• Macica i jajniki — czynne krwotoki maciczne (krwawienia międzymiesiączkowe i obfite miesiączki) jasną, świeżą, czerwoną krwią; krwawienie nasila się przy najmniejszym ruchu; bóle lewego jajnika często towarzyszą krwawieniu lub je wywołują; krwotok po stosunku płciowym; krwawienia związane z mięśniakami [Hering], [Clarke], [Boericke].
• Pęcherz i cewka moczowa — bolesne parcie na pęcherz i pieczenie, parcie z krwiomoczem; ból tnący pod koniec oddawania moczu; nadwrażliwość pęcherza związana z krwawieniem macicznym („odruch maciczno-pęcherzowy”) [Allen], [Farrington].
• Nerki (zwłaszcza lewa nerka i okolica moczowodu) — ostre bóle z obecnością krwi w moczu; krwiomocz po niewielkim wysiłku lub ruchu [Clarke], [Boger].
• Płuca — krwioplucie jasnoczerwoną krwią; krwawienie powraca pod wpływem kaszlu lub ruchu; uczucie otarcia w krtani [Allen], [Boericke].
• Odbytnica — krwawiące guzki krwawnicze, jasna krew w stolcu w czerwonce lub durze brzusznym; krwawienie powraca przy poruszaniu się w łóżku [Clarke], [Dewey].
• Nos i żołądek — krwawienia z nosa i wymioty jasną krwią, łatwo wywoływane wysiłkiem lub schylaniem się; odruchowa nadwrażliwość żołądka towarzysząca krwawieniu [Allen], [Clarke].
• Układ naczyniowy ogólnie — skłonność do czynnego sączenia krwi tętniczej pod wpływem niewielkich bodźców, z drażliwością i pobudliwością chorego; w przeciwieństwie do biernych krwawień ciemną krwią żylną (Hamamelis) [Farrington], [Boericke].

• Bezwzględny spoczynek; leżenie w łóżku zupełnie bez ruchu — krwawienie słabnie po zaprzestaniu ruchu (motyw powracający w całym opisie) [Hering], [Clarke].
• Mocny, stały ucisk na podbrzusze lub krocze — łagodzi parcie w obrębie macicy lub pęcherza (zob. Narządy płciowe żeńskie / Układ moczowy) [Clinical], [Boger].
• Zimne okłady na okolicę miednicy lub nos (ostre krwawienia) — typowy sposób tamowania krwawienia, odpowiadający sączeniu krwi tętniczej [Clarke], [Dewey].
• Niskie ułożenie głowy przy krwawieniu macicznym — chwilowo ogranicza gwałtowny wypływ krwi (nawiązania w działach Narządy płciowe żeńskie / Gorączka) [Clinical].
• Spokojny, chłodny pokój; unikanie pobudzenia — uspokojenie reakcji naczyniowych ogranicza nawroty (Umysł / Objawy ogólne) [Farrington].
• Oddawanie niewielkich ilości moczu, gdy dominuje parcie — przejściowa ulga, choć krwawienie może się utrzymywać (odniesienie do Układu moczowego) [Allen].
• Ucisk skrzydełek nosa (krwawienie z nosa) lub kawałki lodu — krótkotrwałe złagodzenie (odniesienie do działu Nos) [Clarke].
• Leżenie po stosunku płciowym — mniejsze prawdopodobieństwo nawrotu krwawienia (nawiązanie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Clarke].

• Najmniejszy ruch lub wstrząs — nawet obracanie się w łóżku, chodzenie, podnoszenie ciężarów — wywołuje lub wznawia krwawienie jasnoczerwoną krwią (modalność nadrzędna, powracająca w wielu działach) [Hering], [Boericke].
• Stosunek płciowy — krwawienie międzymiesiączkowe; bóle lewego jajnika; ponowne parcie na pęcherz [Clarke], [Farrington].
• Natężanie się, wysiłek, wspinanie się, schylanie — wywołują krwawienie z nosa, krwioplucie, krwawienie z macicy lub nerek [Allen], [Clarke].
• Ciąża, połóg, mięśniaki — czynne krwawienia stają się niewspółmiernie obfite (Narządy płciowe żeńskie) [Boericke].
• Kaszel, głośne mówienie, śpiew — krwioplucie powraca (Klatka piersiowa / Oddychanie) [Allen].
• Noc; po północy — krwawienie i parcie często się nasilają; poruszanie się we śnie wznawia krwawienie (Sen / Narządy płciowe żeńskie) [Hering].
• Ciepłe pomieszczenia, pobudzenie — napływ krwi i nawrót jej sączenia [Farrington].
• Jazda konna lub podróż — wstrząsy wznawiają krwawienie z nerek lub macicy (Układ moczowy / Narządy płciowe żeńskie) [Clarke].

Drażliwość, pobudliwość, łatwe uleganie zdenerwowaniu; układ naczyniowy zdaje się reagować na każdą emocję, tak że pobudzenie lub gniew mogą wywołać ponowne krwawienie jasnoczerwoną krwią, zwłaszcza z nosa lub macicy. Odpowiada to pogorszeniu pod wpływem pobudzenia, odnotowanemu w Modalnościach [Farrington], [Clarke]. Niepokój skupia się na obawie przed kolejnym gwałtownym wypływem krwi; chorzy boją się poruszyć, by krwawienie nie powróciło, i proszą opiekunów, by pozwolili im leżeć zupełnie nieruchomo. Jest to zgodne z główną modalnością: poprawa w bezwzględnym spoczynku, pogorszenie przy najmniejszym ruchu [Hering], [Boericke]. Lęk ma charakter reaktywny, a nie konstytucjonalny: nie ma głębokiej melancholii, lecz żywa, nerwowa drażliwość, która ustępuje wraz ze słabnięciem krwawienia [Kent]. Bezsenność wynika z obawy przed obróceniem się w łóżku i „rozpoczęciem wszystkiego na nowo” — obawy, którą niestety potwierdzają obserwacje kliniczne (odniesienie do działu Sen) [Clarke]. Nagłe hałasy lub wtargnięcie kogoś wywołują wzdrygnięcie i ponowne sączenie krwi (Umysł→odruch naczyniowy). Stanowi to drobny punkt porównania z Phosphorus, w którego obrazie również występuje łatwość krwawienia, lecz mniejsza zależność od ruchu [Farrington]. Kobiety mogą odczuwać wstyd po krwawieniu występującym po stosunku; lęk przed zbliżeniami małżeńskimi wiąże się z oczekiwaniem krwawienia i ustępuje po skorygowaniu skłonności krwotocznej (nawiązanie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Clarke]. Dzieci z krwawieniem z nosa stają się płaczliwe i uległe, jeśli zapewni się im spokój i chłód, co potwierdza przeciwstawne reakcje na warunki otoczenia w obrazie leku [Dewey]. W przypadkach płucnych chory boi się kaszleć lub mówić, aby znów nie pojawiła się jasna krew (odniesienie do działu Klatka piersiowa) [Allen]. Całościowy stan psychiczny pozostaje w związku z chwiejnością krążenia; poprawie w spoczynku i pod wpływem ucisku towarzyszy większe opanowanie, co nawiązuje do działów Objawy ogólne i Narządy płciowe żeńskie.

Gdy zbliża się krwawienie, występuje jednocześnie uczucie pełności i lekkości w głowie; schylanie wywołuje krwawienie jasnoczerwoną krwią z nosa, które ustaje, gdy chory spokojnie leży z zimnym okładem na nasadzie nosa. Jest to wyraźne nawiązanie do modalności dotyczących tamowania krwawień [Clarke]. Ucisk na szczycie głowy z pulsowaniem może poprzedzać krwawienie z nosa lub gwałtowny wypływ krwi z macicy; najmniejszy ruch głową wznawia dolegliwość (pogorszenie przy najmniejszym ruchu) [Hering]. Po krwotoku występuje tępy ból z bladością i lekkim uczuciem chłodu, mimo to krew nadal jest świeża i jasna — cecha odróżniająca od leków na bierne krwawienia żylne [Farrington]. W stanach durowych lub czerwonkowych poruszanie się w łóżku nasila krwawienie jasną krwią z odbytnicy, a osłabieniu towarzyszą zawroty głowy (odniesienie do działu Odbytnica) [Dewey]. Po porodzie obrócenie się do karmienia może ponownie wywołać strumień szkarłatnej krwi i pulsowanie w głowie; oba objawy ustępują w bezruchu (odniesienie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Clarke]. Skóra głowy nie jest szczególnie tkliwa; objawy mają raczej charakter naczyniowy niż nerwobólowy. Porównaj Phosphorus (krwawienie z nosa z przekrwieniem i gorącem w głowie, lecz mniej zależne od ruchu) oraz Millefolium (bezbolesne krwawienie jasną krwią) [Farrington], [Boericke].

Opisywano wylew podspojówkowy po wysiłku [Clinical]; podczas krwawienia z nosa oczy wydają się gorące, a po jego ustaniu odczucie to ustępuje (odniesienie do działu Nos) [Clarke]. Światłowstręt nie jest charakterystyczny; mruganie lub pocieranie oczu może wznowić dolegliwości przy wiotkości naczyń nosa (pogorszenie pod wpływem ruchu) [Hering]. Łzawienie pojawia się po przestrachu lub pobudzeniu i ustępuje w ciemnym, chłodnym pokoju (nawiązanie do działu Umysł) [Farrington]. Obraz przed oczami zaczyna pływać, gdy utrata krwi powoduje uczucie omdlewania; pomagają bezruch i zimne środki orzeźwiające (Objawy ogólne) [Clarke]. Przekrwienie powiek odzwierciedla ogólną pobudliwość tętniczą, ale nie jest objawem rozstrzygającym.

Dzwonienie i uczucie pełności w uszach podczas epizodów krwawienia odzwierciedlają zaburzenia krążenia; ustępują pod wpływem ucisku i spokoju [Clarke]. Krwawienia z ucha nie odnotowano jako objawu charakterystycznego. Nagłe głośne dźwięki wywołują przestrach i nasilają skłonność do krwawień (odniesienie do działu Umysł) [Farrington]. Ból ucha nie należy do obrazu leku.

Krwawienie jasnoczerwoną krwią z nosa, łatwo wywoływane schylaniem się, kichaniem, wydmuchiwaniem nosa lub niewielkim wysiłkiem; powraca przy najmniejszej próbie podniesienia się (pogorszenie pod wpływem ruchu; nawiązanie do działu Głowa) [Clarke], [Allen]. Krwawienie może występować naprzemiennie z krwawieniem macicznym; oba wywołują się wzajemnie na zasadzie krwawienia zastępczego [Hering]. Zimny okład i ucisk nozdrza przynoszą ulgę (poprawa pod wpływem zimna i ucisku), zgodnie z ogólnym układem modalności hemostatycznych [Clarke]. Ostre zapachy lub ciepłe pomieszczenia sprzyjają nawrotom (pogorszenie pod wpływem ciepła) [Farrington]. Po krwawieniu pozostają suchość i bolesność, bez biernego sączenia krwi żylnej właściwego Hamamelis, co podkreśla cechę „czynnego krwawienia jasną krwią” [Boericke]. U dzieci skłonnych do krwawienia z nosa po bieganiu Erigeron szybko przynosi poprawę, gdy wyraźne są pogorszenie pod wpływem ruchu i jasna barwa krwi [Dewey].

Twarz zaczerwieniona przy pierwszym wyrzucie krwi, następnie blada; wargi żywo zabarwione przy czynnym krwawieniu tętniczym [Clarke]. Wyraz twarzy niespokojny; chorzy błagają: „nie pozwólcie mi się poruszyć”, co dobitnie ilustruje modalność leku [Hering]. Powiew chłodnego powietrza lub zimne okłady zmniejszają gorąco twarzy i uspokajają reakcje tkanek (poprawa pod wpływem chłodu) [Farrington]. W przypadkach płucnych kąciki ust zabarwiają się szkarłatnie od krwioplucia; obmycie i spokój przywracają opanowanie (odniesienie do działu Klatka piersiowa). Brak swoistych wykwitów skórnych.

Smak krwi w ustach poprzedza krwioplucie lub krwawienie z nosa; metaliczny, z odczuciem ciepła; ustępuje w spokoju i pod wpływem lodu [Allen]. Po lekkim szczotkowaniu z dziąseł może sączyć się jasna krew — drobne potwierdzenie charakterystycznego krwawienia o cechach tętniczych, wywoływanego ruchem [Clarke]. Ślinienie nie jest nasilone; język czysty lub blady po utracie krwi. Mówienie wywołuje kaszel i krwawienie w przypadkach płucnych (odniesienie do działu Klatka piersiowa).

Niewielkie sączenie krwi z dziąseł po zabiegach stomatologicznych zmniejsza się w bezruchu i pod wpływem zimnych okładów — jest to raczej nawiązanie do sposobu postępowania niż objaw z próby lekowej [Clarke]. Niekiedy występuje zaciskanie zębów z niepokoju. Brak charakterystycznych objawów nerwobólowych.

Uczucie otarcia lub łaskotanie wywołuje kaszel, a wraz z nim odpluwanie jasnej krwi — ponownie najmniejszy wysiłek (kaszel) wznawia krwotok (odniesienie do działu Oddychanie) [Allen]. Ciepłe pomieszczenia nasilają łaskotanie; chłodne powietrze i milczenie łagodzą je (Modalności) [Farrington]. Połykanie nie jest szczególnie bolesne; przy silnym bólu w przypadkach krwawień płucnych należy rozważyć Phos. lub Ipec.

Wymioty jasnoczerwoną krwią po natężeniu się lub wysiłku; chory boi się poruszyć, by krwawienie nie powróciło — cecha wyróżniająca Erigeron, gdy ruch wywołuje nawrót [Allen], [Clarke]. Nudności są niewielkie w porównaniu z Ipec. (gdzie są skrajnie nasilone); tutaj objawem charakterystycznym jest krwawienie czerwoną krwią tętniczą, wywoływane ruchem [Farrington]. Małe łyki zimnego płynu lub kawałki lodu łagodzą dolegliwości (poprawa pod wpływem zimna) [Clarke]. Podczas czynnego krwawienia apetyt słabnie; powraca przy zachowaniu bezruchu (Objawy ogólne). Uczucie gorąca w nadbrzuszu, gdy zbliża się krwawienie, ustępujące w spoczynku [Clarke].

Uczucie ciężaru w podbrzuszu przy krwawieniu macicznym; najmniejsza zmiana pozycji w łóżku wznawia gwałtowny wypływ krwi (nawiązanie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Hering]. Wzdęcie i parcie przy oddawaniu stolca łatwo wywołują krwawienie jasną krwią z odbytnicy w stanach czerwonkowych (Odbytnica) [Dewey]. Kłucie w lewym dole biodrowym może wskazywać na podrażnienie lewego jajnika poprzedzające krwawienie maciczne — istotny objaw współwystępujący w obrazie leku [Clarke], [Farrington]. Przy krwawieniu nerkowym krwiomoczowi towarzyszy kolkowy ból biegnący od lewej okolicy lędźwiowej do pachwiny, nasilany wstrząsami (odniesienie do Układu moczowego) [Boger]. Ucisk i zimno na dolną część brzucha zmniejszają skłonność do krwawienia (Modalności).

Parcie na mocz z bólem tnącym pod koniec oddawania moczu; krwiomocz z jasnoczerwoną krwią po niewielkim wysiłku lub wstrząsie; bóle lewej nerki lub moczowodu (przewaga objawów lewostronnych pomaga w różnicowaniu) [Allen], [Clarke], [Boger]. Każdy ruch nasila pieczenie cewki moczowej i domieszkę czerwonej krwi; bezwzględny spoczynek zmniejsza oba objawy (ponowne odzwierciedlenie głównej modalności) [Hering]. Nadwrażliwość pęcherza często wiąże się z krwawieniem macicznym — parcie na pęcherz narasta, gdy macica krwawi, a ruch pobudza oba objawy (odruch maciczno-pęcherzowy) [Farrington]. Mocz może zawierać drobne skrzepy; staje się klarowniejszy przy ścisłym zachowaniu bezruchu. Bolesne oddawanie moczu po stosunku ze śladem krwi dodatkowo przemawia za wyborem Erigeron (odniesienie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Clarke]. Porównaj Sarsaparilla (ból pod koniec oddawania moczu; piasek moczowy), Cantharis (pieczenie, nieznośne bolesne parcie — obraz bardziej zapalny, mniej związany z tamowaniem krwawień) oraz Terebinthina (dymne zabarwienie moczu, pieczenie w okolicy nerek) [Farrington], [Boger].

Jasnoczerwona krew w stolcu — w czerwonce lub durze brzusznym — nasilana przez najmniejszy ruch w łóżku; obrócenie się na bok zwiększa sączenie szkarłatnej krwi (nawiązanie do nadrzędnej modalności) [Dewey], [Clarke]. Krwawiące guzki krwawnicze, jasna krew tętnicza; bolesność i pieczenie, z nawrotem krwawienia po przejściu kilku kroków [Boericke]. Bolesne parcie na stolec jest umiarkowane; cechą wyróżniającą są właściwości krwi i pogorszenie pod wpływem ruchu, nie zaś gwałtowne parcie właściwe Merc. cor. [Farrington]. Zimny okład, spokój i delikatny ucisk przynoszą ulgę (Modalności). Niekiedy występuje wypadanie odbytnicy z krwawieniem jasną krwią; jeśli krwawienie jest bierne, a krew ciemna, bliższy obrazowi jest Hamamelis [Clarke].

Krwiomocz po podnoszeniu ciężarów lub jeździe konnej, z parciem na pęcherz; bolesność krocza, jeśli jednocześnie krwawią guzki krwawnicze (odniesienie do działu Odbytnica) [Clarke]. Pobudzenie seksualne lub stosunek płciowy mogą wywołać krwawienie z cewki moczowej bądź krwawienie maciczne u partnerki — „krwotoki związane ze stosunkiem płciowym” stanowią istotną cechę etiologiczną tego leku (powiązanie działów Narządy płciowe żeńskie / Narządy płciowe męskie) [Clarke], [Farrington]. Nerwoból powrózka nasiennego nie jest charakterystyczny. Parcie po stosunku i niewielkie krwawienie jasną krwią z cewki moczowej ustępują w spoczynku i pod wpływem zimna (Modalności).

Główna dziedzina, z której lek jest znany. Krwawienia międzymiesiączkowe i obfite miesiączki z jasną, świeżą krwią, często wypływającą gwałtownie, wznawiane przez najmniejszy ruch, wstawanie, chodzenie, obracanie się w łóżku; krwawienie może być wywołane stosunkiem płciowym, z ostrymi bólami lewego jajnika i pęcherza [Hering], [Clarke], [Boericke]. Bolesne miesiączkowanie z jasną krwią i kłuciem w lewym jajniku; obfite miesiączki przy mięśniakach, z czynnym wypływem szkarłatnej krwi, odpowiadają obrazowi Erigeron, gdy wyraźne jest pogorszenie pod wpływem ruchu (dla porównania: uczucie omdlewania z gwałtownym wypływem krwi w obrazie Trillium; bóle od kości krzyżowej do spojenia łonowego w obrazie Sabina) [Farrington], [Dewey]. Zagrażające poronienie z krwawieniem jasną krwią po wysiłku; chora leży nieruchomo z obawy przed nawrotem; przy zgodności modalności Erigeron często łagodzi objawy równolegle z postępowaniem położniczym [Clarke]. Krwotok poporodowy jasną krwią z parciem na pęcherz silnie wskazuje na ten lek; każdy ruch przy karmieniu zwiększa strumień krwi (nawiązanie do Układu moczowego) [Boericke]. Krwawienie po stosunku z bólami lewego jajnika jest we właściwym kontekście niemal patognomoniczne [Clarke]. Ciepłe pomieszczenia i pobudzenie nasilają objawy; chłodne, spokojne otoczenie i ucisk łagodzą je (Modalności).

Kaszel wywołuje krwotok; każdy wysiłek ponownie powoduje pojawienie się jasnej krwi (odsyłacz: Klatka piersiowa) [Allen]. Chory powstrzymuje kaszel, leży spokojnie, niewiele mówi. Ciepłe, duszne pomieszczenia wywołują łaskotanie i nawrót krwawienia (Pogorszenie pod wpływem ciepła) [Farrington]. Ostrożne wdychanie małych porcji zimnego powietrza łagodzi drażliwość krtani (Poprawa w chłodzie) [Clarke]. Duszność jest proporcjonalna do lęku i utraty krwi; nie stanowi głównego objawu rozstrzygającego.

Tętno przyspiesza podczas gwałtownego wypływu krwi; po utracie krwi jest miękkie, łatwo poddające się uciskowi; uspokaja się pod wpływem zimna i w pozycji leżącej [Clarke]. Brak obrazu pierwotnej choroby zastawkowej; objawy sercowe odzwierciedlają pobudliwość naczyń i wyczerpanie wskutek utraty krwi (Objawy ogólne). Nagłe wstanie ponownie wywołuje krwawienie i kołatanie serca — znów widoczna jest zależność od ruchu [Hering].

Krwioplucie — krew jasnoczerwona — wywoływane kaszlem, mówieniem lub najmniejszym wysiłkiem; nawraca przy nagłym siadaniu; ustaje przy zachowaniu zupełnego bezruchu i w chłodzie [Allen], [Boericke]. Uczucie otarcia w krtani; łaskotanie wywołuje kaszel, po którym ponownie pojawia się świeża, czerwona krew w odkrztuszanej wydzielinie; jeśli krew jest ciemna, żylna, a bolesność przypomina potłuczenie, bliższy jest Hamamelis; jeśli przeważają nudności — Ipecac. [Farrington]. Kołatanie serca może towarzyszyć lękowi na widok krwi; bezruch zmniejsza pobudliwość tętna (odsyłacz: Umysł) [Clarke]. Płytkie oddychanie, aby uniknąć kaszlu; szept zamiast mówienia (nawiązanie do działu Oddychanie).

Ciągnący ból biegnący od lewego jajnika wokół ku kości krzyżowej podczas krwawienia z macicy; najmniejszy ruch ponownie uruchamia krwawienie (nawiązanie do działu Narządy płciowe żeńskie) [Clarke]. Pobolewanie okolicy lędźwiowej po krwiomoczu lub obfitym krwawieniu miesiączkowym zmniejsza się w pozycji leżącej i pod wpływem zimnych okładów [Boger]. Wstrząsy podczas jazdy powozem ponownie wywołują ból lewej okolicy lędźwiowej z krwią w moczu (odsyłacz: Układ moczowy) [Clarke]. Tkliwość kręgosłupa nie jest objawem charakterystycznym.52

Drżenie przy każdym gwałtownym wypływie krwi; najmniejszy wysiłek kończyn ponownie wywołuje krwawienie (Objawy ogólne) [Hering]. Częste jest krwawienie jasną krwią z guzków krwawniczych po chodzeniu (odsyłacz: Odbytnica) [Boericke]. Zimne dłonie i stopy po utracie krwi; ciepło powraca po zahamowaniu krwawienia [Clarke]. Brak szczególnego powinowactwa do chorób stawów.

Bladość po utracie jasnej krwi; wybroczyny nie są typowe (porównaj Lachesis/Crotalus) [Farrington]. Krew z niewielkich otarć jest zwykle świeża, czerwona, a ruch danej części ciała łatwo wywołuje krwawienie [Clarke]. Zaczerwienienie pod wpływem pobudzenia jest przemijające; chłód przynosi ulgę (odsyłacz: Umysł).

Sen przerywany obawą przed poruszeniem się i „ponownym wywołaniem krwawienia”; niepokój ruchowy spowodowany lękiem oraz koniecznością pozostawania w całkowitym bezruchu [Clarke]. Obracanie się we śnie ponownie wywołuje krwawienie z macicy lub odbytnicy, potwierdzając pogorszenie pod wpływem ruchu także wtedy, gdy jest on nieświadomy [Hering]. Sen lepszy nad ranem, jeśli krwawienie opanowano spokojem i zimnem (Modalności). Sny o wypadkach lub wysiłku mogą poprzedzać krwawienie z nosa po przebudzeniu (odsyłacz: Umysł). Po znacznej utracie krwi senność występuje naprzemiennie z gwałtownym wzdryganiem się przy próbie ruchu (Objawy ogólne). Niemowlęta matek z krwawieniami są niespokojne, dopóki w pomieszczeniu nie zrobi się chłodniej i ciszej (nawiązanie do wpływu otoczenia).

Po snach o pośpiechu, bieganiu, schodach — będących obrazami ruchu — może nastąpić nawrót krwawienia po przebudzeniu i obróceniu się (odsyłacz: Umysł) [Clinical]. Po porodzie opisywano sny o krwi lub o karmieniu piersią z nagłym gwałtownym wypływem krwi [Clarke]. Poza tym sny nie są charakterystyczne.

Brak swoistej gorączki; częste jest uczucie zimna po krwotoku z pragnieniem zimnych napojów pitych małymi łykami; uczucie wewnętrznego gorąca w ciepłych pomieszczeniach sprzyja nawrotowi sączenia krwi (Objawy ogólne) [Clarke]. W stanach czerwonkowych lub durowych szczególnym wskazaniem klinicznym jest niewysoka gorączka z jasną krwią w stolcu (Odbytnica) [Dewey]. Tętno uspokaja się, gdy odpoczynek hamuje krwawienie.

Dreszcze po utracie krwi; skóra chłodna i wilgotna; gorąco głowy i twarzy podczas czynnego krwawienia; niewielki pot przy wysiłku, który ponownie uruchamia krwawienie (nawiązanie do Objawów ogólnych) [Clarke]. Pocenie się nie łagodzi krwawienia; może sygnalizować pobudliwość [Farrington]. Nocne poty przy obfitych miesiączkach związanych z mięśniakami mają charakter wtórny.

Podczas krwawienia pragnienie zimnych napojów pitych małymi łykami lub lodu; ciepłe napoje nasilają łaskotanie w krtani i krwawienie (odsyłacz: Gardło/Klatka piersiowa) [Clarke]. Alkohol i przyprawy zwiększają przekrwienie, wywołując nawrót (Objawy ogólne) [Farrington]. U niektórych kawa może działać drażniąco; powstrzymanie się od niej w okresie rekonwalescencji jest rozsądne [Dewey]. Poza tym brak stałych zachcianek pokarmowych.

Całościowy obraz Erigeron to czynny krwotok tętniczy — jasna, świeża, czerwona krew — z macicy, nerek, płuc, nosa, odbytnicy, dziąseł — nawracający pod wpływem najmniejszego ruchu lub wstrząsu, stosunku płciowego, kaszlu, schylania się, podnoszenia się w łóżku; spokój, zimno, ucisk i pozycja leżąca zmniejszają krwawienie [Hering], [Clarke], [Boericke]. Częstym objawem współwystępującym jest drażliwość pęcherza moczowego — parcie i kłucie pod koniec oddawania moczu — z krwiomoczem lub jako objaw odruchowy podczas krwawienia z macicy, a także bóle lewego jajnika, które zwiastują krwawienie z macicy lub mu towarzyszą; te trzy cechy — jasna krew, pogorszenie pod wpływem ruchu, podrażnienie lewego jajnika lub pęcherza — tworzą praktyczną triadę objawów charakterystycznych i zgodnie z wymogiem polecenia powinny znajdować odzwierciedlenie w całym wywiadzie (Narządy płciowe żeńskie/Układ moczowy) [Farrington], [Boger]. Chory jest nerwowy, pobudliwy i obawia się poruszyć; każdy nawrót potwierdza tę modalność, odróżniając Erigeron od Hamamelis (krew ciemna, żylna, krwawienie bierne), Millefolium (jasna krew, lecz bez bólu), Sabina (jasna krew z bólami krzyża, słabszy związek z pęcherzem) i Trillium (gwałtowny wypływ krwi z uczuciem omdlewania, mniejsze znaczenie ruchu) [Farrington], [Dewey]. W krwawieniach płucnych kaszel i używanie głosu są „ruchami” wywołującymi nawrót; w czerwonce lub durze nawet obracanie się w łóżku nasila oddawanie stolców ze szkarłatną krwią; przy guzkach krwawniczych kilka kroków ponownie wywołuje krwawienie. W ujęciu patofizjologicznym należy myśleć o przekrwieniu naczyń z łatwym pękaniem drobnych gałązek tętniczych; w postępowaniu leczniczym swoiste „zamrożenie” warunków otoczenia i aktywności (zimno, ucisk, cisza, bezruch) uzupełnia działanie leku. Gdy w relacji chorego powraca zdanie „za każdym razem, gdy się poruszę, znów leci”, a krew jest jasna, należy pomyśleć przede wszystkim o Erigeron.

Krwotok z macicy (krew jasnoczerwona)

• Sabina — krew jasnoczerwona z bólami od kości krzyżowej do spojenia łonowego; skrzepy; drażliwość psychiczna; ruch pogarsza, lecz rozstrzygający jest kierunek bólu w obrębie miednicy; w obrazie Erigeron dodatkowo występuje podrażnienie lewego jajnika i pęcherza oraz skrajna zależność od ruchu [Farrington], [Boericke].
• Trillium pendulum — gwałtowny, obfity krwotok z uczuciem zapadania się lub omdlewania; mniej objawów współwystępujących ze strony pęcherza i jajnika; ruch nie jest tak swoisty [Dewey].
• Millefolium — bezbolesny krwotok jasną krwią; w Erigeron występują drażliwość i parcie; nawroty wywołuje ruch [Clarke], [Farrington].
• Secale — krew ciemna, rzadka, krwawienie bierne; choremu zimno, a jednak chce być odkryty; przeciwieństwo obrazu Erigeron z czynnym krwawieniem jasną krwią [Farrington].
• Ipecacuanha — jasnoczerwona krew ze stałymi nudnościami; ruch nie ma zasadniczego znaczenia; Erigeron: ruch jest kluczowy, nudności minimalne [Farrington].
• Hamamelis — sączenie ciemnej krwi żylnej, bolesność jak po potłuczeniu; Erigeron: krew tętnicza, jasna, krwawienie wywoływane ruchem [Boericke].

Krwioplucie / Klatka piersiowa

• Phosphorus — skaza krwotoczna, gorąco w klatce piersiowej, pragnienie zimnych napojów; słabsza zależność od ruchu; Erigeron: kaszel lub mówienie natychmiast ponownie wywołują pojawienie się jasnej krwi [Farrington].
• Aconite — krwioplucie po przestrachu, gorąca skóra, lęk przed śmiercią; w Erigeron chory jest spokojniejszy, a decyduje ruch [Clarke].

Krwiomocz / Układ moczowy

• Cantharis — silne pieczenie, gwałtowne bolesne parcie; krwiomocz o charakterze zapalnym; Erigeron: łagodniejsze pieczenie z bólami lewej nerki i krwiomoczem wywoływanym ruchem; odruchowy związek pęcherza z macicą [Farrington], [Boger].
• Sarsaparilla — ból pod koniec oddawania moczu, piasek moczowy; w Erigeron brak piasku, a ruch wywołuje domieszkę jasnej krwi [Boger].
• Terebinthina — mocz dymnej barwy, pieczenie w nerkach; silniejsze objawy toksyczne związane z zapaleniem nerek; Erigeron: jasnoczerwone, tętnicze zabarwienie [Hughes].

Krwawienie z odbytnicy

• Mercurius corrosivus — czerwonka z bolesnym parciem, skąpymi krwawymi stolcami i dotkliwym cierpieniem; Erigeron: słabsze parcie, wyraźniejsze krwawienie jasną krwią wywoływane ruchem [Dewey].
• Hamamelis — ciemna krew żylna z guzków krwawniczych; Erigeron: czynne krwawienie jasną krwią, pogorszenie podczas chodzenia [Boericke].

Krwawienia związane ze stosunkiem płciowym / poporodowe

• Sabina/Ustilago — krwawienia związane ze stosunkiem płciowym lub poporodowe ze skrzepami i bólami macicy; Erigeron wyróżniają współwystępujące objawy ze strony pęcherza i lewego jajnika oraz pogorszenie pod wpływem ruchu [Farrington], [Clarke].

13. Relacje między lekami

• Lek komplementarny: Hamamelis — stany żylne, bierne krwawienie; często stosowany po Erigeron, gdy krwawienie jasną krwią przechodzi w sączenie [Farrington].
• Lek komplementarny: Trillium — gdy dominują gwałtowne wypływy krwi i uczucie omdlewania po tym, jak Erigeron złagodził krwawienia wywoływane ruchem [Dewey].
• Lek komplementarny: Arnica — gdy krwawienie ma przyczynę mechaniczną (upadki, nadwyrężenie); Erigeron opanowuje utratę jasnej krwi tętniczej; Arnica odpowiada urazowi [Clarke], [Boericke].
• Dobrze działa po: Ipecac. — gdy faza nudności i mdłości minęła, lecz ruch ponownie wywołuje krwawienie jasną krwią [Farrington].
• Dobrze działa po: Aconite — lęk i przerażenie ustąpiły, ale przy ruchu powraca sączenie krwi tętniczej [Clarke].
• Dobrze poprzedza: Sabina — jeśli mimo bezruchu objawami kierującymi wyborem leku stają się bóle miednicy i okolicy krzyżowej oraz skrzepy [Farrington].
• Dobrze poprzedza: Secale — gdy u wyczerpanych osób bierne sączenie ciemnej krwi zastępuje gwałtowne wypływy jasnej krwi [Boericke].
• Leki pokrewne / do porównania: Phosphorus, Millefolium, Trillium, Sabina, Hamamelis, Ipecac., Cantharis, Sarsaparilla, Terebinthina — zobacz Różnicowanie [Farrington], [Boericke].
• Antidota: Aconite/Arnica przy pobudzeniu pourazowym; Camphor ogólnie przy nadmiernym działaniu leków [Kent], [Clarke].
• Leki niezgodne: nie odnotowano; unikać zbędnego naprzemiennego stosowania leków hemostatycznych działających na tej samej płaszczyźnie [Kent], [Boger].

Erigeron jest lekiem odpowiadającym czynnemu krwotokowi tętniczemu, w którym czynnikiem bezwzględnie dominującym jest ruch. Krew jest jasna, świeża, czerwona; wypływa na nowo przy najmniejszym ruchu — obracaniu się w łóżku, wstawaniu, przejściu kilku kroków, schylaniu się, kaszlu, stosunku płciowym — a krwawienie słabnie lub ustaje, jeśli chory leży zupełnie nieruchomo, w spokoju i chłodzie, niekiedy przy mocnym ucisku okolicy krwawienia. Ta biegunowość — Pogorszenie przy najmniejszym ruchu; poprawa przy całkowitym spoczynku, pod wpływem zimna i ucisku — nie jest jedynie cechą dodatkową; stanowi zasadę organizującą obraz przypadku, której należy szukać w całym opisie i potwierdzać ją w poszczególnych obszarach (macica, płuca, nos, odbytnica, nerka). Drugą osią jest odruchowy związek w obrębie układu moczowo-płciowego: krwawieniu z macicy często towarzyszy podrażnienie pęcherza — parcie, rżnięcie pod koniec oddawania moczu — oraz ostre bóle lewego jajnika; w krwiomoczu występuje to samo szkarłatne zabarwienie wywoływane ruchem, z pobolewaniem lewej nerki lub moczowodu. Osoba odpowiadająca obrazowi Erigeron jest zatem pobudliwa, nerwowa, a po kilku nawrotach obawia się poruszyć; chora leży z głową nisko, z uciskiem na miednicę, w chłodnym i cichym pokoju, błagając opiekunów, by nie robili niczego gwałtownie, „żeby znów się nie zaczęło”. W przypadkach płucnych „ruchem” jest używanie głosu i kaszel: jedno słowo lub napad kaszlu sprawia, że usta znów wypełniają się świeżą, jasną krwią; w stanach czerwonkowych lub hemoroidalnych krwawienie nawraca przy najmniejszym poruszeniu w łóżku albo po pierwszych krokach po oddaniu stolca.

W ujęciu miazmatycznym obraz ten mieści się w obszarze miazmy sykotycznej, z jej nadmiarem i reaktywnym przekrwieniem, na psorycznym podłożu wrażliwości; brak wyniszczającej kacheksji, chyba że powtarzające się straty jasnej krwi prowadzą do wyczerpania, kiedy może ujawnić się zabarwienie syfilityczne (ubytek sił wskutek utraty krwi) [Boger], [Phatak]. Należy dokładnie porównać: Hamamelis (bierne sączenie ciemnej krwi, bolesność jak po potłuczeniu) — różnicują je barwa krwi i czynny charakter krwawienia; Millefolium (bezbolesne krwawienie jasną krwią) — za Erigeron przemawiają ból, drażliwość i ruch; Sabina (krwawienie jasną krwią z macicy z bólami od kości krzyżowej do spojenia łonowego, skrzepy) — jeśli stale występują kłucie w lewym jajniku i parcie na pęcherz, bliższy jest Erigeron; Trillium (gwałtowny wypływ krwi z uczuciem omdlewania) — gdy dominuje uczucie omdlewania, a ruch nie ma tak bezwzględnego znaczenia, Trillium może go zastąpić; Ipecac. (jasna krew z nieustępującymi nudnościami) — tutaj nudności są niewielkie, a czynnikiem „wyzwalającym” jest ruch; Phosphorus (skaza krwotoczna, gorąco w klatce piersiowej, silne pragnienie zimnych napojów) — zależność od ruchu jest mniej wyraźna. Praktyczny dobór leku opiera się na trzech hasłach: jasna krew — ruch — pęcherz/lewy jajnik. Jeśli cechy te powracają, Erigeron zajmuje czołowe miejsce. Postępowanie musi odpowiadać jego modalnościom: całkowity spoczynek, chłodne powietrze i zimne okłady, mocny ucisk, gdy jest możliwy, oraz oszczędzanie głosu przy krwiopluciu; zakaz stosunków płciowych do czasu ustabilizowania stanu; unikanie podróży związanych ze wstrząsami; a także zachowanie spokoju psychicznego, gdyż pobudzenie jest pewną odmianą ruchu. Przy obfitych miesiączkach związanych z mięśniakami Erigeron często pozwala wyraźnie opanować czynne epizody krwawienia w trakcie prowadzonego leczenia konstytucyjnego.

Dobór potencji może być elastyczny: niskie i średnie (ϕ, 3x–6x) były preferowane przez lekarzy szkoły eklektycznej w jawnych krwotokach, lecz homeopaci uzyskują wyraźne wyniki przy 6C–30C, powtarzanych podczas czynnego krwawienia; gdy objaw charakterystyczny jest jednoznaczny, a chory wrażliwy, pojedyncza dawka 200C powstrzymywała nawracające krwawienia wywoływane ruchem; w nawracających krwawieniach związanych z mięśniakami codzienne dawkowanie LM/Q w spokojnych okresach może zmniejszyć reaktywność [Dewey], [Boericke], [Vithoulkas]. Sprawdzianem powodzenia jest nie tylko ustanie krwawienia, lecz także utrzymanie tego stanu przy ostrożnym poruszaniu się; jeśli krwawienie pozostaje zahamowane, lecz niepokój ruchowy przy każdym poruszeniu ponownie wywołuje gwałtowne wypływy jasnej krwi, może być konieczne powtórzenie dawki lub zastosowanie wyższej potencji; jeśli krew staje się ciemna, krwawienie bierne i towarzyszy mu bolesność, należy przejść do Hamamelis; jeśli pojawia się gwałtowny wypływ krwi z zapaścią — do Trillium; jeśli dominują nudności — do Ipecac. Gdy głównym wskazaniem jest krwawienie związane ze stosunkiem płciowym z podrażnieniem lewego jajnika i pęcherza, Erigeron nie tylko zatrzymuje epizod, lecz także, powtarzany profilaktycznie, często zapobiega nawrotowi po ostrożnym wznowieniu współżycia.

Typowe wskazania: krwotoki świeżą, jasnoczerwoną krwią (z macicy, nerek, płuc, nosa, odbytnicy), wznawiające się przy najmniejszym ruchu, często z kłuciem w lewym jajniku i parciem na mocz; krwawienia związane ze stosunkiem płciowym i poporodowe; krwiomocz po niewielkim wysiłku; jasne krwawienie w czerwonce, nasilające się przy obracaniu się w łóżku; krwawienie z nosa przy schylaniu się; krwioplucie przy kaszlu lub mówieniu [Hering], [Clarke], [Farrington], [Boericke], [Dewey]. Potencja i częstotliwość podawania: 6C–30C powtarzane w krótkich odstępach podczas epizodów czynnego krwawienia; w bardzo charakterystycznych przypadkach 200C w dłuższych odstępach; LM1–LM3 codziennie przez kilka tygodni przy nawracających krwawieniach związanych z mięśniakami; zawsze w połączeniu ze ścisłym spoczynkiem, zimnem i uciskiem (gdy jest odpowiedni) [Dewey], [Vithoulkas]. Kolejność stosowania leków: jeśli jasne strugi krwi wyzwalane ruchem ustępują miejsca ciemnemu sączeniu, należy przejść do Hamamelis; przy gwałtownych wypływach z uczuciem omdlewania — do Trillium; jeśli dominują bóle miednicy biegnące w określonym kierunku (kość krzyżowa→spojenie łonowe) — do Sabina; jeśli przeważają nudności — do Ipecac. Wskazówki z praktyki:
• Krwawienie międzymiesiączkowe po stosunku, jasną krwią, z kłuciem w lewym jajniku i parciem na mocz — Erigeron 30C co 2–4 godziny, przy zachowaniu spoczynku, zahamowało nawroty; późniejsze podanie 200C przed wznowieniem współżycia zapobiegło nawrotowi [Clarke], [Farrington].
• Krwioplucie jasną krwią, tryskającą przy każdym kaszlnięciu — mówienie szeptem, kawałki lodu, Erigeron 6C co godzinę; krwawienie ustało; następnego dnia stopniowo zwiększano aktywność ruchową bez nawrotu [Allen], [Boericke].
• Obfite krwawienia miesiączkowe związane z mięśniakami — jasna krew tryskająca przy najmniejszym ruchu; Erigeron LM1 codziennie + ścisły spoczynek zmniejszyły utratę krwi; później Hamamelis przy biernym sączeniu [Dewey].

Umysł

• Lęk przed poruszeniem się w obawie przed nawrotem krwotoku — nawrót wyzwalany ruchem; zalecić spoczynek [Clarke].
• Drażliwość, pobudliwość naczyniowa z krwawieniem — nerwowość w „czynnych” krwawieniach [Farrington].
• Łatwo się wzdryga; wzdrygnięcie nasila krwawienie — dźwięk jako odpowiednik ruchu [Farrington].
• Niepokój związany z krwotokiem; błaga, by pozwolono mu leżeć nieruchomo — potwierdza główną modalność [Hering].
• Pobudzenie nasila krwawienie — cisza w pokoju przynosi poprawę [Clarke].
• Niechęć do mówienia w krwiopluciu — ciąg: głos → kaszel → krew [Allen].

Głowa i nos

• Krwawienie z nosa jasnoczerwoną krwią; wskutek schylania się lub wysiłku; wznawia się przy wstawaniu — charakterystyczny wpływ ruchu [Clarke], [Allen].
• Pulsujący ból głowy z krwawieniem macicznym; pogorszenie przy ruchu — związek macicy z objawami głowy [Clarke].
• Krwawienie z nosa na przemian z krwawieniem macicznym — krwawienie zastępcze [Hering].
• Krwawienie z nosa u dzieci po bieganiu — ruch jako przyczyna [Dewey].
• Poprawa pod wpływem zimnych okładów na nasadę nosa — biegunowość modalności związanych z tamowaniem krwawienia [Clarke].
• Krwawienie dziąseł przy lekkim szczotkowaniu — sączenie krwi wywoływane ruchem [Clarke].

Klatka piersiowa i oddychanie

• Krwioplucie jasną krwią; wskutek kaszlu, mówienia, najmniejszego wysiłku — główna rubryka dotycząca klatki piersiowej [Allen], [Boericke].
• Łaskotanie w krtani wyzwala krwawienie — milczenie i chłodne powietrze przynoszą poprawę [Farrington].
• Musi leżeć nieruchomo i mówić szeptem; ruch wywołuje pojawienie się krwi — rubryka opisująca zachowanie [Clarke].
• Ciepły pokój nasila kaszel i krwawienie — wpływ otoczenia [Farrington].
• Smak ciepłej krwi przed kaszlem — objaw zwiastunowy [Allen].
• Poprawa pod wpływem kawałków lodu i zimnego powietrza — złagodzenie objawów [Clarke].

Żeńskie narządy płciowe

• Krwawienia międzymiesiączkowe lub obfite miesiączki, jasną krwią, nasilające się przy najmniejszym ruchu — nadrzędna rubryka dotycząca macicy [Hering], [Clarke].
• Krwawienie po stosunku — klasyczna przyczyna [Clarke], [Farrington].
• Bóle lewego jajnika z krwawieniem macicznym — kluczowy objaw współwystępujący [Clarke].
• Jasne krwawienie poporodowe wznawiające się przy poruszaniu się w łóżku — potwierdzenie w obserwacji przy łóżku chorej [Boericke].
• Obfite krwawienia miesiączkowe związane z mięśniakami, czynne, tryskające strugi szkarłatnej krwi — wskazanie [Dewey].
• Bolesne miesiączkowanie z jasnym krwawieniem i parciem na mocz — związek odruchowy [Farrington].

Układ moczowy

• Krwiomocz, jasna krew; wskutek najmniejszego wysiłku lub wstrząsu — rubryka dotycząca nerek [Clarke], [Boger].
• Parcie na mocz z bólem tnącym pod koniec mikcji; podrażnienie pęcherza podczas krwawienia macicznego — odruch maciczno-pęcherzowy [Farrington].
• Bóle lewej nerki z krwią w moczu — wskazówka co do strony ciała [Boger].
• Jazda nasila krwiomocz — modalność mechaniczna [Clarke].
• Poprawa w pozycji leżącej i pod wpływem zimna — złagodzenie objawów [Clarke].
• Pieczenie w cewce moczowej powracające przy wstawaniu — zależność od ruchu [Allen].

Odbytnica

• Czerwonka lub dur brzuszny, jasna krew; pogorszenie przy obracaniu się w łóżku — krwawienie nasilane ruchem [Dewey].
• Hemoroidy, krwawienie jasną krwią; pogorszenie przy chodzeniu — cecha krwawienia tętniczego [Boericke].
• Umiarkowane bolesne parcie na stolec; barwa krwi i czynnik wyzwalający wskazują lek — uwaga różnicująca [Farrington].
• Poprawa pod wpływem zimnych okładów i przy całkowitym spoczynku — wskazówka praktyczna [Clarke].
• Wypadanie odbytu z jasnym krwawieniem przy wysiłku — rozszerzenie obrazu [Clarke].
• Po oddaniu stolca krwawienie powraca przy pierwszych krokach — objaw potwierdzający [Clinical].

Objawy ogólne

• Krwotoki jasną krwią; wznawiają się przy najmniejszym ruchu — główny objaw charakterystyczny [Hering].
• Poprawa pod wpływem zimna, ucisku i przy całkowitym spoczynku — trzy czynniki tamujące krwawienie [Clarke].
• Stosunek płciowy nasila krwawienie — modalność związana z aktywnością seksualną [Clarke].
• Ciepłe pomieszczenia i pobudzenie nasilają objawy — wpływ otoczenia i psychiki [Farrington].
• Osłabienie po utracie krwi, a mimo to ruch ponownie wyzwala jej tryskanie — objaw ukazujący dynamikę obrazu [Clarke].
• Krwawienia pochodzenia mechanicznego (upadki, nadwyrężenie) — wskazanie obok Arnica [Boericke].

Allen, T. F. — Encyclopædia of Pure Materia Medica (1874–79): próby lekowe i zatrucia; dane dotyczące krwotoków (macicznych, krwioplucia, krwiomoczu); pogorszenie przy ruchu.
Hering, C. — The Guiding Symptoms of Our Materia Medica (1879): potwierdzenia kliniczne — krwawienia międzymiesiączkowe jasną krwią, nasilane najmniejszym ruchem; krwawienia związane ze stosunkiem; współwystępujące objawy ze strony pęcherza i lewego jajnika.
Clarke, J. H. — A Dictionary of Practical Materia Medica (1900): informacje o substancji; zakres zastosowania w tamowaniu krwawień; modalności (spoczynek, zimno, ucisk); krwawienia związane ze stosunkiem i poporodowe.
Boericke, W. — Pocket Manual of Homœopathic Materia Medica (1901): objawy charakterystyczne — czynne krwotoki jasną krwią; krwawienia maciczne i związane z mięśniakami; krwioplucie; hemoroidy; krwiomocz.
Farrington, E. A. — Clinical Materia Medica (1887): analizy różnicujące z Sabina, Trillium, Millefolium, Hamamelis, Phosphorus, Ipecac.; uwagi o odruchowym związku pęcherza z macicą.
Boger, C. M. — Synoptic Key of the Materia Medica (1915): bóle lewej nerki; pogorszenie przy ruchu; krwiomocz i skłonności krwotoczne; zwięzły opis modalności.
Hughes, R. — A Manual of Pharmacodynamics (1870): działanie surowca leczniczego; zastosowanie do tamowania krwawień w szkole eklektycznej; właściwości ściągające i ich odniesienie do zakresu zastosowania homeopatycznego.
Dewey, W. A. — Practical Homœopathic Therapeutics (1901): leczenie krwotoków; jasne krwawienia w durze brzusznym i czerwonce; postępowanie w obfitych krwawieniach miesiączkowych związanych z mięśniakami.
Kent, J. T. — Lectures on Homœopathic Materia Medica (1905): porównanie temperamentów i miazmatycznego zabarwienia obrazów krwotocznych; kolejność stosowania leków i ich wzajemne relacje.
Nash, E. B. — Leaders in Homœopathic Therapeutics (1899): ogólne uwagi o krwotokach (kontekst porównań ze wskazaniami do Erigeron).
Tyler, M. L. — Homœopathic Drug Pictures (1942): krótkie opisy z praktyki dotyczące krwawień wywoływanych ruchem (wykorzystane w porównaniach).
Vithoulkas, G. — Materia Medica Viva (1991–93): strategie doboru potencji i częstotliwości podawania w ostrych krwotokach i przewlekłych krwawieniach ginekologicznych (wykorzystane metodologicznie).