strup martwiczy; szybkie przechodzenie nacieku w martwicę i odwrotnie [Clarke], [Boericke]. Zob. Skóra.
• Układ chłonny i gruczoły — septyczne zapalenie węzłów chłonnych, węzły przypominające dymienice, stwardnienie wokół ropni z piekącymi bólami [Hering], [Boger]. Zob. Kończyny/Objawy ogólne.
• Nerwy obwodowe (ból) — bóle piekące, świdrujące, jak od noża; allodynia przy lekkim dotyku, a zarazem poprawa pod wpływem mocnego ucisku i pocierania [Hering], [Allen]. Zob. Umysł/Skóra/Kończyny.
• Naczynia i mikrokrążenie — obszary sine, wybroczynowe, o marmurkowatym zabarwieniu; linia demarkacyjna; zagrożenie zgorzelą [Clarke], [Hughes]. Zob. Skóra/Objawy ogólne.
• Błony śluzowe z procesami gnilnymi — cuchnący zapach, rzadka, posokowata wydzielina z pasmami krwi; septyczne zapalenia gardła i złośliwe postacie błonicze (obraz objawów pomocny w doborze leku) [Allen], [Clarke]. Zob. Gardło/Klatka piersiowa.
• Urazy chirurgiczne — zakażone rany, stany pooperacyjne z sinawym obrzękiem, silnym pieczeniem i szybką martwicą z oddzielaniem się tkanek; we wczesnym stadium zapobiega ropieniu, a gdy jest ono nieuniknione, przyspiesza je aż do ustąpienia procesu (regulacja „dwukierunkowa”) [Hering], [Clarke], [Boericke]. Zob. Objawy ogólne/Wskazówki kliniczne.

• Silny ucisk; ciasne bandażowanie; nieustanne pocieranie (chory pociera lub uciska bolesne miejsce, chodzi po pokoju) [Hering], [Allen].
• Ciepło stosowane miejscowo (gorące okłady) przy bólach piekących i świdrujących, gdy tkanki nie są jeszcze wyraźnie zgorzelinowe [Clarke], [Boericke].
• Ciepło ogólnie przy marznięciu podczas gorączek adynamicznych (por. Ars.) [Hering].
• Odpoczynek w ciemnym, cichym pokoju podczas majaczenia septycznego; ograniczenie bodźców zmysłowych [Clarke].
• Początek swobodnego ropienia lub zapewnienie odpływu — ból i ogólnoustrojowe objawy septyczne słabną, gdy wydzielina „znajduje ujście” [Hering], [Clarke].
• Leżenie na bolesnej stronie z mocnym uciskiem (przeciwpodrażnienie) [Allen].
• Ciepłe napoje, buliony w stanach zapaści; niewielkie pokrzepienie łagodzi uczucie zapadania w żołądku [Boericke].
• Świeże powietrze (łagodne wietrzenie) bez wychłodzenia — zmniejsza się odczuwanie przykrego zapachu (subiektywnie) [Clarke].

• Noc (po północy), nasilenie objawów septycznych, pieczenia i niepokoju ruchowego [Hering], [Allen].
• Zimne okłady, gdy zagraża zgorzel — ochłodzenie sinawej części ciała nasila ból i zasinienie [Clarke].
• Lekki dotyk (allodynia); mimo to silny ucisk przynosi ulgę — paradoksalna modalność dotykowa [Hering].
• Zatrzymanie odpływu wydzielin (przedwczesne zamknięcie rany, ciasne szwy) — zalegająca posoka nasila objawy ogólnoustrojowe [Clarke], [Boger].
• Ruch bez ucisku (wstrząsy) nasila dolegliwości; chory chce jednocześnie poruszać się i pocierać bolesne miejsce [Allen].
• Wilgotna, zimna pogoda przy zapaleniu tkanki łącznej; skóra przybiera ołowiane zabarwienie [Clarke].
• Zwolnienie ucisku — ból natychmiast powraca [Hering].
• Dotykanie tkanek martwiczych lub sondowanie — niezwykle silne pieczenie; chory nie toleruje nawet delikatnych manipulacji [Allen], [Hering].

Skrajny niepokój ruchowy z udręką: chory nie może pozostawać bez ruchu z powodu nieznośnych bólów piekących i świdrujących; chodzi po pokoju, nieustannie pociera i uciska bolesne miejsce — ten objaw charakterystyczny przenika cały obraz przypadku [Hering], [Allen]. Niepokój o zajętą część ciała — obawa, że „zgnije” lub „pęknie” — odpowiada skłonności do niszczenia tkanek (zabarwienie syfilityczne) [Clarke], [Boger]. Drażliwość i opryskliwość narastają wraz z bólem; niechęć do lekkiego dotyku lub ingerencji ma wymiar zarówno psychiczny, jak i fizyczny — chory nie dopuszcza nikogo do bolesnego miejsca (por. lęki Ars. z furią Tarent-c.) [Hering]. Może rozwinąć się majaczenie septyczne: mamrotanie, skubanie pościeli, chęć zerwania opatrunków z powodu palącego gorąca, naprzemienne osłupienie i pobudzenie [Allen], [Clarke]. Lęk przed nocą z powodu nieuchronnego pogorszenia; podejrzliwość, nieufność, a nawet złośliwość, gdy ktoś zakłóca spokój chorego (rys zwierzęcy) [Hering], [Tyler]. Uderzające jest wyczerpanie z wewnętrznym niepokojem; w odróżnieniu od Carbo-v. chory Tarent-c. mimo zapaści nadal odczuwa przymus poruszania się i pocierania [Clarke], [Farrington]. Przypadek: Złośliwy karbunkuł z bezsennością, chodzeniem po pokoju i nieustannym uciskaniem zmiany ręcznikiem; ból powracał w chwili zwolnienia ucisku; Tarent-c. 30C szybko zmniejszył ból i odór, a do trzeciego dnia doszło do oddzielenia tkanek martwiczych [Hering] [Clinical].

Bóle głowy w stanach septycznych o charakterze piekącym, świdrującym; skóra głowy bolesna przy lekkim dotyku, lecz silny ucisk przynosi ulgę; chory ciasno obwiązuje głowę [Allen], [Hering]. Twarz niespokojna, w stanach znacznego osłabienia o rysach hipokratesowych; oczy przygaszone lub błyszczące od gorączki; wyraz cierpienia nieproporcjonalnego do widocznej zmiany — ból dominuje w obrazie [Clarke], [Tyler]. Pulsowanie w potylicy przy zatrzymaniu odpływu wydzieliny; poprawa po udrożnieniu drenów (równolegle do zmian w miejscowym ognisku) [Boger]. Zawroty głowy przy podnoszeniu się do pozycji siedzącej w stanie adynamii, z zimnym potem i cuchnącym oddechem [Allen]. Gorąco głowy z zimnymi kończynami jest częste podczas burz septycznych (nierównomierna reakcja naczyniowa) [Hering]. Porównanie: Pyrog. ma „gorączkę sprawiającą wrażenie cięższej, niż wskazuje tętno” oraz gadatliwość na temat bycia otrutym; obraz Tarent-c. skupia się na miejscowej martwicy z pieczeniem, z nieodpartym przymusem pocierania i sinoczarnymi tkankami [Clarke], [Farrington].

Zapalenie tkanki łącznej wokół oczodołu lub obrzęk różopodobny o ciemnym, sinawym zabarwieniu; powieki napięte, lśniące, niezwykle bolesne przy dotyku; uciskanie oczodołu przynosi przejściową ulgę (charakterystyczna przeciwstawność reakcji na dotyk i ucisk) [Hering], [Allen]. Piekące, świdrujące bóle oczodołu promieniują do okolicy jarzmowej i skroni; łzy wodniste, słone, niekiedy cuchnące [Clarke]. W stanach septycznych twardówki mają mętne zabarwienie; reakcja źrenic może być spowolniona wskutek toksemii [Allen]. Opisywano przypadki zastrzału w okolicy gruczołów Meiboma z szybką martwicą, reagujące na lek we wczesnym stadium (przed dopełnieniem się martwicy) [Hering] [Clinical]. Światłowstręt minimalny; ból nie ma charakteru neuralgicznego jak w Spig., lecz jest świdrująco-piekący, z sinawym obrzękiem [Clarke]. Powstanie otworów umożliwiających odpływ zmienia cały stan głowy — poprawa, gdy wydzielina odpływa — to cecha charakterystyczna całego obrazu Tarent-c. [Hering].

Czyraczność przewodu słuchowego z bólami jak od noża; uczucie zatkania i pieczenia w przewodzie, chory nie znosi lekkiego dotknięcia wziernikiem, domaga się mocnego ucisku watą, który przynosi ulgę [Allen], [Hering]. Zapalenie tkanki łącznej za uchem z sinawym, ciastowatym obrzękiem i cuchnącą posoką; pogorszenie w nocy; poprawa pod wpływem ciepła i ucisku [Clarke]. Podczas gorączki niskie, brzęczące szumy uszne; przytępienie słuchu wskutek obrzęku lub toksemii [Allen]. Różni się od Hepar (nadmierna ziarnina, skrajna wrażliwość na zimno): Tarent-c. cechują palące gorąco i sinoczarne zabarwienie, poprawa pod wpływem ucisku oraz możliwość szybkiego ustąpienia zmian lub ujawnienia się martwicy z oddzielaniem tkanek [Hering], [Farrington].

Czyraki nosa i karbunkuły przegrody z bólami kłującymi, ciemnym zasinieniem i cuchnącym sączeniem; poprawa pod wpływem mocnego ściskania, pogorszenie w nocy [Clarke], [Allen]. Otaczające zapalenie tkanki łącznej grozi perforacją; odór nieproporcjonalny do wielkości zmiany [Hering]. Katar septyczny z rzadką, posokowatą wydzieliną podbarwioną krwią; nozdrza bolesne przy lekkim dotyku (allodynia) [Allen]. W ciężkiej toksemii koniuszek nosa może przybrać barwę purpurowoczarną, z zimnym potem na twarzy (skaza karbunkułowa) [Clarke]. Wczesna interwencja może zapobiec martwicy; w późnych stadiach obserwuje się szybkie oddzielanie się czarnego czopa, jeśli zapewniony jest odpływ [Hering].

Skóra obrzęknięta, sinawa, lśniąca, odczuwana przez chorego jako gorąca; chory uciska, ugniata lub ciasno obwiązuje policzek, aby złagodzić świdrujące bóle [Hering]. Wyraz twarzy pełen udręki; zęby zaciśnięte podczas napadów; wargi popękane, krwawią, nieprzyjemny smak [Allen]. Różopodobny proces szerzący się z ogniska zębowego może przybrać fioletowe zabarwienie z tworzeniem się pęcherzyków; zapach cuchnący [Clarke]. Ulga następuje po nacięciach lub samoistnym powstaniu ujść (potwierdzenie „poprawy, gdy pojawia się odpływ wydzieliny”) [Hering]. Por. Anthracin. (głęboki stan septyczny, czarne tkanki martwicze, nieznośne pieczenie łagodzone ciepłem, lecz mniejsza potrzeba ucisku) oraz Ars. (udręka, pieczenie łagodzone ciepłem, znaczne wyczerpanie, lecz ulga po miejscowym ucisku mniej dominuje w obrazie) [Farrington], [Clarke].

Język suchy, brązowy, popękany, z septycznym odorem z ust; jama ustna gorąca, cuchnąca, ślina ciągnąca się i cuchnąca [Allen], [Hering]. Zmiany aftowe lub wrzodziejące przybierają w środku szaroczarne zabarwienie; dotykanie wywołuje kłujące pieczenie, a mimo to chory uciska je tkaniną dla uzyskania ulgi [Clarke]. Pragnienie małych łyków ciepłych płynów lub niechęć do picia z powodu nudności wywołanych zapachem (mniej wyraźne niż w Ars.) [Hering]. Dziąsła gąbczaste, krwawiące; zębodoły bolesne po ekstrakcji, gdy zapalenie tkanki łącznej przybiera sinawy odcień — Tarent-c. może skrócić przebieg [Clinical] [Boericke]. Odór jest nieproporcjonalny do wielkości zmiany — powtarzająca się wskazówka przemawiająca za Tarent-c. [Clarke].

Ostre septyczne zapalenie przyzębia ze świdrującymi bólami korzeni, nasilającymi się w nocy; chory mocno zagryza zwinięty kawałek tkaniny, aby uzyskać ulgę (charakterystyczna poprawa pod wpływem ucisku) [Hering]. Ropień zębodołowy sinawy, obrzęknięty; pulsowanie niewielkie w porównaniu z pieczeniem i świdrowaniem [Allen]. Po zapewnieniu odpływu szybko słabnie ogólny niepokój ruchowy (związek objawów miejscowych z ogólnoustrojowymi) [Clarke]. Hepar cechuje nadwrażliwość na zimno i najlżejszy dotyk oraz potrzeba szczelnego otulenia; Tarent-c. domaga się ucisku i ciepła [Farrington].

Złośliwe zapalenia gardła i postacie błonicze z brudnoszarą lub czarną błoną, silnym odorem, piekącym uczuciem otarcia i niepokojem ruchowym; chory często pije ciepłą wodę, uciska gardło z zewnątrz [Allen], [Clarke]. Węzły szyjne obrzęknięte, bolesne przy lekkim dotyku; poprawa przy mocnym podtrzymywaniu [Hering]. Ropień migdałka, który wygląda sinawo, a nie jaskrawoczerwono (Bell.), i przy którym ucisk przynosi ulgę, zapowiada reakcję na Tarent-c. [Farrington]. Gdy błona oddziela się martwiczo, a odpływ wydzieliny staje się swobodniejszy, gorączka i udręka słabną [Clarke].

Nudności od zapachu rany lub wydzieliny; uczucie gorąca i pustki w żołądku, pragnienie małych łyków ciepłego płynu [Allen]. Wymioty rzadką, brunatnawą treścią podczas burz septycznych; zasłabnięcie przy podnoszeniu się do pozycji siedzącej, z zimnym potem [Hering]. Ból w nadbrzuszu łagodzony uciskiem; chory pochyla się, opierając o krawędź stołu [Clarke]. Brak apetytu; wstręt do jedzenia w związku z ogólnoustrojowym stanem gnilnym [Allen].

Uczucie świdrowania i pieczenia w powłokach brzusznych w miejscach ropowicy; zapalenie tkanki łącznej po zastrzykach lub urazie ma cechy Tarent-c. — fioletowe zabarwienie, lśniąca powierzchnia, niezwykle silny ból przy lekkim dotyku, poprawa pod wpływem silnego ucisku [Hering], [Clarke]. Wzdęcie bębnicze w gorączkach ze znacznym osłabieniem; przelewanie, cuchnące gazy [Allen]. Węzły krezkowe mogą być bolesne; kłucie w kierunku pachwin [Boger].

Bolesne, kroplowe oddawanie moczu lub dyzuria wskutek zapalenia tkanki łącznej miednicy; mocz ciemny, cuchnący, skąpy, z pieczeniem w cewce moczowej, gorzej w nocy [Allen]. Okolica nerek bolesna przy lekkim dotyku, lecz mocny ucisk przynosi ulgę (wałek z pościeli) [Hering].

Ropnie okołoodbytowe z sinawym, ciastowatym obrzękiem; niezwykle silny ból przy dotyku, poprawa pod wpływem ciągłego ucisku lub gorącego okładu (chory siada na czymś twardym) [Hering], [Allen]. Kanały przetokowe z cuchnącą posoką; ból powraca natychmiast po zwolnieniu ucisku [Clarke]. Bolesne parcie na stolec wskutek toksemii; stolce cuchnące, rzadkie, ciemne [Allen].

Zapalenie jądra lub jądra i najądrza wskutek szerzenia się zakażenia septycznego, z sinawym obrzękiem i pieczeniem, poprawa przy ciasnym suspensorium lub ucisku; płyn wodniaka ciemny [Hering], [Clarke]. Zmiany karbunkułowe na skórze moszny — czarne ogniska martwicy w środku — cuchnący zapach [Allen]. Brak popędu płciowego z powodu wyczerpania [Clarke].

Poporodowa ropowica krocza, zapalenie sutka ze zmianami stającymi się sinymi i lśniącymi, z bólami jak od noża; chora ciasno obwiązuje pierś i chodzi — Tarent-c. często zapobiegał martwicy lub przyspieszał wyraźne oddzielenie tkanek martwiczych [Hering], [Clarke]. Sepsa połogowa z cuchnącymi odchodami połogowymi, piekącymi bólami macicy, nasilanymi przez dotyk, łagodzonymi uciskiem (podtrzymywanie ramionami) [Allen]. Ropień gruczołu Bartholina o wyraźnie purpurowym zabarwieniu, z pulsowaniem słabszym niż świdrujące pieczenie; w kilku opisach klinicznych odnotowano szybką poprawę po ciepłym okładzie i Tarent-c. [Clarke] [Clinical].

Płytki, szybki oddech, ze wzdychaniem podczas napadów bólu; zwraca uwagę cuchnący oddech [Allen]. Duszność, jeśli zajęta jest ściana klatki piersiowej; poza tym objawy ze strony dróg oddechowych mają znaczenie drugorzędne wobec ogólnoustrojowej sepsy [Clarke].

Tętno drobne, szybkie, nadmiernie reaktywne; fale chłodu i gorąca z nagłym opadaniem z sił przy podnoszeniu się do pozycji siedzącej; niepokój w okolicy przedsercowej wskutek toksemii [Allen], [Hering]. Nie jest to przede wszystkim lek na organiczne choroby serca; niewydolność czynnościowa wynika z sepsy, bólu i bezsennego chodzenia po pokoju [Clarke]. Ciepło i ucisk okolicy serca (obejmowanie dłońmi) przynoszą subiektywną ulgę [Allen].

Zapalenie tkanki łącznej i procesy zakaźne ściany klatki piersiowej po urazie; pieczenie aż do kości, pogorszenie przy lekkim dotyku, poprawa pod wpływem bandaża uciskowego [Hering]. Cuchnący oddech w sepsie; wzdychanie z udręką (mniej lęku typowego dla Ars., więcej cierpienia wywołanego bólem miejscowym) [Allen]. Jeśli treść ropniaka swobodnie odpływa, stan ogólnoustrojowy szybko się zmienia — logikę obrazu Tarent-c. oddaje hasło „zapewnić odpływ posoki” [Clarke].

Klasyczne są czyraki gromadne między łopatkami — sitowate otwory, centralny czarny rdzeń, zasinienie wokół zmiany, nieznośne świdrujące pieczenie; chory mocno opiera się o oparcie krzesła, by uzyskać ulgę [Hering], [Clarke]. Mięśnie prostowniki grzbietu bolesne przy dotyku; poprawa pod wpływem silnego ucisku (pas, wałek) [Allen].

Zapalenie tkanki łącznej kończyn po urazach lub zastrzykach: szybko narastający obrzęk, ciemna, lśniąca skóra, czarne punkty w środku zmian, cuchnąca posoka; ból zmusza do ruchu i pocierania [Hering]. W zapaleniu naczyń chłonnych początkowo czerwone smugi, później śliwkowe zabarwienie, z przeszywającymi bólami [Clarke]. Zagrażająca zgorzel palców stóp lub rąk z purpurowo-czarnym zabarwieniem, drętwieniem i pieczeniem oraz allodynią; ciepło + ucisk łagodzą dolegliwości; po Tarent-c., gdy lek jest wskazany, pojawia się wyraźna linia demarkacyjna [Hughes], [Hering]. Przewlekłe stwardnienia po sepsie miękną i ustępują (działanie późne) [Clarke].

Główny obszar działania. Zapalenie ropowicze, czyraki gromadne/zmiany wąglikopodobne, owrzodzenia z oddzielaniem się tkanek martwiczych, sinoczarne plamy, rzadka, cuchnąca posoka, nieznośne piekące/świdrujące bóle; lekki dotyk nie do zniesienia, silny ucisk i pocieranie nieodzowne [Hering], [Allen], [Clarke]. Zmiany są ciemne, lśniące, obrzęknięte, często z licznymi sitowatymi otworami; ich środki są czarne; odór intensywny — nieproporcjonalny do wielkości zmian [Clarke], [Boericke]. Działanie dwufazowe: we wczesnym stadium — przerywa ropienie lub kieruje proces ku łagodnemu ustąpieniu; w stadium rozwiniętym — przyspiesza prawidłowe ropienie i oddzielanie się tkanek martwiczych, skraca przebieg, zmniejsza nasilenie ogólnoustrojowej sepsy [Hering], [Clarke]. Porównaj Anthracin. (głęboko nasilone procesy gnilne, pieczenie > ciepło, mniejsza potrzeba ucisku), Ars. (pieczenie > ciepło, udręka bez charakterystycznego dla Tarent-c. przymusu „muszę uciskać i pocierać”), Crot-h. (objawy krwotoczne, wybroczyny, zimno, bierne sączenie) [Farrington], [Boger].

Bezsenność z bólu i niepokoju ruchowego; chodzenie tam i z powrotem, jęczenie, pocieranie; sen przychodzi, gdy wydzielina zaczyna swobodnie odpływać lub gdy można utrzymać silny ucisk (bandaż) [Hering]. Odnotowano przerażające sny o paleniu, czerni, szczurach/pająkach (sygnatura zwierzęca) [Tyler]. Po oddzieleniu się tkanek martwiczych sen staje się głęboki i regenerujący (obserwacja kliniczna) [Clarke].

Koszmary o byciu kąsanym, obgryzanym lub palonym; nagłe przebudzenie z udręką i pragnieniem pocierania chorego miejsca [Tyler], [Allen].

Niezbyt wysoka gorączka adynamiczna z cuchnącymi potami, drobnym, szybkim tętnem, naprzemiennymi dreszczami i gorącem, skłonnością do zapaści przy przyjmowaniu pozycji siedzącej [Allen], [Hering]. Odór septyczny od chorego lub zmiany; przebieg gorączki szybko się poprawia, gdy ustala się odpływ wydzieliny lub oddzielają się tkanki martwicze (praktyczna wskazówka dotycząca momentu zmian) [Clarke], [Boger]. W przeciwieństwie do Pyrog. tętno i temperatura są proporcjonalne do miejscowego zniszczenia tkanek, zamiast wykazywać wzajemną dysproporcję [Farrington].

Dreszcze przy najmniejszym odkryciu w stanach septycznych; gorąco odczuwane subiektywnie jako pieczenie w obrębie zmiany, podczas gdy otaczająca skóra jest obiektywnie zimna i ciemno zasiniona (rozbieżność naczyniowa); poty cuchnące, oleiste, przynoszą niewielką ulgę, dopóki tkanki martwicze nie zaczną się oddzielać [Allen], [Hering].

Niechęć do kontaktu zimnej wody z rozpaloną jamą ustną; woli ciepłe płyny małymi łykami; mały apetyt; odraza wywołana odorem [Allen], [Clarke]. Pragnienie ciepłych bulionów; środki pobudzające doraźnie ożywiają, lecz później nasilają pieczenie (przestroga kliniczna) [Clarke].

Główna synteza obrazu: destrukcyjny proces septyczny z sinoczarnymi tkankami, nieznośnym piekącym/świdrującym bólem, allodynią przy lekkim dotyku i przymusowym poszukiwaniem ulgi przez silny ucisk, ciasne bandażowanie i ciągłe pocieranie, a także niespokojnym pobudzeniem i cuchnącą posoką [Hering], [Allen], [Clarke]. Lek często zapobiega ropieniu, gdy zostaje podany na początku, w fazie stwardnienia i ciemnego zabarwienia, albo — gdy ropienie jest już nieuniknione — przyspiesza dojrzewanie i wyraźne oddzielanie się tkanek martwiczych, przy czym poprawa ogólna postępuje wraz z uwolnieniem odpływu wydzieliny („lepiej, gdy wypływa”) [Hering], [Clarke], [Boericke]. W doborze leku wskazówkami są pogorszenie w nocy, pogorszenie pod wpływem zimna/wilgoci, poprawa pod wpływem ciepła i ucisku; sygnatura zwierzęca przejawia się w gwałtownej drażliwości, szarpaniu opatrunków i drapieżnej intensywności skupienia na bolesnym miejscu [Tyler], [Farrington].

Czyraki gromadne/zmiany wąglikopodobne i owrzodzenia z oddzielaniem się tkanek martwiczych

• Anthracin. — Gwałtowne pieczenie, głęboko nasilone procesy gnilne; mniejsza potrzeba ucisku; większa zapaść ogólna; stosować, gdy dominuje czarny strup martwiczy z palącymi bólami > ciepło [Clarke], [Farrington].
• Ars. — Pieczenie > ciepło, wielka udręka, niepokój ruchowy, okresowość; słabiej zaznaczone miejscowe sinoczarne zabarwienie i mniejsza przymusowa potrzeba ucisku [Hering], [Kent].
• Crot-h. — Sepsa krwotoczna, wybroczyny, zimna sinawa skóra, bierne sączenie ciemnej krwi; w Tarent-c. chore miejsce jest gorące i piekące, a ucisk przynosi ulgę [Boger], [Clarke].
• Lach. — Zmiany purpurowe, lewostronne, septyczne, nietolerancja najlżejszego dotyku i ucisku; w Tarent-c. chory pragnie silnego ucisku [Kent], [Farrington].
• Hepar — Zagrażające ropienie, skrajna wrażliwość na zimno, bóle > ciepło; dotyk pogarsza, nawet silny ucisk, w przeciwieństwie do Tarent-c. [Farrington].
• Sil. — Wspomaga ropienie w opieszale rozwijających się czyrakach; bóle mniej piekące/świdrujące, bez poprawy > silny ucisk [Boger].

Zapalenie tkanki łącznej / ropowica po urazie lub zastrzyku

• Bell. — Jasnoczerwone, gorące, tętniące zmiany we wczesnym stadium; w Tarent-c. zmiany są ciemnofioletowe, lśniące, z czarnymi punktami i odorem [Clarke].
• Pyrog. — Gorączka septyczna z dysproporcją między tętnem a temperaturą, gadatliwość na temat bycia otrutym; obraz miejscowy mniej rozstrzygający niż ogólny [Farrington].
• Apis — Zmiany obrzęknięte, różowe, bóle żądlące z poprawą pod wpływem zimna; Tarent-c. — poprawa pod wpływem ciepła/ucisku [Kent].
• Merc. — Ropiejące kanały ze ślinotokiem, nocnymi potami; ból mniej świdrujący, bardziej tętniący; wyraźne objawy w jamie ustnej [Clarke].

Zgorzel / demarkacja

• Sec. — Sucha zgorzel z lodowatym zimnem, niewielki ból; Tarent-c. cechuje palący ból z sinoczarnym zabarwieniem i ulgą pod wpływem ucisku [Boger].
• Carbo-v. — Głód powietrza, zimna zapaść; mniej pieczenia; pragnie wachlowania zamiast uciskania [Kent].

Charakter bólu i modalność dotykowa

• Tarent-h. (Tarentula hisp.) — Hiperkineza, poprawa pod wpływem muzyki, nadmierna pobudliwość nerwowa; brak septycznego obrazu sinoczarnych zmian ze świdrującym pieczeniem właściwego Tarent-c. [Tyler], [Clarke].
• Mez. — Piekące, kąsające bóle skóry z pęcherzykami; brak charakterystycznych zmian wąglikopodobnych i septycznej posoki [Farrington].

Sepsa ogólnoustrojowa z odorem

• Bapt. — Osłupienie durowe, twarz jak u odurzonego; miejscowe niszczenie tkanek ma mniejsze znaczenie; obraz Tarent-c. koncentruje się na zmianie miejscowej [Boger].
• Kreos. — Cuchnące, żrące owrzodzenia; mniejsza poprawa pod wpływem ucisku i mniej wyraźny charakter czyraka gromadnego [Clarke].

• Uzupełniający: Ars. — wspólne cechy to pieczenie i niepokój ruchowy; Ars. często poprzedza Tarent-c. we wczesnej udręce septycznej lub następuje po nim, gdy po oddzieleniu się tkanek martwiczych utrzymuje się ogólne wyczerpanie [Kent], [Farrington].
• Uzupełniający: Sil. — gdy po przerwaniu przez Tarent-c. gwałtownego procesu septycznego pozostaje mało aktywne ognisko, Sil. dopełnia wydalania resztek tkankowych [Boger].
• Uzupełniający: Hepar — przy wrażliwości na zimno i bliskim ropieniu; Tarent-c. zastępuje Hepar, gdy barwa staje się ciemnofioletowa, a bóle świdrująco-piekące [Farrington].
• Dobrze działa po: Acon. w najwcześniejszej panice pourazowej, przed pojawieniem się ciemnego zabarwienia; następnie Tarent-c. ukierunkowuje przebieg procesu septycznego [Hering].
• Dobrze działa po: Bell., gdy stadium jasnoczerwone przechodzi w ciemne, lśniące zabarwienie z czarnymi punktami [Clarke].
• Dobrze poprzedza: Anthracin., gdy mimo stosowania ucisku dominują czarny strup martwiczy i skrajnie nasilone procesy gnilne [Clarke].
• Pokrewne: Crot-h., Lach., Sec. — leki zgorzelinowe; dobór według temperatury, krwawienia i modalności ucisku [Boger], [Farrington].
• Niezgodny/utrudniający ocenę: Tarent-h. — nie stosować naprzemiennie bez namysłu; mimo przynależności do tego samego rodzaju mają różne obszary działania [Tyler].
• Antidota (kliniczne): Ciepło + silne bandażowanie często działają jako „naturalne środki wspomagające”; standardowe środki antyseptyczne i drenaż chirurgiczny nie są niezgodne, lecz współdziałają zgodnie z logiką obrazu leku [Clarke], [Hughes].

• Czyraki gromadne/zmiany wąglikopodobne (sinoczarne, sitowate, nieznośne pieczenie > silny ucisk): 30C co 1–3 godziny w ostrej fazie; zmniejszać częstość podawania wraz z poprawą. Ciepło + ciągły ucisk/bandaż są racjonalnymi środkami wspomagającymi, odpowiadającymi modalnościom [Hering], [Clarke].
• Zapalenie tkanki łącznej po zastrzyku/urazie (ciemne, lśniące zmiany, czarne punkty, odór): 30C–200C zależnie od reaktywności; jeśli stwardnienie jest wczesne i napięte, powtarzać niższe potencje; gdy zagraża martwica lub zmiana się otwiera, pojedyncza dawka 200C może stać się punktem zwrotnym w przebiegu przypadku [Boericke], [Boger].
• Zagrażająca zgorzel palców (purpurowo-czarne zabarwienie, drętwienie i pieczenie, poszukiwanie ucisku): 200C w pojedynczej dawce; ponowna ocena po 12–24 h; rozważyć Crot-h. lub Sec., jeśli dominują zimno z objawami krwotocznymi lub bezbolesna sucha zgorzel [Farrington], [Boger].
• Septyczne rany chirurgiczne (zatrzymana posoka, nieznośny ból przy lekkim dotyku): zapewnić mechaniczny drenaż; Tarent-c. uzupełnia — nie zastępuje — chirurgię i antyseptykę [Clarke], [Hughes].
• Następstwa — stwardniałe brzegi po sepsie: 30C podawane z przerwami przez kolejne dni może zmiękczać bliznowate obrzeża i poprawiać odżywienie tkanek [Clarke].
• Wskazówka dotycząca dawkowania: Przy gwałtownych bólach zmuszających do poszukiwania ucisku powtarzać, dopóki chory musi stale uciskać; gdy tylko ucisk przestaje być koniecznością, wydłużyć odstępy lub przerwać podawanie [Hering].
• Wskazówka porównawcza: Jeśli chory błaga o ciepło i ucisk — Tarent-c.; o ciepło i towarzystwo/zapewnienie otuchy — Ars.; o zimne okłady — Apis; o powietrze/wachlowanie — Carbo-v. [Farrington], [Kent].

Umysł

• Umysł — Niepokój ruchowy — podczas bólu — zmusza do ruchu i pocierania. Główny objaw charakterystyczny w zachowaniu [Hering], [Allen].
• Umysł — Drażliwość — przy dotyku — najmniejsza ingerencja nasila objawy. Odrzuca pomoc opiekunów, ponieważ lekki dotyk sprawia ból [Hering].
• Umysł — Lęk — o zdrowie — dotyczący miejscowo zajętej części ciała; lęk przed zgorzelą. Świadomość niszczącej miazmy [Clarke].
• Umysł — Majaczenie — septyczne; mamrotanie; skubanie pościeli. Obraz sepsy z adynamią [Allen].
• Umysł — Rozpacz — w nocy — ból z cuchnącą wonią. Nocne pogorszenie doprowadza do rozpaczy [Hering].
• Umysł — Złośliwość — gdy przeszkadza się choremu cierpiącemu z bólu. Rys zwierzęcej zajadłości [Tyler].

Głowa

• Głowa — Ból — piekący, świdrujący — poprawa pod wpływem ucisku — poprawa po ciasnym obandażowaniu głowy. Przeciwstawne reakcje na dotyk i ucisk [Allen].
• Głowa — Zapach — cuchnący oddech — stany septyczne. Cuchnąca woń jako wskazówka [Allen].
• Głowa — Osłabienie — przy siadaniu — uczucie omdlewania z zimnym potem. Adynamia [Hering].
• Głowa — Przekrwienie — zapalenie septyczne — sinawa twarz. Związek z zaburzeniami naczynioruchowymi [Clarke].
• Głowa — Ból — potylica — poprawa, gdy wydzielina zaczyna swobodnie odpływać. „Poprawa, gdy zaczyna się sączyć” [Boger].
• Skóra głowy — Tkliwość — przy dotyku — lekki dotyk nasila objawy. Allodynia [Hering].

Skóra

• Skóra — Czyraki gromadne — sitowate otwory — czarny rdzeń — cuchnąca wydzielina. Charakterystyczna zmiana [Clarke], [Hering].
• Skóra — Zapalenie tkanki łącznej — ropowicze — ciemne, sine — obrzęk z lśniącą skórą. Barwa i wygląd powierzchni [Clarke].
• Skóra — Owrzodzenia — z oddzielaniem się martwych tkanek — czarne; z posokowatą wydzieliną; cuchnące. Sepsa z niszczeniem tkanek [Allen].
• Skóra — Ból — piekący, świdrujący — lekki dotyk nasila — ucisk łagodzi. Modalność patognomoniczna [Hering].
• Skóra — Zgorzel — zagrażająca — linia demarkacyjna staje się wyraźna. Punkt zwrotny pod wpływem leku [Hughes].
• Skóra — Róża — złośliwa — sinawa — pogorszenie w nocy. Ciężkie szerzenie się procesu septycznego [Clarke].

Kończyny

• Kończyny — Ból — przeszywający; jak od noża — podczas zapalenia tkanki łącznej. Charakter bólu [Allen].
• Kończyny — Zmiana zabarwienia — sinoczarne — skłonność do zgorzeli. Charakterystyczna barwa [Clarke].
• Kończyny — Owrzodzenia — cuchnące — poprawa pod wpływem gorących okładów i ucisku. Postępowanie zgodne z modalnościami [Boericke].
• Kończyny — Osłabienie — septyczne; nie może usiąść bez uczucia omdlewania. Niewydolność ogólnoustrojowa [Hering].
• Kończyny — Zapalenie naczyń chłonnych — czerwone smugi, następnie śliwkowe. Zmiana fazy [Clarke].
• Kończyny — Drętwienie z pieczeniem — palce — zimne części obwodowe, gorąca część centralna. Naczyniowa rozbieżność [Boger].

Gardło / Jama ustna

• Gardło — Zmiany błonicze — szaroczarna błona — cuchnące; z adynamią. Złośliwe postacie chorób gardła [Clarke].
• Gardło — Ucisk z zewnątrz — przynosi poprawę. Kluczowa modalność [Hering].
• Jama ustna — Zapach — cuchnący — septyczny; ślinotok z cuchnącą śliną. Cuchnąca woń [Allen].
• Język — Suchy — brązowy — popękany — gorączki z adynamią. Niska żywotność [Allen].
• Zęby — Ropień — zębodołowy — ciemny obrzęk — poprawa pod wpływem ucisku. Ognisko zębowe [Hering].

Gorączka / Objawy ogólne

• Gorączka — Septyczna — cuchnące poty — z adynamią. Zasadniczy stan w obrazie leku [Allen], [Boger].
• Objawy ogólne — Ból — piekący — poprawa pod wpływem ciepła i ucisku. Cecha charakterystyczna Tarent-c. [Hering].
• Objawy ogólne — Noc — pogorszenie — po północy. Pogorszenie stanu septycznego [Allen].
• Objawy ogólne — Rany — septyczne — cuchnąca posoka — poprawa, gdy wydzielina zaczyna swobodnie odpływać. Punkt zwrotny w leczeniu [Clarke].
• Objawy ogólne — Dotyk — lekki — pogarsza — ucisk — przynosi poprawę. Paradoks reakcji na dotyk [Hering].
• Objawy ogólne — Zapaść — przy siadaniu — uczucie omdlewania; zimny pot. Adynamia [Allen].

Odbytnica / Miednica

• Odbytnica — Ropień — okołoodbytowy — ciemny, miękki i ciastowaty; poprawa pod wpływem ucisku. Ognisko w okolicy krocza [Hering].
• Narządy płciowe żeńskie — Zapalenie piersi — ropowicze — sinawe, zagrażająca martwica z oddzielaniem tkanek — poprawa pod wpływem ucisku. Przypadki dotyczące piersi [Clarke].
• Narządy płciowe żeńskie — Odchody połogowe — cuchnące — septyczne; z adynamią. Sepsa połogowa [Allen].
• Narządy płciowe męskie — Zapalenie jądra — septyczne — ciemny obrzęk — poprawa przy stosowaniu suspensorium (ucisk). Sfera narządów płciowych [Clarke].

Oddychanie / Klatka piersiowa

• Klatka piersiowa — Zapalenie tkanki łącznej — ściana klatki piersiowej — ciemna, lśniąca — pieczenie sięgające kości. Ognisko w obrębie klatki piersiowej [Hering].
• Oddychanie — Wzdychanie — stany septyczne. Oznaka bólu lub udręki [Allen].
• Oddech — Cuchnący — gnilny — z towarzyszącą gorączką. Cuchnąca woń jako wskaźnik [Allen].
• Tętno — Małe, szybkie — stan septyczny; skrajne wyczerpanie. Parametry życiowe [Hering].

Hahnemann — Materia Medica Pura (1821–1834): podstawa metodologiczna analizy prób lekowych i zasad porównywania.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879–1891): podstawowe potwierdzenia kliniczne — czyraki gromadne, zgorzel, ulga pod wpływem ucisku, „poprawa, gdy zaczyna się sączyć”.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–1879): zestawienie prób lekowych i zatruć; gorączka z adynamią, bóle piekące i świdrujące, paradoks reakcji na dotyk.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): obraz zmian wąglikopodobnych i czyraków gromadnych, ciemna barwa i lśniąca powierzchnia, cuchnąca woń, uzupełnienie postępowania chirurgicznego.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): zwięzłe objawy charakterystyczne; rany septyczne, prawidłowości dotyczące ropni, modalności.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1880): toksykologia i patofizjologia sepsy z niszczeniem tkanek; demarkacja naczyniowa.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): objawy ogólne sepsy, „poprawa, gdy rozpocznie się odpływ wydzieliny”, zestawienie różnicowe.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): różnice względem Ars., Anthracin., Hepar, Crot-h., Lach.; cechy charakterystyczne leków pochodzenia zwierzęcego.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): kontekst miazmatyczny; relacje między lekami stosowanymi w zgorzeli.
Phatak, S. R. — Materia Medica of Homoeopathic Medicines (1977): zwięzłe podstawowe cechy — poprawa pod wpływem ucisku, sinoczarna tkanka, septyczna woń.
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): psychologia leków pochodzenia zwierzęcego, krążenie niczym drapieżnik, sny, nacisk na modalności.
Dunham, C. — Lectures on Materia Medica (1878): integracja postępowania chirurgicznego i zachowawczego; zasady drenażu zgodne z działaniem leku.
Burt, W. H. — Physiological Materia Medica (1873): wczesne amerykańskie doniesienia o jadach pajęczaków i septycznych reakcjach zapalnych.
Hale, E. M. — New Remedies (różne wydania): odniesienia kontekstowe dotyczące toksykologii i wskazań klinicznych w stanach ropowiczych.