• Żołądek i przewód pokarmowy – zapalenie, wymioty, owrzodzenia
• Serce i krążenie – zapaść, sinica
• Układ nerwowy – nerwobóle, niepokój ruchowy, lęk
• Błony śluzowe – nadżerki, nieżyt, gwałtowne zapalenie
• Twarz i jama ustna – nerwobóle, bladość, obłożony język
• Prawa strona – objawy często silniej zaznaczone po prawej stronie
• Dzieci i osoby starsze – podatność na zapaść związaną z dolegliwościami żołądkowymi i niepokój ruchowy

• Zimne napoje (choć czasem są zwracane)
• Obecność drugiej osoby (nie znosi samotności)
• Ucisk (przy bólu żołądka)
• Zimne powietrze
• Odpoczynek po wymiotach
• Pochylenie do przodu przy bólu brzucha

• Samotność
• Jedzenie, zwłaszcza pokarmów stałych
• Ciepło lub ciepłe pomieszczenie
• Ruch
• Dotyk
• Wysiłek umysłowy
• Noc

W obrazie psychicznym Bismuthum dominują skrajny niepokój ruchowy, zależność od innych i przerażenie samotnością. Pacjent odczuwa silny lęk, gdy jest sam, a zarazem po dziecięcemu kurczowo trzyma się innych i pragnie nieustannego uspokajania. Lęk przed śmiercią, lęk przed opuszczeniem i przemożna potrzeba czyjejś bliskości dominują w jego stanie emocjonalnym [Hering]. Lęk ten nie wynika z urojeń, lecz z głęboko odczuwanego wewnętrznego załamania, zwłaszcza po skrajnym wyczerpaniu fizycznym wskutek wymiotów lub osłabienia. Splątanie pojawia się nagle, na przemian z drażliwością lub milczącą rozpaczą. Pacjent odpowiadający obrazowi Bismuthum może stawać się wymagający lub wpadać w panikę, gdy pozostaje bez opieki. Dzieci są niespokojne i kapryśne; uspokajają się jedynie dzięki czyjejś obecności i uwadze. W ostrej chorobie mogą wystąpić majaczenie lub apatia.

Ból głowy związany z objawami żołądkowymi. Ciężkość w czole, niekiedy z pulsowaniem. Zawroty głowy przy wstawaniu lub z nudnościami. Bóle głowy często występują falami i nasilają się pod wpływem wysiłku umysłowego. Ból neuralgiczny promieniujący do twarzy. Uczucie lodowatego zimna w potylicy.

Oczy szkliste, zapadnięte. Źrenice rozszerzone. Oczy matowe, wyraz cierpienia. Światłowstręt w stanach gorączkowych. Ból rozdzierający lub szczypiący, nasilający się pod wpływem światła. Cienie pod oczami. Zamglone widzenie podczas ostrych napadów dolegliwości żołądkowych.

Brzęczenie, dzwonienie i buczenie w uszach. Nagła głuchota lub przemijająca utrata słuchu podczas gorączki. Nadwrażliwość na hałas w dolegliwościach nerwowych. Uczucie zatkania lub „pełności” w uszach. W samotności może słyszeć głosy lub dźwięki, co potęguje lęk.

Krwawienie z nosa podczas przekrwienia żołądka lub zapaści. Zimny koniuszek nosa w stanach osłabienia. Katar z drażniącą wydzieliną. Uczucie obolałości lub ucisku w kościach nosa. Nieżyt nosa u dzieci z zaburzeniami żołądkowymi.

Twarz blada, zapadnięta lub sina wokół ust. Wyraz udręki lub lęku. Policzki czerwone podczas napadów wymiotów. Nerwoból prawej strony twarzy z rozdzierającymi bólami promieniującymi do skroni i szczęk. Drgania mięśni twarzy u dzieci z dolegliwościami żołądkowymi.

Język obficie pokryty grubym, białym, mazistym nalotem. Cuchnący oddech, zwłaszcza po wymiotach. Suchość jamy ustnej i gardła. Pieczenie języka i podniebienia. Mowa powolna i niewyraźna. Metaliczny smak. Ślinotok podczas gorączki lub dolegliwości żołądkowych.

Ból zębów nasilający się pod wpływem ciepłych napojów lub dotyku. Ból promieniuje do ucha i skroni. Dziąsła obrzęknięte, łatwo krwawią. Uczucie rozchwiania lub nadwrażliwości zębów. Dzieci zgrzytają zębami podczas gorączki lub wymiotów.

Suchość i pieczenie. Trudności w połykaniu pokarmów stałych. Uczucie kuli w gardle podczas paniki lub lęku. Zapalenie nieżytowe szerzące się od żołądka. Śluz w gardle trudny do odkrztuszenia. Obrzęk migdałków z towarzyszącymi dolegliwościami żołądkowymi.

Główny obszar działania Bismuthum. Straszliwy ból żołądka natychmiast po jedzeniu, z gwałtownymi wymiotami pokarmu, gdy tylko trafi on do żołądka [Hering]. Wymiociny mogą zawierać niestrawiony pokarm, śluz lub żółć. Pragnienie zimnych napojów, które mogą być utrzymywane w żołądku dłużej niż pokarmy stałe. Uczucie pustki w żołądku mimo jedzenia. Piekący ból, ucisk i skurcze łagodnieją pod wpływem pochylenia do przodu lub ucisku. Procesy wrzodziejące w błonie śluzowej żołądka. Ból żołądka na przemian z biegunką lub zapaścią. Silne pragnienie, lecz picie przynosi niewielką ulgę. Wymioty prowadzą do zapaści z sinicą i zimnym potem. Lek odpowiedni w raku żołądka, chorobie wrzodowej i zatruciu pokarmowym, gdy pacjent jest niespokojny, kurczowo trzyma się innych i nieustannie wymiotuje.

Rozdęcie, wzdęcie i tkliwość brzucha. Bóle kolkowe nasilające się po jedzeniu. Głośne burczenie i gazy. U dzieci biegunka występuje na przemian z wymiotami. Uczucie ciężaru lub ciągnięcia. Bulgotanie lub uczucie „przelewania” w jelitach. Tkliwość okolicy wątroby podczas gorączki.

Mocz skąpy, ciemny. Zatrzymanie wydzielania moczu podczas napadów wymiotów. Pieczenie w cewce moczowej. Albuminuria w zapaści związanej z dolegliwościami żołądkowymi. Mocz cuchnący, intensywnie zabarwiony, z czerwonym osadem. Nietrzymanie moczu podczas zapaści u dzieci lub osób starszych.

Luźne stolce, wodniste lub śluzowate, o cuchnącym zapachu. Biegunka na przemian z zaparciem. Bolesne parcie przed oddaniem stolca i po nim. Bezwiedne oddawanie stolca podczas wymiotów lub zapaści. Pieczenie odbytu po wypróżnieniu. Wypadanie odbytnicy u dzieci po wyczerpaniu.

Ból jąder przy zapaleniu żołądka i jelit. Zimno narządów płciowych w zapaści. Utrata libido po ciężkiej chorobie. Polucje podczas gorączki. Gruczoły mogą być tkliwe. Sporadyczny nerwoból w pachwinie, promieniujący do brzucha.

Zatrzymanie krwawienia miesiączkowego podczas wymiotów lub zapaści. Obfite miesiączki z osłabieniem i objawami żołądkowymi. Upławy białe, drażniące i cuchnące. Nudności w ciąży. Lek odpowiedni przy powikłaniach żołądkowych podczas miesiączki lub po porodzie.

Zapaść ze słabym, niemiarowym tętnem. Sinica warg i palców. Kołatanie serca wskutek lęku lub wymiotów. Uczucie ciężaru i bólu w sercu. Omdlenia wskutek zaburzeń żołądkowych. Tętno szybkie, słabe lub niemiarowe. Lek przydatny w osłabieniu serca pochodzenia żołądkowego.

Zapaść ze słabym, niemiarowym tętnem. Sinica warg i palców. Kołatanie serca wskutek lęku lub wymiotów. Uczucie ciężaru i bólu w sercu. Omdlenia wskutek zaburzeń żołądkowych. Tętno szybkie, słabe lub niemiarowe. Lek przydatny w osłabieniu serca pochodzenia żołądkowego.

Ucisk i ściskanie z wzdychaniem. Kołatanie serca po wymiotach. Ból skurczowy przepony. Dzieci mogą płakać i chwytać się za klatkę piersiową podczas skurczu żołądka. Uczucie duszenia się z sinicą. Rzężenia w oskrzelach w stanie wyczerpania.

Zimno wzdłuż kręgosłupa. Osłabienie i drżenie. Ból okolicy lędźwiowej z dolegliwościami trawiennymi. Nerwoból w okolicy międzyłopatkowej. Poprawa w pozycji leżącej płasko. Skurcze dolnej części pleców przy zapaleniu żołądka i jelit.

Drżenie, zimno i osłabienie. Bolesne kurcze łydek podczas wymiotów. Drętwienie palców rąk. Sinica podczas zapaści. Niepokój ruchowy kończyn u dzieci. Drgania mięśni nasilające się w samotności.

Skóra zimna, wilgotna i lepka, sinawa w zapaści. Blada lub marmurkowata. Wysypka podczas napadów wymiotów. Pokrzywka po niestrawności. Skóra gorąca w dotyku, lecz wewnętrznie odczuwane zimno. Powolne gojenie skaleczeń lub owrzodzeń w stanach osłabienia.

Sen niespokojny, nieprzynoszący wypoczynku. Budzenie się z lękiem lub głodem. Sen zakłócany przez wymioty lub ból brzucha. Jęczenie przez sen. Dzieci krzyczą przez sen podczas gorączki lub zaburzeń trawiennych.

Sny o tonięciu, samotności lub opuszczeniu. Przerażające sny u dzieci. Sny o chorobie, wymiotach lub duszeniu się. Jęczenie i płacz przez sen.

Wysoka gorączka z zimnym potem i zapaścią. Zimno z wewnętrznym pieczeniem. Gorąco twarzy przy zimnych kończynach. Nagłe naprzemienne występowanie gorąca i dreszczy. Gorączka z wymiotami i biegunką. Szybkie tętno i sinica.

Dreszcze z objawami żołądkowymi. Gorąco ograniczone do twarzy i żołądka. Zimny pot na twarzy i kończynach. Wyczerpujące pocenie się z wymiotami. Po gorączce osłabienie z zimną, wilgotną i lepką skórą.

Wymiotuje natychmiast po jedzeniu, zwłaszcza po pokarmach stałych. Pragnie zimnych napojów, które mogą dłużej pozostawać w żołądku. Niechęć do wszelkiego jedzenia. Pragnienie soczystych owoców lub mleka. Owrzodzenie żołądka wskutek ciężkostrawnych potraw. Pokarm zalega w żołądku niczym kamień.

Bismuthum jest lekiem stosowanym w zapaści związanej z dolegliwościami żołądkowymi, wymiotach i zależności emocjonalnej. Odpowiada przypadkom, w których pacjent zupełnie nie znosi samotności, jest niespokojny i wymiotuje pokarm natychmiast po jego spożyciu. Objawy fizyczne szybko prowadzą do osłabienia, sinicy i zimnych potów. Lek przydatny w chorobie wrzodowej żołądka, raku, cholera morbus, zatruciu pokarmowym oraz załamaniach nerwowych z objawami ze strony przewodu pokarmowego. Wykazuje szczególne powinowactwo do dzieci, osób starszych i konstytucji nerwicowych.

• Arsenicum album – Podobne wymioty i niepokój ruchowy, lecz silniejsze pieczenie i lęk przed śmiercią
• Ipecacuanha – Nudności i wymioty, lecz język czysty i brak pragnienia
• Phosphorus – Wymiotuje, gdy tylko woda ogrzeje się w żołądku; również potrzebuje bliskości i jest czuły
• Nux vomica – Dolegliwości żołądkowe z drażliwością, a nie z lękiem przed samotnością
• Antimonium crudum – Wymioty po przejedzeniu; gruby biały nalot na języku
• Kreosotum – Wymioty niestrawionym pokarmem wiele godzin po jedzeniu

• Leki komplementarne: Arsenicum, Phosphorus
• Antidota: Nux vomica, Pulsatilla
• Dobrze działa po: Antimonium crudum, Ipecacuanha
• Leki niezgodne: Brak konkretnych znanych

• Jeden z głównych leków w chorobie wrzodowej żołądka lub raku z wymiotowaniem wszelkiego pokarmu
• Przydatny u niemowląt z ulewaniem i niepokojem ruchowym
• Do rozważenia w zatruciu pokarmowym, zapaleniu żołądka, zapaleniu żołądka i jelit
• Gdy pacjent kurczowo trzyma się innych, wpada w panikę w samotności i wymiotuje pokarm natychmiast po jedzeniu
• Wymioty przynoszą chwilową ulgę, lecz szybko następuje wyczerpanie

• Jeden z głównych leków w chorobie wrzodowej żołądka lub raku z wymiotowaniem wszelkiego pokarmu
• Przydatny u niemowląt z ulewaniem i niepokojem ruchowym
• Do rozważenia w zatruciu pokarmowym, zapaleniu żołądka, zapaleniu żołądka i jelit
• Gdy pacjent kurczowo trzyma się innych, wpada w panikę w samotności i wymiotuje pokarm natychmiast po jedzeniu
• Wymioty przynoszą chwilową ulgę, lecz szybko następuje wyczerpanie

• Samuel Hahnemann – Materia Medica Pura: Pierwotna próba lekowa ze szczególnym uwzględnieniem objawów żołądkowych i wymiotów
• C. Hering – Guiding Symptoms: Niepokój ruchowy, wymioty i związek psychiki z ciałem
• James Kent – Lectures on Homoeopathic Materia Medica: Główne motywy psychiczne i żołądkowe
• William Boericke – Pocket Manual: Uwagi kliniczne dotyczące wymiotów i zapaści
• John Henry Clarke – Dictionary of Practical Materia Medica: Różnicowanie i szczegółowy opis objawów ze strony przewodu pokarmowego