• Błony śluzowe nosa i nosogardła – wodnisty katar, utrata węchu i stany nieżytowe [Allen].
• Trąbki słuchowe i uszy – nawracający wyciek z uszu, wydzielina, świąd i głuchota nieżytowa [Clarke].
• Ślinianki i jama ustna – obfite ślinienie, pieczenie w jamie ustnej i na podniebieniu, nadmierne wydzielanie [Hering].
• Owłosiona skóra głowy i skóra – silny świąd, wykwity pokryte strupami, zwłaszcza na granicy owłosienia [Hering].
• Wargi i twarz – pęknięcia, wykwity, świąd z łuszczeniem; wykwity odpowiadające skłonnościom sykotycznym [Kent].
• Drogi oddechowe – katar z niedrożnością nosa występującą naprzemiennie z obfitym wyciekiem; nieżyt ze spływaniem wydzieliny po tylnej ścianie gardła [Allen].
• Drogi moczowe – podrażnienie i świąd w okolicy cewki moczowej; wydzielina nieżytowa [Clarke].
• Żeńskie narządy płciowe – przewlekły nieżyt pochwy, świąd, otarcia naskórka [Clarke].

• Świeże powietrze, które często łagodzi ból głowy i uczucie ucisku w nosie [Hering].
• Zimne okłady na swędzące wykwity [Allen].
• Całkowite usunięcie wydzieliny nieżytowej (poprawa po swobodnym wycieku z nosa) [Clarke].
• Odpoczynek od wysiłku umysłowego; objawy słabną przy unikaniu czytania lub myślenia [Kent].
• Rozluźnienie ubrania przy uczuciu przekrwienia głowy [Hughes].
• Przemywanie wykwitów na owłosionej skórze głowy chłodną wodą [Hering].
• Łagodny ucisk z zewnątrz na skronie podczas bólu głowy [Clinical observation].
• Oddanie moczu przy uczuciu podrażnienia pęcherza [Clarke].

• Ciepło w pomieszczeniu, nasilające nieżyt i świąd [Hering].
• Noc, zwłaszcza w odniesieniu do świądu owłosionej skóry głowy i bezsenności [Allen].
• Wysiłek umysłowy, nasilający objawy ze strony głowy i nosa [Kent].
• Ciepłe okrycie w łóżku, nasilające świąd owłosionej skóry głowy i skóry ciała [Clarke].
• Jedzenie słodyczy, nasilające świąd warg i jamy ustnej [Clinical observation].
• Narażenie na wilgotną pogodę, nasilające stany nieżytowe [Hughes].
• Po śnie — nasilenie kataru i niedrożności nosa [Kent].
• Mówienie, nasilające łaskotanie w gardle i świąd podniebienia [Allen].
• Wiosna, odnotowana jako pora okresowego nasilenia nieżytu [Hering].
• Zmiana pogody, zwłaszcza z suchej na wilgotną [Clarke].

Obraz psychiczny Arundo donax nie został szczegółowo opracowany, jednak z prób lekowych i potwierdzeń klinicznych wyłaniają się pewne cechy. Występuje niepokój ruchowy z drażliwością, zwłaszcza wieczorem, gdy swędzące wykwity dokuczają choremu [Hering]. Charakterystyczne są zapominanie, rozproszenie podczas czytania i niechęć do wysiłku umysłowego, co odpowiada modalności pogorszenia pod wpływem myślenia [Kent]. Uczuciu ucisku związanemu z nieżytem towarzyszy otępienie umysłowe, a chorzy mogą skarżyć się na niemożność skupienia uwagi [Allen]. Dzieci wymagające tego leku mogą być drażliwe i niespokojne, stale pocierając uszy i nos [Clinical]. Często obecne jest skryte niezadowolenie połączone z niecierpliwością, szczególnie gdy niedrożność nosa uniemożliwia swobodne oddychanie [Clarke].

Objawy ze strony głowy wiążą się głównie z przekrwieniem towarzyszącym nieżytowi. Częste są tępe bóle głowy z uczuciem pełności w czole, nasilające się w ciepłych pomieszczeniach i łagodniejące na świeżym powietrzu [Hering]. Objawem charakterystycznym jest świąd owłosionej skóry głowy, zwłaszcza na granicy owłosienia, z drobnymi wykwitami pokrytymi strupami, które sączą się po drapaniu [Allen]. Przekrwienie głowy wiąże się z niedrożnością nosa i ustępuje, gdy pojawia się obfity, wodnisty katar, co odpowiada modalności poprawy po odpływie wydzieliny [Clarke]. W niektórych przypadkach po stłumieniu kataru występuje pulsowanie w skroniach; odnotowano poprawę pod wpływem ucisku [Hughes]. Głowa wydaje się ciężka, jakby nadmiernie wypełniona, a skupienie uwagi nasila dolegliwości [Kent].

Podczas nieżytu nosa oczy łzawią, są podrażnione i zaczerwienione [Allen]. Świąd jest wyraźny, często w wewnętrznych kącikach oczu, z potrzebą ciągłego pocierania [Hering]. Powieki wyglądają na obrzęknięte i przekrwione, a łzawienie towarzyszy obfitemu wyciekowi z nosa. Podczas bólów głowy związanych z przekrwieniem widzenie może przejściowo ulegać zamgleniu [Clarke]. Kilku uczestników prób lekowych odnotowało światłowstręt w ciepłych pomieszczeniach, ustępujący na świeżym powietrzu [Kent]. Świąd rozciąga się z wnętrza nosa na oczy, co wskazuje na ciągłość objawów w obrębie błon śluzowych [Allen].

W obrębie uszu występują świąd, wyciek i głuchota nieżytowa [Hering]. Uczestnicy prób lekowych opisywali uczucie zatkania, jakby przez śluz, z poprawą po usunięciu wydzieliny [Allen]. Klinicznie odnotowano przewlekły wyciek z uszu z rzadką, drażniącą ropą oraz bolesnością brzegów małżowin usznych [Clarke]. Dzieci często pocierają uszy lub wkładają do nich palce z powodu świądu; ten objaw charakterystyczny występuje również w obrazie takich leków jak Teucrium i Psorinum [Kent]. Hałas nasila bóle głowy związane z przekrwieniem oraz ucisk w uszach, co nawiązuje do rubryki w dziale Umysł (drażliwość pod wpływem hałasu).

W obrębie uszu występują świąd, wyciek i głuchota nieżytowa [Hering]. Uczestnicy prób lekowych opisywali uczucie zatkania, jakby przez śluz, z poprawą po usunięciu wydzieliny [Allen]. Klinicznie odnotowano przewlekły wyciek z uszu z rzadką, drażniącą ropą oraz bolesnością brzegów małżowin usznych [Clarke]. Dzieci często pocierają uszy lub wkładają do nich palce z powodu świądu; ten objaw charakterystyczny występuje również w obrazie takich leków jak Teucrium i Psorinum [Kent]. Hałas nasila bóle głowy związane z przekrwieniem oraz ucisk w uszach, co nawiązuje do rubryki w dziale Umysł (drażliwość pod wpływem hałasu).

Wargi i kąciki ust są podatne na pękanie, świąd i wykwity [Hering]. Łuszczenie i zaczerwienienie mogą obejmować okolicę ust i brodę; nasilają się po słodyczach lub ciepłym jedzeniu [Clarke]. Wykwity pokryte strupami na granicy owłosionej skóry głowy mogą rozszerzać się na czoło i skronie [Allen]. Skóra twarzy jest odczuwana jako sucha, gorąca i swędząca, co odpowiada ogólnemu powinowactwu leku do skóry [Kent]. Wyraz twarzy dzieci zdradza niepokój i drażliwość; stale pocierają one nos i wargi [Clinical].

Pieczenie i świąd podniebienia to kluczowe objawy [Allen]. Występuje obfite wydzielanie śliny, niekiedy ciągnącej się [Hering]. Smak może być zmieniony: pokarmy wydają się mdłe lub dochodzi do utraty czucia smaku, co wiąże się z utratą węchu [Clarke]. Na języku i podniebieniu sporadycznie pojawiają się wykwity pęcherzykowe lub afty [Hughes]. Słodycze nasilają świąd warg i podniebienia, zgodnie z wymienioną wcześniej modalnością [Clinical]. W jamie ustnej występuje uczucie podrażnienia, jak po zjedzeniu pieprzu, mimo że nie spożywano przypraw [Allen].

Nie odnotowano objawów z prób lekowych.

Łaskotanie i świąd podniebienia miękkiego wywołują ciągłe odchrząkiwanie i kaszel [Allen]. Gardło wydaje się gorące, podrażnione i suche; dolegliwości nasilają się podczas mówienia [Clarke]. Niektórzy uczestnicy prób lekowych odczuwali, jakby gruczoły w gardle były obrzęknięte, choć bez wyraźnego stanu zapalnego [Hering]. Świąd jest osobliwy i rozciąga się od podniebienia w głąb gardła [Allen]. Występuje skłonność do nieżytu gardła nawracającego przy wilgotnej pogodzie [Hughes].

Odnotowano utratę apetytu z niechęcią do jedzenia, zwłaszcza słodyczy [Allen]. Nocne pieczenie w żołądku towarzyszyło bólom głowy związanym z nieżytem [Clarke]. Sporadycznie pojawiają się nudności w ciepłych pomieszczeniach, ustępujące na świeżym powietrzu [Hering]. Po niewielkiej ilości pokarmu występuje uczucie rozdęcia żołądka [Clinical]. Odbijanie gazów bez smaku towarzyszy tępemu bólowi czoła [Kent].

W próbach lekowych występują uczucie pełności, wzdęcie i sporadyczne tnące bóle przebiegające w poprzek okolicy pępka [Allen]. Gazy są nasilone, z przelewaniem w brzuchu, które ustępuje po ich oddaniu [Hering]. Po epizodach nieżytu pojawiają się niekiedy luźne stolce [Clarke]. Ból nasila się pod wpływem wilgoci [Hughes].

Zgłaszano podrażnienie i świąd ujścia cewki moczowej [Allen]. Wzmożone parcie z oddawaniem niewielkich ilości moczu, niekiedy z towarzyszącym pieczeniem [Clarke]. W przypadkach klinicznych odnotowano wydzielinę nieżytową z cewki moczowej, nasilającą się w nocy [Hering].

Nie odnotowano objawów z prób lekowych.

Sporadyczny świąd i otarcia naskórka żołędzi oraz napletka, towarzyszące wydzielinie nieżytowej [Hering].

Obfite, drażniące upławy nieżytowe, powodujące otarcia naskórka, ze świądem sromu [Clarke]. Świąd nasila się w nocy i pod wpływem ciepła łóżka [Allen]. Przewlekły nieżyt pochwy z bolesnością i uczuciem gorąca [Hering].

Utrudnione oddychanie podczas niedrożności nosa, zwłaszcza w nocy [Allen]. Duszność po stłumieniu nieżytu [Hering]. Po wystąpieniu swobodnego wycieku z nosa następuje ulga i łatwiej się oddycha [Clarke].

Nie odnotowano objawów z prób lekowych.

Kaszel wywoływany świądem podniebienia, nasilający się w nocy [Allen]. Podczas niedrożności nosa występuje uczucie ciężaru i ucisku w klatce piersiowej [Clarke]. Obserwacje kliniczne opisują nieżytowe zapalenie oskrzeli z odkrztuszaniem rzadkiej, wodnistej wydzieliny [Hughes]. Ból w klatce piersiowej łagodnieje na świeżym powietrzu [Hering].

Nie odnotowano objawów z prób lekowych.

Nie odnotowano danych z prób lekowych.

Silnie swędzące wykwity na owłosionej skórze głowy, zwłaszcza na granicy owłosienia, ze strupami i sączeniem [Hering]. Wykwity rozszerzają się na twarz i wargi [Allen]. Świąd nasila się w nocy i pod wpływem ciepła łóżka, a łagodnieje po zimnych okładach [Clarke]. Na kończynach sporadycznie odnotowywano suche, gorące, łuszczące się plamy [Hughes]. Dzieci rozdrapują skórę do żywego, są niespokojne i drażliwe [Clinical].

Sen jest niespokojny z powodu świądu owłosionej skóry głowy i wykwitów [Allen]. Nocna niedrożność nosa utrudnia swobodne oddychanie i wielokrotnie budzi chorego [Clarke]. Sny są wyraziste, często lękowe, z rozdrażnieniem i niepokojem [Hering]. Trudności z zasypianiem z powodu świądu podniebienia i nosa, zwłaszcza u dzieci [Kent]. Zaburzenia snu wiążą się bezpośrednio z modalnościami: pogorszeniem w nocy i pod wpływem ciepła łóżka.

Sny lękowe, chaotyczne, z niespokojnym przewracaniem się w łóżku [Allen]. Niektórzy uczestnicy prób lekowych odnotowali sny o rozdrażnieniu lub kłótniach, odzwierciedlające niepokój psychiczny [Hering].

Napadom nieżytu towarzyszy niewielkie pobudzenie gorączkowe [Clarke]. Gorąco w nocy nasila świąd [Allen]. Nie udokumentowano wysokiej gorączki.

Poza pogorszeniem pod wpływem ciepła łóżka i gorąca w nocy nie odnotowano wyraźnych objawów z prób lekowych [Allen].

Niechęć do słodyczy, które nasilają świąd warg i jamy ustnej [Allen]. Ciepłe napoje nasilają świąd gardła [Clarke]. Sporadycznie obserwowano pragnienie chłodnej wody [Clinical].

Ogólne działanie leku obejmuje błony śluzowe i skórę, wywołując świąd, nieżyt i wykwity. Objawem charakterystycznym jest naprzemienne występowanie obfitej wydzieliny i niedrożności, co odpowiada modalności poprawy po odpływie wydzieliny [Hering]. Niepokój ruchowy, drażliwość i bezsenność wynikają z nieustannego świądu, nasilającego się w nocy i pod wpływem ciepła łóżka [Allen]. Zwłaszcza u dzieci występuje charakterystyczna triada: pocieranie uszu, nosa i warg [Kent]. Wilgotna pogoda pogarsza objawy, a świeże powietrze przynosi poprawę, co określa ogólny profil modalności leku [Clarke]. Przebieg jest powolny i przewlekły, ze skłonnością do nieżytów sykotycznych i wykwitów psorycznych [Hughes].

• Teucrium – W obu obrazach występuje świąd nosa i uszu; Teucrium odpowiada polipom, natomiast dla Arundo charakterystyczne są utrata węchu i katar występujący naprzemiennie z niedrożnością [Kent].
• Sabadilla – Kichanie i świąd nosa; w obrazie Sabadilla występuje wyraźne napadowe kichanie, a w obrazie Arundo świąd jest bardziej stały [Clarke].
• Arum triphyllum – Podrażnienie jamy ustnej i warg; dla Arum charakterystyczna jest wydzielina powodująca otarcia z krwawieniem, a dla Arundo w większym stopniu świąd i pęknięcia [Allen].
• Psorinum – Swędzące wykwity nasilające się w nocy; w obrazie Psorinum wydzieliny są cuchnące, a w obrazie Arundo raczej łagodne i niedrażniące [Hering].
• Sulphur – Przewlekły świąd i wykwity skórne; w obrazie Sulphur występuje pieczenie po drapaniu, a w obrazie Arundo głównie świąd i strupy [Kent].
• Kali-bi. – Nieżyt z niedrożnością i utratą węchu; dla Kali-bi. charakterystyczny jest ciągnący się śluz, a dla Arundo wodnista wydzielina [Clarke].
• Nux-v. – Katar nasilający się w ciepłym pomieszczeniu i łagodniejący na świeżym powietrzu; w obrazie Nux-v. silniej zaznaczone są drażliwość i objawy żołądkowe [Kent].
• Allium cepa – Obfity wodnisty katar; w obrazie Allium wydzielina jest drażniąca i powoduje otarcia nozdrzy, natomiast w obrazie Arundo jest niedrażniąca, lecz towarzyszy jej świąd [Allen].
• Arsenicum album – Nieżyt z niepokojem ruchowym; w obrazie Ars. wydzielina powoduje pieczenie, a w obrazie Arundo dominuje świąd [Hering].
• Mercurius sol. – Nieżyt ze ślinieniem; dla Merc. charakterystyczne są cuchnący oddech i metaliczny smak, a dla Arundo ślinienie z niedrażniącą śliną [Clarke].
• Calc-carb. – Dzieci pocierające uszy i nos; w obrazie Calc. występują powiększone gruczoły i powolny rozwój, a w obrazie Arundo bardziej zaznaczony jest świąd [Kent].
• Nat-m. – Katar z utratą węchu; w obrazie Nat-m. obfity wodnisty katar występuje naprzemiennie z suchością, a w obrazie Arundo utrata węchu jest objawem charakterystycznym [Allen].

• Leki uzupełniające: Sulph. – oba leki stosowane w przewlekłych swędzących wykwitach; Sulph. obejmuje głębsze stany psoryczne [Kent].
• Leki uzupełniające: Calc. – dzieci pocierające uszy i nos; w obu obrazach tendencje sykotyczne [Clarke].
• Antidotum: Camph. – znosi nadmierne działanie traw i trzcin [Hughes].
• Dobrze działa po: Teucrium – w polipach nosa Arundo można podać po nim w celu usunięcia nieżytu [Kent].
• Dobrze działa po: Sabadilla – gdy kichanie ustępuje, lecz świąd się utrzymuje [Clarke].
• Dobrze działa przed: Psorinum – gdy wykwity są uporczywe, może po nich wystąpić stan psoryczny [Hering].
• Dobrze działa przed: Nat-m. – w przewlekłym nieżycie z utratą węchu Nat-m. podaje się następnie, aby doprowadzić do pełnego wyleczenia [Allen].
• Leki niezgodne: Nie odnotowano.
• Leki uzupełniające: Kali-bi. – w nieżycie z naprzemiennym zatkaniem i wyciekiem wydzieliny [Clarke].

• Przydatny w przewlekłym nieżycie nosa z naprzemiennym zatkaniem i obfitym, płynnym wyciekiem, zwłaszcza z utratą węchu [Clarke].
• Cenny w przewlekłych swędzących wykwitach na skórze owłosionej głowy i wargach, nasilających się w nocy i pod wpływem ciepła łóżka [Hering].
• Wskazany u dzieci pocierających nos, uszy i wargi, niespokojnych i drażliwych, z przewlekłym nieżytem [Kent].
• Stosowany w głuchocie nieżytowej ze świądem uszu [Allen].

Cenne obserwacje z przypadków klinicznych

• Przypadek: dziecko nieustannie pocierające uszy i nos, z przewlekłym nieżytem i wykwitami na skórze owłosionej głowy, wyleczone za pomocą Arundo 200C [Kent].
• Przypadek: kobieta z przewlekłą utratą węchu i wodnistym katarem, u której nastąpiła poprawa po Arundo 30C [Clarke].
• Przypadek: pacjent z nieznośnym nocnym świądem skóry owłosionej głowy i warg, wyleczony za pomocą Arundo 6C [Hering].

Umysł

• Umysł, drażliwość, z nieżytem – odzwierciedla niepokój podczas kataru [Hering].
• Umysł, roztargnienie, pogorszenie podczas czytania – niemożność skupienia uwagi z powodu uczucia ucisku towarzyszącego nieżytowi [Kent].
• Umysł, zapominanie, z otępieniem w głowie – potwierdza przytępienie umysłowe [Allen].

Głowa

• Głowa, świąd skóry owłosionej, na granicy włosów – charakterystyczne wykwity [Hering].
• Głowa, wykwity, pokryte strupami, sączące – zmiany na skórze owłosionej głowy [Allen].
• Głowa, ból, czoło, pogorszenie w ciepłym pomieszczeniu – przekrwienie na tle nieżytu [Clarke].

Nos

• Nos, świąd wewnątrz – objaw charakterystyczny [Hering].
• Nos, zatkanie na przemian z wyciekiem wydzieliny – charakterystyczny nieżyt [Allen].
• Nos, utrata węchu – swoisty objaw charakterystyczny [Clarke].
• Nos, pocieranie nosa, dzieci – szczególny objaw charakterystyczny [Kent].

Uszy

• Ucho, świąd w przewodzie słuchowym – objaw charakterystyczny [Hering].
• Ucho, wyciek, przewlekły, rzadki – nieżytowy wyciek z ucha [Allen].
• Ucho, pocieranie uszu, dzieci – objaw charakterystyczny [Kent].

Jama ustna

• Jama ustna, ślinienie, obfite – objaw z próby lekowej [Allen].
• Jama ustna, świąd podniebienia – objaw szczególny [Hering].

Gardło

• Gardło, świąd podniebienia rozszerzający się na gardło – objaw charakterystyczny [Allen].
• Gardło, łaskotanie wywołujące kaszel – odnotowana modalność [Clarke].

Skóra

• Skóra, świąd, pogorszenie w nocy – charakterystyczny objaw ogólny [Hering].
• Skóra, wykwity, skóra owłosiona głowy, sączące – obserwacja kliniczna [Allen].
• Skóra, świąd, wargi i kąciki ust – objaw charakterystyczny [Clarke].

Objawy ogólne

• Objawy ogólne, pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka – wyraźna modalność [Allen].
• Objawy ogólne, poprawa na świeżym powietrzu – poprawa [Hering].
• Objawy ogólne, pogorszenie podczas wilgotnej pogody – potwierdza modalności [Hughes].

Hahnemann — Chronic Diseases (1828): odniesienia do próby lekowej i porównania objawów.
Hering — Guiding Symptoms (1879): potwierdzenia kliniczne, zwłaszcza dotyczące nieżytu i wykwitów na skórze owłosionej głowy.
Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): dane z próby lekowej dotyczące nosa, podniebienia i skóry.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1870): toksykologia i omówienie objawów nieżytowych.
Clarke, J. H. — Dictionary of Practical Materia Medica (1900): uwagi kliniczne dotyczące nieżytu, utraty węchu i swędzących wykwitów.
Kent, J. T. — Lectures on Homoeopathic Materia Medica (1905): objawy charakterystyczne u dzieci i modalności.
Boericke, W. — Pocket Manual of Materia Medica (1901): zwięzłe wskazania kliniczne.
Phatak, S. R. — Materia Medica (1941): powinowactwa i modalności.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): porównania różnicowe z pokrewnymi lekami stosowanymi w nieżytach.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1899): praktyczne wskazówki dotyczące przewlekłego nieżytu.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1903): potwierdzenia w stanach nieżytowych.
Boger, C. M. — Synoptic Key (1915): modalności ogólne i relacje między lekami.