• Nerw słuchowy i błędnik (główne powinowactwo): Szumy uszne o wysokim tonie, huczenie, głuchota nerwowa, niepewny chód i zawroty głowy, często z pogorszeniem podczas ruchu lub obracania głowy, z nudnościami i wymiotami — klasyczna oś objawów „salicylizmu”; zob. Uszy, Głowa, Żołądek, Objawy ogólne. [Allen], [Clarke], [Boericke]
• Układ mózgowo-rdzeniowy i naczynioruchowy: Ból głowy (pulsowanie, uczucie pełności), otępienie umysłowe lub splątanie, uczucie omdlewania, hiperwentylacja ze wzdychaniem w stanach zatrucia; zob. Umysł, Głowa, Oddychanie. [Hughes], [Allen]
• Błona śluzowa żołądka i jelit: Uporczywe nudności, nieustanne wymioty, biegunka z wyczerpaniem, kwaśne odbijania, niekiedy krwawe wymioty w ciężkim zatruciu; zob. Żołądek, Brzuch, Odbytnica. [Allen], [Clarke]
• Tkanki włókniste i stawy: Bóle reumatyczne, obolałość, pobolewania, często z obfitymi potami o kwaśnym zapachu i znacznym znużeniem; zob. Kończyny, Gorączka/Dreszcze/Poty. [Boericke], [Nash]
• Skóra i gruczoły potowe: Obfite pocenie się, często pot o kwaśnym zapachu; lepki, chłodny pot z zapaścią; klinicznie odnotowano działanie keratolityczne (odciski, brodawki), choć nie jest ono głównym objawem charakterystycznym w homeopatii; zob. Skóra, Pocenie się. [Boericke], [Clarke]
• Procesy chemiczne we krwi i związane z oddychaniem (czynnościowo): Przyspieszony oddech, głód powietrza, odczucia określane jako „stan kwaśny” w przebiegu zatrucia; zob. Oddychanie, Gorączka, Objawy ogólne. [Hughes], [Allen]
• Nerki (czynnościowo): Skąpy mocz podczas zapaści; ciemny lub kwaśny; w okresie rekonwalescencji diureza często łagodzi ból głowy i obolałość reumatyczną; zob. Układ moczowy, Objawy ogólne. [Clarke], [Allen]

• Całkowity spoczynek; leżenie zupełnie nieruchomo w ciemnym, cichym pokoju (zmniejsza dolegliwości związane z zawrotami głowy i szumami usznymi). [Clarke]
• Wysokie ułożenie głowy; podpieranie głowy, by uniknąć nagłych obrotów. [Clinical]
• Chłodny powiew powietrza na twarz przy uczuciu ucisku i hiperwentylacji (ale nie zimny przeciąg skierowany na uszy). [Hughes]
• Obfite pocenie się w stanach reumatycznych; swobodniejsze oddawanie moczu — ogólne złagodzenie bólów ciała i dolegliwości głowy. [Nash], [Boericke]
• Małe łyki zimnej wody; niekiedy letnie napoje, jeśli zimne wywołują wymioty. [Allen], [Clarke]
• Cisza; powstrzymanie się od czytania i mówienia podczas napadów (odpoczynek od bodźców słuchowych). [Clarke]
• Delikatny ucisk nadbrzusza przy nieustannych wymiotach. [Clinical]
• Po śnie, jeśli sen jest możliwy; krótkie drzemki niekiedy „przerywają” napad. [Clinical]

• Ruch głowy; szybkie obracanie się; podnoszenie się; podróż powozem lub drogą morską — wywołują zawroty głowy z nudnościami. [Clarke], [Allen]
• Hałas, muzyka, mówienie, telefony — nasilają się szumy uszne i splątanie (zmęczenie słuchowe). [Allen], [Clarke]
• Jasne światło; wysiłek wzrokowy — nasilają dolegliwości głowy i zawroty. [Clinical]
• Po grypie, stanach gorączkowych lub leczeniu salicylanami; alkohol powoduje pogorszenie. [Boericke], [Hughes]
• Na czczo lub po posiłkach — u osób wrażliwych dolegliwości żołądkowe mogą nasilać się w obu tych sytuacjach. [Allen]
• Ciepło w pokoju — wyczerpanie, uczucie ucisku w głowie, pot towarzyszący złemu samopoczuciu. [Clarke]
• Pochylanie się lub zginanie tułowia; patrzenie w górę; szybkie ruchy oczu. [Clinical]
• Nocne czuwanie; niedobór snu — nasilają nadwrażliwość na hałas i ból głowy. [Clarke]

Podczas napadów wyraźne są zamroczenie i splątanie; myśli wydają się odległe, odpowiedzi są powolne; chory boi się poruszyć lub odezwać, aby dzwonienie w uszach nie powróciło z pełną siłą [Allen], [Clarke]. Drażliwość dotyczy hałasu i światła; chory pragnie ciszy i ciemności. Niepokój narasta z każdą falą zawrotów głowy, a w stanach zatrucia pojawia się szczególny głód powietrza lub potrzeba wzdychania [Hughes]. W odróżnieniu od Acon. lęk nie ma charakteru paniki, lecz wiąże się z przeciążeniem bodźcami zmysłowymi; w odróżnieniu od Gelsemium umysł nie jest senny, lecz oszołomiony, jakby otulony watą. Poprawa następuje podczas odpoczynku w ciemności i po spoceniu się, co łączy się z opisem w części Modalności (Poprawa: spoczynek, cisza, pocenie się). Przy stałych szumach usznych nastrój staje się melancholijny; wielu chorych podaje, że wysiłek umysłowy lub czytanie sprawiają, iż szum staje się bardziej przenikliwy, dlatego praktyczne ograniczenie — powstrzymanie się od czytania i mówienia — staje się częścią zaleceń.

Pulsujący, rozsadzający ból głowy, często w okolicy czołowej lub skroniowej, towarzyszy szumom usznym i zawrotom głowy; w głowie odczuwane są pełność i gorąco, twarz jest blada i pełna niepokoju [Clarke], [Allen]. Obracanie głowy, szybkie wstawanie lub przesuwanie wzroku podczas czytania mogą wywołać wrażenie kołysania; chory przytrzymuje głowę ręką i wpatruje się w jeden punkt, aby ograniczyć wirowanie. W okresie rekonwalescencji po grypie występuje ciężkość potylicy; bóle głowy ustępują w miarę zwiększania się ilości moczu i potu, podobnie jak opisywane przez autorów klasycznych dolegliwości reumatyczne [Nash]. Należy różnicować z Chinin-s. (huczenie z okresowymi bólami głowy o charakterze przekrwiennym, wyraźniejsza okresowość) i Theridion (zawroty głowy z nudnościami od najmniejszego hałasu lub drgania); obraz Sal-ac. bardziej przypomina działanie substancji leczniczej — łączy przenikliwe szumy uszne, splątanie, poty i dolegliwości żołądkowe z nudnościami.

Światłowstręt i nieostre widzenie w szczycie bólu głowy; litery tańczą na stronie; przedmioty kołyszą się przy poruszaniu głową, co wskazuje na pochodzenie błędnikowe. Łzawienie jest niewielkie; powieki ciężkie. Wzrok staje się wyraźniejszy w miarę ustępowania objawów usznych. W nasilonym „salicylizmie” źrenice mogą się rozszerzać, a przy wstawaniu pojawia się ciemnienie przed oczami z uczuciem omdlewania [Allen].

To centralny obszar obrazu leku: przenikliwe dzwonienie, huczenie, brzęczenie, niekiedy przypominające odgłos uchodzącej pary; głuchota nerwowa i uczucie „zatkania” uszu, a mimo to hałas jest nie do zniesienia [Allen], [Clarke]. Zawroty głowy należą do tego samego zespołu i łączą się z nudnościami oraz wymiotami; pogorszenie następuje od najmniejszego ruchu głowy, a poprawa podczas leżenia zupełnie nieruchomo w ciemnym, cichym pokoju. Niektórzy odczuwają pojawienie się szumu przed wymiotami, inni zauważają, że obfite wymioty na krótko go wyciszają — w obu przypadkach związek między uchem a żołądkiem jest wyraźny i znajduje odzwierciedlenie w części Żołądek. Porównaj Chinin-s. (huczenie z okresowością), Cinchona (uczucie pełności i buczenie po utracie płynów) oraz leki z grupy Ménière’a (Gels., Therid., Tabac., Nux-v.); Sal-ac. wybiera się przy współwystępowaniu przenikliwych szumów usznych przypominających działanie substancji leczniczej + splątania + potów + nieustannych nudności.

Sporadyczne krwawienie z nosa w stanach przekrwienia lub gorączki; uczucie chłodu w nosie przy ogólnym poceniu się; brak swoistego nieżytu nosa. Jeśli krwawienie występuje, na pewien czas przynosi ulgę głowie — jest to kolejny drobny „zawór bezpieczeństwa” układu naczyniowego odnotowany klinicznie.

Twarz blada, ściągnięta, z rysami niepokoju; w szczycie zawrotów głowy na czole pojawiają się kropelki chłodnego, lepkiego potu; policzki czerwienieją przy pulsowaniu, po czym bledną wraz z nudnościami. Wyraz twarzy ożywia się, gdy cisza i chłodne powietrze przynoszą uspokojenie.

Metaliczny lub gorzki smak podczas dolegliwości żołądkowych; przy nudnościach wydzielanie śliny może być zwiększone; u rekonwalescentów po grypie język zazwyczaj obłożony białym nalotem; koniuszek i brzegi czerwone w nieżycie żołądka [Allen], [Clarke]. Pragnienie z potrzebą picia małymi łykami; duże ilości wypite naraz wywołują wymioty. Zęby i szczęki bolą wskutek zaciskania podczas fal zawrotów głowy.

Uczucie otarcia wskutek odruchów wymiotnych; po wielokrotnych wymiotach pieczenie rozciąga się w dół przełyku. Podczas gwałtownych napadów objawów usznych połykanie jest utrudnione nie z powodu bólu, lecz odruchu nudności; ulgę przynoszą małe łyki letniego płynu.

Wyraźnym elementem obrazu są uporczywe nudności z nieustannymi wymiotami: woda natychmiast zostaje zwrócona; pokarm zalega jak kamień; wymiotowane płyny są kwaśne lub gorzkie; wymioty nasilają się przy ruchach głowy lub pod wpływem hałasu, a łagodnieją po krótkim śnie lub w ciemności [Allen], [Clarke]. Pieczenie w żołądku, odbijania i zgaga mogą towarzyszyć grypie lub następstwom działania leków. Należy różnicować z Iris-v. (paląca, żrąca treść wymiotna z okresowym bólem głowy z nudnościami), Nux-v. (drażliwość żołądka, odruchy wymiotne; złość, poranne nudności), Cocculus (nudności od ruchu, mniej dzwonienia w uszach) i Tabac. (zimny pot, obezwładniające nudności), uznając szumy uszne za objaw rozstrzygający na korzyść Sal-ac..

Obolałość i przelewanie; dokuczliwe wzdęcia podczas zapaści; w stanach gorączkowych stolec może być luźniejszy i cuchnący. Ciągnięcie w okolicy pępka z uczuciem omdlewania przy wstawaniu; poprawa po oddaniu gazów lub stolca nie jest stała — dominują dolegliwości żołądkowe.

W szczycie dolegliwości mocz jest skąpy, intensywnie zabarwiony; później obfity, a wraz z tym często łagodnieją ból głowy i bóle ciała — obserwację tę przytacza kilku klinicystów [Clarke], [Nash]. Mocz wykazuje skłonność do kwaśnego odczynu; obecność albuminy nie jest objawem charakterystycznym homeopatycznego obrazu tego leku.

W niektórych przypadkach grypy lub w następstwie działania leków pojawia się biegunka z kurczowymi bólami brzucha i zimnym potem; stolce luźne, brązowawe lub wodniste; parcie niewielkie; u osób wrażliwych wyczerpanie jest nieproporcjonalnie duże [Allen]. Krwawienie z odbytnicy nie jest charakterystyczne (porównaj Phos., Sul-ac.).

Brak charakterystycznych objawów w sferze płciowej; zawroty głowy i szumy uszne nasilają się przy wysiłku, zmniejszając pożądanie; u wyczerpanych rekonwalescentów opisywano nocne polucje — objaw uboczny, niekierujący doborem leku.

Szumy uszne i zawroty głowy po grypie w okresie poporodowym lub podczas laktacji to znana sytuacja w obrazie Sal-ac.; podczas przedłużających się następstw działania leków miesiączki mogą stać się skąpe lub opóźnione; nudności wywołane zapachem jedzenia nasilają się, gdy szumy uszne są przenikliwe. Przy wymiotach rzeczywiście związanych z ciążą, z uczuciem omdlewania, należy rozważyć Sep., Ipec., Cocc., chyba że wyraźnie zaznacza się komponent słuchowy.

Wzdychanie i przyspieszony oddech w stanach zatrucia; głód powietrza bez sinicy; otwarte okno przynosi ulgę, jednak szum wiatru nasila szumy uszne — to pouczająca sprzeczność modalności, którą chory opisze, jeśli zostanie o nią konkretnie zapytany.

Tętno przyspieszone podczas gorączki lub zatrucia; nieregularne w szczycie uczucia omdlewania; kołatanie serca nasila się pod wpływem niepokoju i hałasu, a następnie łagodnieje w ciemności. Nie jest to lek o głównym powinowactwie do mięśnia sercowego (porównaj Cact., Digitalis); objawy sercowe mają tu charakter reaktywny.

Ucisk z hiperwentylacją; potrzeba wzdychania; szybki, płytki oddech podczas fal objawów zatrucia [Hughes]. Brak pierwotnego kaszlu; obolałość klatki piersiowej jedynie wskutek odruchów wymiotnych. Kołatanie serca towarzyszy gwałtownemu nasileniu dolegliwości głowy i ustępuje wraz z powrotem spokoju.

Pobolewanie grzbietu i sztywność karku podczas rekonwalescencji po grypie; napięcie potyliczno-szyjne nasila się pod wpływem wysiłku wzrokowego i ruchów głowy; ogrzewanie karku przynosi pewną ulgę, gdy objawy uszne są wyciszone.

Reumatyczne pobolewania i obolałość, ciężkość kończyn, znużenie; poprawa po spoceniu się lub oddaniu moczu, pogorszenie w dusznym, nagrzanym pokoju [Boericke], [Nash]. Drżenie z uczuciem omdlewania; chwiejny chód podczas napadów błędnikowych.

Obfite pocenie się, często o kwaśnym zapachu; pot jest lepki i towarzyszy mu uczucie omdlewania; świąd nie jest cechą charakterystyczną. Działanie keratolityczne substancji w postaci niepotencjonowanej wyjaśnia jej dawne zastosowania miejscowe w medycynie eklektycznej, lecz niewiele wnosi do homeopatycznego obrazu objawowego.

Sen jest przerywany przez dzwonienie w uszach i uczucie wirowania w głowie; pacjent leży zupełnie nieruchomo, obawiając się obrócić głowę na poduszce. Kiedy udaje mu się zasnąć, nawet krótkie drzemki mogą przerwać napad, a po przebudzeniu czuje się lepiej — warto zapytać o tę obserwację empiryczną [Clarke]. Sny o spadaniu lub wirujących pokojach; najlepiej śpi w ciemnym, chłodnym i cichym pokoju.

Sny o obracających się kołach, wirujących z szumem maszynach (przekształcony szum uszny), o podróży morskiej z nudnościami. Ustępują w miarę słabnięcia szumów usznych i powrotu stabilności układu przedsionkowego.

Stany gorączkowe z pulsowaniem w głowie, potami, skrajnym wyczerpaniem i głodem powietrza należą do obrazów grypy wskazujących na Sal-ac.; skoki gorączki łagodnieją wraz ze wzrostem pocenia się i ilości oddawanego moczu. Ciepło nie przynosi ulgi; pacjent szuka chłodnego, cichego otoczenia.

Uczucie zimna z nudnościami; gorąco głowy; pot obfity, o kwaśnym zapachu, zwłaszcza na głowie i tułowiu; pocenie się może nie łagodzić dzwonienia w uszach, lecz często zmniejsza ból głowy i bolesność reumatyczną — to istotny szczegół przy wyborze leku.

Niechęć do jedzenia; nudności od zapachów; pogorszenie po alkoholu, kawie i środkach pobudzających; poprawa przy piciu często, małymi łykami i zachowaniu zupełnego spokoju podczas posiłków. W przypadkach reumatycznych pragnienie chłodzących napojów.

W obrazie przypadku dominuje triada przypominająca działanie substancji leczniczej: szumy uszne (przenikliwe lub huczące) + zawroty głowy (nasilane ruchami głowy) + drażliwość żołądka (nudności i wymioty), którym towarzyszą splątanie, ból głowy i obfite poty [Allen], [Clarke], [Boericke], [Hughes]. Pacjent odczuwa poprawę podczas odpoczynku, w ciemności, w ciszy, po poceniu się i oddaniu moczu oraz przy wysokim ułożeniu głowy; pogorszenie pod wpływem ruchów głowy, hałasu, jasnego światła, ciepła w pokoju, po grypie i po stosowaniu salicylanów. Różnicowanie opiera się na objawach słuchowo-przedsionkowych: gdy szumy uszne są patognomoniczne i łączą objawy żołądkowe z objawami ze strony głowy, na pierwszy plan wysuwa się Sal-ac.

• Szumy uszne i zawroty głowy pochodzenia błędnikowego z objawami żołądkowymi
  • Chininum sulphuricum — Huczące szumy uszne z okresowymi bólami głowy o charakterze przekrwiennym; głuchota; zawroty głowy; wyraźniejsza okresowość; mniej uporczywych wymiotów. Obraz Sal-ac. bardziej przypomina działanie substancji leczniczej, z wyraźnymi potami i splątaniem. [Clarke], [Allen]
  • Theridion — Zawroty głowy i nudności od najmniejszego hałasu lub drgań; nadwrażliwość słuchowa; mniej przenikliwego, ciągłego dzwonienia; objawy żołądkowe są wtórne. [Clarke]
  • Gelsemium — Zawroty głowy z sennością, podwójnym widzeniem i rozluźnieniem mięśni; szumy uszne nie są objawem charakterystycznym. [Farrington]
  • Tabacum — Obezwładniające nudności, zimny pot, zapaść; szumy uszne nie zajmują centralnego miejsca; obraz ukierunkowany na chorobę lokomocyjną. [Allen]
  • Cocculus — Choroba lokomocyjna, zawroty głowy, uczucie pustki; szumy uszne mają niewielkie znaczenie; większe wyczerpanie na poziomie rdzenia kręgowego. [Nash]
  • Nux vomica — Drażliwość żołądka z zawrotami głowy u osób rozdrażnionych, nadmiernie pobudzonych; szumy uszne występują przygodnie; pogorszenie rano. [Clarke]
• Bóle reumatyczne z obfitym poceniem się
  • Rhus toxicodendron — Niepokój ruchowy, bóle jak przy skręceniu, poprawa podczas ruchu; pot niekoniecznie ma kwaśny zapach. W obrazie Sal-ac. występuje obfity pot o kwaśnym zapachu z nakładającymi się objawami słuchowymi i żołądkowymi. [Boericke]
  • Bryonia — Bóle kłujące, pogorszenie przy ruchu, poprawa pod wpływem ucisku, suchość; poty mniej charakterystyczne; brak szumów usznych. [Farrington]
  • Benzoic acid — Reumatyzm wędrujący z cuchnącym moczem; brak istotnych objawów słuchowych. [Clarke]
• Grypa i stany po infekcji wirusowej z szumami usznymi
  • China — Brzęczenie lub huczenie po utracie płynów; osłabienie; wzdęcia; szumy uszne pojawiają się w następstwie utraty płynów, a nie jako element triady przypominającej działanie substancji leczniczej. [Clarke]
  • Phosphoric acid — Apatia, osłabienie, nocne poty; szumy uszne nie rozstrzygają o wyborze leku; dominuje otępienie umysłowe. [Nash]

• Lek dopełniający: Chinin-s. w przewlekłych przypadkach błędnikowych — Sal-ac. często jako pierwszy w stanach ostrych lub polekowych; Chinin-s. przy utrzymującym się huczeniu o okresowym przebiegu. [Clarke]
• Lek dopełniający: Nux-v., gdy drażliwość żołądka (od środków pobudzających lub leków) komplikuje obraz objawów usznych; Nux usuwa „warstwę polekową”, a Sal-ac. dopełnia działanie w zakresie objawów słuchowo-przedsionkowych. [Hughes], [Clarke]
• Dobrze działa po: Gels. podanym na początku poinfekcyjnych zawrotów głowy; Sal-ac., jeśli szumy uszne stają się przenikliwe, a wymioty nie ustępują. [Farrington], [Clarke]
• Dobrze działa przed: Therid. w utrzymującej się nadwrażliwości słuchowej na hałas, gdy ruch nie prowokuje już objawów, lecz dźwięk nadal je wyzwala. [Clarke]
• Porównaj (kwasy): Sul-ac. (osłabienie z drżeniem, skłonność do krwawień), Phos-ac. (wyczerpanie nerwowe), w których brak centralnego dla obrazu Sal-ac. połączenia przenikliwych szumów usznych i wymiotów. [Allen], [Boericke]
• Antidotowanie / unikanie: Alkohol, kawa i dalsze stosowanie salicylanów nasilają objawy; zalecać powstrzymanie się od nich podczas leczenia. [Hughes], [Clarke]

• Ostre lub polekowe szumy uszne z zawrotami głowy i wymiotami: Sal-ac. 3x–6x co 2–4 godziny na początku; ścisłe przestrzeganie ciemności, ciszy i bezruchu; unikać salicylanów, alkoholu i kawy; przejść do 30C, gdy wymioty ustąpią, lecz dzwonienie się utrzymuje. [Clarke], [Boericke]
• Zapalenie błędnika po grypie: Sal-ac. 6C–30C raz lub dwa razy dziennie przez kilka dni; połączyć z higieną snu, ograniczeniem bodźców do minimum i lekką dietą; porównać Gels./Chinin-s., jeśli dominują osłabienie z sennością lub okresowość. [Farrington], [Clarke]
• Bóle reumatyczne z potem o kwaśnym zapachu i towarzyszącymi objawami ze strony głowy i uszu: Krótka kuracja 6x–6C; wietrzyć pokój, sprzyjać łagodnemu poceniu się; jeśli dominują objawy stawowe bez powiązania uszu z żołądkiem, rozważyć zamiast tego Rhus-t. lub Bry. [Boericke], [Nash]
• Powiązane objawy uszne i żołądkowe prowokowane ruchem (podróż): Podać dawkę przed podróżą, nalegać na utrzymywanie głowy nieruchomo, skupienie wzroku na jednym punkcie i nieczytanie; Cocc./Tabac. pozostawić dla przypadków, w których szumy uszne są minimalne. [Clarke], [Allen]

Umysł / Świadomość i postrzeganie

• UMYSŁ — SPLĄTANIE — hałas — od — z bólem głowy / szumami usznymi. — Stan oszołomienia jak po lekach, z niechęcią do hałasu.
• UMYSŁ — DRAŻLIWOŚĆ — na hałas — na światło. — Obraz nietolerancji bodźców zmysłowych.

Głowa

• GŁOWA — BÓL — pulsujący — skronie — hałas — nasila. — Powiązanie objawów naczyniowych i słuchowych.
• ZAWROTY GŁOWY — OBRACANIE głowy — przy — z nudnościami — z wymiotami. — Charakterystyczny obraz błędnikowy.

Oczy

• WIDZENIE — NIEWYRAŹNE — czytanie — podczas — litery tańczą. — Oscylopsja w zaburzeniach błędnika.
• ŚWIATŁOWSTRĘT — z bólem głowy — z szumami usznymi. — Pogorszenie pod wpływem światła i hałasu.

Uszy

• UCHO — SZUMY — DZWONIENIE — przenikliwe — ciągłe. — Główny objaw charakterystyczny.
• UCHO — HUCZENIE — z zawrotami głowy — z nudnościami. — Układ objawów przypominający chorobę Ménière’a.
• GŁUCHOTA — NERWOWA — z szumami usznymi. — Zajęcie nerwu słuchowego.

Żołądek

• NUDNOŚCI — GŁOWA — ruch — od — przy obracaniu. — Odruch uszno-żołądkowy.
• WYMIOTY — NIEUSTANNE — woda — natychmiast zwracana — hałas — nasila. — Dolegliwości żołądkowe typu polekowego.

Oddychanie / Klatka piersiowa

• ODDYCHANIE — WZDYCHANIE — częste — podczas zatrucia. — Wątek głodu powietrza.
• ODDYCHANIE — PRZYSPIESZONE — z niepokojem — ze skłonnością do zapaści. — Objawy naczynioruchowe.

Kończyny / Objawy ogólne

• BÓL — REUMATYCZNY — pocenie się — po — poprawa. — Ulga po pocie o kwaśnym zapachu.
• OBJAWY OGÓLNE — HAŁAS — pogarsza; ŚWIATŁO — pogarsza; RUCH — głowy — pogarsza; ODPOCZYNEK — zupełny — poprawia. — Zestaw modalności do wyboru leku.

Pocenie się

• POCENIE SIĘ — OBFITE — kwaśny zapach — z osłabieniem. — Charakterystyczny pot.
• POCENIE SIĘ — ZIMNE — z zapaścią. — Fala objawów zatrucia.

Allen, T. F. — Encyclopaedia of Pure Materia Medica (1874–79): toksykologia — szumy uszne, zawroty głowy, wymioty, splątanie; objawy żołądkowe i związane z poceniem się; nerw słuchowy.
Hering — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): potwierdzenia kliniczne w błędnikowych zawrotach głowy, podrażnieniu żołądka i bolesności reumatycznej.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): wskazania w stanach typu choroby Ménière’a; modalności (odpoczynek, ciemność, cisza); rekonwalescencja po grypie; różnicowanie.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homoeopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — szumy uszne, głuchota nerwowa, zawroty głowy z wymiotami; reumatyzm z potami.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (lata 70. XIX w.): tło salicylizmu; uwagi dotyczące oddychania i objawów naczynioruchowych; uzasadnienie kliniczne.
Nash, E. B. — Leaders in Homoeopathic Therapeutics (1907): objawy reumatyczne; ulga po spoceniu się lub oddaniu moczu.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (koniec XIX w.): grypa i różnicowanie objawów przedsionkowych (Gels., Chinin-s., Therid.).
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): zwięzłe zestawienie — szumy uszne, zawroty głowy od ruchu, drażliwość żołądka, poty.
Dewey, W. A. — Practical Homoeopathic Therapeutics (1901): leczenie dolegliwości błędnikowych i choroby morskiej; zalecany tryb postępowania (cisza i ciemność).
Tyler, M. L. — Homoeopathic Drug Pictures (1942): obrazy kliniczne — nietolerancja hałasu i światła; przypadki po grypie z objawami ze strony uszu i głowy.
Phatak, S. R. — Concise Materia Medica (1977): krótkie uwagi — szumy uszne, zawroty głowy, drażliwość żołądka; wskazówki kliniczne.
Dunham, C. — Lectures on Materia Medica (lata 70. XIX w.): uwagi dydaktyczne dotyczące stanu wywołanego substancją leczniczą; wskazówki dotyczące antidotowania i unikania czynników nasilających.